Η σύζυγος του δεν είναι ηθοποιός, αλλά ανήκει και εκείνη στον καλλιτεχνικό χώρο, καθώς είναι χορογράφος-χορεύτρια.
Στο «σκοτάδι» παραμένει τόσο καιρό η σύζυγος του Πέτρου Φιλιππίδη, Ελπίδα Νίνου, μετά τις σοκαριστικές καταγγελίες από γνωστές και μη ηθοποιούς σε βάρος του ηθοποιού.
Συγκεκριμένα όπως έχει ήδη γίνει γνωστό, η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, η Λένα Δροσάκη και η Πηνελόπη Αναστασοπούλου κατηγορούν τον πρωταγωνιστή, σκηνοθέτη και θιασάρχη για σεξουαλική παρενόχληση, έχοντας δώσει, μάλιστα, ανατριχιαστικές λεπτομέρειες στις καταγγελίες τους για τον τρόπο με τον οποίο, όπως ισχυρίζονται, συμπεριφέρθηκε σε καθεμιά από αυτές.
Για την ώρα παραμένει άγνωστος ο ακριβής αριθμός των καταγγελιών που έχουν κατατεθεί στο ΣΕΗ εναντίον του ηθοποιού, (ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες κάνουν λόγο για καταγγελίες που φτάνουν τις 100). Μεταξύ αυτών ενδέχεται να βρίσκεται και η ηθοποιός με τα αρχικά Α.Γ., η οποία υποστήριξε πρόσφατα σε συνέντευξή της ότι το 2014 ο Πέτρος Φιλιππίδης την παγίδευσε μέσα στο αυτοκίνητό του και αυνανίστηκε μπροστά της, ενώ, μόλις εκείνη άρχισε να φωνάζει και να χτυπιέται, την πέταξε έξω από το όχημα, λέγοντάς της: «Αντε γ…, που θες και ρόλο!»
Σε κάθε περίπτωση, ο γνωστός ηθοποιός, ο οποίος μετά το εξιτήριό του από το νοσοκομείο σχεδόν δεν έχει μετακινηθεί από την κατοικία του στο Ψυχικό, θα κληθεί να απαντήσει ξεχωριστά σε καθεμιά από τις καταγγελίες που έχουν γίνει εις βάρος του στο ΣΕΗ. Μέχρι στιγμής πάντως παραμένει άγνωστο ποιοι θα είναι αυτοί οι άνθρωποι και τι θα πουν προς υπεράσπιση του πρωταγωνιστή έπειτα από όλα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας.
Ποια είναι η Ελπίδα Νίνου
Πάντως, στο πλευρό του Πέτρου Φιλιππίδη βρίσκονται η σύζυγός του Ελπίδα Νίνου και ο γιος του Δημήτρης. Η σύζυγος του μάλιστα δεν είναι ηθοποιός, αλλά ανήκει και εκείνη στον καλλιτεχνικό χώρο, καθώς είναι χορογράφος-χορεύτρια. Η Ελπίδα Νίνου δεν έχει κάνει καμία δήλωση μέχρι στιγμής για τις καταγγελίες, ενώ όλα αυτά τα χρόνια έχει κρατήσει χαμηλό προφίλ στα media. Ωστόσο σε σπάνιες συνεντεύξεις της έχει μιλήσει με τρυφερά λόγια για τον σύζυγό της.
Η γνωριμία με τον Φιλιππίδη
Η ίδια είχε δηλώσει παλαιότερα σε συνέντευξη της στο «People» για τον Πέτρο Φιλιππίδη:
«Ο Πέτρος εμφανίστηκε, νεαρός ηθοποιός τότε, όταν δουλεύαμε μαζί στο θέατρο Παρκ. Εγώ χόρευα με τον Φωκά Ευαγγελινό και ήμουν στη φάση που σκεφτόμουν, επιτέλους, να νοικιάσω το δικό μου σπίτι, να φύγω από το πατρικό μου. Είκοσι χρόνια πριν. Με προσέγγισε εκείνος, εγώ στα ντροπαλά μου για ακόμη μία φορά. Ήταν πολύ αυθόρμητος, ό,τι είχε στο κεφάλι του το έλεγε. Και με ασυγκράτητο χιούμορ. Στο φλερτ δεν έπεσα εύκολα, με κυνήγησε πολύ. Όχι επειδή δεν μου άρεσε, αλλά επειδή εκείνη την περίοδο είχα στοχοπροσήλωση με τη δουλειά.
Ήμουν διστακτική, γνωρίζοντας ότι, αν έμπαινε κάτι δυνατό στη ζωή μου, θα έχανα τον στόχο μου. Ο Πέτρος, όμως, είναι οδοστρωτήρας.Ενέδωσα και ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί στη ζωή μου, λόγω του αυθορμητισμού, του ταλέντου και της εξυπνάδας του. Μετά από τρία χρόνια σχέσης ήρθε ο γάμος. Οι γονείς μου, όταν ήρθε να με πάρει πρώτη φορά από το σπίτι, το μόνο που ρώτησαν ήταν αν είμαι καλά κι ερωτευμένη».
Η Ελπίδα Νίνου γεννήθηκε στον Πειραιά από Κερκυραίους γονείς και έτσι μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχούσαν η μουσική και η αγάπη για τις τέχνες. Άρχισε από πολύ μικρή να ασχολείται με τη ζωγραφική, το σχέδιο και τον χορό. Οι σπουδές της στον χορό ξεκίνησαν παράλληλα με το σχολείο, στη σχολή χορού Ρ. Γιαννιώτη – Α .Κοσκινίδου, όπου σπούδασε, με υποτροφία, κλασικό αλλά και σύγχρονο χορό.
Τελειώνοντας το σχολείο ξεκίνησε προετοιμασία για να δώσει στη Σχολή Καλών Τεχνών, γρήγορα όμως μετάνιωσε, αφού την κέρδισε ο χορός. Αποφάσισε να δώσει στην Κρατική Σχολή Χορού το 1981, και ήταν μία από τους 18 που επέτυχαν σε σύνολο 250 υποψηφίων. Κατά τα χρόνια της σχολής δεν περιορίστηκε στις σπουδές της, αλλά συμμετείχε και σε πολιτιστικούς συλλόγους, όπως η Κινηματογραφική Λέσχη και ο Εξωραϊστικός Πολιτιστικός Σύλλογος Πειραιά.
To 1984 ήταν μέσα στους εννέα που αποφοίτησαν τελικά από την Κρατική Σχολή Χορού και συνέχισε τις σπουδές της συμμετέχοντας σε σεμινάρια σύγχρονου χορού στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, πάνω στις τεχνικές Martha Graham, Jose Limon, Character, Contact, jazz, flamengo, κ.ά. Είναι επίσης κάτοχος πτυχίου του συστήματος Orff, όπως και κάθε απόφοιτος της Κρατικής.
Μερικά ακόμα λόγια για εκείνη
Το 1985, αμέσως μετά την αποφοίτησή της από την Κρατική Σχολή Χορού, παρακολούθησε για έναν μήνα σεμινάρια χορού στο Λονδίνο, στη Βασιλική Ακαδημία Χορού. Ξεκίνησε πλέον να ασχολείται επαγγελματικά με τον χορό, αρχικά ως καθηγήτρια, για 15 χρόνια στη σχολή από την οποία και η ίδια ξεκίνησε αλλά και σε άλλες, ενώ συμμετείχε σε διάφορες χορευτικές παραστάσεις στην Αθήνα και στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Έχει διδάξει στις δραματικές σχολές Θεατρικό Εργαστήρι του Κώστα Καζάκου και στον Ίασμο του Σταύρου Δελλή. Το 1991 ξεκίνησε η συνεργασία της με τον Φωκά Ευαγγελινό, ως βοηθός του και χορεύτρια στο θέατρο, στις επιθεωρήσεις «Φιέστα κι άστα» (θέατρο Βέμπο) και «Πόθεν αίσχος» (θέατρο Παρκ) και στην τηλεόραση στα τηλεοπτικά σόου «Ciao», «Bravo» και «Bravissimo».
