Θέλατε ποτέ να κλειδωθείτε μέσα σε ένα πολυκατάστημα, όταν ήσασταν παιδιά; Αν ναι, τότε το πολυκατάστημα στο Ρόουντ Άιλαντ μπορεί να κάνει το όνειρό σας πραγματικότητα. Το πολυκατάστημα αυτό χτίστηκε το 1828 και πριν από λίγο καιρό μετατράπηκε σε κατοικήσιμη περιοχή με 48 μικρά και φθηνά διαμερίσματα. Το κόστος της μετατροπής ήταν 7 εκατομμύρια δολάρια και έγινε από την εταιρία Northeast Collaborative Architects.
Κάθε διαμέρισμα έχει μπάνιο, κουζίνα και υπνοδωμάτια, αλλά η κουζίνα δεν έχει φούρνο, γιατί απευθύνεται σε ανθρώπους με πολυάσχολο τρόπο ζωής. Για τον λόγο αυτό υπάρχουν αρκετά εστιατόρια στο ισόγειο του πολυκαταστήματος.
Χτισμένο το 1828, το παλαιότερο εμπορικό κέντρο της Αμερικής στο Ρόουντ Άιλαντ αγωνιζόταν να γεμίσει τους άδειους εμπορικούς του χώρους και όδευε σταδιακά στο κλείσιμο.
Στην συνέχεια, η εταιρία Northeast Collaborative Architects μετέτρεψε το πολυκατάστημα σε κατοικήσιμη περιοχή με κόστος 7 εκατομμύρια δολάρια.
Το ιστορικό κτίριο αποτελείται πλέον από 48 μικρά διαμερίσματα.
Το κόστος ενοικίασης ξεκινάει από 550 δολάρια τον μήνα.
Τα διαμερίσματα βρίσκονται στα δυο επάνω επίπεδα του πολυκαταστήματος.
Δεν υπάρχουν φούρνοι στις κουζίνες, καθώς τα διαμερίσματα απευθύνονται σε ανθρώπους με πολύ γρήγορους ρυθμούς ζωής.
Τα μπάνια, όμως, είναι πλήρως εξοπλισμένα.
Τα υπνοδωμάτια είναι ζεστά και πολύ άνετα.
Τα σαλόνια είναι μικρά, αλλά πολύ ζεστά και οικεία.
Οι ενοικιαστές θα έχουν στην διάθεσή τους τα 17 μαγαζιά που βρίσκονται στο ισόγειο του πολυκαταστήματος.
Μερικές φορές η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτη και γεμάτη θαύματα.
Δείτε παρακάτω την ιστορία αυτού του ζευγαριού.
Η Marianne Winkler, μια συνταξιούχος ταχυδρομικός ήταν διακοπές με τον σύζυγό της Horst, όταν εντόπισε ένα ασυνήθιστο μπουκάλι να επιπλέει κοντά στο Γερμανικό νησί Amrum. Θυμάται ότι το καθαρό γυάλινο μπουκάλι είχε ένα σημείωμα μέσα με τις λέξεις ‘Σπάσε το μπουκάλι’. Προσπαθήσαμε να βγάλουμε το σημείωμα αλλά έπρεπε πραγματικά να σπάσουμε το μπουκάλι.
‘Όταν το ζευγάρι ξετύλιξε το σημείωμα, βρήκε ένα μήνυμα γραμμένο στα Αγγλικά,Γερμανικά και Ολλανδικά. Ζητούσε από αυτόν που το βρήκε να συμπληρώσει τα στοιχεία σχετικά με το που και πότε βρήκε το μπουκάλι,πριν το επιστρέψει στο Marine Biological Association, στο Πλίμουθ, Μ. Βρετανία. Έλεγε ότι όποιος το έκανε θα ανταμειφθεί με ένα σελίνι.
Τα μέλη της Βιολογικής Εταιρείας έμειναν έκπληκτοι όταν έλαβαν το σημείωμα από το ζευγάρι. Το μπουκάλι ήταν ένα από τα 1,020 που είχαν ρίξει στην Βόρειο Θάλασσα ανάμεσα στο 1904 και 1906 για να μελετήσουν την δύναμη από τα θαλάσσια ρεύματα και ήταν μέρος μιας εργασίας.
