Ένας 58χρονος αγρότης, ο οποίος, σύμφωνα με πληροφορίες του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων από την ΕΛΑΣ, φέρεται να αντιμετωπίζει ψυχολικά προβλήματα, είναι ο οδηγός του αγροτικού αυτοκινήτου που στάθμευσε το όχημα μπροστά από το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και συνελήφθη.

Κλιμάκιο του Τμήματος Εξουδετέρωσης Εκρηκτικών Μηχανισμών, που έσπευσε στο σημείο για να διενεργήσει έλεγχο για τυχόν εκρηκτικά, εντόπισε πάνω στο αγροτικό αυτοκίνητο μία φιάλη υγραερίου και μπιτόνι με βενζίνη.

Σημειώνεται, ότι πάνω στο όχημα ο αγρότης είχε γράψει, μεταξύ άλλων, διάφορες λέξεις όπως «ιστοριογράφος», «λαϊκό δικαστήριο» και «ιαματικές πηγές».

Ο 58χρονος κρατείται στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής.

Παράλληλα, δόθηκε στην κυκλοφορία η λεωφόρος Αμαλίας, που είχε κλείσει λόγω του περιστατικού.

Η οικογένειά της αιτείται καταβολή αποζημίωσης λόγω πράξεων και παραλείψεων της Ελληνικής Αστυνομίας

Μία υπόθεση που προκάλεσε σοκ στο πανελλήνιο αναμένεται να αναβιώσει σήμερα στο Α΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Πρόκειται για τη φρικιαστική κακοποίηση της Μυρτούς Παπαδομιχελάκη που σημειώθηκε στις 22 Ιουλίου 2012 απ’ τον Πακιστανό Αχμέτ Βακάς.

Μετά τον βιασμό της και μέχρι σήμερα η Μυρτώ παραμένει καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι με ποσοστό αναπηρίας 100%. Η οικογένειά της ζητά από το ΣτΕ να αναιρεθεί απόφαση του Διοικητικού Εφετείου. Με αυτή, απερρίφθη η αγωγή της κυρίας Κοτρώτσου, ως δικαστικής συμπαραστάτριας της κόρης της κατά του ελληνικού Δημοσίου για καταβολή αποζημίωσης λόγω πράξεων και παραλείψεων της Ελληνικής Αστυνομίας, οι οποίες αφορούν στην παράνομη είσοδο του Πακιστανού δράστη στη χώρα μας.

Πλέον, το όλο θέμα της αποζημίωσης που διεκδικεί η 22χρονη και η οικογένειά της θα συζητηθεί σήμερα ενώπιον του Α’ Τμήματός του ΣτΕ με εισηγήτρια τη σύμβουλο Επικρατείας κυρία Ταξιαρχία Κόμβου ενώ η απόφαση του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου αναμένεται να εκδοθεί τους επόμενους μήνες.

Το χρονικό

Ήταν 22 Ιουλίου του 2012. Η 15χρονη τότε Μυρτώ βρίσκονταν στην Πάρο με την οικογένειά της για διακοπές και την ημέρα εκείνη όλοι μαζί είχαν επισκεφθεί την παραλία «Χρυσή Ακτή. Η ανήλικη κατευθύνθηκε στα βράχια, ελάχιστα μέτρα από εκεί που βρισκόταν η μητέρα της. Στα αυτιά της φορούσε ακουστικά και άκουγε μουσική από το κινητό της τηλέφωνο. Έτσι δεν αντιλήφθηκε την παρουσία κάποιου άλλου ατόμου κοντά της. Επρόκειτο για τον Πακιστανό Αχμέτ Βακάς, ο οποίος την πλησίασε και, αφού της άρπαξε το κινητό της, τη βίασε. Μετά προσπάθησε να την σκοτώσει χτυπώντας το κεφάλι της στα βράχια. Στη συνέχεια, πήρε την ίδια πέτρα και άρχισε να χτυπά την κοπέλα πιο δυνατά. Η Μυρτώ βρέθηκε λίγο αργότερα ημίγυμνη και σε κωματώδη κατάσταση. Η ζωή της, παρά τις προσπάθειες των γιατρών, είχε καταστραφεί. Λόγω των βαρύτατων κακώσεων που υπέστη σε εγκέφαλο και πνεύμονες, η κοπέλα μέχρι σήμερα παραμένει σε αφασία, χωρίς να μπορεί να επικοινωνήσει με το περιβάλλον της ενώ έχει υποστεί πλήρη κινητική παράλυση στα κάτω άκρα.

