Τη δυνατότητα μόνιμης τηλεργασίας στο Δημόσιο μετά από σχετική αίτηση του υπαλλήλου και έγκριση της υπηρεσίας του δίνει το ν/σ του υπουργείου Εσωτερικών.

Στην παρουσίαση που έκανε ο υΠΕΣ Μάκης Βορίδης στο υπουργικό συμβούλιο δεν διευκρινίζεται αν αφορά όλους τους υπαλλήλους του Δημοσίου (αρχικά η πρώην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εσωτερικών -Θεοδωρικάκος, Λιβάνιος -είχαν μιλήσει για συγκεκριμένες κατηγορίες ειδικοτήτων όπως διοικητικοί οικονομικοί). Τονίζεται ωστόσο ότι: «Η τηλεργασία μπορεί να τερματιστεί οποιαδήποτε στιγμή γραπτώς, με πρωτοβουλία της Διοίκησης ή του εργαζομένου, αιτιολογημένα».

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Μ. Βορίδης: Ενιαίο θεσμικό πλαίσιο για όλους του φορείς

Σύμφωνα με την εισήγηση του Μ. Βορίδη

Η έξαρση της πανδημίας δημιούργησε μια νέα, χωρίς προηγούμενο, πραγματικότητα και στον τομέα της εργασίας. Ως εκ τούτου, κατέστη αναγκαία η λήψη κατεπειγόντων μέτρων, τα οποία αποσκοπούν αφενός στην προστασία των εργαζομένων και τη διασφάλιση των δικαιωμάτων τους, αφετέρου στη συνέχιση της λειτουργίας των υπηρεσιών, με γνώμονα και την προστασία της δημόσιας υγείας.

Στόχος είναι η θεσμοθέτηση ενός ενιαίου -για όλους τους φορείς- και σύγχρονου θεσμικού πλαισίου για την εφαρμογή της τηλεργασίας στις δημόσιες υπηρεσίες, τόσο σε κανονικές συνθήκες όσο και σε συνθήκες κρίσης (π.χ. covid-19), προκειμένου να προσαρμοστεί το Δημόσιο στα τρέχοντα κοινωνικά, οικονομικά και τεχνολογικά δεδομένα. Αφορά  στον  τρόπο οργάνωσης και διαχείρισης της εργασίας βάσει κοινών αρχών, μεθόδων οργάνωσης και διαχείρισης της εργασίας, κανόνων προστασίας δεδομένων και τήρησης απορρήτου, κανόνων χρήσης των Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνίας (ΤΠΕ).

Οι στόχοι

Ειδικότερα, επιδιώκονται, οι παρακάτω επιμέρους στόχοι:

-Ενίσχυση παραγωγικότητας.

-Ενδυνάμωση εργαζομένων λόγω της ενίσχυσης της αυτονομίας τους στην οργάνωση της εργασίας.

-Διευκόλυνση εργαζομένων που αντιμετωπίζουν μόνιμα ή πρόσκαιρα προβλήματα υγείας

(π.χ. ΑμεΑ).

-Ισορροπία επαγγελματικής και κοινωνικής ζωής, λόγω εξοικονόμησης χρόνου μετακίνησης, ρύθμισης χρόνου εργασίας κλπ.

-Προσέλκυση στελεχών.

-Εξοικονόμηση πόρων (μείωση λειτουργικών εξόδων των υπηρεσιών και των εργαζόμενων από τη μείωση των μετακινήσεων).

-Αντιμετώπιση προκλήσεων που απορρέουν από την κλιματική αλλαγή (μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα -αντιμετώπιση ατμοσφαιρικής ρύπανσης- και της κυκλοφοριακής συμφόρησης, προστασία περιβάλλοντος κλπ.).

-Αποτελεσματική διαχείριση εργασίας σε περιόδους κρίσης (π.χ. covid-19).

– Αξιολόγηση της απόδοσης προσανατολισμένη στα αποτελέσματα της εργασίας.

-Προώθηση του ψηφιακού μετασχηματισμού του δημόσιου τομέα.

Έξι ερωτήσεις – απαντήσεις

1. Ποιο είναι το αντικείμενο του προτεινόμενου νομοσχεδίου;

Αντικείμενο του προτεινόμενου νόμου είναι η δημιουργία ενός ενιαίου και σύγχρονου θεσμικού πλαισίου για την εφαρμογή της τηλεργασίας στις δημόσιες υπηρεσίες, τόσο σε κανονικές συνθήκες όσο και σε συνθήκες κρίσης (πχ covid-19), προκειμένου να προσαρμοσθεί το ελληνικό δημόσιο στα τρέχοντα κοινωνικά, οικονομικά και τεχνολογικά δεδομένα.

2. Ποιο πρόβλημα επιλύει το προτεινόμενο νομοσχέδιο;

Η έξαρση της πανδημίας δημιούργησε μια νέα, χωρίς προηγούμενο, πραγματικότητα και στον τομέα της εργασίας. Ως εκ τούτου, κατέστη αναγκαία η λήψη κατεπειγόντων μέτρων, τα οποία αποσκοπούν αφενός στην προστασία των εργαζομένων και τη διασφάλιση των δικαιωμάτων τους, αφετέρου στη συνέχιση της λειτουργίας των υπηρεσιών, με γνώμονα και την προστασία της δημόσιας υγείας.

Δεδομένου του γεγονότος ότι το πεδίο είναι αρρύθμιστο για τον δημόσιο τομέα, πρόθεσή μας είναι η θεσμοθέτηση ενός ενιαίου -για όλους τους φορείς- τρόπου οργάνωσης και διαχείρισης της εργασίας βάσει κοινών αρχών, μεθόδων οργάνωσης και διαχείρισης της εργασίας, κανόνων προστασίας δεδομένων και τήρησης απορρήτου, κανόνων χρήσης των ΤΠΕ και όλων των διαδικασιών που προβλέπονται στο εν λόγω νομοσχέδιο, τόσο σε κανονικές συνθήκες όσο και σε συνθήκες κρίσης.

Επίσης, η προσαρμογή της υπηρεσίας τόσο από πλευράς δομών όσο και διαδικασιών στη νέα μορφή οργάνωσης της εργασίας καθώς και η γενικότερη προβληματική για την ενσωμάτωση ενός ή περισσοτέρων τηλεργαζόμενων σε μια ομάδα, θα συνδράμουν καταλυτικά στην εν γένει προσπάθεια ενίσχυσης της έννοιας της διοίκησης της αλλαγής (Change Management) στη Δημόσια Διοίκηση γενικότερα.

