Η Τόνια Σωτηροπούλου και ο Κωστής Μαραβέγιας παντρεύτηκαν στην Ύδρα υπό άκρα μυστικότητα με τον τραγουδιστή να κάνει μια τρυφερή ανάρτηση για τη σύζυγο του.

Η αναρτησή του:

«Δεν θυμάμαι να έχω λάβει ποτέ στη ζωή μου τόσα πολλά μηνύματα, τόσες πολλές ευχές, με καμία αφορμή για καμία γιορτή, για καμία συναυλία, για κανένα βραβείο ή κατάκτηση. Δεν το περίμενα. Με συγκινεί, με γεμίζει χαρά κι ελπίδα, η εκδήλωση αγάπης φίλων, γνωστών κι αγνώστων για μια πράξη επίσης εκδήλωσης αγάπης δυο ανθρώπων που γιορτάζουν τη συνάντησή τους σε αυτό τον απέραντο, χαοτικό κόσμο.

Με συγκινεί που πέρα από το κοσμικό πλαίσιο του γεγονότος -νυφικά κουστούμια μπομπονιέρες λουλούδια και συναφή- αυτό που τελικά μένει είναι ένας καλός λόγος, μια ευχή καρδιάς, μια καλή διάθεση που μου τη μεταδίδετε από τις πρώτες ώρες κιόλας στην Ύδρα, μέχρι αυτή τη στιγμή στα μηνύματα σας.

Αγαπημένοι μου, μου είναι αδύνατον να διαβάσω όλα τα μηνύματα, θα ήθελα να απαντήσω στον καθένα σας προσωπικά, να μοιραστώ τη χαρά μου με όλους σας. Αυτή τη μέρα λοιπόν που τα ζουμιά και τα σιρόπια ακόμη τρέχουν σαν ποτάμι, και το συγκινησιακό φορτίο είναι ακόμη ασήκωτο, θέλω να σας ευχαριστήσω όλους! Έναν προς έναν!

Επίσης, να σας προτρέψω να κάνετε ότι περνάει από το χέρι σας για να εκδηλώνετε κάθε δευτερόλεπτο την αγάπη σας σε αυτούς που είναι δίπλα σας με οποιοδήποτε τρόπο. Μην το καθυστερείτε! Μην αργήσετε όπως εγώ. Η πανδημία μας έδειξε τη φθαρτότητα του σώματος, μας υπενθύμισε τη θνητότητα που ξεχνάμε επειδή τρέχουμε τρέχουμε τρέχουμε. Ζήστε παιδιά ζήστε!

Γιορτάστε το, πείτε το, κάντε έρωτα, κάντε γάμους κι αρραβώνες, σε εκκλησίες δημαρχεία βάρκες και παραλίες. Μην κρύβετε τη προτίμησή σας και τη σεξουαλικότητα σας όποια κι αν είναι. Ομόφυλα ζευγάρια απαιτείστε ίσα δικαιώματα για γάμο και υιοθεσία, μοιράστε την αγάπη σας που ξέρω πως σας πνίγει. Είμαστε δίπλα σας.

Τόνια, υπέροχη σύζυγε μου πια, εδώ μπροστά στον κόσμο και δημόσια, σαν ένας ρομαντικός ταπεινός ινφλούενσερ, υπόσχομαι να κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να είσαι ευτυχισμένη. Θα προστατεύω την ελευθερία σου, την ανεξαρτησία σου και το άναρχο πνεύμα σου που πρώτο ερωτεύτηκα, θα είμαι δίπλα σου και θα γιορτάζω κάθε στιγμή τη συνάντησή μας. Χωρίς καμία ταύτιση, χωρίς καμία κτητικότητα, μόνο με αγάπη και ανιδιοτέλεια. Γιατί είσαι ένα θαύμα. Παιδιά και στα δικά σας. Μόνο χαρές κι αγάπη».

Σοκαρισμένη είναι η κοινωνία της Καλαμάτας με το άκουσμα της είδησης του θανάτου του διευθυντή της κλινικής Covid του Νοσοκομείου Καλαμάτας, πνευμονολόγου Νίκου Γραμματικόπουλου.

Σύμφωνα με τις πρωτες πληροφορίες, ο 54χρονος γιατρός χθες το απόγευμα είχε πάει για κυνήγι στην περιοχή της Καζάρμας.

