Σπίτι σε σχήμα βαρελιού: Πρόκειται για μία ιδέα, η οποία δημιουργήθηκε από μία πρόκληση. Τελικά υλοποιήθηκε έπειτα από δύο χρόνια. Μάλιστα, έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον πολλών Ελλήνων. Πρόκειται για μία κατασκευή από σπίτι – βαρέλι, η οποία ανήκει στον Γιώργο Παπαγεωργίου. Ο ίδιος είναι ξυλουργός και το βέβαιο είναι πως η κατασκευή του ανήκει στα πιο περίεργα σπίτια του κόσμου.
Το barell house είναι εξ’ ολοκλήρου φτιαγμένο από ξύλο, με δυνατότητα φιλοξενίας έως 6 άτομα. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα ξύλινο σπιτάκι σε σχήμα βαρελιού με όλες τις ανέσεις. Περιλαμβάνει: Κουζίνα – Μπάνιο – Υπνοδωμάτιο – 2 Καναπέδες – Αποθηκευτικό χώρο – TV – AirCondition – Δυνατότητα τοποθέτησης ξύλινης πέργκολας, ενώ έχει προδιαγραφές για τοποθέτηση φωτοβολταϊκών πάνελ.
Σπίτι σε σχήμα βαρελιού: Το μέγεθος από το σπίτι
«Το μέγεθος της κατασκευής προσαρμόζεται ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε πελάτη. Ειδικότερα το πρωτότυπο σχέδιο έχει διαστάσεις 7,2 Χ 3,5 μέτρα , 3,85 ύψος και 4,2 η στέγη» αναφέρει ο κ. Παπαγεωργίου και συμπληρώνει «Το πλάτος παραμένει 3,5 μέτρα σε όλες τις κατασκευές για να μπορεί να τοποθετηθεί ολόκληρη σε μεταφορικό μέσο και το μήκος ξεκινάει από 5,5 μέτρα και μπορεί να αυξηθεί ανάλογα με τις απαιτήσεις των πελατών.
Βέβαια για να είναι πιο λειτουργικό μπορεί να κατασκευαστεί ένα διπλό Barrelhouse με τοποθέτηση εξωτερικής ξύλινης καμπίνας που να ενώνει τα δύο σπίτια είτε κατά σειρά το ένα πίσω από το άλλο, είτε δίπλα, δίπλα. Αυτό τροποποιείται ανάλογα με τις ανάγκες κάθε πελάτη».
Σπίτι σε σχήμα βαρελιού: Η παράδοση
Από την στιγμή της παραγγελίας μέχρι την ολοκλήρωσή της , καθώς και τοποθέτηση στο οικόπεδο χρειάζονται 3 μήνες. Όταν τοποθετηθεί στο οικόπεδο το Barrelhouse είναι έτοιμο για χρήση από την πρώτη κιόλας μέρα.
Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να ζει κανείς στη φύση. Απομακρυσμένος από τους γρήγορους ρυθμούς της πόλης και την τεχνολογία μπορείτε να απολαύσετε την ηρεμία και τη γαλήνη.
Τα μικρά σπίτια είναι γεμάτα ανέσεις και δεν υστερούν σχεδόν σε τίποτα. Ίσως τα πιο πρωτοποριακά και ενδιαφέροντα είναι αυτά που διαθέτουν ρόδες ώστε να μετακινούνται.
Μια εταιρία σχεδιασμού με το όνομα «Wohnwagon» έχει κατασκευάσει ένα όμορφο χώρο με φιλικά προς το περιβάλλον και ανακυκλώσιμα υλικά. Το συγκεκριμένο σπίτι διαθέτει ένα εντυπωσιακό εσωτερικό και είναι ίσως από τα πιο όμορφα που έχετε δει.
Δείτε τις φωτογραφίες του παρακάτω.
Η εταιρία Wohnwagon έφτιαξε ένα φορητό, μικρό σπίτι αποκλειστικά από ανακυκλώσιμα και φιλικά προς το περιβάλλον υλικά.
Το εσωτερικό του σπιτιού είναι μινιμαλιστικό, κομψό και έχει κρεμ αποχρώσεις. Το εξωτερικό του είναι κατασκευασμένο από ξύλα άγριου πεύκου που διευκολύνει τις λειτουργίες του όπως μια πράσινη στέγη και ηλιακούς συλλέκτες.
Το κρεβάτι είναι πλήρως εξοπλισμένο με χώρους αποθήκευσης και πτυσσόμενες κατασκευές.
Δείτε πόσο λειτουργικό είναι και πόσο χώρο διαθέτει.
Το φυσικό φως μπαίνει από 3 τζάμια δίπλα στο υπνοδωμάτιο ενώ η ενέργεια που παράγετε από τα πάνελ της οροφής, αποθηκεύεται σε μπαταρίες κάτω από το σπίτι.
Το μπάνιο διαθέτει τουαλέτα λιπασματοποίησης. Το νερό της βροχής συλλέγεται και ανακυκλώνεται ώστε να είναι κατάλληλο για πόση και οικιακή χρήση.
Υπάρχει επίσης μια τραπεζαρία και μια κουζίνα που χωρίσουν το μπάνιο από το υπνοδωμάτιο.
Η μόνωση γίνεται από μαλλί προβάτου, πήλινο γύψο, ανακυκλωμένο ερυθρελάτη και ξύλινα πάνελ.
Κάθε σπίτι που κατασκευάζει αυτή η εταιρία μπορεί να προσαρμοστεί ανάλογα με τις απαιτήσεις. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ
Όσο περίεργο κι αν σου ακούγεται υπάρχει ένα σημείο στην Κρήτη που μοιάζει να μην το επηρεάζει ούτε ο καιρός αλλά και ούτε ο χρόνος. Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, το κρύο γίνεται ζέστη, η ζέστη γίνεται καύσωνας αλλά το χιόνι στο σπηλαιοβάραθρο «Μηλέ» δεν λιώνει ποτέ.
