Βλαδίμηρος Κυριακίδης για Μάρκο Σεφερλή: “Έχω δει παραστάσεις του, γέλασα και πέρασα πάρα πολύ ωραία”
Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε για τη σάτιρα και τον γνωστό κωμικό σε πρόσφατη συνέντευξή του
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή «Το Πρωινό» και μεταξύ άλλων τοποθετήθηκε για την απώλεια των κιλών του, τον Μάρκο Σεφερλή καθώς και για το περιστατικό με τη Ματούλα Ζαμάνη, η οποία έβγαλε πρόσφατα την μπλούζα της σε συναυλία και την πέταξε στο κοινό.
Αναλυτικότερα ο ηθοποιός δήλωσε: «Είχα πάρει κάποια κιλά και τώρα τα έχασα. Με είχε ενοχλήσει η εικόνα μου και δεν μπορούσα να δέσω τα παπούτσια μου. Κι εκεί κατάλαβα ότι θα κάνω ζημιά στην υγεία μου και έπρεπε να αδυνατίσω και αδυνάτισα. Και τώρα για να μην κουράζομαι και να μην παιδεύομαι πότε βάζω κιλά πότε τα βγάζω τα κιλά. Προτίμησα να φροντίσω την υγεία μου, παρά την εμφάνισή μου».
Δείτε το βίντεο
Για το σκετς του Μάρκου Σεφερλή που σατίρισε το Nemo που κέρδισε τη φετινή Eurovision, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης είπε: «Έχω δει πολλές φορές τον Μάρκο Σεφερλή σε παράσταση, αλλά δεν έχω δει το συγκεκριμένο. Σε παραστάσεις ναι έχω πάει και έχω δει και έχω γελάσει και πάρα πολύ και έχω περάσει και πολύ καλά. Στο εν λόγω όμως γεγονός και νούμερο ούτε καν το ξέρω άρα δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη αν είναι σάτιρα, αν είναι σαρκασμός, αν έχει προσβάλλει ή όχι. Αν κάποιος προσεβλήθη, σαφέστατα νομίζω και ο ίδιος ο Μάρκος θα ζητήσει συγγνώμη, δηλαδή πραγματικά. Η σάτιρα κάνει κοινωνικό σχόλιο και οι πρώτοι που το πλήρωσαν ήταν οι πολιτικοί, τα παλιά χρόνια. Τώρα έχει αλλάξει η κοινωνία, έχουν μπει καινούρια θέματα, έχουν ανοίξει πολλές πλευρές στην κοινωνία, άρα μπορεί και αυτές να σατιριστούν. Αν τώρα είσαι καλός σατιριστής καλώς, αν δεν είσαι, δεν είσαι αυτό είναι άλλο θέμα».
Τέλος, σχετικά με τη Ματούλα Ζαμάνη και το ότι πέταξε την μπλούζα της σε συναυλία στο κοινό ο ηθοποιός δήλωσε: «Στη θάλασσα μας ενοχλεί κάποιος άνθρωπος που έχει παραπάνω κιλά όταν είναι με το μαγιό;».
Την κακή σχέση με τον πατέρα του λόγω μεγάλης διαφοράς ηλικίας εξομολογήθηκε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης στην εκπομπή «The 2night Show».
«Στην Πειραματική Σκηνή πέρασα απίστευτες πείνες. Στο θέατρο πεινάσαμε πάρα πολύ αλλά δεν μας ένοιαζε» αποκάλυψε.
Με λόγια αγάπης μίλησε και για τη σύζυγό του, Έφη Μουρίκη, με την οποία είναι μαζί 34 χρόνια.
«Ποτέ δεν λειτούργησα ως εραστής» είπε αναφερόμενος τόσο στην προσωπική του ζωή αλλά και στους ρόλους που τον ενδιέφεραν ως ηθοποιό.
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης αναφέρθηκε στη συνέχεια στη σχέση με τον πατέρα του, ο οποίος τον έκανε στα 62 του χρόνια.
«Τον γνώρισα ασπρομάλλη, όταν δεν είχε αντοχές να βγει με το παιδί του να το πάει, να το γυρίσει. Υπήρχε τεράστια απόσταση. Ήταν παράδειγμα όχι προς μίμηση».