«Έχω αρνηθεί πράγματα, δουλειές και ιστορίες γιατί ήξερα ότι είναι μπερδεμένοι σε αυτές τις δουλειές αυτές οι εγκληματικές φυσιογνωμίες», λέει ο ηθοποιός
Ξέσπασε ο Γιώργος Παρτσαλάκης εναντίον του Δημήτρη Λιγνάδη. Ο γνωστός ηθοποιός μίλιησε στο κεντρικό δελτίο του Mega και αποκάλυψε ότι αυτά για τα οποία κατηγορείται ο πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου τα είχε όλα ακούσει αλλά δεν είχε αποδείξεις για να βγει να μιλήσει.
«Αυτά που άκουγα και που ήξερα ότι συμβαίνουν και γίνονται από κάποιους ανθρώπους, δεν είχα στοιχεία να βγω γιατί αν είχα, θα έβγαινα. Επειδή δεν τα είχα, θα μπορούσα να κατηγορηθώ αυτομάτως και να βρεθώ για ένα κτήνος μπερδεμένος σε μια ιστορία, γιατί πραγματικά πιστεύω ότι όταν έχεις αποδείξεις πρέπει να τις καταθέτεις. Όταν δεν έχεις πρέπει να σιωπάς γιατί μπορεί να βρεθείς μπερδεμένος για ένα κάθαρμα στην ζωή σου κι είναι αμαρτία.
Αυτά για τα οποία κατηγορείται, είναι πράγματα που ακούγονται εδώ και 15 χρόνια, έχουν ειπωθεί εδώ και εκεί και παραπέρα. Έχω αρνηθεί πράγματα, δουλειές κι ιστορίες γιατί ήξερα ότι είναι μπερδεμένοι σε αυτές τις δουλειές αυτές οι εγκληματικές φυσιογνωμίες. Από την στιγμή που απόκτησα δύο παιδιά έκανα μια σκέψη, ότι αν ακολουθήσουν την δουλειά μου, θα πρέπει να τα προσέχω πολύ, γιατί ήξερα ποιοι είναι οι επικίνδυνοι άνθρωποι και που ήξερα ότι αν ο μη γένοιτο συνέβαινε κάτι στα παιδιά μου πολύ απλά αυτό το κάθαρμα δεν θα είχε λαρύγγι, γιατί είμαι της άποψης ότι δεν παίρνουμε τον νόμο στα χέρια μας αλλά στην περίπτωση του παιδιού μου εγώ τον παίρνω. Άνθρωποι που έχουν εξουσία κι είναι καθάρματα, θα την χρησιμοποιήσουν με λάθος τρόπο και θα καταστρέψουν ψυχές ανθρώπων. Εάν σε έναν άθλιο άνθρωπο δώσεις Υπουργείο, πολύ απλά θα καταστρέψει… Η Υπουργός Πολιτισμού έπεσε από τα σύννεφα και δεν ήξερε…Αυτό είναι μεγάλη ντροπή!
Λυπάμαι πολύ αλλά ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι και πολύ μέτριος ηθοποιός δυστυχώς και λυπάμαι βαθύτατα γιατί γνώριζα τον αξιόλογο πατέρα του. Ήμουν 15 χρόνια στο Εθνικό Θέατρο…Άνθρωποι σάπιοι και ξεφτιλισμένοι λένε ότι υπηρετούν την τέχνη και τον πολιτισμό… Όλοι έχουμε τσακωθεί στην δουλειά αλλά υπάρχουν όρια κι όταν φτάνουμε σε παιδιά θέλουν εκτέλεση! Είμαι υπερήφανος που είμαι ηθοποιός, ο γιος μου σκηνοθέτης και θα πρέπει να τον υπερασπιστώ από αυτούς τους άθλιους».
Συγκλονίζει η Χριστίνα Ζ. για όσα πως ο Παύλος Χαϊκάλης της έκανε στο σπίτι του.
Μια νέα καταγγελία, στην οποία πρωταγωνιστής είναι ο Παύλος Χαϊκάλης, φέρνει στο φως η Realnews και το ρεπορτάζ της Κορύνας Μανταγάρη. Σε αυτήν καταγγέλει τον δημοφιλή πρωταγωνιστή πέμπτη στη σειρά γυναίκα, η Χριστίνα Ζ.
Στην καταγγελία, η οποία κατατέθηκε την περασμένη Τρίτη στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, η γυναίκα συγκλονίζει περιγράφοντας λεπτό προς λεπτό την απόπειρα βιασμού που υπέστη.
Ειδικότερα, η Χριστίνα Ζ. σημειώνει χαρακτηριστικά: “Γνώρισα τον Παύλο Χαϊκάλη στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν εκείνος είχε ολοκληρώσει τη στρατιωτική του θητεία και έκανε τα πρώτα του βήματα στον χώρο του θεάτρου, ενώ εγώ είχα μόλις τελειώσει τη Δραματική Σχολή του Λεωνίδα Τριβιζά και προσπαθούσα δειλά – δειλά να ξεκινήσω την καριέρα μου. Γνωριστήκαμε νέσα από παρέα κοινών φίλων του θεατρικού χώρου και είχαμε μια φιλική σχέση επί δύο χρόνια, χωρίς ποτέ να υπάρξει μεταξύ μας κανένας ερωτικός υπαινιγμός. Η εικόνα που είχα σχηματίσει για τον ως άνω αναφερόμενο ήταν ενός σεμνού ανθρώπου, χαμηλών τόνων, συνεσταλμένου και ταλαντούχου. Στο τέλος του δεύτερου καλοκαιριού της γνωριμίας μας, λίγο πριν αρχίσει η καινούργια θεατρική σεζόν, και αφού είχε μεσολαβήσει ένα διάστημα δύο – τριών μηνών χωρίς επικοινωνία μεταξύ μας, μου τηλεφώνησε για να μου πει ότι είχε μετακομίσει σε ένα καλύτερο διαμέρισμα και με προσκάλεσε να πάω να το δω και να πούμε τα νέα μας. Έτσι κι έγινε. Πήγα στο σπίτι του, μου προσέφερε καφέ στο μπαλκόνι, μου μίλησ εγια τις καλές κριτικές που είχε λάβει για τον τελευταίο του ρόλο στο θέατρο και τις καινούργιες προτάσεις που είχε. Έπειτα θέλησε να μου δείξει και το υπόλοιπο σπίτι, λέγοντας μου παράλληλα ότι θα μπορούσε να με προτείνει για κάποιον ρόλο, αν του δινόταν η ευκαιρία”.
“Με οδήγησε προς την κρεβατοκάμαρα, υποτίθεται για να μου τη δείξει, με έπιασε από τους ώμους και με έριξε επάνω στο κρεβάτι. Εγώ σοκαρίστηκα, τον ρώτησα τι κάνει και προσπάθησα να ξεφύγω και να σηκωθώ, όμως με είχε ήδη ακινητοποιήσει πέφτοντας επάνω μου και μου επιτέθηκε με άγριες ερωτικές διαθέσεις, λέγοντας μου ότι δεν μπορούσα να φύγω έτσι όπως τον είχα κάνει, δείχνοντας μου τη στύση του και προσπαθώντας να μου σηκώσει τη φούστα και να μου κατεβάσει το εσώρουχο. Ήμουν σε απόγνωση, τον παρακαλούσα να σταματήσει, επικαλέστηκα τη φιλία δύο χρόνων που είχαμε και του έλεγα ότι αισθάνομαι πολύ άσχημα και με πονάει, όμως εκείνος δεν πτοήθηκε, απαξίωσε τα συναισθήματα μου λέγοντας ότι όλες οι γυναίκες τα ίδια λένε, όμως άλλα θέλουν, και συνέχιζε απτόητος να προσπαθεί να με βιάσει” προσθέτει η Χριστίνα Ζ. “Παρόλο το σοκ της απρόσμενης αλλαγής στη συμπεριφορά του, αντιστάθηκα όσο μπορούσα και απέφυγα τον βιασμό, με αποτέλεσμα να ολοκληρώσει επάνω στα ρούχα μου. Τότε απελευθερώθηκα από τα χέρια του και έφυγα τρέχοντας. Κάποια φίλη, στην οποία εκμυστηρεύτηκα το γεγονός, με συμβούλεψε τότε να κάνω καταγγελία στο Σωματείο, αλλά ήμουν πολύ σοκαρισμένη. Αισθανόμουν πολύ άσχημα και φοβόμουν ότι θα κατηγορηθώ πως το προκάλεσα εγώ, επειδή πήγα στο σπίτι του, οπότε δεν προχώρησα σε καταγγελία και το αποσιώπησα. Έκτοτε συναντηθήκαμε τυχαία μια φορά και εκείνος συμπεριφέρθηκε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, ενώ εγώ απλώς τον αγνόησα και τον απέφυγα”.