Το μοναδικό στον κόσμο σπηλαιοβάραθρο
Το προσβάσιμο αυτός (μόνο από λίγους) σημείο στα Λευκά Όρη, βρίσκεται στη βορεινή πλευρά της οροσειράς και στο μεγάλο υψόμετρο των 1.800 μέτρων. Για κάποιον περίεργο γεωγραφικό και γεωολογικό λόγο οι ακτίνες του ήλιου δεν φτάνουν ποτέ μα ποτέ στο σημείο.
Το αποτέλεσμα; Τα χιόνια στοιβάζονται κάθε χρόνο τον χειμώνα και δεν λιώνουν με τίποτα! Όπως καταλαβαίνεις το τοπίο είναι μοναδικό. Για αυτό και αποτελεί σημείο συνάντησης για εκατοντάδες ορειβάτες και φυσιολάτρες που θέλουν να δουν με τα ίδια τους τα μάτια το θρυλικό σπηλαιοβάραθρο «Μηλέ».
Στο βίντεο που ακολουθεί μπορεί κι εσύ να πάρεις μια μικρή γεύση από το μοναδικό φυσικό φαινόμενο.
Πρόκειται για ένα από τα φυσικά στολίδια της Κίνας… Το πολύχρωμο σπήλαιο Reed Flute Cave μαγεύει κάθε επισκέπτη που έχει την τύχη να το γνωρίσει από κοντά και αποτελεί αξιοθέατο-ορόσημο στην πόλη Guilin, όχι άδικα.
Πρόκειται για ένα φυσικό σπήλαιο 1200 ετών με ασβεστόλιθο το οποίο πήρε το όνομα του από τον τύπο καλαμιών που αναπτύσσονται στο εξωτερικό του. Τα συγκεκριμένα καλάμια χρησιμοποιούνται για την κατασκευή μελωδικών φλάουτων. Το σπήλαιο είναι γεμάτο με σταλακτίτες, σταλαγμίτες και βράχια σε παράξενα και εντυπωσιακά σχήματα τα οποία όταν φωτίζονται προκαλούν δέος.
Στους τοίχους υπάρχουν περισσότερες από εβδομήντα επιγραφές που χρονολογούνται από το 792 μ.Χ. μεταξύ των οποίων υπάρχουν και ποιήματα από τη δυναστεία των Τανγκ. Ανακαλύφθηκε όμως μόλις το 1940 από μια ομάδα προσφύγων από τα ιαπωνικά στρατεύματα. Από τότε αξιοποιήθηκε κατάλληλα και αποτελεί πόλο έλξης επισκεπτών όχι μόνο από την Κίνα αλλά και από ολόκληρο τον κόσμο καθώς η φήμη του εξαπλώνεται. Σήμερα φωτίζεται με διάφορα χρώματα έχοντας σαν αποτέλεσμα αυτές τις εντυπωσιακές εικόνες που το κάνουν να μοιάζει εξωπραγματικό σαν ένα συνεχόμενο ουράνιο τόξο. Χαρακτηρίζεται μάλιστα από πολλούς «υπόγειο παλάτι» ενώ οι Κινέζοι του δίνουν διάφορες ονομασίες όπως «κρυστάλλινο παλάτι», «παρθένο δάσος», «βουνό λουλουδιών και φρούτων» και άλλα. Η ξενάγηση στο σπήλαιο διαρκεί περίπου μία ώρα καθώς έχει μήκος 240 μέτρων.Οι φωτογραφίες που μπορεί να τραβήξει κανείς στο σπήλαιο είναι πράγματι μοναδικές ενώ οι επισκέπτες αναφέρουν ότι είναι τόσο επιβλητικό λόγω των σχημάτων του που προκαλεί δέος. Η είσοδος στο σπήλαιο είναι επίσης εκθαμβωτική καθώς ο φωτισμός έχει γίνει με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται το βάθος και το ύψος του σπηλαίου. Οι τουρίστες που το επισκέπτονται καθημερινά είναι εκατοντάδες ενώ έχουν την ευκαιρία να επιστρέψουν στον τόπο τους παίρνοντας για σουβενίρ ένα φλάουτο φτιαγμένο από τα καλάμια.
Ο μύθος του σπηλαίου παρουσιάζει τη σχέση των ανθρώπων προς τις βαθμίδες του πραγματικού κόσμου, σε συνάρτηση με τον βαθμό γνώσης που αυτοί κατέχουν.
Η κλιμάκωση τοποθετεί τη γνώση των δεσμωτών στο επίπεδο της εικασίας και της πίστεως, ενώ αυτοί που ανεβαίνουν στον επάνω κόσμο ανέρχονται στην γνωστική κατηγορία της διάνοιας, έχοντας τη δύναμη ν’ αντικρίσουν μόνο τα απεικάσματα των αντικειμένων.
Όσοι είναι οπλισμένοι με τη δύναμη της διαλεκτικής ατενίζουν τα ίδια πράγματα, συλλαμβάνοντας την υπόστασή τους. Αυτοί που μπορούν να δουν τον ίδιο ήλιο, είναι εκείνοι που μπορούν ν’ ατενίσουν την πηγή του Αγαθού, βρίσκονται, δηλαδή, στη γνωστική σφαίρα της νοήσεως.
Παρατηρείται πως η συνάντηση των ατομικών συνειδήσεων με τον κόσμος και η διαπίστωση της διαφοράς των δύο μεγεθών, είναι ανάλογη με τη διαπίστωση της διαφοράς των μερών της ίδιας συνείδησης, έτσι ώστε οι δεσμώτες του σπηλαίου να συμβολίζουν το κρυφό και ανεξερεύνητο κομμάτι του ανθρώπου, το οποίο θα πραγματοποιήσει τη σύζευξη το με το γνωστό μέρος μέσο της διαλεκτικής.