Οι γονείς του κατάλαβαν από νωρίς ότι δεν τον ενδιέφερε να πάει στο πανεπιστήμιο. «Τους έλεγα ότι ήθελα να μάθω μία τέχνη και να ζήσω από αυτή» εξήγησε ο ηθοποιός.
Για τα 10 χρόνια «Μουρμούρας» στον Alpha ο ηθοποιός είπε ότι οι τηλεθεατές έκαναν τη σειρά να κρατήσει τόσο πολύ.
«Στα 5 χρόνια είπαμε να σταματήσουμε αλλά επενέβησαν οι θεατές και επενέβη και ο Κοντομηνάς και είπε Alpha χωρίς “Μουρμούρα” δεν υπάρχει. Ο κόσμος μας κρατάει».
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης αναφέρθηκε στη σειρά “Μην αρχίζεις τη Μουρμούρα” και την αποχώρηση της Δάφνης Λαμπρόγιαννη
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης ήταν καλεσμένος το πρωί της Δευτέρας στην πρεμιέρα του “Πρωίαν σε είδον” και αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στη σειρά “Μην αρχίζεις τη Μουρμούρα”.
“Και βέβαια θα μου λείψει. Μπήκα 50 και βγήκα 62, ήταν δεύτερη οικογένεια. Τα αστεία γεννιόντουσαν από τους καμεραμέν, την παραγωγή. Δεν αντιδρούσα όταν μου άλλαζαν συντρόφους. Ήταν καινούργιο ερέθισμα. Ήταν αναζωογονητική η αλλαγή” είπε αρχικά ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης.
“Σαφέστατα στεναχωρήθηκα όταν έφυγε η Δάφνη γιατί είπε ότι “δεν είναι πλέον δημιουργικό για μένα” και το κατανοώ και το σέβομαι, αλλά όταν ήρθε η Κλέλια δημιουργήθηκε κάτι καινούργιο, πήγαμε άλλα 5 χρόνια. Ήρθε η Παρθένα Χοροζίδου και δημιουργήθηκε κάτι καινούργιο. Ήταν μια παιδική χαρά που έπαιζα με τους φίλους μου για πολλά χρόνια. Τη λάτρευα τη Μουρμούρα, να πηγαίνω στο γύρισμα. Ξέραμε ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει” πρόσθεσε.
Για τη σχέση του με τα χρήματα και την αφοσίωσή του με το θέατρο μίλησε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης.
Μιλώντας στην εκπομπή «Mega Καλημέρα», ο ηθοποιός αποκάλυψε ότι κάποτε πούλησε την εξοχική του κατοικία ώστε να μπορέσει να πληρώσει τους εργαζόμενούς του στο θέατρο, ενώ αναφερόμενος στον αδικοχαμένο Νίκο Σεργιανόπουλο κάνει λόγο για ένα «θαυμάσιο παιδί»
«Έρχομαι πρώτος και φεύγω τελευταίος από το θέατρο. Είμαι οργανωτικός, η φράση χύμα σε μένα δεν υπάρχει. Είμαι αγχώδης, για μένα δεν υπάρχει αύριο. Δεν σκέφτομαι ποτέ τα λεφτά, είναι χαρτιά με νούμερα. Μόλις ακούω τη φράση “δουλίτσα να υπάρχει”, θέλω να αυτοκτονήσω.
Αναγκάστηκα κάποτε να πουλήσω ένα εξοχικό που είχα σε ένα νησί για να πληρωθούν οι άνθρωποι στο θέατρο. Με τη σύζυγό μου δεν έχουμε καλή σχέση με το χρήμα, έχουμε περάσει πολύ φτωχικά και πολύ πλούσια. Αλλάζω συχνά σπίτια γιατί πλήττω.
Ο Νίκος Σεργιανόπουλος ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, πολύ ευαίσθητος, με πολλές υπαρξιακές αγωνίες. Ήταν ένα θαυμάσιο παιδί, ένα χρυσό παιδί, άγιος άνθρωπος, δεν πείραξε ποτέ κανέναν. Ο Νίκος ήταν μια απόλαυση και μέσα στο χιούμορ πάντα, γελούσαμε τόσο πολύ» ανάφερε μεταξύ άλλων.
