Blog Σελίδα 10733
Γιατρέ γιατί έκανες τόση ώρα να έρθεις; Είσαι εντελώς ανεύθυνος; -Γιατρός: Ήμουν στην κηδεία του γιού μου
Ο χειρούργος μπήκε βιαστικός στο νοσοκομείο, αφού δέχτηκε κλήση για μια επείγουσα και δύσκολη επέμβαση. Φόρεσε γρήγορα τη ρόμπα του και κατευθύνθηκε προς το χειρουργείο όπου στην αίθουσα αναμονής συνάντησε τον πατέρα του παιδιού που θα χειρουργούσε.
Εκείνος μόλις αντίκρισε το γιατρό του φώναξε με αγωνία:
«Γιατί έκανες τόση ώρα να έρθεις; Είσαι εντελώς ανεύθυνος; Η ζωή του γιου μου κινδυνεύει.»
Ο γιατρός τον κοίταξε στα μάτια και απάντησε:
«Συγνώμη, δεν ήμουν στο νοσοκομείο, αλλά ήρθα όσο μπορούσα πιο γρήγορα, μόλις με κάλεσαν. Και τώρα ηρεμήστε για να κάνω και εγώ τη δουλειά μου».
«Να ηρεμήσω; Αν ήταν ο γιος σου τώρα σ’ εκείνο το δωμάτιο, θα ηρεμούσες; Αν ο γιος σου πέθαινε τώρα, τι θα έκανες;», είπε ο πατέρας οργισμένος.
Ο γιατρός απάντησε :
«Θα επαναλάμβανα, ότι είπε ο Ιώβ στη Βίβλο: Από τη σκόνη ερχόμαστε και στη σκόνη καταλήγουμε· ο Κύριος έδωσε, και ο Κύριος αφαίρεσε· ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου. Πηγαίνετε τώρα να προσευχηθείτε για το γιό σας κι εμείς θα κάνουμε το καλύτερο με τη βοήθεια του Θεού».
«Να δίνεις συμβουλές, όταν δεν σε αφορά κάτι, είναι τόσο εύκολο…», μουρμούρισε ο πατέρας.
Το χειρουργείο κράτησε αρκετές ώρες κι ύστερα πρώτος ο γιατρός βγήκε και ανακοίνωσε στον πατέρα χαρούμενα:
«Δόξα τω Θεώ, ο γιος σας σώθηκε», και χωρίς να περιμένει απάντηση από τον πατέρα, συνέχισε να περπατάει στο διάδρομο.
«Αν έχετε κάποια ερώτηση, ρωτήστε τη νοσοκόμα».
«Μα πως μπορεί να είναι τόσο αλαζόνας; Δεν μπορούσε να περιμένει λίγα λεπτά για να τον ρωτήσω για την κατάσταση του γιου μου;», ρώτησε τη νοσοκόμα ο πατέρας λίγα λεπτά αφού έφυγε ο γιατρός.
Η νοσοκόμα απάντησε με δάκρυα στα μάτια:
«Ο γιος του σκοτώθηκε χτες σε τροχαίο ατύχημα. Ήταν στην κηδεία του όταν τον καλέσαμε για την εγχείρηση, και τώρα που έσωσε τη ζωή του δικού σας γιου έφυγε τρέχοντας για να επιστρέψει στην κηδεία του παιδιού του»!! Κάποιες φορές απαιτείται μεγάλη εσωτερική δύναμη για να μην κρίνεις τον συνάνθρωπό σου. Επειδή όμως ποτέ δεν γνωρίζεις πραγματικά τι συμβαίνει στη ζωή του άλλου ανθρώπου και τι μπορεί αυτός να περνάει εκείνη τη στιγμή, μη βιάζεσαι ποτέ να κρίνεις.
Η «σιωπή του νου» είναι ο μοναδικός καθρέπτης που αντανακλά την πραγματικότητα της κατάστασης και η αγάπη το κύριο φίλτρο που πρέπει να χρησιμοποιούμε όταν κρίνουμε τον εαυτό μας και τους άλλους.
Γιατί ως παντρεμένη γυναίκα μου αρέσει να ταξιδεύω μόνη μου.
Ο σύζυγός μου και εγώ ήμασταν μαζί για έντεκα ολόκληρα χρόνια, πριν παντρευτούμε, αλλά μόνο μετά την ανταλλαγή των όρκων μας, ο κόσμος άρχισε να κατακρίνει τα ταξίδια που έκανα μόνη μου.