3. Ποιοι είναι οι επιδιωκόμενοι στόχοι;

Η τηλεργασία συνδέεται με τις σύγχρονες τάσεις αύξησης της ευελιξίας των παρεχόμενων υπηρεσιών και τη ραγδαία ανάπτυξη των τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνίας, επιδρώντας καταλυτικά στο επίπεδο των εργασιακών σχέσεων, της οικονομίας και της κοινωνίας. Επιδιωκόμενοι στόχοι είναι οι εξής:

• Ενίσχυση παραγωγικότητας (αύξηση όγκου/ποιότητας παρεχόμενης εργασίας, αύξηση συγκέντρωσης, περιβάλλον χωρίς θόρυβο κλπ).
• Ενδυνάμωση εργαζομένων λόγω της ενίσχυσης της αυτονομίας τους στην οργάνωση της εργασίας.
• Διευκόλυνση εργαζομένων που αντιμετωπίζουν μόνιμα ή πρόσκαιρα προβλήματα υγείας (π.χ. ΑμεΑ).
• Ισορροπία επαγγελματικής και κοινωνικής ζωής (work-life balance), λόγω εξοικονόμησης χρόνου μετακίνησης, ρύθμισης χρόνου εργασίας κλπ.
• Προσέλκυση στελεχών
• Εξοικονόμηση πόρων (μείωση λειτουργικών εξόδων των υπηρεσιών και των εργαζόμενων από τη μείωση των μετακινήσεων)
• Αντιμετώπιση προκλήσεων που απορρέουν από την κλιματική αλλαγή (μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα -αντιμετώπιση ατμοσφαιρικής ρύπανσης- και της κυκλοφοριακής συμφόρησης, προστασία περιβάλλοντος κλπ).
• Αποτελεσματική διαχείριση εργασίας σε περιόδους κρίσης (πχ covid-19)
• Αξιολόγηση της απόδοσης προσανατολισμένη στα αποτελέσματα της εργασίας(παραδοτέα)
• Προώθηση του ψηφιακού μετασχηματισμού του δημοσίου τομέα

4. Ποιοι είναι οι ενδεχόμενοι κίνδυνοι;

Οι ενδεχόμενοι κίνδυνοι που σχετίζονται με την τηλεργασία είναι:

• Ανατροπή αρχών «παραδοσιακής» διαχείρισης προσωπικού, απώλεια ελέγχου από τη Διοίκηση, αλλαγή μεθόδων διαχείρισης προσωπικού
• Υπερφόρτωση εργασίας (workload)
• Απομόνωση των τηλεργαζομένων, η οποία μπορεί να αυξήσει την αδυναμία έκφρασης της δυσκολίας που αντιμετωπίζουν κατά την εκτέλεση μιας εργασίας – κίνδυνος εξάντλησης
• Μειωμένη πρόσβαση σε πληροφορίες (follow up)
• Αδυναμία λήψης ανατροφοδότησης (feedback)
• Ασφάλεια δεδομένων της υπηρεσίας έναντι μη εξουσιοδοτημένης πρόσβασης τρίτων και έλεγχος χρήσης ΤΠΕ
• Απώλεια του ομαδικού πνεύματος και της αίσθησης του «ανήκειν»
• Επιβράδυνση ή διακοπή στην εξέλιξη της σταδιοδρομίας
• Αρνητική στάση απέναντι στην τηλεργασία από συνδικαλιστικές ομάδες
• Αντίδραση υπαλλήλων απέναντι σε οτιδήποτε «νεωτερικό»

5. Με ποια συναρμόδια Υπουργεία και με ποιους ενδιαφερόμενους φορείς έχει γίνει διαβούλευση και με ποια αποτελέσματα;

Το Υπουργείο Εσωτερικών και, ειδικότερα, η Γενική Γραμματεία Ανθρωπίνου Δυναμικού Δημοσίου Τομέα, έχει την ευθύνη/αρμοδιότητα για τη διαμόρφωση του θεσμικού πλαισίου η τεχνική υλοποίηση του οποίου εμπίπτει στις αρμοδιότητες του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής με το οποίο υπάρχει συνεργασία προκειμένου, με αφετηρία υπό διαμόρφωση από την ΚτΠ Α.Ε. τεχνικό δελτίο για τη χρηματοδότηση από το ΕΠ ΜΔΤ έργου κύριος του οποίου θα είναι η Γενική Γραμματεία Ανθρωπίνου Δυναμικού Δημοσίου Τομέα, να προβεί στην ανάπτυξη της απαραίτητης υλικοτεχνικής υποδομής καθώς και σε σχετική πιλοτική εφαρμογή.

6. Ποιος είναι ο βαθμός ωριμότητας;

Το Υπουργείο Εσωτερικών έχοντας μελετήσει -και με τη βοήθεια εμπειρογνωμόνων (Expertise France)- σε βάθος τις υφιστάμενες πρακτικές σε άλλες χώρες του εξωτερικού, έχει καταλήξεις τους βασικούς άξονες που πρέπει να διέπουν το πλαίσιο της τηλεργασίας στην ελληνική δημόσια.

Αιχμηρή ανάρτηση του Βασίλη Ζούλια, με την οποία απαντά στον συνήγορο του Δημήτρη Λιγνάδη, Αλέξη Κούγια μετά τις πρόσφατες δηλώσεις του που έκαναν λόγο για “επαγγελματίες ομοφυλόφιλους”.

Ο σχεδιαστής μόδας Βασίλης Ζούλιας δεν κρύβει την οργή του σχολιάζοντας την τοποθέτηση του ποινικολόγου

“Κύριε Κούγια μαζευτείτε κάπως. Δεν υπάρχουν επαγγελματίες ομοφυλόφιλοι, υπάρχουν επαγγελματίες ηλίθιοι σαν κι εσάς. Και εσείς κύριε Χατζηνικολάου, που ακούσατε τον κύριο Κούγια να ξεστομίζει κάτι τέτοιο μπροστά σας και έχετε ακούσει τόσα στην καριέρα σας που έχετε πει κάτι, εκεί δεν είχατε να πείτε τίποτα;

Δεν μπορούσατε να το σταματήσετε; Δεν μπορούσατε να ρωτήσετε; Μεγάλη απογόητευση. Ο πάτος που ζούμε έχει πάτο τελικά; Αυτό αναρωτιέμαι. Πόσο ακόμη; Πόσο;” ανέφερε ο Βασίλης Ζούλιας.