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης παραχώρησε συνέντευξη στο philenews και προκάλεσε αίσθηση με τα όσα είπε…
Διαβάστε ένα απόσπασμα και θα καταλάβετε:
-Ποια είναι τα πάθη σου;
Όσο μεγαλώνω ελαχιστοποιούνται. Βλέπω μέσα από άλλη οπτική γωνία, αυτά που συμβαίνουν γύρω μου. Πριν από αρκετά χρόνια, έλεγα πως το μεγάλο μου πάθος είναι η δουλειά μου. Ανακάλυψα, όμως, πως δεν είναι μόνο η δουλειά μου. Γιατί το μεγάλο μου πάθος είναι η ίδια η ζωή! Έχω σταματήσει πια να κάνω μακροχρόνια σχέδια και είμαι από αυτούς που προτιμούν να ζουν το σήμερα – και το απολαμβάνω!
-Συμφιλιώθηκες με το τέλος; Γι’ αυτό;
Το περιμένω το τέλος – γιατί θα έρθει κάποια στιγμή! Με βοήθησε επίσης πάρα πολύ όταν αποφάσισα πως, όταν φύγω από αυτή τη ζωή, δεν θέλω να με θυμάται κανείς! Κι έτσι «είδα» αλλιώς την πραγματικότητα και όσα συμβαίνουν – έγινε πιο υγιής ο ψυχισμός μου. Γιατί, μη νομίζεις, οι κίνδυνοι σ’ αυτή τη δουλειά ελλοχεύουν παντού – το επάγγελμα που κάνω είναι τόσο ναρκισσιστικό και ο ψυχισμός σου, τη στιγμή που ερμηνεύεις, είναι τόσο ευάλωτος, που όταν πάρεις το «μπράβο» από κάτω δεν γίνεται να μην κολακευτείς.
-Πίστευες παλιά ότι η πραγματική ζωή είναι μία σκηνή;
Ναι. Νόμιζα ότι δεν μπορώ χωρίς τη σκηνή… Αλλά μπορώ! Και απολαμβάνω αυτό που μου συμβαίνει σε καθημερινή βάση. Γιατί η πραγματική δυσκολία δεν είναι το να «κατασκευάσεις» ένα ρόλο, αλλά το να ισορροπήσεις στην καθημερινότητά σου. Παλιά υπήρχε μία δυσαρμονία. Με γέμιζε τόσο πολύ το θέατρο και όσα προσπαθούσα να κάνω σ’ αυτό, που αποσπούσα πολύ χρόνο από την προσωπική μου ζωή.
-Άρα δυστυχισμένος στην προσωπική σου ζωή;
Καθόλου. Ευτυχισμένος! Αλλά είχα βάλει ως πρωταρχικό το επάγγελμά μου. Ενώ τώρα το πρωταρχικό είναι η ζωή μου!
-Πώς εννοείς την ευτυχία στις προσωπικές σου στιγμές;
Το να μπορείς να απολαύσεις αυτό που γεννιέται μπροστά σου από τη στιγμή που ξυπνάς και βλέπεις τη γυναίκα σου, από τη στιγμή που θα βγεις και θα συναναστραφείς με κόσμο, από τη στιγμή που θα βγεις με δυο φίλους, από τη στιγμή που θα δεις ένα σκυλάκι να σου γαβγίζει και να θέλει να παίξει μαζί σου, από τη στιγμή που θα καθίσεις να απολαύσεις το θρόισμα των φύλλων ενός δέντρου ή το να κάτσεις στο μπαλκόνι σου και να απολαύσεις τη βροχή παρά να ανοίξεις την τηλεόραση που θα σου πει «θα πνιγείς!».
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης βρέθηκε το μεσημέρι του Σαββάτου 23/3 στην εκπομπή «Γεια σου», με την Μαρία Μπακοδήμου.
Ο ηθοποιός παραχώρησε μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης ενώ μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στα 35 χρόνια που είναι στο πλευρό του, η σύζυγός του, Έφη Μουρίκη.
Όταν λοιπόν η παρουσιάστρια του ΣΚΑΙ τον ρώτησε, πώς γίνεται τόσα χρόνια να παραμένουν αγαπημένοι, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης απάντησε: «Δεν μπορώ να στο απαντήσω πώς γίνεται».
«Απλά χαίρομαι που μου συνέβη στη ζωή. Ήταν πολύ μεγάλος έρωτας και εύχομαι να συμβεί στον καθένα. Με το που την πρωτοείδα δεν μπορούσα να κοιμηθώ τη νύχτα. Δεν μπορούσα, κάτι συνέβη μέσα μου, δεν μπορούσα να το εξηγήσω, μάλλον ερωτεύτηκα πάρα πολύ» εξομολογήθηκε στην συνέχεια ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης.