Με τον άντρα μου αρχίσαμε να βγαίνουμε στο σχολείο, την 1η Απριλίου 2005. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς είχα πάει στην πόλη Βίλα Ντελ Τοτόρα στην Αργεντινή, όπου ζούσε τότε ο θείος μου.
Σε εκείνο το ταξίδι συνειδητοποίησα την εξάρτησή μου από τους άλλους, για να με διασκεδάζουν. Ήμουν μόλις 15 ετών τότε, αλλά εκείνη την στιγμή κατάλαβα, ότι η πραγματικότητα μου θα ήταν αυτή που θα έφτιαχνα εγώ, σκέψη πολύ συνηθισμένη για όσους ταξιδεύουν μόνοι τους. Ήταν φανερό πως τα ταξίδια και οι προκλήσεις που τα συνοδεύουν είχαν επηρεάσει την αυτογνωσία μου με έναν πολύ θετικό τρόπο.
Ήμασταν έφηβοι και σε αυτή την ηλικία είναι λογικό ο σύντροφός σου ή οι φίλοι σου να φύγουν για κάποιες εβδομάδες διακοπές με την οικογένειά τους. Στην δική μου σχέση, αυτό προέβαλε την προσδοκία, ότι τα ταξίδια θα κατέχουν σημαντικό μέρος στην ζωή μου. Αυτό άρχισε το γίνεται πραγματικότητα το επόμενο καλοκαίρι, όταν επισκέφθηκα τον Ισημερινό και τα νησιά Γκαλαπάγκος.
Η επιθυμία μου να εξερευνήσω τον κόσμο μόνη μου ολοένα και αυξανόταν, πάντα με την υποστήριξη του συντρόφου μου, των γονιών και των φίλων μου.
Ωστόσο, αυτή η στάση άλλαξε, όταν ανταλλάξαμε βέρες και υπογράψαμε τα χαρτιά.
Όχι, για τον σύντροφό μου που συνέχιζε να με ενθαρρύνει να ταξιδεύω μόνη μου. Αυτοί που άλλαξαν ήταν οι φίλοι και οι συγγενείς.
Αμέσως, μετά τον γάμο μου άρχισα να οργανώνω ένα ταξίδι 2 μηνών στην Κεντρική Αμερική, για να συγκεντρώσω φωτογραφίες για το περιοδικό άγριας φύσης, το The Naturalist. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη με το επικείμενο ταξίδι μου, που ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό, ότι αυτή η κίνησή μου θα μπορούσε να να χαρακτηριστεί ως προσβολή για τον δεσμό μου, που υπήρχε πολύ πριν αναγνωριστεί επίσημα από το κράτος.
Οι άλλοι, όμως, δεν πείστηκαν από αυτό:
“Σε αφήνει να ταξιδεύεις μόνη σου για τόσο πολύ καιρό”, με ρώταγαν, υπονοώντας, ότι ο σύζυγός μου είναι υπεύθυνος για τις πράξεις μου. “Δεν φοβάσαι, μήπως σε εγκαταλείψει, ενώ θα λείπεις”, με προειδοποιούσαν. Η αλήθεια είναι, ότι αν ένας άνθρωπος σε αφήσει, επειδή έλειψες για λίγο καιρό, τότε δεν είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να περάσετε το υπόλοιπο της ζωής σας.
Καμιά φορά αναρωτιέμαι, αν οι ρόλοι ήταν αντίστροφοι, ο άντρας μου θα δεχόταν τις ίδιες ερωτήσεις; Φαντάζομαι πως όχι. Τα επαγγελματικά ταξίδια είναι συνηθισμένα για τους άντρες. Ο κόσμος δεν είναι ακόμα εξοικειωμένος με τις γυναίκες, που έχουν τους ίδιους ρόλους με τους άντρες και υπονομεύουν τις προσδοκίες για το πως θα πρέπει να συμπεριφέρεται μια σύζυγος.
Θα έλεγα ψέματα, αν έλεγα, πως αυτά τα σχόλια δεν με επηρέαζαν. Κάθε φορά, που αντιμετώπιζα αυτούς τους ανθρώπους, αμφισβητούσα τα ταξίδια και τις προτεραιότητές μου. Ίσως, τώρα που είμαι πρέπει παντρεμένη, πρέπει να μείνω στο σπίτι, αλλά κάνοντας τι ακριβώς; Είμαι συγγραφέας και προσπαθώ να ξεκινήσω μια δική μου επιχείρηση και μου αρέσει να ταξιδεύω. Θα γινόταν η σχέση μου πιο δυνατή, αν έμενα στο σπίτι;
Η απάντηση, φυσικά, είναι ένα ηχηρό “όχι”.