Όπως σημειώνει το εν λόγω ρεπορτάζ, η πρώην ηθοποιός είναι η πέμπτη κατά σειρά καταγγέλουσα κατά του γνωστού κωμικού.
Ξέσπασε σε συνέντευξή του ο ηθοποιός Χάρης Τζωρτζάκης για τις καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, με τον ίδιο να τονίζει ότι η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη πρέπει να παραιτηθεί.
Μιλώντας στον ΣΚΑΙ, ο Χάρης Τζωρτζάκης αναφερόμενος στην γνωστή υπόθεση του ηθοποιού – σκηνοθέτη, δήλωσε πως “δεν φημολογείται απλά, αλλά όπως όλα δείχνουν υπάρχει ένα κύκλωμα παιδεραστίας. Δε μιλάμε απλώς για έναν άνθρωπο που κατηγορείται για παιδεραστία”.
Παράλληλα, ο ηθοποιός επισήμανε πως το θέμα “αφορά στο σύνολό της την ελληνική κοινωνία το τι κράτος, τι κοινωνία έχουμε στην πραγματικότητα. Από μικρός παρακολουθώ την εξουσία, τις εκάστοτε κυβερνήσεις αυτού του τόπου να ‘γράφουν’ τους πολίτες στα παλιά τους τα υποδήματα”.
“Να παραιτηθεί η Μενδώνη”
Ο Χάρης Τζωρτζάκη, ζήτησε στη συνέχεια την παραίτηση της Λίνας Μενδώνη, σημειώνοντας πως “δε ζητάω να παραιτηθεί η υπουργός επειδή γνώριζε, αν γνώριζε να παρέμβει ο εισαγγελέας, αλλά να παραιτηθεί επειδή δεν γνώριζε”. “Μιλάμε για ένα κύκλωμα παιδεραστίας και η υπουργός Πολιτισμού σφυρίζει αδιάφορα, προσπαθεί να σώσει την πολιτική της καριέρα”, πρόσθεσε χαρακτηριστικά.
“Δε φτάνει ένας από μόνος του να γίνει διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, που σημαίνει ότι κάποιοι τον τοποθέτησαν στη θέση αυτή. Δεν έχει παραιτηθεί ούτε ένας από αυτή την κυβέρνηση”, κατέληξε για το θέμα.
Απέραντη θλίψη προκάλεσε στην Πάτρα ο θάνατος του Θεόδωρου Φιλιππάτου, σε ηλικία μόλις 51 χρόνων. Ο Θεόδωρος Φιλιππάτος έφυγε απροσδόκητα από τη ζωή έπειτα από ολιγοήμερη μάχη με σοβαρή ασθένεια.
Με τη σύζυγό του Ζήνια, είχαν αποκτήσει δύο παιδιά, τον Μάρκο και την Κυβέλη, ενώ είχε τρεις αγαπημένες αδελφές: την Αλίκη, τη Θεοδοσία και την Ειρήνη και τους πολυαγαπημένους του γονείς τον Γεράσιμο και την Βασιλική.
Η οικογένειά του με την ΕΡΙΟΚΡΥΛ, μια από τις μεγαλύτερες κλωστοϋφαντουργίες κατά τη βιομηχανική ακμή της Πάτρας, αποτελεί σημαντικό μέρος της βιομηχανικής ιστορίας της πόλης.
Ήταν ένας πολύ αγαπητός, ευγενικός και βαθιά καλός άνθρωπος, από την εποχή που ήταν μαθητής στο Πρότυπο σχολείο της Πάτρας, μέχρι και σήμερα που έφυγε σκορπίζοντας απέραντη θλίψη στους δικούς του ανθρώπους, στους συνεργάτες του, στους πολλούς του φίλους και στους «κολλητούς» που διατηρούσε από την εποχή των σχολικών χρόνων μέχρι σήμερα.
Είχε σπουδάσει οικονομικά στο Λονδίνο και τα τελευταία χρόνια εργαζόταν ως Field support & Audit Manager στην εταιρεία Coffee Island.
Η COFFEE ISLAND αποχαιρετά τον Θοδωρή Φιλιππάτο
Ο αγαπητός μας Θοδωρής Φιλιππάτος εντάχθηκε στην οικογένεια της Coffee Island το 2013.
Δεν αρκούν τα λόγια για να περιγράψουμε την ευγνωμοσύνη μας για τη συνεισφορά του, το έργο του και το ήθος του. Ήθος που αποτέλεσε και θα αποτελεί θεμέλιο λίθο του οικοδομήματος, που παρέα χτίσαμε
Δεν υπάρχουν λόγια για να εκφράσουμε την οδύνη της αιφνίδιας απώλειάς του, στα 51 του χρόνια. Δεν υπάρχουν λόγια για να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας στον Θεό που τον έστειλε στο δρόμο μας, έστω και για λιγότερο από όσο θα θέλαμε, όλοι όσοι τον γνωρίσαμε, συναναστραφήκαμε μαζί του και νιώσαμε την ανθρωπιά του και τη λεπτότητα της ψυχής του.
Με την ευγένειά του, την αγάπη στην καρδιά του και την καλοσύνη του αγωνιζόταν πάντα για το καλό όλων. Το φωτεινό του βλέμμα από σήμερα θα κοσμεί τους ουρανούς, τις αναμνήσεις και τις ψυχές μας
Η γνωστή ηθοποιός “έλυσε” τη σιωπή της και υποστήριξε ότι η Λίνα Μενδώνη γνώριζε τις πράξεις του Δημήτρη Λιγνάδη.
Η Χριστίνα Θεοδωροπούλου μίλησε στην εκπομπή “Καλύτερα δε γίνεται” και αναφέρθηκε στη χθεσινή συνέντευξη τύπου της Λίνα Μενδώνη για τον Δημήτρη Λιγνάδη. Η γνωστή ηθοποιός “έλυσε” τη σιωπή της και τοποθετήθηκε ξεκάθαρα υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι η Λίνα Μενδώνη γνώριζε τις πράξεις του Δημήτρη Λιγνάδη.
“Η κυρία Μενδώνη είχε ως μότο στη συνέντευξή της ότι εκείνη και ο πρωθυπουργός δεν γνώριζαν τίποτα. Αυτό καταρχάς είναι αρνητικό για την κυρία Μενδώνη και τη θέση που έχει. Η κυρία Μενδώνη είναι μια γυναίκα που επί δέκα χρόνια ήταν γραμματέας στο υπουργείο Πολιτισμού. Η κυρία Μενδώνη τα ήξερε όλα. Το ότι έβαλε τον συγκεκριμένο άνθρωπο σαν καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου ήταν τουλάχιστον ασυγχώρητη αμέλεια. Αυτό που λογικά έπρεπε να κάνει ήταν να υποβάλει την παραίτησή της. Τι θα πει δεν ξέρω τίποτα;
Για να γίνει κάποιος διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου υπάρχουν κάποιοι όροι, διάφορα προσόντα που μπορεί να έχει. Το ήθος είναι μέσα σε αυτά. Ο κύριος Λιγνάδης μπορεί να είχε όλα τα άλλα, όμως αυτό δεν το μάθαμε τώρα τελευταία… Τώρα μάθαμε εξοργιστικά πράγματα και μείναμε όλοι άφωνοι” ανέφερε, σύμφωνα με το tlife.