Από την «Πολιτεία του Πλάτωνα» Εκδόσεις Κάκτος
Ο μύθος είναι μια πολλαπλή αλληγορία. Μέσω αυτού ο Πλάτωνας αναπτύσσει τον δικό του κόσμο ιδεών. Αφενός, παραθέτοντας τα στοιχεία (βαθμίδες) που μπορούν να καταρτίσουν ένα δημοκρατικό κράτος, αφετέρου μέμφεται τη ζωή μέσα σε συγκεκριμένες συνθήκες όπου ο άνθρωπος οχυρώνεται σε ένα προσωπικό σύμπαν (το προσωπικό σύμπαν είναι η σπηλιά) με τους νόμους, τη θρησκεία και τους κανόνες αδιαφορώντας για την ευρύτητα του πνεύματος που υπάρχει έξω από αυτές τις συνθήκες (η ευρύτητα του πνεύματος είναι ο ήλιος που υπάρχει έξω από την σπηλιά και οι εντός της σπηλιάς φοβούνται να αντικρίσουν γιατί τα μάτια τους συνήθισαν στο σκοτάδι και άμα δουν το δυνατό φως του ήλιου –της αλήθειας- θα τυφλωθούν. Μάλλον φοβούνται ότι θα τυφλωθούν γιατί τυφλοί είναι μέσα. Είναι ο ίδιος φόβος που καλλιεργούν οι ιθύνοντες προς τους υποτακτικούς)
Δεσμώτες είναι οι ακαλλιέργητοι, απαίδευτοι, (όχι αμόρφωτοι όπως υποστηρίζουν πολλοί, ή αμόρφωτοι με την έννοια αυτών που έχουν μόνο τη μόρφωσητου επίσημου εκπαιδευτικού συστήματος, χωρίς να έχουν κάνει τις προσωπικές αναζητήσεις) που έχουν αλυσοδεθεί από την παιδική τους ηλικία και βλέπουν μόνο το βάθος της σπηλιάς, τίποτε άλλο.
Γνωρίζουν μόνο την γνώση που τους έχουν υποβάλει.
Υπάρχουν και οι απελεύθεροι, ή οι φιλόσοφοι που μπορούν να δουν το φως και την έξοδο. Έχουν όμως να επιλέξουν για το αν θα οδηγήσουν τους συνανθρώπους τους στην αφύπνιση και έξω από την σπηλιά, ή θα χρησιμοποιούσουν την αδυναμία τους στην όρασητους για να τους εκμεταλλευτούν και να γίνουν ισχυροί.
Με το φως της σπηλιάς βλέπουν τις σκιές πάνω στα τοιχώματα και νομίζουν πως είναι τα ίδια τα πράγματα και όχι οι σκιές τους. Αλλά μπορεί να είναι και τα πάθη παραμορφωμένα, έτσι όπως παραμορφώνουν και τη ζωή.
Ο Πλάτωνας γράφοντας αυτό το μεγαλειώδες αλληγορικό έργο που είναι ενταγμένο στην «Πολιτεία» ως το έβδομο βιβλίο της, ακτινογραφεί την κοινωνία και τον άνθρωπο, τη φύση και τους νόμους. Στους αιώνες που πέρασαν από τότε που γράφτηκε δοθήκαν δεκάδες ερμηνείες, αλλά αυτό που μένει κοινό σε όλους είναι το καταναγκαστικό σκοτάδι που επιβάλουν στους ανθρώπους από την ώρα που γεννιούνται ενταγμένοι σε μια κοινωνία που έχει ως δεδομένο την σκλαβιά και την υπηρέτηση των ανωτέρων οι οποίοι προκύπτουν από μια ιεραρχία που ατσαλώνει το επίσημο κράτος με νόμους, καθαγιάζει η θρησκεία και επιβάλει ο φόβος και με τους δύο.
Η Λίμνη της Βουλιαγμένης είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά φυσικά αξιοθέατα της Αθήνας. Πρόκειται για μια αλμυρή λίμνη της οποίας το βάθος ή η σύνδεση με την θάλασσα δεν έχουν ανακαλυφθεί ποτέ.
Μετά τη Σύμβαση για τη διατήρηση της παγκόσμιας βιοποικιλότητας του Ρίο, που υπογράφηκε από τουλάχιστον 150 κράτη-μέλη του ΟΗΕ, η ελληνική πολιτεία ανέλαβε τεράστιες ευθύνες για τη διατήρηση του φυσικού της περιβάλλοντος. Μια από τις ευθύνες της είναι και η περίπτωση της Λίμνης της Βουλιαγμένης, ένα κόσμημα των τεχνασμάτων της φύσης.
Σύμφωνα με τη Σύμβαση του Ρίο, «βιοποικιλότητα» ορίζεται η ποικιλομορφία που εμφανίζεται ανάμεσα στους ζωντανούς οργανισμούς όλων των ειδών, των χερσαίων, θαλάσσιων και άλλων υδάτινων οικοσυστημάτων και οικολογικών συμπλεγμάτων στα οποία οι οργανισμοί αυτοί ανήκουν.
Τα βασικά συστατικά της βιοποικιλότητας είναι η οικολογική, η γενετική και η οργανισμική βιοποικιλότητα. Η Λίμνη της Βουλιαγμένης εδώ και μία 15ετία αποτελεί ένα από τα κύρια επιστημονικά ενδιαφέροντα του Τμήματος Βιολογίας του ΑΠΘ. Από τις έρευνες αυτές έχουν προκύψει ως σήμερα αρκετά επιστημονικά δημοσιεύματα.