Δείτε στο ακόλουθο βίντεο όσα είπε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης:
Με αφορμή την καλοκαιρινή περιοδεία με τον «Δον Κιχώτη» ανά την Ελλάδα, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης συνάντησε ραδιοφωνικά τον Γιώργο Κουβαρά στα Παραπολιτικά 90,1.
Μέσα σε όλα, μάλιστα, ο αγαπημένος πρωταγωνιστής αναφέρθηκε σε όσους συναδέλφους του επιλέγουν να προσπαθήσουν να βρεθούν στον στίβο της πολιτικής.
Πιο συγκεκριμένα, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης δήλωσε χαρακτηριστικά πως «δικαίωμα τους είναι ηθοποιοί να μπουν στην πολιτική, εγώ δεν θα έμπαινα. Δικαίωμα τους είναι όμως. Από τη στιγμή που πιστεύουν ότι μπορούν να συνεισφέρουν στα κοινά, καλά κάνουν και μπαίνουν αλλά η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι κακώς κάνουν και μπαίνουν. Δεν συνεισφέρουν με τίποτα».
«Βεβαίως και βοήθησε τον πολιτισμό η Μελίνα Μερκούρη αλλά εμείς οι παλαιότερη την γνωρίζουμε και την γνωρίσαμε. Μιλάμε για μια απίστευτη προσωπικότητα με μια εγκυκλοπαιδική μόρφωση, δεν ήταν απλώς μια σταρ που αποφάσισε να γίνει πολιτικός».
«Με αγώνες χρόνων και τη βοήθεια της οικογένειας της ήξερε τι έκανε, ήξερε τι ήθελε, είχε άποψη και προσωπικότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι την ερωτεύτηκε ο Ζυλ Ντασέν, άλλη μεγάλη προσωπικότητα» συμπλήρωσε, εν συνεχεία, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης στη νέα ραδιοφωνική του συνέντευξη στον Γιώργο Κουβαρά.
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Εκεί ανακάλυψε το θέατρο, που του άλλαξε την ζωή. Εκεί γνώρισε την Εφη Μουρίκη, με την οποία μοιράζεται την ζωή του τα τελευταία τριάντα ένα χρόνια. Ζούνε μαζί στην Αθήνα. Είναι 57 ετών.
«Ενα βράδυ ήταν αρκετό για να καταλάβω ότι θέλω να κάνω θέατρο. Ολα συνέβησαν το 1979. Ενας φίλος του αδελφού μου, που δεν ζει πια, ο Χρήστος Αρνομάλλης, με πήγε να δω πρόβα. Ηταν το “Ονειρο Καλοκαιρινής Νύχτας” της νεοσύστατης τότε Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης στην Θεσσαλονίκη.
Η μαγεία που εισέπραξα με συγκλόνισε. Ημουν ένα παιδί χωρίς στόχο στη ζωή, δεν ήξερα τι ήθελα να κάνω. Ηταν οι εποχές της αμφισβήτησης. Με το που παρακολούθησα την πρόβα, μαγεύτηκα. Κι έτσι σχεδόν σε όλη την τελευταία τάξη του Λυκείου πήγαινα τόσες φορές που έμαθα την παράσταση απ΄έξω και άρχισα να τους βοηθώ στο ηχητικό κομμάτι. Την αμέσως επόμενη χρονιά, το ΄80, άρχισα να δουλεύω μαζί τους και παράλληλα πήγαινα στην σχολή της Ρούλας Πατεράκη. Στο θέατρο βρήκα το σπίτι μου, την οικογένειά μου και από εκεί και πέρα δεν με σταμάτησε τίποτα».
«Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη. Εχω και καλές αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια, αλλά ίσως υπερισχύουν οι άλλες. Δεν ήταν μια οικογένεια τόσο καλά οργανωμένη και προστατευτική για τα παιδιά της. Υπήρχαν διχόνοιες, ζήλιες, διχογνωμίες, όλα όσα συμβαίνουν μέσα σε μια κλασική μεσοαστική οικογένεια, που νομίζει ότι παρέχοντας κάποια υλικά αγαθά στο παιδί, όλα είναι τακτοποιημένα. Ομως, αυτή η οικογένεια με έχτισε έτσι ώστε όταν βρήκα τον χώρο μου, το θέατρο, άνοιξα και έφυγε πολύ σκουπιδαριό από μέσα μου. Λειτούργησε ψυχαναλυτικά.