Να αφεθεί η Δικαιοσύνη να επιτελέσει το έργο της ώστε το ελληνικό #metoo «να μετατρέψει τη δοκιμασία σε αληθινή αναγέννηση» ζητούν 56 επιφανείς προσωπικότητες της Τέχνης και του Πολιτισμού, που στηρίζουν σε κείμενο που υπογράφουν την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη. Χαρακτηριστικά στο κείμενό τους επισημαίνουν ότι «με την πολιτική της υπουργού Λίνας Μενδώνη μπορεί ο καθένας μας να συμφωνεί ή να διαφωνεί. Κανένας, όμως, δεν μπορεί να αμφισβητήσει την επιστημονική της επάρκεια, τις δεκαετίες που υπηρετεί τον Πολιτισμό, το έργο της και το προσωπικό της ήθος».

Το κείμενο των ανθρώπων των Τέχνης και του Πολιτισμού, καθώς και οι υπογραφές τους ακολουθούν: 

Οι τελευταίες εξελίξεις στο χώρο του θεάτρου, που αφορούν όμως και σε ολόκληρη την κοινωνία, πρέπει να γίνουν αφορμές αναστοχασμού και όχι αιτίες διχασμού. Η εξουσιαστική βία εναντίον του πιο αδύναμου -και ιδιαίτερα κατά παιδιών- δεν έχει πολιτική απόχρωση. Είναι μαχαίρι που πληγώνει οριζόντια ολόκληρη την κοινωνία και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί.

 Οι στιγμές είναι κρίσιμες. Δεν αξίζει να χάνουμε το δάσος -που είναι η κάθαρση που πρέπει να επέλθει- και να εστιάζουμε στην όποια επικοινωνιακή διαχείριση. Με την πολιτική της υπουργού Λίνας Μενδώνη μπορεί ο καθένας μας να συμφωνεί ή να διαφωνεί. Κανένας, όμως, δεν μπορεί να αμφισβητήσει την επιστημονική της επάρκεια, τις δεκαετίες που υπηρετεί τον Πολιτισμό, το έργο της και το προσωπικό της ήθος.Αυτή τη στιγμή είναι ουσιώδους σημασίας να αφεθεί η Δικαιοσύνη να επιτελέσει το έργο της και παράλληλα ο κόσμος του Πολιτισμού ενωμένος να εργαστεί για μια νέα θεσμική θωράκιση απέναντι σε αυτά τα νοσηρά φαινόμενα. Η σημερινή ευκαιρία του #metoo ευχόμαστε να μετατρέψει τη δοκιμασία σε αληθινή αναγέννηση.

Γιάννης Αδαμάκος, Ζωγράφος

Δημήτρης Ανδρικόπουλος, Συνθέτης – Καθηγητής Σύνθεσης στην Ανώτατη Σχολή Μουσικής και Τεχνών Θεάματος του Πολυτεχνείου Porto

Γιάννης Βακαρέλης, Πιανίστας – Καλλιτεχνικός Διευθυντής Μεγάρου Μουσικής Αθηνών

Ελένη Βερναδάκη, Κεραμοπλάστρια

Εριέττα Βορδώνη, Εικαστικός

Μανώλης Βουτυράς, Αρχαιολόγος, Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Ειρήνη Γερουλάνου, Πρόεδρος της Διοικητικής Επιτροπής του Μουσείου Μπενάκη

Γιώργος Γιωργής, Καθηγητής Νεώτερης Ιστορίας Πανεπιστημίου Νεάπολης Πάφου, τ. Πρέσβυς

Χάρης Γκατζόφλιας, Συνθέτης

Αλεξάνδρα Γουλάκη-Βουτυρά, Ιστορικός Τέχνης και Πολιτισμού – Ομότιμη Καθηγήτρια Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης – Διευθύντρια Τελλογλείου Ιδρύματος

Διονύσης Γραμμένος, Κλαρινετίστας – Διευθυντής Ορχήστρας

Δημήτρης Δημητριάδης, Συγγραφέας

Ελση Δημουλά

Μελίτα Εμμανουήλ, Ομότιμη Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης, Σχολή Αρχιτεκτόνων, ΕΜΠ

Χρύσανθος Ζαμπούλης, Ομότιμος Καθηγητής Παθολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Πέγκυ Ζουμπουλάκη, Γκαλερίστα

Πέτρος Θέμελης, Αρχαιολόγος, Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Κρήτης

Ξένια Καλδάρα, Πρόεδρος του ΔΣ και Γενική Διευθύντρια του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης

Παύλος Καλλιγάς, Ομότιμος Καθηγητής Αρχαίας Φιλοσοφίας ΕΚΠΑ – Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Δελφών

Χάρης Καμπουρίδης, Τεχνοκριτικός – Σημειολόγος

Σπύρος Καπράλος, Πρόεδρος Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής

Βασίλης Καρασμάνης, Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας, Τομέας Ανθρωπιστικών Κοινωνικών Επιστημών και Δικαίου, ΕΜΠ

Ιωάννα Καρύμπαλη, Καθηγήτρια Νομικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Πρόεδρος ΔΣ Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος

Λουκάς Καρυτινός, Διευθυντής Ορχήστρας – Καλλιτεχνικός Διευθυντής Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών

Δάφνις Κόκκινος, Χορογράφος – Χορευτής, Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Κρατικής Σχολής Ορχηστρικής Τέχνης

Νίκος Κολοβός, Καλλιτεχνικός Διευθυντής Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος

Μαρία Κομνηνού, Ομότιμη Καθηγήτρια Τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Ενημέρωσης ΕΚΠΑ – Πρόεδρος Δ.Σ. Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Νίκος Κούκης, Πρόεδρος Δ.Σ. Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού

Γιώργος Κουμεντάκης, Συνθέτης, Καλλιτεχνικός Διευθυντής Εθνικής Λυρικής Σκηνής

Κώστας Σ. Κουτσαντώνης, Δικηγόρος, Αντιπρόεδρος του ΔΣ Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας

Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, Ιστορικός Τέχνης – Ομότιμη Καθηγήτρια Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών -Διευθύντρια Εθνικής Πινακοθήκης- Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτσου

Βασίλης Λαμπρινουδάκης, Αρχαιολόγος, Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής ΕΚΠΑ

Αφροδίτη Λίτη, Γλύπτρια, Καθηγήτρια στην Ανωτάτη Σχολή καλών Τεχνών

Γιώργος Μανιώτης, Συγγραφέας

Μιχαήλ Μαρμαρινός, Σκηνοθέτης, αν. Καθηγητής Σκηνοθεσίας και Υποκριτικής, Σχολή Καλών Τεχνών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης – Καλλιτεχνικός Διευθυντής «Ελευσίνα Πολιτιστική Πρωτεύουσα»