Σύμφωνα με την καθηγήτρια Γεωλογίας Αθηνά Ζαμάνη(1), η ύπαρξη της λίμνης δεν αναφέρεται από κανέναν αρχαίο συγγραφέα, ούτε και από τον Παυσανία ο οποίος περιέγραψε τη χερσόνησο της Βουλιαγμένης.
Τα κομμάτια των σταλακτιτών στα πρανή της λίμνης μαρτυρούν παράλληλα ότι δεν είχε πάντα τη σημερινή της μορφή. Στη θέση της υπήρχε τμήμα ενός μεγάλου σπηλαίου, του οποίου η οροφή κατέρρευσε εξαιτίας της διάβρωσης και των τεκτονικών φαινομένων που διαδραματίστηκαν περίπου πριν από 2000 χρόνια. Η είσοδος ενός πολυδαίδαλου υποβρύχιου σπηλαίου ανοίγεται στον πυθμένα της λίμνης. Το σπήλαιο εκτείνεται σε μήκος τουλάχιστον 3.123 μέτρων στα ασβεστολιθικά πετρώματα της περιοχής.
Ο πυθμένας της λίμνης αποτελείται από ένα λασπώδες υπόστρωμα πλούσιο σε θειούχες ενώσεις. Η παρουσία υδρόθειου στο ίζημα αποδίδεται στην αναγωγική δράση των οργανικών αλάτων που προέρχονται από την αποικοδόμηση φυτικών υπολειμμάτων. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι στην ευρύτερη περιοχή η θερμοκρασία των υδάτων του υδροφόρου ορίζοντα είναι αυξημένη.
Πιθανόν ο υδροφόρος ορίζοντας να επηρεάζεται από κάποιο προσκείμενο παρακλάδι του γνωστού ηφαιστειακού τόξου (Σουσάκι – Αίγινα – Μέθανα)(2). Με τον υδροφόρο αυτόν ορίζοντα αλλά και με διηθητικές διεργασίες από τα χερσαία τοιχώματα της λίμνης επέρχεται η ανανέωση του νερού στο οικοσύστημα της λίμνης με θερμό θαλασσινό νερό (28Ψ-35Ψ C).
Η λίμνη τροφοδοτείται επίσης και με γλυκό νερό από μια πηγή που βρίσκεται σε βάθος 17 μ. Το γλυκό νερό που αναβλύζει από την πηγή είναι κατά κύριο λόγο υπεύθυνο για τον υφάλμυρο χαρακτήρα του νερού της.
Οι γεωμορφολογικές αυτές ιδιαιτερότητες όμως έχουν άμεση αντανάκλαση στη φυσικοχημεία των νερών της. Η θερμοκρασία δεν πέφτει κάτω από τους 18Ψ C, ενώ τους θερινούς μήνες μπορεί να φτάσει και τους 29Ψ C. Η αλατότητα του νερού κυμαίνεται γύρω στο 17â, το pH στο 7, ενώ το διαλυμένο οξυγόνο στο νερό βρίσκεται γύρω στο 6 ppm.
Πέρα όμως από το αβιοτικό σύστημα της λίμνης, εκείνο που παρουσιάζει άμεσο ενδιαφέρον είναι ο έμβιος κόσμος της. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 δημοσιεύθηκε ένα νέο για την επιστήμη είδος θαλάσσιας ανεμώνης, το Paranemonia vouliagmeniensis. Ακολούθησε η μελέτη της οικολογίας – βιολογίας του μοναδικού αυτού είδους σε σχέση με άλλους ζωικούς οργανισμούς.
Μπορεί η ποικιλότητα του έμβιου κόσμου της λίμνης να είναι σχετικά μικρή, όπως εξάλλου αναμενόταν, εν τούτοις οι προκαταρκτικές έρευνες έδειξαν ότι στα νερά της λίμνης υπάρχουν και άλλα νέα είδη για την επιστήμη.
Πάντως τα περισσότερα από τα είδη των οργανισμών που έχουν ως σήμερα προσδιοριστεί αποτελούν χαρακτηριστικούς κατοίκους της ανοιχτής θάλασσας παρόμοια εκείνων των υφάλμυρων οικοσυστημάτων. Οι οικολογικές μελέτες που ολοκληρώθηκαν συνολικά σε τρεις ζωικούς οργανισμούς της λίμνης αποκάλυψαν την ιδιαιτερότητά τους σε σχέση με εκείνους που ζουν σε οικοσυστήματα της ανοιχτής θάλασσας, σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οι έρευνες αυτές αποκάλυψαν επίσης ότι τα είδη αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βιοδείκτες (=οργανισμοί μάρτυρες των συνθηκών του περιβάλλοντος στο οποίο διαβιούν) για τη βιοπαρακολούθηση του οικοσυστήματος της Λίμνης της Βουλιαγμένης.
Για παράδειγμα, το είδος Paranemonia vouliagmeniensis, που διατηρεί έναν αξιόλογο πληθυσμό πάνω σε διάφορα υποστρώματα, διαβιώνει στη λίμνη με διαφορετικό τρόπο από άλλα αντίστοιχα είδη του ανοιχτού θαλάσσιου συστήματος. Ωστόσο οι ανθρωπογενείς επιδράσεις φαίνεται να έχουν αρνητικές επιπτώσεις σε αρκετά σημεία στα παράλια της λίμνης. Η ανεμώνη αυτή είναι ζωοτόκος οργανισμός, ενώ η διατροφή του στηρίζεται σε μικροοργανισμούς αλλά και σε διαλυμένες οργανικές ουσίες που βρίσκονται στα νερά της λίμνης.