Τα περισσότερα δεν βρέθηκαν ποτέ και αυτά που βρέθηκαν ήταν σε σύντομο χρονικό διάστημα από τότε που τα είχαν ρίξει.
Η εταιρεία πιστή στην υπόσχεσή της έστειλε ένα σελίνι στο ζευγάρι. Η Marianne και ο Horst περιμένουν τώρα να πάρουν το ρεκόρ Guinness αφού είναι το πιο παλαιό μήνυμα σε μπουκάλι που έχει ποτέ βρεθεί. Ο προηγούμενος κάτοχος αυτού του ρεκόρ το είχε ένας άλλος που βρήκε μήνυμα σε μπουκάλι μετά από 99 χρόνια που ήταν στην θάλασσα.
Ένα παλιό λεωφορείο του 1968 μετατράπηκε σε ένα εξοχικό σπίτι, στα σύνορα της Ουαλίας και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.
Το λεωφορείο των 41 θέσεων κάποτε μετέφερε κόσμο από τις κοιλάδες της Νότιας Ουαλίας στις εμπορικές περιοχές του Λονδίνου, αλλά τα τελευταία χρόνια είχε υποστεί μεγάλες φθορές και δεν χρησιμοποιούταν.
Πλέον το όχημα έχει μετατραπεί σε ένα πολύ συμπαθητικό σπίτι και συγκεκριμένα σε εξοχική κατοικία, στο Herefordshire. Ο 47χρονος Βρετανός Rob Robinson αγόρασε το 2012 το παλιό πούλμαν έναντι 700 λιρών από τη Νότια Ουαλία, επένδυσε άλλες 4000 λίρες και έφτιαξε ένα μοναδικό σπίτι διακοπών.
Χρειάστηκαν περίπου 6 μήνες για να το μετατρέψει από ένα παλιό και βρώμικο λεωφορείο στο ιδανικό εξοχικό. Ο 47χρονος πατέρας 3 παιδιών δηλώνει ότι αρχικός του σκοπός ήταν να το μετατρέψει σε ένα τροχόσπιτο. «Ευτυχώς δεν το έκανα, γιατί ήταν ένα τόσο υπέροχο και μεγάλο λεωφορείο που συνειδητοποίησα ότι το να το κάνω μια εξοχική κατοικία ήταν μια εκπληκτική ιδέα. Είμαστε πολύ μακριά από οτιδήποτε ενώ λόγω των ηλιακών συλλεκτών είναι μηδαμινές οι εκπομπές άνθρακα», εξηγεί μιλώντας στη Daily Mail.
Ο Rob ο οποίος είναι κηπουρός έβαλε προσωπική εργασία για να διαμορφώσει το παλιό πούλμαν, ενώ έφτιαξε ακόμη και κήπο! «Το λεωφορείο έχει ένα όμορφο ξύλινο πάτωμα, επένδυση με ξύλο από πεύκο και μια οργανωμένη τραπεζαρία/κουζίνα με δρύινους πάγκους, κουζίνα γκαζιού και ψυγείο», αναφέρει. Διαθέτει επίσης διπλό κρεβάτι και ξυλόσομπα, ενώ ο καναπές γίνεται κι αυτός κρεβάτι. Οι ηλιακοί συλλέκτες χρησιμεύουν στο να συγκεντρώνουν την απαραίτητη ενέργεια ώστε να λειτουργούν οι συσκευές. Υπάρχει επίσης ένα μπάνιο έξω όμως από το βανάκι.
Αν και στην αρχή το χρησιμοποιούσε μόνο η οικογένεια, πλέον αποφάσισαν να αυξήσουν το εισόδημά τους νοικιάζοντας το πούλμαν για διακοπές σε ζευγάρια και οικογένειες για περίπου 90 λίρες τη βραδιά. Και φαίνεται πως πήραν σωστή απόφαση, καθώς το λεωφορείο είναι κλεισμένο μέχρι το Φεβρουάριο του 2016. Όπως εξάλλου λέει ο Βρετανός, εκτός από τα χρήματα που τους αποφέρει έχουν γνωρίσει μέσα από αυτή τη διαδικασία και πολλούς νέους φίλους…
Μια βόλτα στο παρελθόν με συγκοινωνίες της παλιάς εποχής έδωσε σήμερα την ευκαιρία σε πολλούς κατοίκους του Πειραιά ο ΗΛΠΑΠ.