Ολγα Μεντζαφού, Ιστορικός Τέχνης – Επίτιμη Διευθύντρια Συλλογών Εθνικής Πινακοθήκης – Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτσου

Ντόρα Μπακοπούλου, Πιανίστα – Διευθύντρια Φεστιβάλ Αίγινας

Γιώργος Μπαλατσινός, Αρχιμουσικός, Ορχήστρα Mosaique (Βέρνη) – Καλλιτεχνικός Διευθυντής Οπερα Δωματίου (Βέρνη) – Καλλιτεχνικός Διευθυντής ορχήστρας Νέων του Καντονιού της Βέρνης

Θανάσης Νιάρχος, Συγγραφέας – Δημοσιογράφος

Δημήτρης Παντερμαλής, Αρχαιολόγος, Ομότιμος Καθηγητής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης – Πρόεδρος Δ.Σ. Μουσείου Ακροπόλεως

Ρούλα Πατεράκη, Ηθοποιός – Σκηνοθέτρια

Γιώργος Πέτρου, Διευθυντής Ορχήστρας

Νίκος Πιμπλής, Δικηγόρος – Πρόεδρος Δ.Σ. Μεγάρου Μουσικής Αθηνών

Λευτέρης Πλασκοβίτης, Ηθοποιός – Σκηνοθέτης – Θεατρικός Παραγωγός

Ραφαήλ Πυλαρινός, Διευθυντής Ορχήστρας

Ελένη Σαμαράκη

Σωτήρης Σόρογκας, Εικαστικός – Ομότιμος Καθηγητής Σχολής  Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ

Ελένη Τσαλδάρη, Πρόεδρος Λυκείου Ελληνίδων

Σώτη Τριανταφύλλου, Συγγραφέας

Λεωνίδας Τριβιζάς, Σκηνοθέτης

Παναγιώτης Τσίρης, Ομότιμος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Παντείου Πανεπιστημίου, π. Πρύτανης

Νίκος Τσούχλος, Διευθυντής Ορχήστρας

Αιμιλία Υψηλάντη, Ηθοποιός

Αννα Φόνσου, Ηθοποιός – Ιδρύτρια του Ιδρύματος «Σπίτι του Ηθοποιού»

Σπυρίδων Ι. Φλογαϊτης, Ομότιμος Καθηγητής Νομικής Σχολής ΕΚΠΑ

Louis Godart, Καθηγητής Αρχαιολογίας, Μέλος της Accademia dei Lincei, Μέλος του Institut de France (Académie des inscriptions et belles-lettres, Αντεπιστέλλον Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών

Με την φράση δεν έχω συναντήσει ξανά στην καριέρα μου τόσο χοντροκομμένη κατασκευή κατηγοριών ο Αλέξης Κούγιας μίλησε με λεπτομέρειες για όλα όσα κατηγορείται ο Δημήτρης Λιγνάδης. Αποκάλυψε ότι δυο Αιγύπτιοι 15 και 17 ετών τον καταγγέλουν.

Λίγο μετά τη μία το μεσημέρι βγήκαν από το γραφείο του ανακριτή, ο Δημήτρης Λιγνάδης και ο Αλέξης Κούγιας. Ο δικηγόρος του γνωστού ηθοποιού ο οποίος μεταφέρθηκε και πάλι στην ΓΑΔΑ όπου κρατείται κατέθεσαν αίτηση ακυρώσεως της προδικασίας όπως είπε ο κ. Κούγιας και ζήτησαν προθεσμία για να απολογηθεί την Πέμπτη.

Ο κ. Κούγιας ο οποίος αποκάλυψε ότι οι δυο φερόμενοι ως παθόντες είναι Αιγύπτιοι, είπε ότι μαζί με τον κ. Λινγάδη εμφανίστηκαν σήμερα στην ανακρίτρια για να ζητήσουν την ακύρωση της διαδικασίας καθώς όπως υποστηρίζουν ο εισαγγελέας περιόρισε το αποδεικτικό υλικό μόνο στην κατάθεση των παθόντων.

«Προκαλείται απόλυτη ακυρότητα όταν ο φερόμενος ως δράστης δεν κληθεί προηγουμένως να λάβει αντίγραφα των καταγγελιών», είπε ο κ. Κούγιας.

Είπε ακόμα ότι είναι μια μικρή δικογραφία 10 φύλλων και οι δυο φερόμενοι ως παθόντες είναι Αιγύπτιοι. «Ο ένας καταγγέλει τον κ. Λιγνάδη ότι είχαν μέρα παρά μέρα σeξουαλικές επαφές και μια ημέρα ο κ. Λιγνάδης τον εξανάγκασε να του κάνει πεολειχία μια ημέρα του Αυγούστου του 2010 και αυτό είναι είναι δυο μήνες πριν συμπληρώσει τα 15 του χρόνια. Ο δεύτερος την περίοδο που καταγγέλει την πράξη ήταν μια ημέρα πριν συμπληρώσει τα 17 του χρόνια».

Ο κ. Κούγιας συνέχισε λέγοντας ότι ο δεύτερεος καταγγέλει ότι σε σουίτα ξενοδοχείου στην Επίδαυρο τον εξανάγκασε να του κάνει πρωκτολειχία.

Ο κ. Κούγιας υποστήριξε ότι και οι δυο καταγγελίες καταρρέουν καθώς τις δυο ημερομηνίες που αναφέρουν οι καταγγέλοντες ο πελάτης του δεν ήταν στα σημεία που αναφέρουν.

«Η Τουρκία δια του επίσημου κρατικού καναλιού εγείρει θέμα “Γενοκτονίας 40 χιλιάδων Τούρκων του Μωρηά” το 1821», γράφει ο δημοσιογράφος της ΕΡΤ3, Γιώργος Γεωργιάδης, σε ανάρτησή του στο Facebook, σημειώνοντας ότι, «θέλοντας να σπιλώσει τα 200 χρόνια της Επανάστασης».

«Η επίθεση της Τουρκίας είναι ολιστική και υβριδική σε όλα τα επίπεδα.

»Τον δρόμο αυτόν βέβαια στρώνουν χρόνια εντός Ελλάδος και κάποιοι περίεργοι κακόφωνα Ελληνόφωνοι δήθεν διανοούμενοι και πολιτικοί που επί της ουσίας είναι οι ιμάντες της Τουρκικής προπαγάνδας.

»Δεν είναι τυχαίο ότι οι ίδιοι είναι και οι πρωταγωνιστές στην Άρνηση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. ΝΤΡΟΠΗ», καταλήγει ο δημοσιογράφος.