Για τα άλλα δύο είδη (Abra ovata και Cerastoderma glaucum) διαπιστώθηκε ότι η αναπαραγωγική τους στρατηγική είναι κατάλληλα προσαρμοσμένη στο περιβάλλον της λίμνης. Το πρώτο είδος φαίνεται να ζει περίπου 18 μήνες ενώ το δεύτερο περίπου 12. Το πρώτο βρίσκεται χωμένο στο ίζημα ως και 5 cm ενώ το δεύτερο μπορεί να ζει παραχωμένο στο ίζημα αλλά και πάνω στα φύκια που κοσμούν τους βράχους και τον πυθμένα της λίμνης.
Ο πληθυσμός ιδιαίτερα του C. glaucum παίζει καθοριστικό ρόλο στην οικολογική ισορροπία των νερών της, αφού σε ημερήσια βάση το κάθε άτομο μπορεί να διηθεί (φιλτράρει) 1-3 λίτρα νερού, καθαρίζοντάς το από διάφορα μικρόβια και περίσσειες οργανικές ενώσεις.
Φαίνεται λοιπόν ότι η οικολογική ισορροπία της λίμνης, που βρίσκεται κάτω από ένα ιδιαίτερο καθεστώς, χρειάζεται ιδιαίτερες και άμεσες μελέτες βιοπαρακολούθησης προκειμένου η Λίμνη της Βουλιαγμένης να τύχει μιας αειφόρου και βιώσιμης διαχείρισης.
Τα μνημεία της φύσης δεν αποτελούν κληρονομιά μόνο των κατοίκων μιας χώρας αλλά όλων των κατοίκων του πλανήτη. Η λίμνη την περίοδο του καλοκαιριού δέχεται πάνω από χίλιους κολυμβητές ημερησίως.
Με άλλα λόγια, σε ημερήσια βάση το καθένα από τα άτομα αυτά καταλαμβάνουν 3,5-4 τ.μ. της επιφάνειας της λίμνης. Αναρωτήθηκε όμως ποτέ κανείς αν το περιβάλλον της λίμνης μπορεί να επιδέχεται τέτοια φόρτιση ανθρωπογενούς όχλησης; Μήπως η διαχείριση της λίμνης χρειάζεται μια καλύτερη τύχη;
Μήπως θα πρέπει να αξιοποιηθεί η λίμνη με πολύπλευρες ενέργειες και βιώσιμες διαχειριστικές στρατηγικές; Δεν θα πρέπει κάποτε να δείξουμε στον κόσμο ότι το φυσικό περιβάλλον αξιοποιείται με σεβασμό;
Τα ερωτήματα αυτά, όπως και άλλα πολλά που δεν διατυπώνονται, φαίνεται ότι βασανίζουν πολλούς αλλά δυστυχώς δεν εισακούγονται. Αν ένα τέτοιο μοναδικό μνημείο της φύσης δεν αξιοποιηθεί κατάλληλα, φοβάμαι ότι οι κυρώσεις από την ΕΕ δεν θα καθυστερήσουν για πολύ ακόμη.
1) Α. Papapetrou-Zamanis, Ann. Geol. de Pays Hell., 21, 210-216, 1969. 2) V. Giannopoulos & Κ. Giotis, Γαιόραμα, Ιούλιος – Αύγουστος 2000.
Ο κ. Χαρίτων Χιντήρογλου είναι αναπληρωτής καθηγητής του Τομέα Ζωολογίας στο Τμήμα Βιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Σπήλαιο Βουλιαγμένης
Αποτελεί ένα από τα εντυπωσιακότερα σπηλαιοβάραθρα της Αττικής. Είναι βέβαιο ότι έχουν χαθεί ανθρώπινες ζωές στα αχανή βάθη της λίμνης που λες και δεν θέλει κανείς, να ανακαλύψει τα μυστικά της.
Οι πληροφορίες λένε ότι το συγκεκριμένο σπηλαιοβάραθρο αποτέλεσε αντικείμενο έρευνας από τους κατακτητές την περίοδο του 1940. Μάλιστα την εξερεύνηση την είχε αναλάβει μια από τις πιο επίλεκτες ομάδες που διέθεταν οι γερμανοί και που αποτελείτο από ορειβάτες, επιστήμονες, κομάντο, ένα σύνολο ριψοκίνδυνων αλλά πολύ καλά εκπαιδευμένων ατόμων. Άλλωστε η ίδια η λίμνη της Βουλιαγμένης εξερευνήθηκε εντατικά από τους γερμανούς την περίοδο εκείνη.
Είναι βέβαια γνωστό στους περισσότερους ότι πλήρη και σαφή εικόνα για την λίμνη της Βουλιαγμένης δεν υπάρχει. Στις διάφορες κατά καιρούς προσπάθειες έρευνας που έχουν γίνει, έχουν χαθεί ανθρώπινες ζωές στα αχανή βάθη της λίμνης που λες και δεν θέλει κανείς, να ανακαλύψει τα μυστικά της.
Το συγκεκριμένο σπηλαιοβάραθρο μάλλον επικοινωνεί υπόγεια με την λίμνη μια και στα έγκατα του έχει μια λίμνη που ούτε λίγο ούτε πολύ το βάθος της φτάνει τα 100 μέτρα!!! Αν κρίνει κανείς και την μικρή απόσταση που βρίσκεται και η γνωστή λίμνη περίπου 600 μέτρα τότε από ότι φαίνεται οι δυο λίμνες είναι κάτι σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Δυο μικρά ανοίγματα πριν την κορυφή του μικρού λόφου πάνω από την λίμνη είναι η είσοδος του σπηλαιοβάραθρου. Από εκεί και μετά μέσα από στενά και δαιδαλώδη λαγούμια αρχίζει η κατάβαση.
Πανέμορφο το θέαμα που βλέπει κανείς από τους διάφορους σχηματισμούς που έχουν τα τοιχώματα , αλλά και αρκετά επικίνδυνη η κατάβαση που ούτε λίγο ούτε πολύ φτάνει συνολικά περίπου τα 110 μέτρα. Είναι άγνωστο το που μπορεί να φτάνει αυτό το σπήλαιο μιας και υπάρχουν λαγούμια που χρειάζονται ένα προς ένα έρευνα. Βουλιαγμένης καταλαμβάνει υπογείως 10 οικοδομικά τετράγωνα έκταση!!!