Συγκεκριμένα έδωσε την ευκαιρία στους κάτοικους της πόλης να επισκεφθούν το αμαξοστάσιο στην Καστέλλα και να θυμηθούν τα παλιά οχήματα που μετέφεραν τους επιβάτες στην Αθήνα και Πειραιά.
Εν συνεχεία δρομολόγησε τρία από αυτά (δυο τρόλεϊ και ένα Μπλε λεωφορείο) στην γραμμή Καστέλλα -Πασαλιμάνι.
Από τους εκατοντάδες επισκέπτες που βρέθηκαν στο αμαξοστάσιο, ελάχιστοι στάθηκαν τυχεροί ώστε να απολαύσουν τη διαδρομή τελικά, εξ αιτίας της μικρής χωρητικότητας. Έτσι, διασχίζοντας την Καστέλλα και χωρίς στάσεις, τα τρόλεϊ και το λεωφορείο κατέληξαν στο Πασαλιμάνι όπου και εκεί περίμεναν πολλοί επισκέπτες – ειδικά νέοι σε ηλικία που δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να τα γνωρίσουν. Μπήκαν λοιπόν στο εσωτερικό των οχημάτων προκειμένου να δουν από κοντά τις θέσεις εισπρακτόρων τα μεγάλα τιμόνια τις σιδερένιες θέσεις καθώς και τα διαφορετικού τύπου παράθυρα, τις χειρολαβές και όλα όσα συνέθεταν την ρετρό ατμόσφαιρα των παλαιών Μέσων Μεταφοράς.
Το πιο κάτω αναγνωστικό όσοι το έζησαν, έχουν πολλά καλά να θυμούνται απ΄ αυτό, αλλά ακόμη και αυτοί που δεν το γνώρισαν μπορούν να δουν την απλότητα της μάθησης, αλλά και τα βαθιά μηνύματα που έβγαιναν για τον μικρό μας αναγνώστη.
Το παλιό κόλπο της γιαγιάς: Η φέτα είναι ένα Ελληνικό τυρί προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης που αποτελεί το αγαπημένο συνοδευτικό φαγητών των περισσότερων Ελλήνων και όχι μόνο.
Πολλές φορές η διατήρηση της φέτας μας μπορεί να είναι δύσκολη καθώς είναι ένα ευαίσθητο τυρί που χαλάει εύκολα.
Σίγουρα όλοι την έχουμε δει να κιτρινίζει, να γλιτσιάζει, να μυρίζει άσχημα και σταδιακά μουχλιάζει.
Υπάρχουν διάφορα μυστικά για τη σωστή διατήρησή της. Σήμερα όμως θα σας δείξουμε ένα έξυπνο κολπάκι που χρησιμοποιούσαν οι γιαγιάδες μας για να τη συντηρούν.
Φέτα: Τα μυστικά της σωστής συντήρησης
Διατηρούμε τη φέτα στο ψυγείο, σε δοχείο κατά προτίμηση γυάλινο, που να κλείνει καλά. Ετσι προστατεύεται και από οσμές του ψυγείου τις οποίες απορροφά εύκολα. Σε ανοιχτό δοχείο (που της επιτρέπει να «αναπνέει» και να μη μουχλιάζει) διατηρείται 3 – 4 ημέρες. Ελέγχουμε τακτικά τη θερμοκρασία του ψυγείου με ένα θερμόμετρο, προσέχοντας να μην ανέβει πάνω από τους 5° C.
Αν η φέτα που αγοράσαμε είναι πιο αλμυρή από όσο θέλουμε, τη διατηρούμε σε ένα δοχείο με γάλα που ανανεώνουμε όταν λήγει.