Το γράφω αυτό από ένα μικρό καφενείο στο Σαν Ιγνάσιο στο Μπελίζε. Όχι, επειδή εγκατέλειψα τον σύζυγό μου, αλλά επειδή συνεχίζω να κάνω τις δραστηριότητες που μου αρέσουν, ώστε να γίνω καλύτερος άνθρωπος και κατά συνέπεια καλύτερη σύντροφος.
Και επειδή μου αρέσει να ταξιδεύω μόνη μου. Μου αρέσει, ότι μπορώ να βασίζομαι μόνο στον εαυτό μου και να βγάζω την δημιουργική πλευρά του εαυτού μου, λύνοντας μόνη μου τα προβλήματα που προκύπτουν. Μου αρέσει που τελικά στα μοναχικά μου ταξίδια έκανα αρκετούς φίλους.
Ανεξάρτητα από το αν είστε παντρεμένοι, έχετε σχέση ή είστε μόνοι, θα πρέπει να συνεχίσετε να κάνετε τα πράγματα που σας κάνουν ευτυχισμένους. Οπότε, θα συνεχίσω να ταξιδεύω μόνη μου, γνωρίζοντας, ότι κάθε επιλογή είναι δική μου και κανείς δεν μπορεί να μου την στερήσει,
Πηγή: misadventuresmag
Γιατί χτύπησε ξύλο ο Τσιόδρας πριν κάνει το εμβόλιο;
Ο Σωτήρης Τσιόδρας λίγο πριν εμβολιαστεί χτύπησε το χέρι του τρεις φορές στο μπράτσο της καρέκλας.
Το μεσημέρι της Κυριακής (27/12) εμβολιάστηκε και ο καθηγητής Παθολογίας-Λοιμωξιολογίας Σωτήρης Τσιόδρας στο Νοσοκομείο «Αττικόν».
Ο κ. Τσιόδρας, εμφανώς χαρούμενος, όταν κάθισε στην καρέκλα ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους αν φοβάται, απαντώντας κατηγορηματικά: «Αν φοβάμαι; Όχι βέβαια». Όση ώρα, μάλιστα, η νοσηλεύτρια ετοίμαζε το εμβόλιο, θυμήθηκε τα εμβόλια που έχει κάνει. «Κάθε χρόνο εμβολιάζομαι με το εμβόλιο της γρίπης και δεν θυμάμαι πόσα χρόνια το κάνω», δήλωσε. Έχει, επίσης κάνει, όπως είπε, τετάνου, πολιομυελίτιδας, ενώ σε ερώτηση για τον έμπολα απάντησε πως δεν το έχει κάνει ακόμα.
Εκείνη τη στιγμή, λοιπόν και καθώς η νοσοκόμα τον πλησίαζε, έκανε μια χαρακτηριστική -αγαπημένη των Ελλήνων- προληπτική κίνηση, χτυπώντας… ξύλο. Χτύπησε χαρακτηριστικά το μπράτσο της καρέκλας που καθόταν.
Δείτε το βίντεο:
Στη συνέχεια, δε και μετά τον εμβολιασμό, τόνισε πως «ίσχυσαν και ισχύουν όλες οι νομικές επιταγές και υψηλές προδιαγραφές που ισχύουν για όλα τα εμβόλια και οι οποίες έχουν θεσπιστεί από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων και τηρούνται και από τον Εθνικό Οργανισμό Φαρμάκων» και ότι «τα εμβόλια έχουν ελεγχθεί πρώτα στο εργαστήριο και μετά σε κλινικές δοκιμές που αφορούσαν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους και ήδη έχουν εμβολιαστεί εκατοντάδες χιλιάδες υγειονομικοί σε όλον τον κόσμο».
Έκανε λόγο ακόμα για μια «ιστορική στιγμή, που όλοι την περιμέναμε και επιτέλους ήρθε» και τόνισε τη σημασία του εμβολιασμού, υπογραμμίζοντας, όμως, ότι «δεν είναι το τέλος ακόμα».
Γιατί χρειάζονται τα Θρησκευτικά, του Τάκη Θεοδωρόπουλου
του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Αν πρόκειται να περάσεις Πανελλήνιες, τρέχεις όλη μέρα από το σχολείο στο φροντιστήριο και ξέρεις πως αν μπορείς να γλιτώσεις μία ώρα την εβδομάδα, θα το κάνεις. Θα ζητήσεις απαλλαγή από τα θρησκευτικά κι ας μην είσαι άθεος ή ετερόδοξος.