“Το ότι ο κύριος Λιγνάδης είχε προβλήματα είχε δημοσιευτεί στις εφημερίδες. Ο κύριος Γεωργουσόπουλος απομάκρυνε τον κύριο Λιγνάδη από τη σχολή για ανάρμοστη συμπεριφορά. Εκείνη την εποχή η κυρία Μενδώνη ήταν γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού. Αρα η κυρία Μενδώνη γνώριζε, είναι απαράδεκτο. Και βέβαια έπρεπε να υποβάλει την παραίτησή της, αντίθετα έκανε μια συνέντευξη και επιτέθηκε στους καλλιτέχνες. Το έχει ξανακάνει αυτό η κυρία Μενδώνη. Είναι λογικό οι ηθοποιοί να ζητάνε την παραίτησή της. Είναι πολλές φορές που η κυρία Μενδώνη αναφέρθηκε απαξιωτικά στους ηθοποιούς. Έχει παρελθόν σε αυτό αλλά προφανώς έχει άλλες ικανότητες και της έκατσε αυτή η θέση” τόνισε με νόημα η δημοφιλής ηθοποιός.
Η κόρη μου ήταν σε ένα εκπαιδευτήριο, στο οποίο ακουγόντουσαν διάφορα πράγματα. Παρούσα δεν ήμουν αλλά υπήρχε φημολογία. Η σιωπή είναι συνενοχή. Στην αρχή δεν ήθελα να μιλήσω γιατί έπρεπε να μιλήσουν πρώτα τα θύματα. Κι άλλοι συνάδελφοι πρέπει να βρουν το ψυχικό σθένος να βγουν και να καταθέσουν τα πράγματα που έχουν περάσει. Θεωρώ ότι η επόμενη ημέρα του θεάτρου θα είναι πολύ καλή. Πρέπει να τιμωρηθούν οι θύτες. Είμαι κάθετη σε αυτό. Δεν γίνονται αυτά μόνο στο θέατρο. Όλοι έχουν να μου πουν κάτι. Αυτό είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα και χαίρομαι που οι καλλιτέχνες λόγω της αναγνωρισιμότητας τους είναι πρωτοπόροι”, ανέφερε η Χριστίνα Θεοδωροπούλου.
Οι δραματικές εξελίξεις γύρω από το πρόσωπο του Δημήτρη Λιγνάδη παραπέμπουν σε αρχαία τραγωδία, καθώς ο γνωστός σκηνοθέτης και ηθοποιός, από το προσκήνιο της πολιτιστικής και κοινωνικής ζωής, βρίσκεται πλέον κρατούμενος, ενώπιον της Δικαιοσύνης, αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για σοβαρά εγκλήματα
«Γιατί πιστεύω πως και από τις θλίψεις, αν τύχει στο τέλος και ξεφύγεις, όλα είναι καλό (τέλος καλό, όλα καλά)» λέει ο βασιλιάς Οιδίποδας σε ένα απόσπασμα της γνωστής τραγωδίας ως ειρωνικό σχόλιο για την επερχόμενη αποκάλυψη που είχε ως μοναδικό θύμα και ηθικό αυτουργό τον εαυτό του. Μόνος, χωρίς το βασίλειο του, ο αλλοτινός παντοδύναμος βασιλιάς έμενε να υποφέρει τη βαρύτατη μοίρα που τον έφερε αντιμέτωπο με την αλήθεια ενός φόνου που άθελά του αποκάλυψε εις βάρος του εαυτού του –και που τον οδήγησε από το απόλυτο βάθρο της παντοδυναμίας στην ισοπέδωση της πτώσης.
Ακόμα και αν η αναλογία του “Οιδίποδα Τύραννου”- αγαπημένου του έργου του Δημήτρη Λιγνάδη– δεν έχει ακόμα διαπιστωθεί σε σχέση με τη δική του μοίρα, ωστόσο έχει πολλούς τρόπους για να επιβεβαιώσει την ταύτιση με τις σοφές ρήσεις του αγαπημένου του ήρωα. Ο ρόλος του Οιδίποδα συνάδει, άλλωστε, με τη ρότα μιας ζωής που έδωσε τα πάντα σε μεγάλες δόσεις αλλά και τα στέρησε με αντίστοιχη δύναμη. Και καθώς φαίνεται αυτό δεν έχει τόσο να κάνει, όπως άλλωστε δείχνει και το αρχαίο δράμα, τόσο με την τύχη όσο με τη βαρύτητα του ίδιου του χαρακτήρα ο οποίος αποδείχτηκε ταυτόχρονα σωτήρας και δήμιος του εαυτού του.
Μαρία Κίτσου, Δημήτρης Λιγνάδης
Ο βασιλιάς είναι γυμνός
Απόδειξη ότι οι αδυναμίες που ο ίδιος ο Λιγνάδης αναγνώριζε, τα σκοτάδια που έκρυβε μαζί με τους αντίστοιχα σκοτεινούς ρόλους ήρθαν να πάρουν εκδίκηση συμπαρασύροντας απανωτές αποκαλύψεις, φήμες, έναν κύκλο από ψιθύρους που κατέληξαν να ορθώνονται σε δυνατή κραυγή. Είτε πρόκειται για την αλήθεια οδυνηρών πράξεων, είτε για τον κρότο μιας πτώσης που ακολουθεί πάντα την επιτυχία, το σίγουρο είναι η υπόθεση Λιγνάδη είναι ακριβώς αυτή που βλέπεις να αναπαρίσταται στις κινηματογραφικές αίθουσες και τα θέατρα: στο επίκεντρο, συνήθως, έχουν έναν πρωταγωνιστή με τις απόλυτες αντιθέσεις ενός τραγικού ήρωα και στην πλοκή της ιστορίας ένα πολύ έντονο παρασκήνιο που ξεκινάει από τα σαλόνια της εξουσίας, περνάει από τα πιο ανήκουστα καταγώγια και καταλήγει σε ένα μοναχικό δωμάτιο όπου ο μοιραίος ήρωας μέλλει να αντιμετωπίσει μόνος και έρημος τον εαυτό του.
Για έναν άνθρωπο που μόλις πριν από λίγους μήνες φιλούσε μια μικρογραφία του Παρθενώνα, παρασυρμένος από τη δύναμη μιας επιτυχίας που του επέτρεπε να το πράξει μπροστά σε ένα κοινό που τον χειροκροτούσε επί ώρα όρθιο και τώρα έρχεται αντιμέτωπος με ανήκουστες κατηγορίες και τον διασυρμό, το σκηνικό μοιάζει με το απόλυτο δράμα, σαν αυτό του Σαιξπηρικού ήρωα ή ενός αρχαίου, μεγαλοπρεπούς τυράννου. Καμία σημασία δεν φαίνονται ως εκ τούτου να έχουν η αλήθεια ή το ψέμα, όταν όλα αυτά μπερδεύονται με την ίδια δριμύτητα και όταν όλα οδηγούν από την άνοδο στην πτώση, τόσο ηχηρή και τόσο απότομη που κάνουν οποιαδήποτε θεατρική σκηνή να μοιάζει με τραγέλαφο. Και όλοι επιμένουν να παρακολουθούν, σαν θεατές σε ένα ρωμαικό θέαμα όπου ο χριστιανός ξεσκίζεται από τα λοντάρια, αν τελικό το θύμα ήταν πραγματικά θύτης, υπαίτιος ενός άλλου άρρωστου θεάματος που αναπαρήγαγε τη βία με παραπάνω βία. Ή μήπως όχι;
Το χρονικό των αποκαλύψεων
Όλα ξεκίνησαν όταν το κίνημα του ελληνικού #metoo άρχισε να φέρνει στο φως ιστορίες κακοποίησης από το μακρύ παρελθόν δικαιώνοντας στα μάτια του κοινού αλλά και των πολιτικών παραγόντων τη Σοφία Μπεκατώρου, η οποία πρώτα βγήκε και κατήγγειλε ένα παλιό περιστατικό που έμοιαζε με εκ-βιασμό. Σειρά είχαν και άλλοι ηθοποιοί οι οποίοι βρέθηκαν στο επίκεντρο όπως ο Γιώργος Κιμούλης δίνοντας τη λαβή για να αρχίσουν να έρχονται στο προσκήνιο μια σειρά από ονόματα μεταξύ των οποίων και αυτό του μέχρι πρότινος καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού, ισχυρού παράγοντα του θεάτρου, γνωστού ηθοποιού και σκηνοθέτη, Δημήτρη Λιγνάδη. Κάποιοι άφηναν να φανεί ότι οι αποκαλύψεις επίκεινται και είναι πολλές, άλλοι μιλούσαν για φήμες και για ιστορίες από το μακρινό παρελθόν του, την εποχή που οργάνωνε τις καλλιτεχνικές δράσεις στο Αρσάκειο. Όπως και να έχει, μια σειρά από περιστατικά που έφεραν ως μοιραίο πρωταγωνιστή τον πρώην καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού άρχισαν να αναπαράγονται στους διαδρόμους φτάνοντας μέχρι το γραφείο της Υπουργού Πολιτισμού κ. Λίνα Μενδώνη.