Το καλύτερο είναι να συντηρήσουμε τη φέτα μέσα σε άλμη. Ζητάμε λίγη άλμη από το σούπερ μάρκετ ή το μπακάλικο από όπου αγοράσαμε τη φέτα και την καλύπτουμε εντελώς, μέσα σε ένα ευρύχωρο δοχείο, που βάζουμε στο ψυγείο. Μπορούμε να φτιάξουμε πολύ εύκολα δική μας άλμη, διαλύοντας 70 – 80 γρ. χοντρό θαλασσινό αλάτι σε 1 κιλό νερό.
Το πιο σημαντικό όμως στην αγορά φέτας, είναι να παίρνετε μικρή ποσότητα, που καταναλώνεται σε 2-3 μέρες, όπως συμβουλεύει και ο έμπειρος μάγειρας Ηλίας Μαμαλάκης.
Ωστόσο, αυτοί που την αγαπούν πολύ, αγοράζουν μεγάλες ποσότητες για να μην λείπει από το ψυγείο τους. Πώς συντηρείται όμως;
Αυτό είναι το μυστικό για να διατηρήσεις τη φέτα για μήνες.
Το μυστικό της γιαγιάς λοιπόν, για να της συντηρήσετε για μεγάλα χρονικά διαστήματα, είναι να την αποθηκεύσεις στο ψυγείο καλυμμένη με ελαιόλαδο!
Και μην νομίζεις ότι πρόκειται για καμία σύγχρονη ανακάλυψη, μιας και στην αρχαιότητα το λάδι χρησιμοποιούνταν για τη συντήρηση τροφίμων.
Το συγκεκριμένο tip προτείνεται ιδανικά για σκληρή φέτα, την οποία όμως πρέπει να σουρώσεις καλά για να μην έχει υγρά.
Επίσης, αν θέλεις να δώσεις ξεχωριστή γεύση στη φέτα σου, μπορείς μέσα στο βάζο με το ελαιόλαδο που θα την βάλεις, να προσθέσεις και μπαχαρικά ή μυρωδικά της επιλογής σου.
Μια νέα σχολική χρονιά ξεκινά για χιλιάδες μαθητές σε όλη την Ελλάδα. Αυτό σημαίνει νέα βιβλία, νέα σχολικά είδη, ίσως ακόμη κι ένας νέος «μοντέρνος» δάσκαλος που θα καλωσορίσει τους μαθητές με ένα τραγούδι από λάπτοπ..
Για το πώς ήταν η κατάσταση για τους μαθητές χρόνια πριν, μπορεί κανείς να μάθει αν επισκεφθεί το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης του Εθνικού Κέντρου Έρευνας και Διάσωσης Σχολικού Υλικού στην Πλάκα.
Στεγάζεται σε ένα πανέμορφο διατηρητέο κτίριο του 19ου αιώνα στην οδό Τριπόδων. Σκοπός του είναι η διάσωση και η έρευνα του σχολικού υλικού. Το Μουσείο, που άρχισε να λειτουργεί το 2015, τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείο Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων και είναι μέλος του Δικτύου Μουσείων και Πολιτιστικών Φορέων Ιστορικού Κέντρου Αθηνών.
Σχολική αίθουσα
Η σχολική αίθουσα με τα ξύλινα θρανία – όταν υπήρχε σχολείο και δεν ήταν ερείπια λόγω των πολέμων – ένα παλιό κουδούνι, οι τοίχοι καλυμμένοι με χάρτες μυθολογίας, γεωγραφίας…
Τα παιδιά κάθονται στα θρανία και μέσα από αφηγήσεις, προβολές, αποσπάσματα από ταινίες και παιχνίδια, γνωρίζουν την κτιριακή υποδομή των σχολείων της μεταπολεμικής εποχής, τη χρησιμότητα συγκεκριμένων εκθεμάτων για παράδειγμα της ξυλόσομπας, αγγίζουν και ανοίγουν παλιές σάκες και σχολικό υλικό, βλέπουν την πλάκα με το κοντύλι και όπως διηγείται η κ Κανταρτζή φωνάζουν «τάμπλετ, τάμπλετ», κρατούν μια πένα με μελάνι, το μπλοκ ιχνογραφίας, ξεφυλλίζουν τετράδια καλλιγραφίας, παρατηρούν μια μαθητική ποδιά, το μαθητικό πηλίκιο.