«Οι Τούρκοι του Μωρηά υπέστησαν μια μεγάλη σφαγή πριν από 200 χρόνια. Περίπου 40 χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν βάναυσα από τους Έλληνες. Η μαύρη κηλίδα της Ελλάδας στα ιστορικά έγγραφα για τη σφαγή του Μωρηά», γράφει άρθρο που έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της κρατικής τηλεόρασης TRT.

Πολλοί «Τούρκοι» της Πελοποννήσου ήταν Έλληνες εξισλαμισμένοι. Για αυτό και είχαν ελληνικά επώνυμα.

Το 1821 ο πληθυσμός της Πελοποννήσου ήταν 400.000 χριστιανοί και 40.000 μωαμεθανοί.

Το 1823, σύμφωνα με τα στοιχεία της επαναστατικής ελληνικής κυβέρνησης της Α΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, η Πελοπόννησος είχε πληθυσμό 407.500 χριστιανών και 16.500 μωαμεθανών.

Στην εποχή της οθωμανικής κυριαρχίας, «Τούρκος» στα ελληνικά σήμαινε γενικά τον μουσουλμάνο ή ειδικά τον μουσουλμάνο υπήκοο του σουλτάνου.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Στέφανο Παπαγεωργίου, η οθωμανική αυτοκρατορία ήταν μια πολυεθνική αυτοκρατορία, όχι εθνικό τουρκικό κράτος, και πολυεθνοτική ήταν και η σύνθεση της τάξης των Οθωμανών αξιωματούχων που ασκούσε την εξουσία, ελάχιστοι από τους οποίους είχαν τουρκική καταγωγή.

Επίσης, μέχρι και τον 19ο αιώνα, τα μέλη των ανώτερων στρωμάτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν αυτοπροσδιορίζονταν ως «Τούρκοι», αλλά ως Μουσουλμάνοι και Οθωμανοί, ενώ η λέξη «Τούρκος» χρησίμευε για να διακρίνει τους μη-Τούρκους ή σήμαινε τον Τουρκμένο μουσουλμάνο αγρότη ή νομάδα της Ανατολίας και χρησιμοποιούνταν και υβριστικά, για να χαρακτηριστεί κάποιος άξεστος και απολίτιστος.

Στη διάρκεια της οθωμανικής κατάκτησης έγινε εξισλαμισμός μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και της Μικράς Ασίας, γεγονός που επέφερε σημαντικές πολιτισμικές, δημογραφικές και οικονομικές αλλαγές.

Τα αίτια κυρίως ήταν η νομικά κατώτερη θέση των μη μουσουλμάνων, η βαρύτερη φορολογία, οι καθημερινές ταπεινώσεις εκ μέρους των Τούρκων κλπ.

Μαζικοί εξισλαμισμοί γίνονταν μετά από αποτυχημένες επαναστάσεις, από εξαναγκασμό αιχμαλώτων, με παιδομάζωμα κ.ά.

Περισσότεροι εξισλαμισμοί έγιναν στην Μικρά Ασία, τον Πόντο, την Θράκη (Δυτική και Ανατολική), την Καππαδοκία, στην Ήπειρο (Βόρεια και νότια) και στην Μακεδονία και στα μεγάλα αστικά κέντρα (π.χ Κωνσταντινούπολη) με αποτέλεσμα οι περιοχές αυτές να αποκτήσουν μουσουλμανική πλειονότητα ενώ μεγάλης έκταση εξισλαμισμοί συνέβησαν και στην Κρήτη, έτσι ώστε το 1821 περίπου ο μισός πληθυσμός του νησιού ήταν μουσουλμάνοι (Τουρκοκρητικοί).

Σε κάποιες περιπτώσεις γινόταν μαζικός εξισλαμισμός ολόκληρων χωριών με μια απλή τελετή από έναν χότζα.

Πολλοί χριστιανοί άλλαζαν θρήσκευμα μόνο επιφανειακά ή και παρέμεναν κρυπτοχριστιανοί.

Σε κάποιες περιοχές δημιουργήθηκαν κοινότητες «ατελώς εξισλαμισμένων», όπως οι Βαλαάδες της Μακεδονίας, οι οποίοι διατηρούσαν την ελληνική γλώσσα και έθιμα, οι Ντονμέδες Εβραίοι, ή οι «σαμπάνηδες» ή «μουρτάτες» αρβανίτες πρώην χριστιανοί της Καρύστου.

Μερικοί νέο-μουσουλμάνοι, όπως οι Λαζοί του Πόντου, γίνονταν εξαιρετικά φανατικοί και ανάγκαζαν με βιαιοπραγίες σε εξισλαμισμό και τους Έλληνες.

Με το Xάτι Xουμαγιούν του 1856 πολλοί κρυπτοχριστιανοί επανήλθαν στον χριστιανισμό αλλά υπέστησαν διώξεις από το τουρκικό κράτος.

Οι Νεομάρτυρες της ορθόδοξης Εκκλησίας είναι περιπτώσεις εξισλαμισμένων χριστιανών που θέλησαν να επανέλθουν στο χριστιανισμό και για το λόγο αυτό εκτελέστηκαν με μαρτυρικό τρόπο.

Ο εξισλαμισμός είναι γνωστός και ως τούρκεμα (συνήθως στη δημώδη γλώσσα) ή εκτουρκισμός.

Για τη σφαγή των Τούρκων

Ο Βασίλης Κρεμμυδάς έχει γράψει ότι «δεν μπορούμε να κρίνουμε γεγονότα και συμπεριφορές των αρχών του 19ου αιώνα με τις σημερινές ευαισθησίες γι’ αυτές» καθώς και ότι «ο ιστορικός και ο κάθε ασχολούμενος με το συγκεκριμένο παρελθόν οφείλει να γνωρίζει ότι αυτή η “βαρβαρότητα” έχει πίσω της τεσσέρων ετών δουλεία, ότι οι άνθρωποι και η ζωή τους ήταν αλλιώτικη από τη σημερινή».

Ο εκδότης Άμπραχαμ Τζον Βάλπρι (Abraham John Valpy) θεωρεί ότι «το πιο βάρβαρο απ’ όλα…είναι η προσπάθεια μερικών να εξομοιώσουν το ελληνικό χαρακτηριστικό της “συστηματικής σκληρότητας”, όπως το λένε, με εκείνο των ίδιων των Τούρκων, και για το λόγο αυτό αναφέρονται συνεχώς στην ιστορία των βαρβαροτήτων που πραγματοποιήθηκαν στην Τριπολιτσά… Εάν μιλάμε για συστηματικές σκληρότητες, δεν θα πρέπει να δώσουμε προσοχή τόσο στις φρικτές πράξεις του πολέμου, αν και είναι τρομερές, όσο σε εκείνες που για τέσσερις συνεχείς αιώνες εφαρμόσθηκαν μονομερώς ενάντια στα αθώα θύματά τους».