Κάθε αγόρι όσο μισεί άλλο τόσο λατρεύει να μοιάσει στον πατέρα του. Δεν τα πηγαίναμε πολύ καλά με τον πατέρα μου, υπήρχε μια αντιδικία σε μόνιμη βάση. Οταν έφυγε από τη ζωή, ανακάλυψα ότι τον υπεραγαπούσα. Ολα αυτά τα συμπλέγματα που δημιουργούνται στην παιδική και εφηβική συνείδηση, έκανα χρόνια να τα ξεπεράσω. Εφαγα πολλά χρόνια αλλά τα κατάφερα.
Και με την μητέρα μου κρατούσα κάποιες αποστάσεις. Από εκείνη έπαιρνα την τρυφερότητα, αλλά και μια δειλία, μια ανικανότητα απέναντι στην κοινωνία. Η μητέρα μου δεν ήταν και τόσο γενναία κι αυτό το μετέφερε σε εμάς, τα παιδιά της -τρία αγόρια. Εγώ ήμουν ο τελευταίος, ο αγαπημένος, ο μεσαίος ήταν ο αδικημένος και ο μεγάλος, ο αλήτης… Από νωρίς κατάλαβα ότι δεν πρέπει να κάνω τα λάθη που έκαναν κάποιοι άλλοι.
Σε ό,τι αφορά στο θέατρο, οι γονείς μου μου είπαν “κάνε κάτι σίγουρο και έχε το σαν χόμπι”. Εγώ δεν μπορούσα να το δω σαν χόμπι, ποτέ. Σκέψου ότι ο πατέρας μου είχε γεννηθεί το 1900 και η μητέρα μου, ήταν από την Καλαμάτα, δεν είχε τελειώσει ούτε δημοτικό. Μπορεί να είχε κρυμμένη μέσα της μια ευαισθησία, αλλά δεν μπορούσε ποτέ να την εκφράσει, εκτός από κάποιες στιγμές που τραγουδούσε μέσα στο σπίτι. Ηταν απλοϊκά μυαλά».
Φωτογραφία: Bovary/Πάνος Μάλλιαρης
«Με το θέατρο βρήκα το σπίτι μου. Δούλευα 18-20 ώρες την ημέρα και δεν με ένοιαζε τίποτα -δεν πληρωνόμασταν κιόλας. Μόλις τέλειωσα την σχολή κατέβηκα στην Αθήνα με έναν φίλο μου για δική του δουλειά. Τελικά έμεινα δύο χρόνια κι έκανα έξι ταινίες. Κάποια πράγματα συμβαίνουν χωρίς να τα περιμένεις. Πήγα με τον φίλο μου να κάνει κάστινγκ στην ταινία ενός σκηνοθέτη που δεν τον ήξερα, του Κώστα Κουτσομύτη, τον “Κλοιό”. Ο Γιάννης Γκότσης, δεύτερος βοηθός του Κουτσομύτη τότε, με είδε όπως καθόμουν απ΄έξω και μου λέει “γιατί δεν πάτε κι εσείς για κάστινγκ;”.
Μπήκα, μιλήσαμε και με πήρε -ο φίλος μου τελικά έμεινε απ΄έξω. Το ένα έφερνε το άλλο. Υπέροχες εποχές. Δεν είχα μία στην τσέπη, δεν έπαιρνα χρήματα από την μητέρα μου, ο πατέρας μου το ΄80 πέθανε, αλλά η υπέροχη φτώχεια εκείνων των εποχών θα μου μείνει αξέχαστη.
Με την τέχνη μαλάκωσε η συνείδησή μου, λείανε αγριότητες και τυχόν πληγές από το παρελθόν. Εμαθα να πειραματίζομαι και στη ζωή και στην δουλειά. Να μην μένω σε στεγανά, να προσπαθώ, να ανανεώνομαι, να προχωρώ. Γιατί στη ζωή είναι πιο δύσκολα τα πράγματα».