Μάταια η ίδια επέμενε ότι δεν έχει στα χέρια της καμία επίσημη καταγγελία και άρα δεν της επιτρεπόταν να προβεί σε κανενός είδους εξοστρακισμό: οι περιπτώσεις που αναφέρονταν αλλά δεν είχαν καταγγελθεί στο Υπουργείο ήταν τόσο σοβαρές που ζητούσαν κάθαρση, πέρα από το γράμμα του νόμου. Μια ομάδα δημοσιογράφων, ηθοποιών, ακόμα και παραγόντων του θεάτρου-με πρώτο το όνομα του καταξιωμένου σκηνοθέτη Δημήτρη Καραντζά ο οποίος έσυρε τον ‘χορό’-απέδιδαν στον Λιγνάδη για αδικήματα, τα οποία, όπως ισχυρίζονταν, άγγιζαν τα όρια του εγκλήματος και ήταν γνωστά από χρόνια. Ακολουθώντας, δηλαδή, την περίπτωση του Γιώργου Κιμούλη, ο οποίος για πολύ μικρότερης σοβαρότητος καταγγελίες, παύθηκε από το Φεστιβάλ Αθηνών, ζητούσαν την απομάκρυνση του Λιγνάδη, από το τιμόνι του Εθνικού. Ο ίδιος, βέβαια, επέμενε ότι τίποτα από όλα αυτά δεν ευσταθεί, ότι πρόκειται για φήμες έως ότου ακολούθησε η ανάρτηση της δημοσιογράφου Έλενας Ακρίτα η οποία επέμενε πως στο Υπουργείο υπάρχουν καταγγελίες και πως είναι μάλιστα σοβαρές.
Στο ινδιάνικο χωριό του ελληνικού θεάτρου τα νέα δεν άργησαν να διαδοθούν και να φτάσουν μέχρι τη Μπουμπουλίνας αναγκάζοντας το Υπουργείο να διαψεύσει μεν αλλά ουσιαστικά να προτρέψει για επώνυμη καταγγελία ώστε να μπορέσει να σταθεί το αίτημα της παραίτηση. Και αυτή τελικά ήρθε μέσα από μια συνέντευξη που παραχώρησε κάποιο από τα υποτιθέμενα θύματα, φωτογραφίζοντας τον σκηνοθέτη, χωρίς, όμως, και πάλι να τον κατονομάζει. Η συνέντευξη του Νίκου Σ στη δημοσιογράφο Ναταλί Χατζηαντωνίου προκάλεσε σοκ, όπως λέγεται, ακόμα και στους συναδέλφους και συνεργάτες του Δημήτρη Λιγνάδη οι οποίοι φρόντισαν να κρατήσουν αποστάσεις.
Υπό το βάρος των απανωτών αντιδράσεων και ύστερα από τις πιέσεις του Υπουργείου Πολιτισμού, ο Δημήτρης Λιγνάδης, αποφάσισε να υποβάλει την παραίτησή του με επιστολή αφήνοντας ταυτόχρονα να εννοηθεί ότι επιφυλάσσεται του νομίμου δικαιώματος του: «Παρά την ύψιστη τιμή που αποτελεί για μένα να υπηρετώ το πρώτο θέατρο της χώρας μας, η αγάπη και η αφοσίωσή μου προς το ίδιο το Εθνικό Θέατρο μου υπαγορεύει να υποβάλω σήμερα την παραίτησή μου. Το τελευταίο διάστημα έχουμε γίνει όλοι μάρτυρες ενός τοξικού κλίματος φημών, υπονοούμενων, διαρροών και αναφορών γύρω από το πρόσωπό μου, χωρίς μάλιστα να έχει υπάρξει οποιαδήποτε επίσημη καταγγελία. Γεγονός που θα μου επέτρεπε το ελάχιστο προβλεπόμενο από ένα Κράτος Δικαίου, δηλαδή να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Αντιπαρερχόμενος τις ερμηνείες που θα γεννήσει η κίνησή μου αυτή, οφείλω να βάλω το καλό του Εθνικού Θεάτρου πάνω απ’ όλα, και να προστατεύσω τον θεσμό από μία ατέρμονη επικοινωνιακή και πολιτική διελκυστίνδα. Αφού οι επιθέσεις, έστω κι έτσι, είναι προσωπικές, επιλέγω να σταθώ κι εγώ όρθιος απέναντί τους ως πρόσωπο και όχι να κρυφτώ στη κουίντα του Εθνικού Θεάτρου. Επιπλέον, η παραίτησή μου αυτή, μού επιτρέπει να προχωρήσω χωρίς να δεσμεύω ή να δεσμεύομαι πλέον θεσμικά και να ασκήσω κάθε νόμιμο δικαίωμά μου έναντι όσων επέλεξαν να με στοχοποιήσουν, εξυπηρετώντας την οποιαδήποτε σκοπιμότητα. Σας ευχαριστώ από καρδιάς για τη συνεργασία».
Αυτές είναι και οι μόνες κουβέντες που ακούστηκαν από έναν άνθρωπο που μας έχει συνηθίσει σε εκτεταμμένους λόγους καθώς όλοι όσοι ήρθαν σε επαφή μαζί του ζητώντας κάποια δήλωση έλαβαν τη μονολεκτική απάντηση ότι θα μιλήσει εν καιρώ. Ακολούθησαν βίαιες επιθέσεις και ειρωνικά σχόλια στον προσωπικό λογαριασμό του Λιγνάδη στο facebook αναγκάζοντας τον να αναγγείλει ότι θα κατεβάσει τον λογαριασμό. Ψίθυροι έφτασαν μέχρι τα πιο απόμακρα θεατρικά γραφεία, φήμες που αποδείχθηκαν ψευδείς άρχισαν να διαδίδονται ενώ ταυτόχρονα ήρθαν στο φως αλήθειες που πονούσαν: όλα έγιναν ένας ομοιόμορφος πολτός που στόχο είχε ένα πρόσωπο με υψωμένη βαριά πάνω του, σαν τον αγαπημένο του Μάκβεθ, τη δαμόκλειο σπάθη της ασέλγειας (βαριά, δικανική λέξη αν τη σκεφτείς).
Ακολούθησε και άλλη ανώνυμη καταγγελία μιας 16χρονης που μιλούσε για έναν 25χρονο άνδρα ο οποίος την παρενόχλησε ενόσω εκείνη ήταν μαθήτρια στο Αρσάκειο αλλά και η ιστορία μιας παράξενης καταγγελίας ενός ενήλικα πλέον ηθοποιού, ο οποίος ζητούσε να παρεμβει ο εισαγγελέας, για μια περασμένη υπόθεση όταν ήταν ανήλικος. Το ζήτημα έφτασε να γίνει, ως συνήθως πολιτικό, με τον ΣΥΡΙΖΑ να μιλάει για τον “προστατευόμενο” του Μαξίμου και τους φίλους του Λιγνάδη να κάνουν λόγο για κυνήγι μαγισσών με σαφή πολιτικά κίνητρα. Πληροφορίες, ωστόσο, αναφέρουν την έντονη δυσαρέσκεια του Μαξίμου στο άκουσμα αυτών των ιστοριών οι οποίες έφτασαν να μετατρέψουν το ισχυρό κύμα του #metoo σε πεδίο πολιτικών αντιπαραθέσεων.
Οι Βάκχες σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη στη Σαλαμίνα.