Ο Τζ. Ίρβινγκ Μάνατ έχει γράψει: «Η ελληνική προσπάθεια δεν μπορεί ποτέ να γίνει κατανοητή χωρίς παραστατική εξέταση τετρακοσίων ετών τουρκικής κυριαρχίας».

Ήταν «το φυσιολογικό αποτέλεσμα της εμπειρίας τετρακοσίων ετών υπό τους μουσουλμάνους, της υποταγής των Ελλήνων στο ελληνικό έδαφος σε μια χούφτα αλλοδαπών κατακτητών, εκ διαμέτρου αντίθετων στη φυλή τη θρησκεία και τον πολιτισμό, οι οποίοι στραγγίζουν το καλύτερο αίμα τους για την ικανοποίηση του πάθους τους για άναρχη δύναμη και την επιβολή της, έως ότου ωριμάζει η συσσωρευμένη καταπίεση με αναπόφευκτη συγκομιδή μια εθνική βεντέτα.

»Μόλις δοθεί το ιστορικό υπόβαθρο, βλέπουμε ότι εκ φύσεως μια ελληνική έγερση σήμανε έναν πόλεμο εξολόθρευσης».

50 χρόνια πριν η σφαγή των Ελλήνων της Πελοποννήσου

Να σημειωθεί ότι 50 χρόνια πριν είχε πραγματοποιηθεί εκτεταμένη σφαγή Ελλήνων στην Πελοπόννησο ως συνέπεια της αποτυχημένης επανάστασης του 1770 (Ορλωφικά).

Στην Πελοπόννησο το 1774 οι συνθήκες που επικράτησαν μετά την καταστολή της επανάστασης ήταν φοβερές για τους Έλληνες.

Οι Αλβανοί, τους οποίους οι Τούρκοι είχαν εξαπολύσει κατά των Ελλήνων, επί εννέα χρόνια λεηλατούσαν τη χερσόνησο, έκαιγαν, έσφαζαν, εξανδραπόδιζαν και πουλούσαν τους κατοίκους.

Οι κάτοικοι της Βοστίτσας (Αιγίου) σφάχτηκαν όλοι, οι Σπέτσες ερημώθηκαν.

Όταν δεν έβρισκαν πρόχειρη λεία ανάγκαζαν οι Αλβανοί τους Πελοποννήσιους να υπογράψουν χρεωστικές ομολογίες και πολλοί είχαν τέτοιες στα χέρια τους για πεντακόσιες ή εξακόσιες χιλιάδες γρόσια.

Άλλοι πωλούνταν ως δούλοι.

Ο Φρ. Πουκεβίλ αναφέρει ότι 20.000 πουλήθηκαν στην Αφρική και σε Τούρκους της Ρούμελης.

Όσοι Έλληνες μπόρεσαν, κρύφτηκαν στα βουνά ή κατέφυγαν στην Επτάνησο.

Ακόμα κ’ οι Μανιάτες ανέβηκαν στα κρησφύγετα του Ταΰγετου και οι οικισμοί τους λεηλατήθηκαν και πυρπολήθηκαν.

Όπως αναφέρει ο Σάθας «Τα πάντα είχεν αφανίσει η Αλβανική πανώλης.

»Εκεί ένθα προ ολίγου υπήρχον πόλεις και κώμαι πολύανδροι και ευδαίμονες, ήδη έβλεπέ τις θανάτου ερήμωσιν, και πυριφλεγή ερείπια. Η Πελοπόννησος πάσα είχε σχεδόν απογυμνωθή κατοίκων».

Οι αναρτήσεις της κρατικής τουρκικής τηλεόρασης στο Twitter:

Για παραλείψεις και προκατάληψη στην υπόθεση του Δημήτρη Λιγνάδη έκανε λόγο ο συνήγορος υπεράσπισης του Αλέξης Κούγιας.

«Αυτά που έχουν συμβεί στην υπόθεση Λιγνάδη δεν συμβαίνουν νομίζω ακόμα και στις πλέον αντιδημοκρατικές, αντισυνταγματικές χώρες της Άπω Ανατολής και της Αφρικής» τόνισε στον ΑΝΤ1, εξηγώντας ότι το να ασκηθεί ποινική δίωξη είναι υποχρέωση του εισαγγελέα.

«Το να συλλάβεις με ένταλμα συλλήψεως Έλληνα πολίτη χωρίς να συμφωνήσει ανακριτής και εισαγγελέας, έχει κάποιες προϋποθέσεις.

»Το να δικαστεί ένας άνθρωπος και να καταδικαστεί είναι αποτέλεσμα τριών διαδικασιών.

»Αυτό που συμβαίνει στον κ. Λιγνάδη είναι πρωτοφανές» πρόσθεσε ο συνήγορος του Δημήτρη Λιγνάδη.

«Τι λέει ο νόμος; Πριν ασκηθεί ποινική δίωξη καλείς αυτούς που έχουν κάνει μήνυση, τα επιβεβαιώνουν και συμπληρώνουν ό,τι χρειάζεται.

»Είναι υποχρέωση του εισαγγελέα να καλέσει αυτόν τον οποίο καταγγέλλουν, να του δώσει τις καταθέσεις, να τις μελετήσει και να κάνει έγγραφες εξηγήσεις.

»Αλλιώς η διαδικασία είναι εντελώς άκυρη» σημείωσε ο κ. Κούγιας.

«Μπορώ να τους μηνύσω όλους εφόσον μου το επιτρέψει ο κ. Λιγνάδης» είπε.

Ο κ. Αλέξης Κούγιας μάλιστα θύμωσε όταν ο Γιώργος Παπαδάκης τον διέκοψε.

«Το πρώτο που παρατήρησα, μελετώντας τη δικογραφία, είναι οι νομικές παραβάσεις και ακυρότητες που υπάρχουν.

»Το δεύτερο είναι ότι υπάρχουν σε μια τέτοια υπόθεση τόσες παραλείψεις και τόση προκατάληψη.

»Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι παίζεται κάτι πολύ μεγάλο» πρόσθεσε.

Ο κ. Κούγιας ανέφερε: «Γίνεται μια πολιτική μάχη.

»Είμαι σε απόγνωση, δεν θα ήθελα με τίποτα να ήμουν στη θέση του κ. Λιγνάδη.

»Υπάρχει μια στοχοποίηση. Η Δικαιοσύνη δεν λειτούργησε σωστά. Το περιεχόμενο των καταγγελιών είναι κωμικό».