Ο δράστης της επίθεσης συνελήφθη λίγες ημέρες μετά το φρικτό έγκλημά του, στη Νέα Χαλκηδόνα και ενώ είχε εγκαταλείψει την Πάρο, προφασιζόμενος ασθένεια δικού του ανθρώπου. Είχε μάλιστα προσπαθήσει να ενταχθεί σε πρόγραμμα επαναπατρισμού. Το 2017 το Μικτό Ορκωτό Εφετείο, όπως και το πρωτόδικο δικαστήριο, επέβαλλε στον Βακας ισόβια και επιπλέον κάθειρξη 25 ετών. Ο ίδιος στην απολογία του είχε ομολογήσει τα αποτρόπαια εγκλήματά του, λέγοντας τα εξής: «Περπατώντας πάνω στον δρόμο, είδα να κάθεται στον βράχο μια κοπέλα περίπου 17 χρονών. Με το δεξί μου χέρι τη γύρισα ανάσκελα, πήρα με τα δυο μου χέρια την πέτρα και της την έριξα πάνω από το αριστερό της μάτι… Όπως υπολόγισα η πέτρα πρέπει να ήταν περίπου 5 κιλά. Είδα να τρέχει αίμα, αλλά η κοπέλα ήταν ακόμη ζωντανή. Την πλησίασα για να της πάρω το κινητό. Αντιστάθηκε… Δεν ξέρω τι με έπιασε… Άρχισα να τη χτυπώ στα βράχια με δύναμη. Όταν σταμάτησε να αντιστέκεται, ασέλγησα πάνω της…»

Η τραγική είδηση θανάτου της δημοσιογράφου Αριάδνης Γερασιμίδου έγινε γνωστή το πρωί της Δευτέρας, σκορπίζοντας θλίψη.

Η δημοσιογράφος η οποία για πολλά χρόνια κάλυπτε ρεπορτάζ και θέματα σχετικά με το αυτοκίνητο και τους τέσσερις τροχούς σκόρπισε θλίψη στην οικογένειά της και στον δημοσιογραφικό κόσμο.

Ανάμεσα στα μηνύματα θλίψης και αποχαιρετισμού και η ανάρτηση του Χρήστου Σωτηρακόπουλου.

«Καλό ταξίδι χαμογελαστό κορίτσι…. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν αυτό που έχει συμβεί με την Αριάδνη Γερασιμίδου… όταν εκείνη τη μέρα πριν από τρία χρόνια μου είπε τι περνούσε και την μάχη που έδινε την θαύμασα πραγματικά! Δεν το έβαλε κάτω αλλά στο τέλος νικήθηκε από τον καρκίνο αν και τον κοίταξε στα μάτια από την πρώτη στιγμή! Άφησε πίσω ένα μήνυμα που οι δικοί της άνθρωποι ανέβασαν στον λογαριασμό της» έγραψε ο αθλητικογράφος στον λογαριασμό του στο instagram.

Αυτό δεν είναι ένα κείμενο που θα σου πει πως για το ένα τρίτο της μόλυνσης του πλανήτη ευθύνονται είκοσι πολυεθνικές, ούτε πως όσους φρέντο(υς) και αν πιείς χωρίς καλαμάκι δεν θα αντισταθμίσεις ούτε σε εφτά ζωές μια δεκάλεπτη βόλτα του Έλον Μασκ στο διάστημα.