Φωτογραφία: Bovary/Πάνος Μάλλιαρης
«Το μεγάλο βήμα ήταν η επαφή μου με τον Μπέκετ. Οταν μπήκα στην σχολή δυσκολευόμουν να καταλάβω τον Τσέχωφ, αλλά μίλησε μέσα μου ο Μπέκετ. Εγινε ο πατέρας μου, τα βιβλία και τα έργα του έγιναν η οικογένειά μου. Γαλουχήθηκα μέσα στον Μπέκετ. Καμιά φορά η τεχνική μου αγγίζει το θέατρο του Παραλόγου.
Μετά το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, όπου γνώρισα τον Γιώργο Κιμούλη, κατέβηκα στην Αθήνα. Η πρώτη δουλειά ήταν στο θέατρο Σμαρούλα -“Ζητείται τενόρος”. Ακολούθησαν η “Καρδιά Σκύλου, το “Εγκλημα και Τιμωρία”, μετά στο θέατρο Καρέζη -με τον Γιώργο Κιμούλη.
Δεν έχω παιδευτεί καθόλου στην πορεία μου -δεν μιλάω για θέμα τύχης και μόνον. Πρέπει να κρατήσεις τις γνωριμίες που κάνεις, να αφήνεις ανοιχτές τις πόρτες. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να έχεις γνώση, συνεχή προσπάθεια. Οπως συμβαίνει με τους θεατές, που ξυπνούν το πρωί και λένε το βράδυ θα πάω θέατρο, οπότε κι εσύ πρέπει να τους το εξαργυρώσεις.
Στην τηλεόραση δεν νοιώθεις ασφαλής. Μπορεί να είσαι πρωταγωνιστής και σε δύο χρόνια να μην υπάρχεις. Να σε έχει ξεχάσει ο τηλεθεατής γιατί γεννήθηκε ένας καινούργιος».
«Από την σχολή με θυμάμαι να κάνω σχέδια -δεν ασχολιόμουν ποτέ μόνο με τον ρόλο μου. Στα μέσα της δεκαετίας του ΄90 άρχισα να σκέφτομαι την πορεία μου και είπα στο εαυτό μου ότι αν συνεχίσω να στελεχώνω άλλες παραστάσεις δεν θα πραγματώσω τα δικά μου όνειρα. Ετσι αποφάσισα να πάρω, με όσα ρίσκα, το θέατρο Ριάλτο και να στήσω τον “Αμλετ Β΄” -είχα μελετήσει, είχα κάνει προετοιμασία. Και μου ήρθε η επιτυχία, που δεν την περίμενα αλλά καλώς ήρθε. Μετά ήρθαν και αποτυχίες. Οταν μπαίνεις στην παραγωγή ρισκάρεις, και το ξέρεις.
Η πρώτη μου ανάγκη είναι να κάνω πράγματα που μου αρέσουν, οι επιλογές και τα κριτήρια είναι άκρως προσωπικά. Οσο μεγαλώνω αυτό ισχύει όλο και περισσότερο. Θέλω να κάνω πράγματα που θα με εξελίξουν ως κωμικό ηθοποιό, αλλά μου αρέσει να εξετάζω και το τραγικό κομμάτι της δουλειάς μου -είναι και η προέκταση της κωμωδίας που θέλω να παίξω κάποια στιγμή. Η κωμωδία ήταν συνειδητή για μένα. Το μεταμοντέρνο ελάχιστες φορές με έχει εκφράσει, είμαι πιο του κλασικού.
Ανήκω στους λίγους, εναπομείναντες, θιασάρχες στον χώρο. Δεν δημιουργείται εύκολα σήμερα ένας θιασάρχης, αλλά πιστεύω ότι είναι μια φάση. Υπηρετώ το μαζικό θέατρο, πράγμα που σημαίνει ότι θέλω τον πολύ κόσμο. Δεν δουλεύω για την ελίτ».
Φωτογραφία: Bovary/Πάνος Μάλλιαρης
«Στο θέατρο ανά δευτερόλεπτο καταθέτεις δευτερόλεπτα αλήθειας, τα οποία και φαίνονται. Είναι ο αντίλαλος της ζωής. Η τηλεόραση και ο κινηματογράφος είναι η αναπαράστασή της.