Ο κ. Κούγιος οφείλει να κατονομάσει ποιων τεραστίων επιχειρηματικών συμφερόντων είναι θύμα ο κ. Λιγνάδης, όπως ισχυρίστηκε, αλλιώς διασπείρει θεωρίες συνωμοσίας.

«Ένα άλλο σκανδαλώδες θέμα είναι ότι ο κ. Λιγνάδης πολιτικοποιεί την υπόθεση. Αυτό είναι μεγάλο σκάνδαλο»

Ο Φοίβος Δεληβοριάς μετά τις δηλώσεις του Αλέξη Κούγια για τους καταγγέλλοντες εις βάρος του Δημήτρη Λιγνάδη είπε δύο λόγια στην εκπομπή «Το πρωινό».

«Ο κάθε δικηγόρος είναι αυτά που πιστεύει ο πελάτης του. Αυτά που είπε χτες ο κύριος Κούγιας είναι απόψεις του κ. Λιγνάδη. Τι μας είπε; Ότι η ομοφυλοφιλία είναι επάγγελμα, ένας ομοφυλόφιλος δεν μπορεί να πάει στο δικαστήριο να μαρτυρήσει. Ο κ. Λιγνάδης επιτρέπει να βγαίνει και να λέει τέτοια πράγματα. Ο δικηγόρος του – ο κύριος Λιγνάδης δηλαδή- μπερδεύει την ομοφυλοφιλία με την παιδεραστία, που είναι ένα ειδεχθές έγκλημα και με τον βιασμό που είναι ένα αποτρόπαιο έγκλημα.

Υπάρχει ένα μεγάλο σκάνδαλο. Ο άνθρωπος που επελέγη από την κυβέρνηση να εκπροσωπεί το ελληνικό θέατρο έχει αυτές τις απόψεις. Δεν ξέρουμε τι έχει κάνει ο κ. Λιγνάδης αλλά αυτό που έγινε χθες είναι ένα έγκλημα. Είναι ένας βιασμός της πραγματικότητας και των θυμάτων. Ξέρουμε πολύ καλά γιατί επελέγη ο κ. Κούγιας και γιατί βγαίνει στα κανάλια και το κάνει για να φοβηθούν οι άνθρωποι που μίλησαν  κι αυτοί που ήθελαν να μιλήσουν. Βλέπουν την εικόνα της κοινωνίας που εκπροσωπεί ο κ. Κούγιας.

Ένα άλλο σκανδαλώδες θέμα είναι ότι ο κ. Λιγνάδης πολιτικοποιεί την υπόθεση. Αυτό είναι μεγάλο σκάνδαλο. Δεν είδα ακόμη κυβερνητικό στέλεχος να βγει να διαμαρτυρηθεί».

Καταγγελία για τα πεπραγμένα στο Αρσάκειο του κατηγορούμενου για βιασμούς ανηλίκων αναφέρεται ό,τι υπάρχει εδώ και τριάντα χρόνια. Το σχολείο οφείλει να ερευνήσει αντί να αποφεύγει τις ευθύνες του σιωπώντας ή, όπως έκανε ο κ. Μπαμπινιώτης, δηλώνοντας ότι δεν ήξερε τίποτα.

«Τον θυμάμαι ένα μεσημέρι στον θεατρικό όμιλο του σχολείου να κατεβαίνει από τα γραφεία της Διοίκησης τσαντισμένος και να λέει: “Ξέρετε, δεν είμαι εδώ ως καθηγητής. Είμαι εδώ ως ηθοποιός”. Ήταν λίγο μετά από ένα ταξίδι που κάναμε με τον όμιλο στο Λονδίνο, τη σχολική χρονιά ‘97- ‘98. Κάτι είχε γίνει και είχε ένταση. Κάπνιζε νευρικά και πετούσε τις στάχτες σε ένα κουτάκι coca- cola. Μου έχει μείνει ως απορία όλα αυτά τα χρόνια το γιατί το είπε. Και τώρα το είδα να επαναλαμβάνεται στην επιστολή του κ. Μπαμπινιώτη, με την οποία τον χαρακτηρίζει ως “εξωτερικό συνεργάτη”. Τον Λιγνάδη τον είχαμε για χρόνια δύο φορές την εβδομάδα, επί 2,5 ώρες στα απογευματινά μαθήματα του Αρσακείου. Εξωτερικό συνεργάτη δεν τον λες».

Ο παλιός μου συμμαθητής από το Αρσάκειο που μου είπε αυτά τα λόγια, ένας από τις πολλές και πολλούς με τους οποίους μιλάω τις τελευταίες μέρες, δεν είναι ασφαλώς ο μόνος που εξεπλάγη με την τοποθέτηση του Προέδρου της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας. Άνθρωποι που είχαμε να μιλήσουμε χρόνια και που κάτι είχαμε ακούσει, κάτι είχαμε δει, κάποια ή κάποιον ξέραμε που ήταν στον θεατρικό όμιλο, κάποια μας είχε μιλήσει — όλες και όλοι μας περιμένουμε τι θα πει το σχολείο μας.

Μέχρι στιγμής έχει πει: «Εξωτερικός συνεργάτης». Όχι καθηγητής. Ηθοποιός.

Εδώ και λίγες μέρες, με αφορμή τη μαρτυρία μαθήτριας που δημοσιεύτηκε στο 20/20 mag, μια άλλη απόφοιτη του σχολείου έτεινε χείρα βοήθειας προς οποιαδήποτε νιώθει ότι την έχει ανάγκη, με μια ανάρτηση σε ανεπίσημη ομάδα μαθητών, αποφοίτων, καθηγητών και φίλων των Αρσακείων σχολείων στο facebook. Τα σχόλια κάτω από την ανάρτηση είναι εκατοντάδες. Ανάμεσά τους είναι και τα σχόλια της δημοσιογράφου και προέδρου κατά την επίμαχη περίοδο του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων στο Β’ Αρσάκειο Ψυχικού, Νάνσυς Καλαφάτη, η οποία δηλώνει τη διάθεσή της να υποστηρίξει ανοιχτά την υπόθεση, εάν προκύψει επίσημη καταγγελία. Κι αυτό διότι, όπως έγραψε, όχι απλώς γνωρίζει ότι είχε προκύψει το θέμα στο σχολείο αλλά είχε συμφωνήσει τότε «στην απομάκρυνση από τις θεατρικές “διδαχές” του γνωστού ηθοποιού και σκηνοθέτη».