Ο σκηνοθέτης που κατάφερνε να υψώσει το αρχαιοελληνικό φρόνημα το καλοκαίρι στην Επίδαυρο επιλέγοντας τους ηττημένους από τους Έλληνες “Πέρσες” τώρα βρισκόταν ο ίδιος ηττημένος και στο επίκεντρο αντίστοιχων τραγικών κατηγοριών. Ίσως αυτή να είναι η μοίρα κάθε βασιλιά που φοράει την αιματοβαμμένη κορώνα του Μάκβεθ ή η κατάληξη ενός ανθρώπου που ανέκαθεν υποστήριζε ότι τρεφόταν από τα σκοτάδια του. Το έλεγε, άλλωστε, πάντα ότι επέλεξε το θέατρο για να φωτίσει τις σκοτεινές του πλευρές ειδικά στον έρωτα με κάποιες οδυνηρές ιστορίες να βαραίνουν το παρελθόν του, όπως εκείνη που είχε ως κατάληξη ένα μαχαίρωμα που παρ’ολίγο να του στερήσει τη ζωή. Ο ήχος από τον ίδιο να σωριάζεται στα σκαλιά του σπιτιού του και να περνάει μοιραίες ώρες στην Εντατική, χτυπημένος από το μαχαίρι του πατέρα ενός παράνομου, ακόμα και για τα αυστηρά όρια του νόμου, έρωτα, δεν άφηνε τον ίδιο να ξεφύγει από προσωπικές ερινύες και εφιάλτες.
Ίσως αυτό να ήταν το ριζικό ενός ανδρός, ο οποίος ακούει ακόμα να αντηχούν στα αυτιά του οι φωνές από το παρελθόν και βλέπει τον άγραφο νόμο της δίκης να υψώνεται απειλητικά πάνω από τη θνητή του φύση. Ίσως πάλι να είναι ο κύκλος της κατάρας, όπως εκείνος των Ατρειδών, που επανέρχεται πάνω από τον οίκο Λιγνάδη συμπαρασύροντας ταυτόχρονα τα δυο αδέλφια Δημήτρη και Γιάννη στον φαύλο κύκλο της κοινής τους μοίρας. Γιατί το σίγουρο είναι ότι ο παράξενος νόμος της πατριαρχίας που κρύβει οικογενειακά μυστικά και αρκετή βία, δεν έχει ποτέ στα χρονικά καλή κατάληξη. Μαθημένοι και οι δυο -Γιάννης και Δημήτρης– σε μια άκρως μυθιστορηματική πραγματικότητα δύσκολα μπορούσαν να ξεχωρίσουν που αρχίζαν τα πρέπει και που σταματούσε η νομιμότητα: ο πατέρας ευλογούσε πάντα την ανοιχτή σεξουαλικότητα φροντίζοντας να φέρνει τις ερωμένες στην ίδια στέγη με τους καυγάδες ανάμεσα στους γονείς να είναι καθημερινό ψωμί αλλά και την ελευθεροφροσύνη στον έρωτα να υψώνεται από νωρίς ως βασικό αιτούμενο.
Σε ένα σκηνικό ατέρμονων οικογενειακών αντιπαραθέσεων και συνηθισμένης βίας η διέξοδος και για τα δυο αδέλφια έμοιαζε, επομένως, μονόδρομος: το θέατρο. Αυτό τους βοηθούσε να ξεχνιούνται, να ανασαίνουν και να φαντάζονται έναν κόσμο αλλιώς: “Εμείς στην Επίδαυρο περνούσαμε τα καλοκαίρια μας, ποδήλατο, παρέες. Με τον αδελφό μου έχουμε μια σχέση ιδιαίτερη, όχι τόσο ζεστή, αλλά με βαθειά εκτίμηση και πολλή αγάπη. Είμαστε πολύ δεμένοι. Κι αγαπάμε την δουλειά μας. Τα τελευταία χρόνια που συνεργάζομαι μαζί του δεν το κάνω από αγάπη αλλά από θαυμασμό. Ο Γιάννης είναι υψηλός νους. Εκείνος είναι η μηχανή, εγώ είμαι ο πλασιέ -το πιστεύω αυτό” έλεγε ο Δημήτρης Λιγνάδης σε πρόσφατη, σχετικά, συνέντευξή του εξηγώντας την πολύ στενή σχέση που τον έκανε να φέρει τον αδελφό του στο Εθνικό προκειμένου να “διδάξουν” από κοινού Θουκυδίδη, έναν συγγραφέα που αμφότεροι λάτρευαν από μικροί. Πρόκειται, άλλωστε, για τον κατεξοχήν θεωρητικό της δύναμης στον καθημερινό, ρητορικό και πολιτικό βίο, δηλαδή της θεωρίας που δεν υποστηρίζει την αντικειμενική ηθική αλλά τη δύναμη του επιχειρήματος και της ευφυίας. Και σε αυτό το θουκυδίδειο παιχνίδι της επιβολής ο Δημήτρης Λιγνάδης τα κατάφερνε, από πολύ μικρός, εντυπωσιακά καλά.
Από τον Σάκη Ρουβά στο Εθνικό Θέατρο
Άλλωστε ήταν από τους μόνους που κατάφερε να συνδυάσει μοναδικά την υψηλή τέχνη με την ποπ κουλτούρα δένοντας τις πιο αντιφατικές στιγμές στο ίδιο παράξενο μείγμα: δεν φοβήθηκε έτσι να μετατρέψει τον Σάκη Ρουβά σε ένα ιδιόμορφο Διόνυσο με λευκό σλιπ και παράξενο μακιγιάζ παραπέμποντας σε ιδανικούς εφήβους από το Πλατωνικό Συμπόσιο ή να μπλέξει τον Μότσαρτ, τον Σαλιέρι και τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη σε μια παράσταση που μόνο ο ίδιος μπορούσε να φανταστεί τον αντικειμενικό σκοπό της. Την ίδια στιγμή όμως αντιλαμβανόταν με απόλυτη ακρίβεια τις εμμονές του Ίψεν στο “Πέερ Γκιντ”-το διάσημο έργο του Στρίντμπεργκ, του κατεξοχήν μοναχικού μισάνθρωπου που κρατούσε αποστάσεις από το σύμπαν-ή αντιλαμβανόταν με ενάργεια τις αντιφατικές αποχρώσεις της “Δεσποινίδος Τζούλια” με δυο υπέροχες Βίκυ Βολιώτη και Μαρία Πρωτόπαπα.
Για τον Λιγνάδη η τελευταία σελέμπριτι μπορούσε να ανασάνει τον ίδιο αέρα με τον πιο διακεκριμένο άνθρωπο του θεάτρου, όπως αντίστοιχα ο ίδιος μπορούσε να συνδυάζει ή να αυτοσυστήνεται με την ταυτότητα του δημιουργού, του σκηνοθέτη και του γοητευτικού “αλήτη”. Από τις βόλτες εξάλλου στα καταγώγια του Μεταξουργίου- το οποίο αγαπούσε γιατί εκεί μπορούσε να αφουγκράζεται καλύτερα την πόλη-μπορούσες να τον δεις να καταλήγει στις σκοτεινιές γωνιές ξέφρενων πάρτι: στο μυαλό του όλα αυτά είχαν ως βάση μια και μόνο ιδιότητα, ένα και μόνο επίθετο “Σωκρατικός”. Αυτός δηλαδή που περιφερόταν στην αγορά έτοιμος για την έκπληξη, ο αρχαίος αυτός φιλόσοφος που πείραζε διδάσκοντας τα αγόρια με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί ότι τα παράσερνε σε μια παράξενη θρησκεία που είχαν ως μοναδική θρησκεία τον ίδιο. Για τον Δημήτρη Λιγνάδη, βέβαια, το επίθετο “Σωκρατικός” ταίριαζε απόλυτα στον πατέρα του, ο οποίος αντίστοιχα προτιμούσε να διαβάζει και να εργάζεται στα καφέ της Φωκίωνος Νέγρη αντί για τα φωτισμένα δωμάτια του ωραίου νεοκλασικού στην Πλατεία Αμερικής και να δοκιμάζει όλα τα παράξενα, μυθιστορηματικά όρια του βίου. Γιατί πολλά μπορεί κανείς να πει κανείς για τον Δημήτρη Λιγνάδη αλλά σίγουρα ποτέ ότι δεν δικαίωσε την οικογενειακή σφραγίδα που έγραφε εκτός από “Σωκρατικός”, πραγματικά “μορφωμένος”.