Ο «αυτοκράτορας»
To 1988 ξεκίνησε το πρόγραμμα εξερεύνησης και χαρτογράφησης του σπηλαίου της Βουλιαγμένης, υπό την αιγίδα του σπηλαιολογικού τομέα του υπουργείου Πολιτισμού, με χρηματοδότηση του Δήμο Βουλιαγμένης.
Οι έρευνες είναι σύνθετες και περιλαμβάνουν μελέτη της γεωλογίας του σπηλαίου, χημικές αναλύσεις του νερού και αεροφωτογραφίες της περιοχής. Οι σπηλαιοκαταδύσεις είναι ο πιο σημαντικός τομέας. Δεν είναι τυχαίο το ότι επικεφαλής τους τέθηκε ο Ελβετός Ζαν Ζακ Μπολάνζ, πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Σπηλαιοδυτών.
Η μακρόχρονη πείρα του στο συγκεκριμένο τομέα τον αντάμειψε με το χαρακτηριστικό παρατσούκλι «ο αυτοκράτορας», το οποίο του έδωσαν οι συνεργάτες του. Στην πρώτη του κιόλας κατάδυση ανακάλυψε σε βάθος τριάντα μέτρων ένα στενό πέρασμα το οποίο οδηγεί σε μια υποβρύχια αίθουσα χωρητικότητας 1.200.000 κυβικών μέτρων.
Οι έρευνες ξεκίνησαν στη σκιά ενός ατυχήματος, όταν δύο δύτες έχασαν τη ζωή τους κατά τη φάση της αποσυμπίεσης λίγα μόλις μέτρα πριν από την επιφάνεια. Τα πτώματά τους δε βρέθηκαν ποτέ. Αιτία του θανάτου τους δεν ήταν βέβαια τα φαντάσματα για τα οποία μιλούν οι παλιότεροι κάτοικοι της Βουλιαγμένης, αλλά ένα δυνατό ρεύμα που εμφανίζεται κατά καιρούς στο άνοιγμα του σπηλαίου και προκαλεί μικρές δίνες στο νερό.
Σταλαγμίτης-μνημείο
Η περιοχή άρχισε να αποκαλύπτει σταδιακά το αληθινό της πρόσωπο: ένα σύνθετο σύστημα καρστικών σπηλαίων με υπόγεια νερά που κυλούν διαμέσου του ορεινού όγκου του Υμηττού. Η φυσική θερμότητα των νερών αυτών προδίδει μία ακόμα σημαντική πληροφορία: σε πολύ μεγάλο βάθος τα σπήλαια συνδέονται με το ηφαιστειακό τόξο που διατρέχει τα Ελληνικά νησιά.
Οι οχτώ συνολικά αποστολές έχουν φέρει μέχρι σήμερα στο φως κι άλλες συναρπαστικές πληροφορίες. Από τη μελέτη των αεροφωτογραφιών διαπιστώθηκε μια σειρά από τέσσερα βυθίσματα ή δολίνες καθώς και δύο μεγάλα βάραθρα: το γερμανικό και το ανεξερεύνητο Πηγάδι του Διαβόλου. «Το σπήλαιο αναπτύσσεται μέσα από μεσοζωικούς κρυσταλλικούς ασβεστόλιθους, οι οποίοι έχουν αρκετά κενά εξαιτίας της χημικής διάλυσης του πετρώματος», διευκρινίζει ο Βασίλης Γιαννόπουλος από το υπουργείο Πολιτισμού.
Μάλιστα κατά τη διάρκεια της τελευταίας εξερευνητικής κατάδυσης ο Λουίτζι Καζάτι, στενός συνεργάτης του Μπουλάνζ, ανακάλυψε έναν τεράστιο σταλαγμίτη, ο οποίος αποτελεί το βαθύτερο καρστικό σχηματισμό στην Ελλάδα. Το γεωλογικό αυτό μνημείο βρίσκεται σε βάθος 105 μέτρων, περίπου 730 μέτρα από την είσοδο του σπηλαίου. Αυτή η ανακάλυψη άλλαξε ολοκληρωτικά τη θεωρία για τον πρόσφατο σχηματισμό της Μεσογείου. Ο λόγος; Οι σταλακτίτες δε δημιουργούνται ποτέ κάτω από την επιφάνεια του νερού.
Σήραγγα-ρεκόρ
Στην περιοχή υπάρχουν συνολικά 14 διαφορετικές υπόγειες σήραγγες. Η μία απ’ αυτές είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο. Έχει μήκος 800 μέτρα, πλάτος από 60 έως 150 μέτρα, ενώ το βάθος της είναι κατά μέσο όρο τα 80 μέτρα. Οι βυθισμένοι διάδρομοι έχουν συνολικό μήκος 4,3 χιλιόμετρα.
Οι ερευνητικές αποστολές και τα πρώτα επιστημονικά συμπεράσματα ήταν αρκετά για να εξάψουν τη φαντασία αρκετών ερασιτεχνών δυτών. Γύρω από τη Λίμνη της Βουλιαγμένης έχει πλεχτεί ένας μύθος που οφείλεται στην εξαιρετική ορατότητα, στο βάθος, στη θερμοκρασία του νερού και φυσικά στην ομορφιά της. Μέσα όμως σ’ έναν τέτοιο λαβύρινθο από σήραγγες ακόμα κι ένας πεπειραμένος δύτης κινδυνεύει να χάσει τον προσανατολισμό του. «Η σπηλαιοκατάδυση, σε σχέση με τις θαλάσσιες καταδύσεις, διαφέρει όπως η μέρα με τη νύχτα. Μπαίνοντας σ’ ένα σπήλαιο κάποιοι άπειροι δύτες χάνουν το δρόμο του γυρισμού, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν», επισημαίνει ο Βασίλης Γιαννόπουλος.