Επικοινώνησα με την κ. Καλαφάτη και επιβεβαίωσε το γεγονός. Μου ζήτησε, ωστόσο, να μην επεκταθούμε σε πιο πολλές λεπτομέρειες «γιατί οι ίδιοι οι γονείς οι οποίοι ζήτησαν τότε την συνδρομή μας δεν προχώρησαν και δεν προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη».

Ο Δημήτρης Λιγνάδης, ο «επικίνδυνος άνθρωπος», όπως τον χαρακτήρισε η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, μπορεί να «αποχώρησε» το 2002 από το Αρσάκειο, όπως δεν παρέλειψε να μας πληροφορήσει ο κ. Μπαμπινιώτης, αλλά δεν πέρασε για λίγο, είχε την ευθύνη του θεατρικού ομίλου, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Και από την αρχή της παρουσίας του εκεί, αν ισχύει τόσο η μαρτυρία της απόφοιτης όσο και η μαρτυρία της κ. Καλαφάτη, καταγράφεται η πρώτη καταγγελία στο σχολείο.

Η ανάρτηση αυτή έγινε στις 8 Φεβρουαρίου. Η μαρτυρία της κ. Καλαφάτη είναι δημόσια εδώ και δύο εβδομάδες. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι την αναζητούν συνάδελφοί μου που την έχουν διαβάσει. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι τη σελίδα την παρακολουθεί και εν ενεργεία διδακτικό προσωπικό του σχολείου.

Το σχολείο όμως σιωπά. Και ο κ. Μπαμπινιώτης δηλώνει, και μάλιστα «κατηγορηματικά και σε όλους τους τόνους», ότι για όσο συνεργάστηκε ο Δ. Λιγνάδης με το Αρσάκειο «ουδεμία  καταγγελία περιήλθε σε γνώση μου έστω και προφορική».

Αλήθεια, κανένας από το σχολείο δεν θυμάται ότι ο «εξωτερικός συνεργάτης» έπαιρνε τον θεατρικό όμιλο και πήγαινε εκδρομές στην Επίδαυρο, στη Θεσσαλονίκη, στο Λονδίνο; Η εκδρομή στην Επίδαυρο κατά τη διάρκεια της οποίας έβγαλε του ρούχα του, έμεινε με το εσώρουχό του, βούτηξε στη θάλασσα και βγαίνοντας ρωτούσε τα κορίτσια που κάθονταν στην παραλία αν «φεγγίζει» το λευκό του εσώρουχο δεν έφτασε ποτέ στ’ αυτιά κανενός καθηγητή και όχι ηθοποιού; Οι γονείς που έστελναν τα παιδιά τους για να δείξουν τη θεατρική τους παράσταση στο ελληνικό σχολείο του Λονδίνου γνώριζαν ότι τα συνοδεύει «εξωτερικός συνεργάτης»; Δεν  συνόδευαν άλλοι τα παιδιά στις εκδρομές αυτές, μόνος του ήταν ο «ηθοποιός»; Αυτοί δεν άκουσαν ποτέ τίποτα; Για τα πάρτι του θεατρικού ομίλου, στα οποία παρευρισκόταν ο Δ. Λιγνάδης, το σχολείο δεν άκουσε ποτέ;

Το πότε, το πού, το πώς, το εάν ακόμη, θα μιλήσει μια επιζώσα ή ένας επιζών σεξουαλικής κακοποίησης είναι απολύτως προσωπική υπόθεση. Κανείς και καμία δεν έχει δικαίωμα να επανατραυματίσει ανθρώπους που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, κάπως τα βόλεψαν στο κεφάλι και στις ψυχές τους και συνέχισαν τη ζωή τους. Και σήμερα ενδεχομένως να έχουν παιδιά — τα οποία μπορεί ακόμα και να φοιτούν στο ίδιο σχολείο — έχουν μια δουλειά, μια γειτονιά, παρέες, συναδέλφους, μια ζωή.

Έχω μιλήσει με πολλούς τραυματισμένους ανθρώπους αυτόν τον καιρό. Έφτασα στο σημείο να στέλνω μήνυμα ότι «δεν είσαι υποχρεωμένη να μου μιλήσεις, μόνο, σε παρακαλώ, γράψε μου ότι είσαι καλά». Το να ζητάμε «να βρουν το θάρρος», «να σπάσουν τη σιωπή» ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, απλώς επιβαρύνει ήδη επιβαρυμένους ανθρώπους. Αν κάτι μπορεί να προσφέρει ο καθένας και καθεμία από εμάς, είναι μια ασπίδα προστασίας και τη διαβεβαίωση ότι δεν θα είναι μόνες και μόνοι σε κανένα σημείο αυτής της διαδρομής που μόλις ξεκίνησε.

Όμως αυτό δεν απαλλάσσει το σχολείο από την υποχρέωσή του να αναλογιστεί τι πήγε λάθος, να συνεισφέρει στην επούλωση των πληγών και να προφυλάξει ανθρώπους στο μέλλον. Και όσα αναφέρω παραπάνω δεν είναι όσα μπορεί να εκτυλίχθηκαν πίσω από κλειστές πόρτες. Είναι πράγματα γνωστά, που δείχνουν ότι ο «εξωτερικός συνεργάτης» υπερέβαινε συστηματικά τα αδιαμφισβήτητα όρια κάποιου που είχε στην ευθύνη του παιδιά, έστω κι αν ήταν «ηθοποιός».

Δεν γίνεται να φτάνουν βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με ερώτηση που κατέθεσαν σήμερα προς την υπουργό Παιδείας Νίκη Κεραμέως, να ζητούν διερεύνηση της δράσης του Δ. Λιγνάδη στο Αρσάκειο και το ίδιο το σχολείο να μην έχει κάνει τίποτα — όταν μάλιστα υπάρχει καταγγελία εδώ και τριάντα χρόνια.

Η «βαθιά απέχθεια και άφατη οργή» του κ. Μπαμπινιώτη δεν έχει καμία αξία, όπως δεν έχει και η διαπίστωση ότι «τα θύματα χρειάζονται την υποστήριξη και την ενθάρρυνσή μας». Διότι είναι άξιο απορίας τι είδους υποστήριξη και ενθάρρυνση κρίνει ότι προσφέρει ο ίδιος από τη θεσμική θέση που υπηρετεί στις μαθήτριες και τους μαθητές του σχολείου, δηλώνοντας ότι απλώς αναμένει την τελική κρίση της Δικαιοσύνης, δίχως μια υπόσχεση ότι θα ασχοληθεί και με τα του Φιλεκπαιδευτικού οίκου του. Εκεί όπου τα — ανομολόγητα, τουλάχιστον για την ώρα — τραύματα είναι πολλά.

Πηγή: kosmodromio.gr