Η οικογένειά του ανησύχησε αφού καθυστερούσε να επιστρέψει και ειδοποίησε την Αστυνομία, που ξεκίνησε έρευνες και εντόπισε το όχημά του και στη συνέχεια τον 54χρονο.
Να σημειωθεί ότι από την αστυνομία έχει αποκλειστεί η εγκληματική ενέργεια.

Σιγά σιγά όλοι θα κληθούμε να κάνουμε τρίτη δόση του εμβολίου, καθώς μελέτες δείχνουν ότι έξι μήνες μετά τη δεύτερη δόση, η προστασία μειώνεται.

Αναζωπύρωση της πανδημίας με πέμπτο κύμα μέσα στον χειμώνα αναμένει ο καθηγητής Μικροβιολογίας Αθανάσιος Τσακρής. Μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, τόνισε ότι σιγά σιγά όλοι θα κληθούμε να κάνουμε τρίτη, αναμνηστική δόση του εμβολίου κατά του κορωνοϊού, καθώς μελέτες δείχνουν ότι έξι μήνες μετά τη δεύτερη δόση, η προστασία μειώνεται.

«Η τρίτη δόση θα παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαχείριση της πανδημίας σε αυτό το πέμπτο επιδημικό κύμα, αν έχουμε μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, για να έχουμε μικρότερες επιπτώσεις και μικρότερα προβλήματα», σημείωσε ο καθηγητής.

Για τους εμβολιασμούς από κινητές μονάδες στη Βόρεια Ελλάδα ανέφερε ότι πρόκειται για μια πολύ καλή προσπάθεια προκειμένου να ανατραπούν τα χαμηλά εμβολιαστικά ποσοστά. Εξήγησε ότι σε χώρες με υψηλά εμβολιαστικά επίπεδα, παρότι σε κάποιες έχουν πολλά κρούσματα, οι επιπτώσεις από την εξέλιξη της πανδημίας βαίνουν μειούμενες, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τη Μεγάλη Βρετανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο και τη Γαλλία.

«Οι χώρες με υψηλά επίπεδα και ένα Σύστημα Υγείας που μπορεί να ανταποκριθεί, έχουν περάσει πια σε μια κανονικότητα σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό. Αυτό είναι το ζητούμενο», τόνισε ο κ. Τσακρής.

Μεγάλη μάχη για να κρατηθεί έδινε από το βράδυ της 6ης Οκτωβρίου έως και σήμερα το πρωί ο 22χρονος, Δήμος Βλαχάβας τραυματίστηκε πολύ σοβαρό τροχαίο την προηγούμενη Τετάρτη στον Περιφερειακό του Βόλου σχεδόν ένα χιλιόμετρο πριν το τούνελ της Γορίτσας στους φωτεινούς σηματοδότες της Ν. Δημητριάδας. Με το νεαρό άνδρα να μεταφέρεται εσπεσμεύνα στο Νοσοκομείο με σημαντικές κρανιογεκεφαλικές κακώσεις.

Ο ιδιαίτερα αγαπητός Δήμος στην τοπική κοινωνία του Βόλου, δυστυχώς δεν τα κατάφερε και υπέκυψε στα τραύματα του σήμερα στις 10:00, σκορπώντας κύμα πένθους στην πόλη. Τις τελευταίες μέρες μέσω των social media, άνθρωποι όλων των ηλικιών κοινοποιούσαν την επιτακτική ανάγκη για τη δωρεά αίματος για τον άτυχο νέο.

Ο Δήμος πριν φύγει από τη ζωή είχε δώσει και άλλες σπουδαίες μάχες…Πριν περίπου δύο χρόνια, ο πατέρας του «έφυγε» ξαφνικά, ενώ το 2014 ο ίδιος διαγνώστηκε με καρκίνο, τον οποίο και ξεπέρασε με γενναία μάχη που έδωσε και τότε σε χρονικό διάστημα τριών μηνών.

Αφήνει πίσω του τη μητέρα του και τη μικρή του αδερφή που μέσα σε δύο χρόνια έχουν χάσει τους δύο άνδρες του σπιτιού τους, με την οδύνη τους να μην μπορεί να περιγραφεί.