Αποτέλεσμα αυτής της απειρίας ήταν να χάσουν τη ζωή τους οχτώ δύτες. Θανάσιμα λάθη τους ήταν η μη εξοικείωση με το υποβρύχιο περιβάλλον των σπηλαίων και ο ελλιπής εξοπλισμός. Οι περισσότεροι δε διέθεταν ούτε καν το «μίτο της Αριάδνης», ένα νάιλον σκοινί που δένουν οι σπηλαιοδύτες στην είσοδο του σπηλαίου για να μη χάνονται στους υπόγειους λαβυρίνθους. Το 1995 τα σπήλαια έκλεισαν για το κοινό, προς αποφυγή ατυχημάτων. Από τότε επιτρέπονται μόνο οι καταδύσεις για επιστημονικούς σκοπούς.
Ακόμα και οι έμπειροι σπηλαιοδύτες δε διέφυγαν αυτό τον κίνδυνο. Ο Ελβετός Αρν Ονταλίκ, μέλος της αποστολής, εγκλωβίστηκε στη σήραγγα αφού «χτυπήθηκε» από τη μέθη των δυτών, η οποία προκαλείται από το άζωτο. «Ξαφνικά αισθάνθηκα ότι ήμουν δεμένος με αόρατα σκοινιά, παγιδευμένος σ’ ένα κρυστάλλινο κενό. Τότε κατάλαβα γιατί οι άτυχοι δύτες δε βγήκαν ποτέ από εκεί μέσα». Και συνεχίζει:
«Η βαθιά νάρκωση και το αχανές τούνελ μου δημιούργησαν σύγχυση. Αμέσως έχασα την αίσθηση του βάθους και της απόστασης κι έπεσα σε ζάλη». Ο Ονταλίκ σώθηκε χάρη στην πείρα του αλλά και γιατί χρησιμοποίησε τη φιγούρα ενός άλλου δύτη ως σημείο αναφοράς μέσα στον υπόγειο λαβύρινθο.
Το Σπήλαιο των Πηγών του ποταμού Αγγίτη, στο Δ. Δ. Κοκκινογείων, βρίσκεται σε απόσταση 23 χλμ. από την πόλη της Δράμας και είναι το μοναδικό αξιοποιημένο ποτάμιο Σπήλαιο στον ελλαδικό χώρο.
Πρόκειται για έναν επιμήκη αλλά όχι ευθύγραμμο αγωγό που δημιουργήθηκε από τη διάβρωση των ασβεστολιθικών πετρωμάτων του Φαλακρού Όρους. Σε ένα ταξίδι 12 χλμ. που αρχίζει εδώ και χιλιάδες χρόνια από τις καταβόθρες της κλειστής λεκάνης του Νευροκοπίου όπου συγκεντρώνεται το νερό από τα χιόνια του χειμώνα και τις βροχές, μεταφέρεται ο υγρός θησαυρός μέχρι την δραμινή πεδιάδα. Το σπήλαιο στάθηκε πέρασμα ή καταφύγιο ζώων και ανθρώπων σε διάφορες εποχές. Κοντά στην σημερινή είσοδο για τους επισκέπτες, η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως σημαντικά παλαιολιθικά και παλαιοντολογικά ευρήματα τα οποία βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Δράμας.Σύμφωνα με τις πληροφορίες που δίνουν τα οστά, πριν από 30.000 χρόνια, άλογα, δασύμαλλοι ρινόκεροι, μαμούθ, ελάφια, μεγάκεροι, άρκτοι των σπηλαίων, ίσως και αίγαγροι παγιδεύτηκαν στη θέση που βρέθηκαν.Ανθρώπινη παρουσία στο χώρο του σπηλαίου είναι γνωστή ήδη από τους προϊστορικούς χρόνους. Στην μεγαλοπρεπή «Αίθουσα του Τροχού», το μόνο προσβάσιμο τμήμα μέχρι το 1978, βρέθηκαν τέσσερις εστίες προϊστορικών κτηνοτρόφων, υπολείμματα από πήλινα οικιακά σκεύη, εργαλεία, κοσμήματα από θαλασσινά κοχύλια και πήλινα σφενδάμια για την προετοιμασία του νήματος για ύφανση, χρονολογημένα την 4η π.Χ. χιλιετία. Από άλλα ευρήματα ανθρώπινη παρουσία μαρτυρείται μέχρι και τα μεταβυζαντινά χρόνια. Στην κορυφή του λόφου πάνω από το Σπήλαιο, κτίστηκε οχύρωση στα ύστερα ρωμαϊκά ή βυζαντινά χρόνια. Έχοντας σε αρκετά σημεία ύψος 1 έως 3μ. και πάχος 1,30μ., έδινε τη δυνατότητα στους κατοίκους – πιθανόν του οικισμού που βρέθηκε στη δεξιά όχθη του Αγγίτη – να ελέγχουν την πεδιάδα και τα περάσματα της περιοχής. Στις γνωστές ιστορικές μαρτυρίες ο Γάλλος πρόξενος και δεινός περιηγητής Cousinery αναφέρεται πρώτος τον 18ο αιώνα στις Πηγές Αγγίτη (Sources d’ Angitas) και στη σπηλιά μέσα από την οποία ξεπηδούσε το νερό.
Το 1952 το ζεύγος Πετρόχειλου πραγματοποίησε την πρώτη εξερευνητική προσπάθεια μέσα στο σπήλαιο, έχοντας να αντιμετωπίσει την πρωτόγνωρη εμπειρία ενός υπόγειου ποταμού με στενό πέρασμα (σιφόνι).