Όχι ότι δεν είναι αλήθεια. Αλλά σε αυτή την ιστορία εμείς είμαστε το κολιμπρί της γνωστής ιστορίας. Την ξέρεις τη γνωστή ιστορία, έτσι; Όταν το δάσος πιάνει φωτιά, ένα μικροσκοπικό πουλάκι, το κολιμπρί, βρίσκει την πλησιέστερη γούρνα με νερό, πιάνει στο ράμφος του τις δύο σταγόνες νερό που χωράει και πάει και τις φτύνει πάνω από την φωτιά. «Μα τι κάνεις;» του λένε τα άλλα ζωάκια. «Δεν πρόκειται ποτέ να σβήσεις τη φωτιά έτσι». «Το ξέρω», λέει το κολιμπρί. «Αλλά κάνω αυτό που μου αναλογεί».

Το πρόβλημα είναι πως, στην προσπάθειά μας να κάνουμε έστω αυτό το μάταιο που μας αναλογεί, κάπου χάσαμε το δάσος και μείναμε να κοιτάμε το δέντρο. Ποιο δέντρο; Αυτό από το οποίο φτιάχτηκε το καλαμάκι που στολίζει αυτή τη στιγμή το πλαστικό ποτήρι στο οποίο σου έφεραν το πρωί τον καφέ σου.

Σίγουρα, τα χάρτινα καλαμάκια διασπώνται γρηγορότερα, ανακυκλώνονται ευκολότερα, και κάνουν μικρότερη ζημιά στο περιβάλλον από τα πλαστικά. Πώς όμως έφτασε ένα τόσο μικρό αντικείμενο να συγκεντρώνει τόσο μεγάλο μένος, κλέβοντας την δόξα αυτή από εξίσου πλαστικά αντικείμενα που χρησιμοποιούμε και πολύ περισσότερο –τα μπουκαλάκια του νερού, ας πούμε;

Η απάντηση μπορεί να σε εκπλήξει: Η οργή ενάντια στα καλαμάκια μας προέκυψε το 2011, όταν ο εννιάχρονος Milo Cress από το Βερμόντ έκανε μια έρευνα στην οποία κατέληξε πως μόνο στις ΗΠΑ χρησιμοποιούνται 500 εκατομμύρια καλαμάκια. Την ημέρα.

Το πρόβλημα είναι πως αυτός ο αριθμός δεν προκύπτει από πουθενά. Όταν οι New York Times ρώτησαν τον 17χρονο σήμερα Cress πώς νιώθει που τα στατιστικά του έφτασαν να χρησιμοποιούνται στον δημόσιο λόγο, και να προκαλέσουν την παγκόσμια φρενίτιδα η οποία κατέληξε στην απαγόρευση σε ΗΠΑ και ΕΕ, εκείνος δήλωσε «μάλλον έκπληκτος, να είμαι ειλικρινής. Επινόησα αυτό το νούμερο επειδή δεν μπορούσα να βρω τίποτα άλλο σχετικά. Αν υπάρχουν άλλες στατιστικές σχετικά με το πόσα καλαμάκια χρησιμοποιούμε, που να βασίζονται σε πιο εξαντλητική έρευνα από αυτήν που έκανα εγώ, θα χαρώ να τις αποδεχτώ».

Στην ανακοίνωση σχετικά με την απαγόρευση, η ΕΕ αναφέρει πως «αυτά τα προϊόντα [σ.Σ. τα καλαμάκια και οι πλαστικές σακούλες] επιλέχθηκαν για την απαγόρευση επειδή αποτελούν το 70% της θαλάσσιας ρύπανσης. Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Οδηγία περιλαμβάνει στόχους για την διαχείριση και άλλων τύπων πλαστικών ρύπων. Μέχρι το 2029, το 90% των πλαστικών μπουκαλιών θα πρέπει να συλλέγεται για ανακύκλωση, και ως το 2030 όλα τα πλαστικά μπουκάλια που παράγονται θα πρέπει να είναι φτιαγμένα τουλάχιστον κατά 30% από ανακυκλωμένα υλικά».

Αν υποθέσουμε πως σε αυτή την τελευταία οδηγία θα περιληφθούν τελικά και τα ποτήρια του καφέ, έχουμε μπροστά μας μόνο εννιά ακόμα χρόνια πλαστικών ποτηριών με χάρτινα καλαμάκια. Ελπίζουμε τουλάχιστον αυτή η ανατριχίλα που προκαλούν στα χείλη να σε κάνει να νιώθεις αρκετά κολιμπρί.

Πηγή: in2life.gr