Τους κάνουν εντύπωση οι τιμωρίες, όχι μόνο η βέργα αλλά και τα καρυδότσουφλα που έριχνε ο δάσκαλος στο πάτωμα για να γονατίσει πάνω τους άτακτος μαθητής και να συνετιστεί…
Σήμερα, οι μικροί επισκέπτες τα βλέπουν όλα αυτά σαν παιχνίδι. «Βρήκαμε, επίσης, σε βιβλίο που εκδόθηκε το 1827 και πιθανότατα μπήκε ως αναγνωστικό σε σχολική τάξη κοντά στο 1900, μια σελίδα – τιμωρία, όπου ο μαθητής είχε γράψει 200 φορές «άλλη φορά θα φορώ καπέλο» , καθώς τα αγόρια ήταν υποχρεωμένα να φορούν το μαθητικό πηλίκιο.
Σχολικό βιβλίο
Μία έκδοση του 17ου αιώνα με τους Μύθους του Αισώπου, την οποία κοσμούν 35 γκραβούρες είναι ένα από τα πιο σημαντικά αποκτήματα του Μουσείου, «πολύ πλούσια και ακριβή έκδοση για την εποχή που πιθανότατα διδασκόταν σε σχολεία την περίοδο του ελληνικού διαφωτισμού».
Τα πιο παλιά αλφαβητάρια που φιλοξενεί το Μουσείο είναι του 18ου αιώνα, μικρά, ασπρόμαυρα 16σέλιδα. Από τα πιο σημαντικά, είναι αυτά της μεταρρύθμισης του 1917, οπότε ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποφασίζει για πρώτη φορά να διδαχθεί η δημοτική γλώσσα, ανάμεσά τους το αναγνωστικό «Τα ψηλά βουνά» και το αλφαβητάρι με τον ήλιο «τα οποία γνωρίζουν τα παιδιά έως σήμερα γιατί χρησιμοποιούνται ως εξωσχολικά βιβλία». Κάθε αλλαγή εξουσίας φέρνει αλλαγές στα σχολικά βιβλία. Για παράδειγμα τα Μεταξικά αναγνωστικά, στο εξώφυλλο, οι φαλαγγίτες, στο εσωτερικό, κείμενα της 4ης Αυγούστου.
Από τα νεότερα αναγνωστικά, τα πιο γνωστά είναι του Κώστα Γραμματόπουλου. Όπως τονίζει η κ. Κανταρτζή «μια σειρά αναγνωστικών που δημιουργήθηκαν γύρω στο ’50 είναι εικονογραφημένα από πολύ γνωστούς καλλιτέχνες, Μοντεσάντου, Τάσσος, Θετταλός, Βασιλείου, Αστεριάδης. Ήταν πολύ σημαντική περίοδος για την εικονογράφηση του σχολικού και παιδικού βιβλίου».
Το μουσείο φιλοξενεί επίσης σπάνια αναγνωστικά, ανάμεσά τους είναι δύο που διδάχθηκαν οι μαθητές στα μουσουλμανικά σχολεία πριν από περίπου 70 χρόνια. Υπάρχουν, εξάλλου, αναγνωστικά απ’ όλο τον κόσμο, γερμανικά (πρώην ανατολική και δυτική Γερμανία), από Ιταλία, Ισπανία, πρώην Σοβιετική Ένωση, Κίνα, Ιαπωνία, Ινδία, Σαουδική Αραβία.
Τα περισσότερα βιβλία είναι αγορασμένα σε δημοπρασίες στο εξωτερικό, όπως στην Κωνσταντινούπολη, ενώ έχει αγοραστεί και αναγνωστικό στη Σμύρνη από την περίοδο πριν την καταστροφή που έχει πάνω το όνομα του μαθητή. «Είναι συγκινητικό. Αναρωτιέσαι τι άραγε έγινε αυτό το παιδί, ήταν από εκείνα που χάθηκαν ή κατάφεραν να γλιτώσουν περνώντας απέναντι…».
Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλούν στην κ. Κανταρτζή οι σημειώσεις των μαθητών που κρύβονται στα σχολικά βιβλία, είτε πάνω στις σελίδες τους είτε σε χαρτάκια μέσα στα βιβλία, τιμωρίες, ραβασάκια, ζωγραφιές αλλά και σκονάκια. Υπάρχει στο μουσείο «ραβασάκι» γραμμένο στην τελευταία σελίδα – που ήταν συνήθως λευκή- ενός βιβλίου, γύρω στο 1920, ένα αγόρι μιλούσε «για τα βαθύτατα αισθήματα που έτρεφε για μία συμμαθήτριά του». Αστείρευτη πηγή γνώσεων για τη σχολική αλλά και την καθημερινή ζωή στην Ελλάδα είναι τα μαθητικά τετράδια.
Υπάρχουν χειροτεχνίες, – κέντημα από το μάθημα των Οικοκυρικών με ημερομηνία 6 Ιουνίου από το 1890-. Στο υπόγειο άλλη μια εικόνα για το παρελθόν του ελληνικού σχολείου αποκαλύπτουν τα σκεύη για το συσσίτιο… αυθεντικά πιάτα και ποτήρια.
Περισσότερες πληροφορίες για τη σχολική ζωή αλλά και για την ιστορία μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου, δίνουν έγγραφα που έχει συγκεντρώσει το Μουσείο, από απολυτήρια μαθητών μέχρι διοριστήρια δασκάλων.
Τον Οκτώβριο, με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, αναμένεται να πραγματοποιηθεί έκθεση στο Μουσείο με ό,τι υλικό υπάρχει σχετικό με εκείνη την περίοδο, τετράδια, βιβλία, φωτογραφίες. «
Πραγματοποιούνται όλη τη χρονιά ειδικές εκθέσεις και ανάλογα εκπαιδευτικά προγράμματα για το παλιό σχολείο, για το σχολικό βιβλίο, πραγματοποιούνται επίσης εκπαιδευτικά προγράμματα και περίπατοι στην Πλάκα. Κάθε χρόνο
γίνεται ένας μαθητικός διαγωνισμός μαζί με την εκπαιδευτική ραδιοτηλεόραση του υπουργείου Παιδείας με θέματα ανάλογα με το περιεχόμενο του μουσείου. Επίσης, εκτός από τις συνεργασίες με σχολεία και πανεπιστήμια στην Ελλάδα, το Μουσείο ξεκινάει συνεργασίες με σχολεία του εξωτερικού. Έχει γίνει ήδη η αρχή με ελληνικό σχολείο στο Βουκουρέστι και στόχος είναι τα σχολεία της ομογένειας, σε Γερμανία, Αμερική, Αυστραλία».
Από σήμερα, λοιπόν, οι μαθητές θα καθίσουν στα θρανία τους, όπως χρόνια πριν έκαναν οι γονείς τους, οι παππούδες τους, οι πρόγονοί τους… θα προχωρήσουν κατά μία σχολική τάξη, παίρνοντας τη θέση μεγαλύτερων συμμαθητών τους, που δίνουν τη σκυτάλη στους μικρότερους μαθητές και παραλαμβάνουν και εκείνοι τη σκυτάλη από τους μεγαλύτερούς τους. Είναι ο κύκλος της ζωής, όπως χαράσσεται από την έναρξη κάθε σχολικής χρονιάς, το Σεπτέμβριο.
Το κείμενο και η φωτογραφία είναι από τις περσίνες φωτιές αλλά αξίζει να το ξαναδούμε.
Μεγάλη παράλειψη από την χθεσινή βραδιά … Ενα παληκαρι(με την πραγματική έννοια) ερχόταν συνέχεια με το μηχανακι που βλέπετε, μέσα στις εστίες που ενεργουσαμε και μας πρόσφερε παγωμένα νερά!
Το παληκαρι ήρθε πάνω από 10 φορές στο σημείο! Τον προσεγγίζω και του λέω “μπράβο ρε μάγκα! Και μπράβο στην εταιρεία σου”! Με κοιτάει και μου λέει “ποια εταιρεία;απο μόνος μου έρχομαι!”… Έμεινα άφωνη… Του έσφιξα το χέρι και του είπα “σε ευχαριστώ αδερφέ!”.
Με τέτοια παλληκάρια η Ελλάδα έχει και παρόν και μέλλον!
Γιατί έχει ΨΥΧΗ!!!