Όλα αυτά διαμόρφωσαν αντίστοιχα μια προσωπικότητα που δεν έμαθε ποτέ τι σημαίνει μέτρο: ο πατέρας Τάσος Λιγνάδης, γνωστός μεταφραστής, θεατρικός κριτικός και άνθρωπος με επιβλητικό ταμπεραμέντο και προσωπικότητα, μπορούσε κάλλιστα να είναι βγαλμένος από τις σελίδες ενός έργου, σαν αυτά που είχε από μικρός στο κεφάλι του ο έφηβος Δημήτρης. Σαν άλλος Άμλετ, λοιπόν, δεν έπαψε ποτέ να συνομιλεί με το φάντασμα του πατέρα και να βλέπει το είδωλο του στους οικογενειακούς καθρέφτες- ανάλογους σαν και εκείνους που πρωταγωνιστούν στο αγαπημένο του έργο “Γυάλινος Κόσμος”: “Όταν μπαίνεις σε αυτήν τη βρόμικη και άθλια τέντα είσαι σίγουρος για το τι θα δεις στον καθρέφτη, γιατί ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ότι τον βλέπεις κάθε πρωί που ετοιμάζεσαι.Κι όμως όταν σου στήνουν τον δικό τους καθρέφτη, σοκάρεσαι. Σε δείχνει αντεστραμμένο, σπασμένο, συγχυσμένο και αόριστο. Από μέσα σου λες: «Αυτό το πρόσωπο δεν είμαι εγώ». Αρχίζεις όμως και αμφιβάλλεις. Γιατί, ποια ήταν στα αλήθεια η τελευταία φορά που πρόσεξες τον εαυτό σου στον καθρέφτη; Παραπονιέσαι για τους άλλους ενώ ο ίδιος ο εαυτός σου θεωρεί τον εαυτό σου δεδομένο!” είναι το χαρακτηριστικό απόσπασμα που ζητούσε από όλους τους ηθοποιούς να επαναλάβουν και αυτό που ενδεχομένως παρέπεμπε στη δική του οικογενειακή ιστορία.
Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Γιώργος Μαρίνος, Δημήτρης Λιγνάδης
Όπως ο ήρωας του Τένεσι Γουίλιαμς, Τομ που δεν κατάφερε ποτέ να ξεφύγει από την οικογενειακή κατάρα, να νιώσει ανόθευτη και αθώα χαρά, βουτηγμένη καθώς ήταν στα σκοτάδια και τον πόνο, το ίδιο και ο αιώνιος έφηβος Δημήτρης προσπαθούσε μάταια να τιθασεύσει τους προσωπικούς του δαίμονες. Ξεπερνώντας τα όρια και μαθαίνοντας από μικρός στη βία βίωνε αλλόκοτους εφιάλτες, ανακατεμένους με εμμονές, παιδικά απωθημένα και όνειρα. Ένας Τομ που δεν τιθασεύτηκε, αυτός ο Τομ που φέρεται ότι ζητούσε να επαναλάβουν οι ηθοποιοί που τον κατηγορούν σε ένα αρρωστημένο σκηνικό κακοποίησης, όπως τουλάχιστον ισχυρίζονται σε ιστορίες που μένουν να αποδειχθούν. Ο τρελαμένος Τομ που τρέχει να ξεφύγει μακριά και μένει ουσιαστικά στο ίδιο σημείο, δεν ήταν πλέον άλλος, από τον ίδιο, ένας τρελαμένος θύτης και θύμα με το είδωλο να φωτίζεται απειλητικά στον σπασμένο καθρέφτη.
Η εφήμερη δόξα;
Άλλωστε για τον Δημήτρη Λιγνάδη τα πάντα-ακόμα και οι ερωτικές στιγμές-είναι μια θεατρική πράξη την οποία οφείλει να ζήσει ξεπερνώντας όλες τις νόρμες και τα όρια- “τι νόημα έχει ο έρωτας αν δεν ξεφτιλιστείς;” έλεγε σε συνέντευξή του επιβεβαιώνοντας ότι θέλει να τον βιώνει πάντα έξω από κάθε λογική. Αντίστοιχα συνέβαινε και με το θέατρο όπου η προσωπική του φιλοδοξία, παραδεχόταν πως ταυτιζόταν ακόμα και με την αλαζονική επίτευξη της επιτυχίας, με την προσωπική ικανοποίηση και τη ματαιότητα: «Πρέπει να καταλαβαίνεις την μικρότητά σου, το πεπερασμένο σου.Από την άλλη, έχω και μια ματαιοδοξία παιδικής φύσεως, ότι θα είμαι στο θέατρο και θα με χειροκροτούν. Μόνο του το θέατρο έγινε ο χώρος μου. Κατάλαβα ότι εδώ εκφράζομαι, ζω από αυτό».
Ανθρωπος των αντιφάσεων και των αντιθέσεων, ανέκαθεν παραδεχόταν ότι παρασυρόταν από τη δύναμη των φώτων και των χειροκροτημάτων –«μου αρέσει να δοξάζομαι», έλεγε χαρακτηριστικά- έχοντας μάθει να συνευρίσκεται από νωρίς -παρότι θεατράνθρωπος- μαζί με αστέρια πρώτης γραμμής, όπως με τον Αλκι Κούρκουλο την εποχή της «Αναστασίας» και τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη στο «Λόγω Τιμής». Και παρότι κάνει δύσκολα φιλίες, έδεσε εξαρχής πολύ με την επί σειρά ετών φίλη του του Ελένη Κούρκουλα. Άλλωστε ξεκίνησε τη θεατρική του καριέρα μαζί της, αν και η πρώτη του επαγγελματική του δουλειά ήταν στο «Ημέρωμα της Στρίγγλας» με την Ελένη Ράντου και τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο, μια παράσταση όπου βρέθηκε να λέει μονάχα τη φράση: «Ανασαίνει, κυρία μου. Αν δεν τον είχε καλοζεστάνει η μπίρα δεν θα κοιμόταν τόσο βαριά», που εκ των υστέρων ακούγεται φράση σχεδόν προφητική, σχεδόν μακάβρια για έναν άνθρωπο που είδε τον θάνατο με τα ίδια του τα μάτια.
Η κατακόρυφη πτώση
Αλλά για τον Λιγνάδη το περιθώριο των ρόλων έμοιαζε ασφυχτικό όταν είχε μάθει να διαχειρίζεται ως σκηνοθέτης κάθε είδους ερμηνευτικό πλαίσιο και σχήμα: μόνο στους πρόσφατους “Πέρσες” του το καλοκαίρι στην Επίδαυρο είδαμε από τον χορό να παρελαύνει όλη η αφρόκρεμα του ελληνικού θεάτρου. Το ίδιο έκανε και ως άνθρωπος που δεν φοβήθηκε την εξουσία καθώς ο Θουκυδίδης του είχε μάθει ότι πρέπει να επιδιώκει, πάση θυσία, την επαφή μαζί της. Εκφράστηκε έτσι δημόσια υπέρ κάποιων θέσεων, φωτογραφήθηκε με πολιτικούς παράγοντες-που άλλοι αποφεύγουν για να μη στιγματιστούν-εξέφρασε πολιτικές απόψεις, επέμεινε στην ανάγκη του να μιλάει για την Αρχαιότητα και την Ελλάδα χωρίς τον φόβο να τον πουν αρχαιολάτρη ή αρχαιοπηνή.
Ενδεχομένως να μην ήταν μια κίνηση σκοπιμότητας αλλά αυτοματοποιημένης κίνησης ενός ανθρώπου που δεν φοβήθηκε ποτέ να θεωρηθεί άνθρωπος της εξουσίας, ούτε είχε μάθει ότι πρέπει να απολογείται γι αυτό ή να εξηγεί. Σήμερα που όλα αυτά μοιάζουν εκ των υστέρων ως βαρίδια στα πόδια όλων όσων σπεύδουν να διαφοροποιηθούν από τον πρώην πανίσχυρο καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού, αλλοτινών φίλων που επιμένουν να του γυρίζουν την πλάτη-αν και οι στενοί του άνθρωποι παραμένουν,όπως μαθαίνουμε, πάντα δίπλα του- ο Δημήτρης Λιγνάδης ενδεχομένως να καταφεύγει και πάλι στον Θουκυδίδη του για να θυμηθεί πως ο πόλεμος δεν τελειώνει με μια μάχη, είτε πρόκειται για τη μάχη της ζωής του, είτε για αυτή της φήμης του. Άλλωστε δείχνει ετοιμοπόλεμος και στα δυο μπερδεύοντας, ενίοτε, τις έννοιες θύτης και θύμα. Η συνέχεια, όπως φαίνεται, δεν θα παιχτεί, αυτή τη φορά στη σκηνή, αλλά στο πραγματικό πεδίο κάποιων δικαστικών αιθουσών, ανήλιαγων δικηγορικών γραφείων και βαρετών δωματίων γεμάτων από ανοιχτές υποθέσεις και ανεξόφλητα γραμμάτια.