Θα αδιαφορήσεις και για τη λογοτεχνία από τη στιγμή που ξέρεις ότι δεν πρόκειται να εξετασθείς επί του θέματος. Αν μάλιστα έχεις συμπληρώσει τα 17 σου, άρα θεωρείσαι ενήλικος από τον νόμο, και δεν χρειάζεσαι καν τη συγκατάθεση των γονέων σου για να απαλλαγείς, τότε δεν το σκέφτεσαι. Βάσει αυτής της λογικής ο τελειόφοιτος έχει τη διακριτική ευχέρεια να διδάσκεται ό,τι τραβάει η όρεξή του. Τότε ποίο το νόημα της γενικής παιδείας;
Αυτή είναι η χρησιμοθηρική απάντηση στη συζήτηση που άνοιξε μια δήλωση της κ. Αναγνωστοπούλου σε ραδιοφωνικό σταθμό. Η ίδια προσπάθησε να την περιβάλλει με δημιουργική ασάφεια στη συνέχεια, όμως η συζήτηση άνοιξε. Γιατί χρειάζονται τα θρησκευτικά στην εκπαίδευση;
Αλλέως πώς: σε τι χρειάζονται τα θρησκευτικά; Η απάντηση της επίσημης εκκλησίας είναι ότι η ορθοδοξία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνισμού. Θα συμφωνήσω, όπως θα συμφωνήσω ότι το παιδί από το δημοτικό θα πρέπει να αποκτά το αίσθημα της χριστιανικής ηθικής, τον διαχωρισμό του καλού και του κακού, τον σεβασμό στον πατέρα σου και τη μητέρα σου.
Η προαιρετική διδασκαλία των θρησκευτικών, με το επιχείρημα της ανεξιθρησκίας, μπορεί να τανύζει τις χορδές της προοδευτικής ψυχής, δεν παύει όμως να αποτελεί την άλλη πλευρά του νομίσματος. Οπως η αθεΐα είναι η άλλη πλευρά της πίστης. Το ζήτημα είναι λίγο πιο περίπλοκο.
Η Βίβλος, η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη, είναι ένας από τους πυλώνες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Οι επιστολές του Παύλου είναι από τα σημαντικότερα κείμενα της γλώσσας μας, κείμενα γραμμένα από Ρωμαίο πολίτη που έμαθε τα ελληνικά ως ξένη γλώσσα. Το ζήτημα δεν θα λυθεί αν αντικατασταθούν τα θρησκευτικά με τη θρησκειολογία ή την ιστορία των θρησκειών. Χριστιανισμός πρέπει να διδάσκεται.
Η Εκκλησία πρώτη θα έπρεπε να επεξεργαστεί τρόπους για να απαλλαγεί η διδασκαλία των Θρησκευτικών από την προσήλωση στη δογματική τυπολατρία.
Θα μου πείτε όλο το εκπαιδευτικό σύστημα, από τον Πλάτωνα ώς τον Βιζυηνό, κι από την Αλγεβρα ώς τη Φυσική στηρίζεται στην τυπολατρική παπαγαλία. Γιατί να εξαιρεθούν τα θρησκευτικά; Και γιατί σε λίγα χρόνια, καιρού επιτρέποντος, να μη μετατραπεί και η διδασκαλία των αρχαίων σε προαιρετική;
Λυπάμαι αλλά το ζήτημα που άνοιξε, αν άνοιξε, δείχνει την ανικανότητά μας όχι μόνον να σχεδιάσουμε, αλλά ακόμη και να σκεφθούμε πώς θα σχεδιάσουμε το ελληνικό σχολείο.
Η κ. Αναγνωστοπούλου, ως καθηγήτρια του Παντείου, έχει άποψη για το ελληνικό σχολείο. Δυστυχώς άποψη είχε και ο κ. Μπαλτάς. Δεν ξέρω αν έχει άποψη και ο κ. Φίλης.
Εκείνο που ξέρω είναι ότι η εκπαίδευση, κυρίως η πρωτοβάθμια και η δευτεροβάθμια, θα πρέπει να απελευθερωθεί από τις ιδεολογικές εμμονές των προοδευτικών δογμάτων. Οπως τα αρχαία ελληνικά φέρνουν πιο κοντά τα Ελληνόπουλα στην ευρωπαϊκή παιδεία, έτσι και η διδασκαλία του χριστιανισμού.