Με την Εφη συναντηθήκαμε πρώτη φορά πριν από τριάντα ένα χρόνια: Είχε έρθει στην Θεσσαλονίκη με τον “Γλάρο” του Τσέχωφ από τον Ζυλ Ντασέν. Από τότε είμαστε μαζί. Με το καλημέρα κατάλαβα ότι βρήκα τον άνθρωπο της ζωής μου. Αυτόν τον έρωτα δεν τον είχα ξανανοιώσει ποτέ. Ως τότε νόμιζα ότι ερωτευόμουν. Οταν ήρθε ο απόλυτος έρωτας, κατάλαβα. Αυτή η γυναίκα με σημάδεψε. Ημουν 26 και είμαι 57…
Η σχέση μας διατηρείται γιατί για εμάς είναι το πρωταρχικό -μετά έρχονται όλα τα άλλα. Η ζωή είναι πιο δύσκολη από μια παράσταση ή έναν ρόλο. Εκεί πρέπει να είσαι μαέστρος, να αφουγκράζεσαι, να αλλάζεις. Θέλει σκληρή δουλειά.
Ο άντρας παθαίνει πανικούς κατά τακτά χρονικά διαστήματα. Εχει μάθει μέσα από την πατριαρχική οικογένεια να είναι ο λεβέντης, ο βασιλιάς. Οταν γνωρίσει μια γυναίκα και καταλάβει ότι αυτή θα τον συνοδεύει στην ζωή του, και δεν είναι η μανούλα του, ταράζεται. Γιατί δεν έχει μάθει να ισοφαρίζει με την γυναίκα. Αυτό το επί ίσοις όροις του προκαλεί έναν πρώτο πανικό. Αν το καταλάβει και το αλλάξει, θα προχωρήσει.
Οι γυναίκες, έτσι κι αλλιώς, έχετε μεγαλύτερη προσωπικότητα από εμάς -αποδεδειγμένο αυτό. Αν κυβερνούσαν οι γυναίκες, εγώ θα ήμουν ευτυχισμένος. Είστε ένα τσουνάμι. Διορατικότητα, σβελτάδα, οξύνεια, πολύ πιο πάνω από των ανδρών. Πιστεύω πολύ στις γυναίκες».
Φωτογραφία: Bovary/Πάνος Μάλλιαρης
«Αισθάνομαι έναν τεράστιο έρωτα για την Εφη και δεν θέλω να σταματήσω να είμαι ερωτευμένος. Η αγάπη είναι καλή, αλλά εγώ προτιμώ τον έρωτα. Το γεγονός ότι είμαστε μόνο οι δυό μας ενδυναμώνει την σχέση. Προσωπικά με ενδιέφερε πολύ αυτό το ντουέτο.
Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να πει είσαι επιτυχημένος. Του λέω “μπράβο τα κατάφερες ως εδώ, πάμε παρακάτω”. Δεν με ενδιαφέρει να γίνω πιο διάσημος, ούτε ο ένας και μοναδικός. Θέλω να παίρνω την δική μου ικανοποίηση και να εξελίσσομαι. Κι όπως συνηθίζω να λέω, όταν θα φύγω από αυτόν τον κόσμο, πραγματικά δεν θέλω να με θυμάται κανείς.
Οχι, την επιτυχία της “Μουρμούρας” δεν την είχα αισθανθεί. Οταν διάβασα τα σενάρια ήξερα ότι έχω ένα πολύ καλό εργαλείο στα χέρια μου. Ο Ηλίας δεν με έχει κουράσει καθόλου. Κάθε φορά είναι μια έρευνα για παρακάτω, ένα σχολείο. Από τα πρώτα επεισόδια ως τα τωρινά, έχω προχωρήσει.
Οταν έφυγε η Δάφνη (σ.σ. Λαμπρόγιαννη), πριν βρεθεί η Κλέλια (σ.σ. Ρένεση), πραγματικά την θεωρούσα αναντικατάστατη και το διδυμό μας μαγικό. Φοβόμουν αν με την επόμενη θα έβγαινε αυτή η χημεία που είχαμε με την Δάφνη. Στα δοκιμαστικά η Κλέλια το έβγαλε με το καλημέρα. Και συνέβη ό,τι συνέβη -κάναμε απίστευτα νούμερα φέτος.
Φωτογραφία: NDP
«Τρακ έχω και θα έχω πάντα. Και αγωνία. Δεν πρέπει να μένουμε στην ησυχία μας, αλλά να είμαστε συνεχώς σε επαγρύπνιση, έτοιμοι για το καινούργιο. Φροντίζω να βάζω τον εαυτό μου προ εκπλήξεων, γιατί θέλω να πειραματίζομαι.