Η Τατιάνα Στεφανίδου και ο Νίκος Ευαγγελάτος μαζί με την οικογένειά τους επιλέγουν για ολιγοήμερες διακοπές, να πηγαίνουν στο εξοχικό που διαθέτουν στη Χαλκίδα.
Πρόκειται για μία βίλα, η οποία βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τη θάλασσα. Η γνωστή παρουσιάστρια και δημοσιογράφος έχει μοιραστεί με τους followers της στο Instgram μερικά στιγμιότυπα από την ολόλευκη βίλα.
Η πολυτελής κατοικία στη Χαλκίδα
Συγκεκριμένα η ίδια μας είχε δείξει παλαιότερα την υπέροχη θέα που έχει το μπαλκόνι, καθώς και την τεράστια πισίνα της, αλλά και το γήπεδο μπάσκετ που υπάρχει στον κήπο της κατοικίας.
Όπως θα δείτε στις παρακάτω φωτογραφίες που είχε μοιραστεί η Τατιάνα Στεφανίδου, μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στα social media, παρέα με την οικογένειά της, λατρεύει να επισκέπτεται την Χαλκίδα, ειδικά για κοντινές και γρήγορες αποδράσεις.
Οι πρώτες ανασκαφές έγιναν το 1878 από τον Ηρακλειώτη Μίνωα Καλοκαιρινό. Ακολούθησαν οι ανασκαφές που διεξήγαγε ο Αγγλος Sir Άρθουρ Έβανς (1900-1913 και 1922-1930) και που αποκάλυψαν ολόκληρο το ανάκτορο.
Το ανάκτορο αναπτύσσεται γύρω από τη μεγάλη Κεντρική Αυλή, χώρο δημόσιων συγκεντρώσεων. Δεύτερη αυλή, η Δυτική, αποτελούσε την επίσημη πρόσβαση στο ανάκτορο αλλά και χώρο τελετών.
Στη δυτική πτέρυγα εντάσσονται οι επίσημοι χώροι διοικητικών και θρησκευτικών δραστηριοτήτων: το Τριμερές Ιερό, τα Ιερά Θησαυροφυλάκια και οι Υπόστυλες Κρύπτες. Ξεχωρίζει η Αίθουσα του Θρόνου, με τη δεξαμενή καθαρμών και τον αλαβάστρινο θρόνο που πλαισιώνεται από θρανία.
Στη νότια πτέρυγα σημαντικότεροι χώροι είναι το Νότιο Πρόπυλο, ο Διάδρομος της Πομπής και η Νότια Είσοδος με την τοιχογραφία του πρίγκηπα με τα Κρίνα. Στην ανατολική πτέρυγα εντάσσονται χώροι κατοίκησης και μεγάλες αίθουσες υποδοχής, με κυριότερες την Αίθουσα των Διπλών Πελέκεων και το Μέγαρο της Βασίλισσας. Σε αυτές οδηγεί το επιβλητικό μεγάλο Κλιμακοστάσιο.
Από τη Βόρεια Είσοδο γινόταν η επικοινωνία με το λιμάνι της Κνωσού. Η Βόρεια Είσοδος πλαισιώνεται από υπερυψωμένες στοές, από τις οποίες η δυτική κοσμείται με την τοιχογραφία του Κυνηγιού Ταύρου.
Μεγάλος λιθόστρωτος πομπικός δρόμος, ο Βασιλικός Δρόμος, οδηγούσε από το Μικρό Ανάκτορο και την πόλη στη βορειοδυτική γωνία του ανακτόρου, όπου διαμορφώνεται υπαίθριος θεατρικός χώρος.
Γύρω από το ανάκτορο εκτεινόταν ο μινωικός οικισμός και, στους λόφους, τα νεκροταφεία. Σημαντικά οικοδομήματα της ίδιας περιόδου είναι: η Νότια Οικία, η Οικία του ιερού Βήματος, το Μικρό Ανάκτορο, ο Ξενώνας, η Βασιλική Επαυλη και ο Τάφος-Ιερό. Από τη ρωμαϊκή Κνωσό σημαντικό οικοδόμημα είναι η Βίλλα του Διονύσου με ψηφιδωτά δάπεδα.