Αν μη τι άλλο, το σχολείο οφείλει να διδάσκει πως υπάρχουν γνώσεις οι οποίες υπερβαίνουν τη χρησιμοθηρία του φροντιστηρίου. Και αυτές στηρίζουν τον ανθρωπισμό μας.
Πηγή: kathimerini.gr (Έντυπη έκδοση)
Γιατί χρειάζονται οι εικόνες στα νοσοκομεία και στους δημόσιους χώρους
Τον Αύγουστο του 2010 ήλθε να προσκυνήσει την Παναγία την Βαρνάκοβα μία ευσεβής ψυχή, η οποία διηγήθηκε για τον πατέρα της τα εξής:
«Ο πατέρας μου ήταν ένας απλός άνθρωπος του λαού, καθαρός όμως κατά την ψυχή και πιστός. Πριν χρόνια νοσηλευόταν στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού, στην Αθήνα, διότι έπασχε από πνευμονικό νόσημα και είχε βασανιστική δύσπνοια.
Στον θάλαμο που τον είχαν βάλει είχε και άλλα τρία κρεβάτια. Απέναντι από το κρεβάτι του στον τοίχο ήταν κρεμασμένη μια εικόνα του Σωτήρος Χριστού.
Σε μια αγωνιώδη κρίση δύσπνοιας που είχε, επικαλέστηκε με πολύ πόνο, αλλά και πίστη, την βοήθεια του Κυρίου, έχοντας καρφωμένο το βλέμμα του στην εικόνα Του.
Το τί επακολούθησε, μου το διηγήθηκε ο ίδιος ως εξής:
– Δεν κοιμόμουν, κόρη μου! Πώς να κοιμηθώ με τόση αγωνία; Οπότε εκείνη την στιγμή βλέπω τον Χριστό να ζωντανεύει, να κατεβαίνει από την εικόνα Του και να πλησιάζει έναν έναν τους συνασθενείς μου στα κρεβάτια τους. Σε κάθε έναν από αυτούς έβαζε το θεϊκό Του χέρι στο στήθος του! Πλησίασε κι εμένα και έβαλε το χέρι Του και στο δικό μου στήθος! Σάστισα μπροστά σ’ αυτό το θέαμα που αξιώθηκα να δω εγώ ο ανάξιος!
Με το ακούμπημα του Χριστού μια μεγάλη χαρά με γέμισε. Όλη η στενοχώρια και η δύσπνοια εξαφανίστηκαν και ένιωσα πως ξαναγεννιόμουν! Οι γιατροί έκπληκτοι μπροστά στην ανεξήγητη -γι’ αυτούς- θεραπεία μου, τις επόμενες ημέρες μού έδωσαν εξιτήριο. Και στους συνασθενείς μου συνέβη το ίδιο.
Η χαρά μου ήταν και είναι απερίγραπτη. Όχι μόνον γιατί θεραπεύτηκα, αλλά γιατί αξιώθηκα να δώ τον Χριστό, τον φιλάνθρωπο Θεό μας.»
Νά τί χρειάζονται οι άγιες εικόνες στους ιδιωτικούς και δημόσιους χώρους, ειδικότερα στα νοσοκομεία. Εμπνέουν προσευχή, διαχέουν την χάρη του Χριστού, η οποία θεραπεύει, προστατεύει, αποδιώχνει το κακό. Οι άγιες εικόνες είναι παράθυρα προς τον ουρανό. Οι παλαιοί, αλλά και νεότεροι εικονομάχοι πλανώνται και τελικά καταντούν θεομάχοι. Ο Θεός ας τους ελεήσει.
Από το βιβλίο: «Παρηγοριά της θεϊκής αγάπης», έκδ. Ι. Μονής Παναγίας Βαρνάκοβας, Δωρίδα 2012, σελ. 10-11.
Γιατί χιλιάδες γυναίκες δημοσιεύουν selfies με πασαλειμμένα τα χείλη τους με κραγιόν;
Το #SmearforSmear δεν είναι ακόμη ένας ιντερνετικός χαβαλές
Η τελευταία εβδομάδα του Ιανουαρίου κάθε έτους έχει ορισθεί από ευρωπαϊκούς φορείς ως εβδομάδα πρόληψης του καρκίνου του τραχήλου.