Στην τέχνη μου είμαι αισιόδοξος, κοινωνικά είμαι απαισιόδοξος. Εχει τσαλαπατηθεί ο πολιτισμός, η πολιτική είναι μόνον χρηματιστηριακή, για να μην πω κερδοσκοπική. Θεωρώ την πολιτική ύψιστη τέχνη. Αλλά φίλοι που μπαίνουν στην Βουλή, μετά χάνονται -κάτι συμβαίνει εκεί μέσα. Χρειάζεται δύναμη για να παλαίψεις. Ελπίζω και εύχομαι ότι οι καινούργιοι θα κάνουν μια πολιτική πιο ανθρωποκεντρική. Χρειαζόμαστε την ελπίδα, αλλιώς μας βλέπω ή στο ψυχιατρείο ή να έχουμε αυτοκτονήσει».
Ενα «Ονειρο» για το καλοκαίρι
«Η παράσταση ανταποκρίνεται πολύ στον τίτλο. Εχει γίνει κάτι ονειρικό. Ολα συμβαίνουν μέσα στην ίδια νύχτα -στο παλάτι ή στο μαγεμένο δάσος. Ηθελα πολλά χρόνια να δουλέψω με τον Αιμίλιο (σ.σ. Χειλάκη), κι εκείνος με εμένα. Και τα καταφέραμε. Δεν με απασχολεί καθόλου που δεν είμαι θιασάρχης, όσο κι αν έχω την δική μου στέγη και ανεβάζω τα δικά μου έργα. Οταν κάτι μου κεντρίζει το ενδιαφέρον δεν με απασχολεί αν θα είμαι ή όχι ο επικεφαλής».
«Χείμαρρος» ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης κατά Άρη Σερβετάλη που αποφάσισε να αποχωρήσει από την παράσταση «Ρινόκερος» με αποτέλεσμα το κατέβασμά της.
Ο ηθοποιός ανέφερε χαρακτηριστικά στο Πρωινό: «Θεωρώ ότι η αποχώρησή του είναι απαράδεκτη. Ζούμε επικίνδυνους καιρούς συν ότι ζούμε οικονομικά δύσκολους καιρούς. Δεν μπορείς να παρατάς μια παράσταση, κάποιους ηθοποιούς να τους αφήνεις χωρίς δουλειά και ένα εργοδότη που θα πληρώσει γιατί όπως ξέρετε πολύ καλά, υπάρχουν τα τριμηνιαία και τα εξαμηνιαία συμβόλαια και χωρίς έσοδα ένας εργοδότης θα συνεχίσει να πληρώνει κάποιους ηθοποιούς».
Και πρόσθεσε: «Κι όλα αυτά γιατί απλά δεν θέλεις να εμβολιαστείς. Για μένα είναι απαράδεκτη η συμπεριφορά και εντελώς αντιεπαγγελματική. Όταν ηγείσαι ενός θιάσου πρέπει να ηγείσαι πραγματικά κι όχι να φέρεσαι εγωιστικά και να κάνεις μόνο αυτό που περνάει μέσα από το κεφάλι σου ή μέσα από αυτό που θέλεις εσύ να κάνεις».
Εν συνεχεία ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης επισήμανε: «Αλλιώς θα κλείναμε όλοι τα θέατρά μας, σε μια μέρα αδιαθεσίας θα λέγαμε “δεν είμαι καλά, να φύγει το κοινό, φύγετε οι ηθοποιοί, δεν μου αρέσει αυτό που κάνω, το σταματάω” ή οτιδήποτε. Το θεωρώ τελείως απαράδεκτο και σας ομολογώ ότι εγώ θα κάνω και το τρίτο εμβόλιο και περιμένω να το κάνω και αν βγει και τέταρτο θα κάνω και το τέταρτο».
Και κατέληξε: «Πραγματικά πρέπει να σωθούμε από αυτή τη μάστιγα. Δεν έχει δικαίωμα κανείς και για κανένα λόγο να κλείνει ένα θέατρο επειδή απλά δεν θέλει να εμβολιαστεί ή απλά θέλει να μπαίνουν και ανεμβολίαστοι. Υπάρχει ο άλλος ο κίνδυνος, αν επιτρέψουμε να μπουν ανεμβολίαστοι, να είστε σίγουροι ότι δεν θα έρθουν οι εμβολιασμένοι».