Πηγή: thenewspaper.gr

Με μία μακροσκελή ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook θέλησε να υποδεχθεί τα 70 του χρόνια ο Αντώνης Καφετζόπουλος.
Ο δημοφιλής ηθοποιός έκανε έναν απολογισμό και μια μεγάλη παραδοχή, ενώ παραδέχθηκε ότι δεν είναι καθόλου αισιόδοξος για το μέλλον.

Αναλυτικά τι έγραψε:

Κλείνω τα εβδομήντα σήμερα και τα αισθήματα είναι – αζ γιούζουαλ – ανάμεικτα.

Απο τη μία, ικανοποιημένος σε προσωπικό επίπεδο (εν συντομία: δεν έκλεψα, δε έβλαψα, κοιμάμαι ήρεμα. Δεν πάτησα λαιμό κανενός, έχω δυο αγόρια έξυπνα ταλαντούχα και νόστιμα, δυο πιο μακρινές κάτι-σαν-κόρες, έξυπνες, ταλαντούχες και νοστιμότατες). Έκανα πολλά στην τέχνη μου, έχω και πολλά άλλα που δεν πρόκανα ή/και δεν τα έφερε η τύχη να κάνω – έτσι είναι η ζωή. Με δυο λόγια τα έχω καλά με τον εαυτό μου. (Λεφτά δεν υπάρχουνε αλλά δεν παραπονιέμαι, έτσι πορεύτηκα…)

Απο την άλλη όμως;

Καταστροφή.

Χρόνια τώρα ξέρω ότι:

-Πριονίζουμε το κλαδί.

-Δεν υπάρχει εναλλακτικός πλανήτης για τα εγγόνια της ανθρωπότητας.

-Είναι ήδη αργά, τα λόγια είναι φτώχεια.

Η γενιά μου είχε στη διάθεση της όλη τη συσσωρευμένη γνώση για να πάρει τα μέτρα της και την αγνόησε. Τη σπατάλησε.

Επαναλαμβάνω, τα σκ@@@με.

Μην ακούω βλακείες του τύπου, φταίει ο καπιταλισμός, ο σοσιαλισμός, ο χίτλερ ή ο στάλιν. Μην ακούω μοιρολατρίες του τύπου φταίει η ανθρώπινη φύση, Κεμάλ…

Αυτά είναι αρχαία ξινά σταφύλια. Είμαστε σοφότεροι, οφείλουμε να είμαστε.

Μια χαρά τα πήγε η ανθρώπινη φύση μέχρι χτες. Κουτσά στραβά επινόησε τη δημοκρατία, τον ορθολογισμό και την επιστημονική μέθοδο και απο άγρια εγωιστικά ζώα που δαγκώνανε το λαιμό ο ένας του άλλου μας «έφερε» στο σημείο να γίνουμε κάπως ήμερα εγωιστικά ζώα που διδάχτηκαν να επιβιώνουν συνυπάρχοντας σε κοινωνίες. Εκεί όπου η ατομική επιτυχία δεν νοείται έξω απο την ομάδα. Τα σχολίασε όλα αυτά ωραιότατα η φιλοσοφία και τα τραγούδησαν οι τέχνες μας. Μην λέμε τα ίδια και τα ίδια…

Λίγο πολύ, αυτά που λέω τα γνωρίζουν οι πάντες. Πολίτες αλλά/και πολιτικοί, «ηγεσίες» και «λαός».

Ξέρουμε πολύ καλά ότι ο πλανήτης είναι πεπερασμένος, ένα δυναμικό αλλά κλειστό σύστημα που έχει αυστηρά όρια. Έξω απο αυτόν δεν υπάρχει χώρος για επέκταση και «ανάπτυξη». Τέλος.

Η γενιά μου τα ξέρει αυτά. Τουλάχιστον ξέρει ότι είναι στη διάθεση της όλες οι πληροφορίες και τα τεκμήρια. Κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί άγνοια νόμου. Είναι μη-επιχείρημα.

Οι ελίτ της γενιάς μου, αυτοί που έπαιρναν ή ενέπνεαν τις αποφάσεις συμπεριφέρθηκε ως μωρά παρθένος. Σαν εκείνον τον μορφωμένο, έξυπνο και ενημερωμένο ασθενή που αντί να ακούει το γιατρό του, το έριξε στις προσευχές και τα ματζούνια. Πολιτεύτηκε με την ανομολόγητη ελπίδα ότι θα γίνει κάποιο θαύμα. Και πάνω απ’ όλα είχε την τη ιδιοτελή και ανόητη προσδοκία ότι εκείνη, «η ελίτ», θα τη γλιτώσει κάπως λόγω πλούτου ή ισχυρής θέσης. Μπούρδες. Κανένας δε θα γλιτώσει, μπορεί απλώς να πεθάνει τελευταίος.