Το #SmearforSmear είναι μια εκστρατεία που ξεκίνησε στα social media από μαι οργάνωση στην Μεγάλη Βρετανία και σκοπό έχει την ευαισθητοποίηση των γυναικών κατά του τραχήλου της μήτρας.
Οι γυναίκες που έχουν πασαλείψει το κραγιόν στα χείλη τους, απευθύνουν έκκληση στις άλλες γυναίκες σχετικά με το απαραίτητο και σωτήριο τεστ Παπανικολάου για την ανίχνευση καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Όσε κάνουν το τεστ, φωτογραφίζονται και μπορούν αν θέλουν να κάνουν tag φίλες τους “προκαλώντας” τες να κάνουν το ίδιο.
Μπορεί να μοιάζει σαν έναν ακόμη ιντερνετικό χαβαλε, αλλά αν έστω και έτσι μερικές χιλιάδες γυναίκες κάνουν το τεστ, τότε είναι σημαντικό. Μόνο το 25-30% των Ελληνίδων κάνει τακτικό προληπτικό έλεγχο για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, με τεστ Παπανικολάου και HPV DNA test, ενώ στη χώρα μας το ποσοστό των εμβολιασμένων κατά του ιού των ανθρωπίνων θηλωμάτων, ο οποίος ενοχοποιείται για τη νόσο, είναι μόνο 35% σε όλες τις ηλικίες.
Γιατί χαμογελά συνέχεια ο Μητσοτάκης στις φωτογραφίες με τον Ταγίπ;
Οι φωτογραφίες είναι από την μεσημεριανή συνάντηση Ερντογάν-Μητσοτάκη,
Ξέρει κανείς να μας πει για ποιο λόγο σε ΟΛΕΣ τις φωτογραφίες χαμογελά σαν το χ@ζό ο πρωθυπουργός της Ελλάδας ;
Τόσο ευτυχισμένος νοιώθει που συναντά τον Ερντογάν ;
Στην Κύπρο ποιος έχει εισβάλει άραγε ;
Πηγή: tourkikanea.gr
Γιατί χαμηλώνουν τον φωτισμό στην προσγείωση και την απογείωση των αεροπλάνων;
Τα περισσότερα από τα μέτρα ασφαλείας που λαμβάνονται για τα ταξίδια με αεροπλάνο είναι γνωστά.
Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές που οι επιβάτες έχουν απορία για κάποια από αυτά. Οπως, για παράδειγμα, για ποιο λόγο οι πιλότοι χαμηλώνουν τον φωτισμό της καμπίνας κατά τη διάρκεια της απογείωσης και της προσγείωσης του αεροσκάφος.
Για τους επιβάτες χαμηλώνει ο φωτισμός
Η απάντηση, σύμφωνα με πιλότους και μέλη πληρώματος, είναι απλή: Η απογείωση και η προσγείωση είναι τα δύο πιο κρίσιμα σημεία σε μία πτήση, καθώς μπορεί να συμβεί κάποιο ατύχημα, να χρειαστεί ο πιλότος να πραγματοποιήσει αναγκαστική προσγείωση και οι επιβάτες να πρέπει να εκκενώσουν άμεσα το αεροπλάνο. Οταν χαμηλώνουν τα φώτα λοιπόν (είναι αναμμένα όταν έξω είναι νύχτα), τα μάτια των επιβατών και του πληρώματος συνηθίζουν στο περιορισμένο φως.
Ετσι, αν συμβεί ατύχημα το πιθανότερο είναι να πρέπει να εγκαταλείψουν το αεροσκάφος μέσα στο απόλυτο σκοτάδι ή στην καλύτερη περίπτωση με πολύ λίγο φωτισμό. Επομένως, αν τα μάτια τους έχουν εξοικειωθεί θα έχουν περισσότερες πιθανότητες να αντιδράσουν σωστά σε κρίσιμες στιγμές.
Ενδεικτικό είναι αυτό που λέει ένας πιλότος: «Σκεφτείτε ότι βρίσκεστε σε ένα φωτεινό χώρο γεμάτο εμπόδια. Ξαφνικά κλείνουν τα φώτα και εσείς έχετε λίγα δευτερόλεπτα για να βγείτε έξω. Τι πιθανότητες έχετε για να βρείτε την έξοδο γρήγορα;».
Βέβαια, κάποιοι υποστηρίζουν πως στην απογείωση και στην προσγείωση το αεροσκάφος ενδεχομένως να χρειαστεί όλη τη διαθέσιμη ενέργεια, οπότε τα φώτρα χαηλώνουν για να εξοικονομηθεί ενέργεια.