Υπόθεση Δημήτρη Λιγνάδη: Προσέγγιζε ανήλικους πρόσφυγες από ΜΚΟ στο σπίτι του με πρόσχημα τα μαθήματα θεάτρου, σύμφωνα με ρεπορτάζ του MEGA
Σοκαριστικές αποκαλύψεις έγιναν στο MEGA σχετικά με τον γνωστό σκηνοθέτη Δημήτρη Λιγνάδη, ο οποίος συνελήφθη το Σάββατο.
Σύμφωνα με τα όσα αναφέρθηκαν στο δελτίο ειδήσεων του καναλιού, ο Δημήτρης Λιγνάδης φέρεται να προσέγγιζε ανήλικους πρόσφυγες, ενώ στην υπόθεση εμπλέκονται και ΜΚΟ.
Ειδικότερα, όπως ανέφερε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του MEGA ο δημοσιογράφος Βασίλης Λαμπρόπουλος, ο γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης που κατοικούσε σε διαμέρισμα τελευταίου ορόφου στο Μεταξουργείο, εμφανίστηκε την περασμένη Τρίτη στο σπίτι αυτό με νεαρό άτομο, πήρε μια μεγάλη τσάντα με προσωπικά αντικείμενα και αναχώρησε προς άγνωστη κατεύθυνση.
Όπως αναφέρουν οι μαρτυρίες των γειτόνων «ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεχόταν επισκέψεις από ανήλικα παιδιά».
Σύμφωνα με κατοίκους της περιοχής, όταν είχε ερωτηθεί ο σκηνοθέτης για τις επισκέψεις των ανήλικων παιδιών είχε δηλώσει ότι συμμετείχε εθελοντικά σε πρόγραμμα μαθημάτων θεάτρου σε αλλοδαπούς. Έπειτα από έρευνα για τον ισχυρισμό των γειτόνων, διαπιστώθηκε -σύμφωνα με αστυνομικές πηγές- ότι τουλάχιστον τρεις δομές ανήλικων προσφύγων μέσω κοινωνικού λειτουργού, είχαν κλείσει μαθήματα στο θέατρο του σκηνοθέτη. Από κάθε δομή πήγαιναν 3 – 4 ασυνόδευτα παιδιά και παρακολουθούσαν τα θεατρικά μαθήματα κατά την περίοδο 2017- 2018.
Έπειτα από επικοινωνία με τους φορείς, διαπιστώθηκε ότι πολλά παιδιά, αρνούνταν να ξαναπάνε στο θέατρο, χωρίς ωστόσο να αποκαλύπτουν γιατί ήταν τόσο κατηγορηματική η άρνησή τους. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι πλέον πολλά από εκείνα τα παιδιά σήμερα ζουν στη Γαλλία.
Πιστή στο Ολυμπιακό ραντεβού της αποδείχθηκε και πάλι η εθνική μας ομάδα πόλο των ανδρών.
Επικρατώντας 13-10 της Ρωσίας στον ημιτελικό του προ-ολυμπιακού τουρνουά του Ρότερνταμ, το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα εξασφάλισε το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς του Τόκιο και θα δώσει για 11η συνεχόμενη φορά (16η συνολικά) το «παρών» στο μεγαλύτερο αθλητικό ραντεβού του πλανήτη.
Το «καυτό» χέρι του Άγγελου Βλαχόπουλου (πέντε γκολ), ένα καθοριστικό τέρμα του Αλέξανδρου Παπαναστασίου στην εκπνοή της τρίτης περιόδου και κάποιες σημαντικές αποκρούσεις του Μάνου Ζερδεβά έδωσαν τη νίκη στην παθιασμένη ελληνική ομάδα, που αύριο (21/2, 17:00) θα διεκδικήσει την πρώτη θέση του τουρνουά, με αντίπαλο το Μαυροβούνιο.
Η Ρωσία, από την πλευρά της, είναι υποχρεωμένη να κυνηγήσει μία μεγάλη έκπληξη, απέναντι στη «χρυσή» Ολυμπιονίκη Κροατία, για να πάρει το τρίτο και τελευταίο εισιτήριο για το Τόκιο.
Οι πέντε αποκρούσεις του Μάνου Ζερδεβά στα πρώτα 5,5 λεπτά του αγώνα, έδωσαν την απαραίτητη ώθηση -αγωνιστική και ψυχολογική- στην εθνική, που βρήκε λύσεις στην επίθεση και προηγήθηκε 4-1. Οι Ρώσοι όμως έκλεισαν την πρώτη περίοδο με δύο αναπάντητα γκολ και μείωσαν σε 4-3, εξουδετερώνοντας το καλό ξεκίνημα των διεθνών.
Ο Βλαχόπουλος με ωραίο γκολ, μετά από μπάσιμο και ασίστ του Φουντούλη, «ξεκόλλησε» προσωρινά την ελληνική ομάδα, αλλά ο Χάρκοφ με δύο διαδοχικά τέρματα (το δεύτερο στην κόντρα) έφερε το ματς «στα ίσια». Μετά από τρεις σερί αποτυχημένες προσπάθειες στον παίκτη παραπάνω, ο Γενηδουνιάς κατάφερε να αξιοποιήσει το αριθμητικό πλεονέκτημα και να διαμορφώσει το 6-5 του ημιχρόνου.
Στην τρίτη περίοδο τα γκολ έρχονταν το ένα πίσω από το άλλο, με την εθνική να ξεφεύγει με 9-7 και 10-8 και τη Ρωσία να «απαντάει», πότε στον παίκτη παραπάνω (όπου ήταν πολύ αποτελεσματική ως τότε) και πότε από την περιφέρεια.
Ο Παπαναστασίου σκόραρε σχεδόν σε «νεκρό χρόνο» για το 11-9 και αυτή η φάση αποδείχθηκε κομβική. Στο ξεκίνημα του τελευταίου οκταλέπτου η ελληνική ομάδα έβγαλε δύο διαδοχικές άμυνες με παίκτη λιγότερο, ο Βλαχόπουλος πέτυχε σε παραπάνω το πέμπτο προσωπικό του τέρμα και ο Φουντούλης στην κόντρα ανέβασε το δείκτη του σκορ σε 13-9, 5΄50΄΄ πριν τη λήξη.
Από κει και μετά, μία ομάδα με την εμπειρία της εθνικής δεν θα μπορούσε να απειληθεί. Παρότι ο Χάρκοφ, κι αυτός με το πέμπτο του γκολ, μείωσε σχετικά γρήγορα, οι διεθνείς διαχειρίστηκαν το προβάδισμα και η κόρνα της γραμματείας τους βρήκε να πανηγυρίζουν τη μεγάλη πρόκριση.
Για τις ποινές τις οποίες αντιμετωπίζει ο Δημήτρης Λιγνάδης, εφόσον κριθεί ένοχος για τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται, μίλησε στο MEGA ο ποινικολόγος, Γιάννης Βλάχος.
Όπως είπε, ο βιασμός κατά συρροή είναι κακούργημα και η ποινή μπορεί να φτάσει μέχρι 10 χρόνια κάθειρξη για κάθε πράξη.
Παράλληλα, όπως είπε, στο πλαίσιο της κακουργηματικής πράξης κυμαίνεται από πέντε έως δέκα χρόνια φυλάκιση.
Παράλληλα, ο ίδιος είπε πως αυτή τη στιγμή στοιχειοθετούνται κι άλλα αδικήματα, τα οποία μπορεί να ανεβάσουν την τελική ποινή φυλάκισης, εφόσον πάντα κριθεί ένοχος από τη Δικαιοσύνη.