Είναι ήδη αργά; Πιθανότατα.

Υπάρχει λύση; Ασφαλώς και θα υπάρχει. Αλλά οδυνηρή. Τουλάχιστον για το προνομιούχο ημισφαίριο της Γης.

-Δεν με ψήνει η επιστροφή στην προβιομηχανική εποχή. Ακούγεται μεν πολύ ρομαντική, γεμάτη πράσινα λιβάδια, επιστροφή στην σεμνή παραγωγή τροφής για λίγους εκλεκτούς αλλά κρύβει πόνο, δάκρυα και θάνατο δισεκατομμυρίων. Τα όνειρα του Χίτλερ ωχριούν μπροστά στη σφαγή που θα επακολουθήσει.

-Δεν με ψήνει «η αυτορρύθμιση». Και καλά ότι όλα θα πάρουν το δρόμο τους όταν έρθει η ώρα. Η ώρα ήρθε, είναι εδώ και τίποτα δεν δείχνει τάσεις αυτορρύθμισης. Επίσης, κρύβει πόνο, δάκρυα και θάνατο για δισεκατομμύρια. Τα ίδια δισεκατομμύρια των φτωχών του πλανήτη.

-Δεν με ψήνει ούτε η πολιτισμένη στάση εκείνων που επιθυμούν να ρυθμιστούν μεν τα πράγματα αλλά χωρίς να δυσαρεστηθούν και πολύ οι ψηφοφόροι τους. Τα κύματα των προσφύγων είναι ήδη εδώ, η κλασική «προοδευτική» ανάλυση ότι τους διώχνουν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι δεν αρκεί για να εξηγήσει αυτό που βλέπουμε. Η ανθρωπότητα μετακινείται απο την αυγή της ύπαρξης της για ένα και μοναδικό λόγο: γιατί δεν φτάνουν οι πόροι για να ζήσει στον τόπο που έτυχε να γεννηθεί.

Άρα, επομένως και επειδή: θα χρειαστούν γενναίες και συντεταγμένες πολιτικές. Τοπικές και παγκόσμιες. Θα πρέπει να ξεβολευτούμε κατά πολλές τάξεις μεγέθους. Τα ψέμματα τελείωσαν. Δεν είναι μόνο οι υπερπλούσιοι που θα πρέπει να δεχτούν σαρωτική ανακατανομή στον πλούτο. Είμαστε όλοι. Η ανθρωπότητα λειτουργεί κάπως σαν τα συγκοινωνούντα δοχεία.

Είναι έτοιμες οι κοινωνίες για τέτοια σεισμική ανατροπή; Πλάκα κάνεις… Και βέβαια οχι! Εδώ του λες κάνε ένα εμβόλιο να γλυτώσεις εσύ και οι δικοί σου απο αρρώστια και πιθανό θάνατο και επινοεί χιλιάδες ανόητες «εναλλακτικές» ερμηνείες αντί να τελειώνει να πάμε παρακάτω…

Απο τους προέδρους μερικών απο τα πιο πλούσια και ισχυρά κράτη μέχρι τον τελευταίο ινφλουένσερ της κακιάς ώρας, ένας νέος Λουδιτισμός έχει αναδειχτεί σε μαζική ιδεολογία: αφού δυσκολεύομαι να καταλάβω, αφού η ορθολογική ερμηνεία έχει κόστος, τότε, στάχτη και μπούρμπερη! Κάψε τα όλα. Έτσι κι αλλιώς δεν διαφαίνεται κάποια εύκολη λύση, ας καούν τα καράβια που μας έφεραν ως εδώ, ας γκρεμιστούν όλα, με πρώτη τη δημοκρατία.

Εβδομήκοντα λοιπόν, και δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος…

Είναι κάπως αργά για παιδαριώδεις εγωισμούς. Άλλωστε κι εγώ, όπως όλοι δεν επιθυμώ τίποτα παραπάνω απο το να περάσω ήσυχα τα χρόνια που μου μου απομένουν.

Να είστε καλά και να προσέχετε!