Ωστόσο, μόλις το 1978, Έλληνες και Γάλλοι σπηλαιολόγοι καταδύθηκαν στο νερό και προχώρησαν στα πρώτα 500μ. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν εξερευνηθεί περίπου 12 χλμ. και έχουν χαρτογραφηθεί 10 χλμ. διαδρομής.
Από το 2000, που ξεκίνησε η λειτουργία του Σπηλαίου, ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει τα πρώτα 500μ. του μοναδικού αυτού φαινομένου. Μέσα στο Σπήλαιο με σταθερή θερμοκρασία 17ο C, ο χώρος είναι εντυπωσιακός. Καθώς ο επισκέπτης προχωρά σε διάδρομο πάνω από το ποτάμι και αντίθετα με τη ροή του νερού, παρακολουθεί στο διάκοσμο του Σπηλαίου να κυριαρχούν οι λευκοί και ερυθρόμορφοι σταλακτίτες διαφόρων μορφών. Εξαιτίας του υγρού στοιχείου οι σταλαγμίτες είναι περιορισμένοι και ο μεγαλύτερος βρίσκεται στην εντυπωσιακή, αλλά μη επισκέψιμη ακόμη για το ευρύ κοινό, «Αίθουσα της Ακρόπολης» των 150 τ.μ. Ο πυθμένας του ποταμού καλύπτεται από διάφορα υλικά, όπως άμμο και άργιλο, των οποίων το πάχος είναι μεγαλύτερο από 10μ. Η «Αίθουσα του Τροχού», που συνδέεται σήμερα με τον κύριο χώρο του Σπηλαίου με διάδρομο, οφείλει το όνομά της στην ύπαρξη μεγάλου υδραυλικού τροχού διαμέτρου 8μ., αρχικά ξύλινου και αργότερα σιδερένιου, ο οποίος κάλυπτε τις ανάγκες ύδρευσης και άρδευσης της περιοχής από την εποχή της Τουρκοκρατίας.
Μέσα σε αυτήν την αίθουσα εντυπωσιάζει το άνοιγμα στην οροφή, με διαστάσεις 8×12μ., πιθανή είσοδο των κατοίκων των γύρω οικισμών και μυστική πρόσβαση από την ακρόπολη πάνω από το Σπήλαιο στο ποτάμι.
Εξίσου εντυπωσιακό είναι και το τοξωτό άνοιγμα απ’ όπου ξεχύνονται με οργή τα νερά στην πεδιάδα δημιουργώντας μια όαση δροσιάς, με πλατάνια, λεύκες και ιτιές στο περιβάλλον του σπηλαίου, ιδανική για την ξεκούραση των επισκεπτών. Μέσα στο Σπήλαιο φωλιάζουν ευκαιριακά ή ζουν μόνιμα 37 είδη ζώων, κυρίως μικροπανίδας, από τα οποία 6 είδη έγιναν γνωστά για πρώτη φορά στη διεθνή επιστημονική κοινότητα.
Βρίσκουμε ακόμη ψάρια, νυχτερίδες και κάποια μεγαλύτερα θηλαστικά όπως τη βίδρα και τον μυοκάστορα.
Ήταν εφτά χρόνια στο πλάι του. Μπορεί να μην είχε ξεκαθαριστεί απόλυτα η σχέση τους, ωστόσο ο ίδιος την περιέγραφε ως “την καλύτερή του φίλη” και τον άνθρωπο που του “έσωσε τη ζωή”. Ο Μάθιου Πέρι ή ο Τσάντλερ Μπινγκ από τα “Φιλαράκια” αν προτιμάτε, που “έφυγε” από τη ζωή στα 54 του χρόνια, είχε στο πλευρό του ως προσωπική βοηθό του την Μπριάνα Μπρανκάτο.
Ενδεχομένως να είναι η ίδια γυναίκα για την οποία μίλησε στην αυτοβιογραφία του Friends, Lovers, and the Big Terrible Thing, που όμως αποκαλούσε “Έριν”. Στο βιβλίο μιλάει για μία από τις πιο στενές και πολυετείς σχέσεις του.
Το αντίο στον “Μάτι”
Η Μπριάνα Μπρανκάτο θέλησε να αποχαιρετήσει τον Μάθιου Πέρι, μέσα από τα social media,
“Του έχω εκφράσει τη βαθύτατη ευγνωμοσύνη μου σε πολλές περιπτώσεις, όχι μόνο επειδή με οδήγησε σε μια καριέρα που εκτιμώ, αλλά και επειδή μου επέτρεψε να τον φροντίζω για 7 χρόνια. Μαζί με τις αμέτρητες άλλες εμπειρίες για τις οποίες είμαι ευγνώμων. Από το να τον βλέπω στη μεγαλοφυΐα του μέχρι το να μοιράζομαι τις περιπέτειες ζώντας σε όλο τον κόσμο, με πήγε σε ένα αξιοσημείωτο ταξίδι”, έγραψε χαρακτηριστικά στην ανάρτηση και συνέχισε:
“Η καρδιά μου είναι βαριά, αλλά ο εορτασμός των αναμνήσεών μου είναι ο πιο βαθύς τρόπος για να τιμήσω την κληρονομιά του. Ελπίζω ότι εκεί πάνω, στο υπερπέραν, να μας στέλνει σημάδια. Τα χρειαζόμαστε πραγματικά. Θα είσαι για πάντα στην καρδιά μου. Σ’ αγαπώ Μάτι”.
Είναι γνωστό πως ο Μάθιου Πέρι είχε πρόβλημα αλκοολισμού και είχε νοσηλευτεί πολλές φορές σε κλινική αποτοξίνωσης, ενώ είχε κάνει και ανάλογες επεμβάσεις, διπλάσιες στον αριθμό.
Η γνωριμία του με την Μπριάνα Μπρανκάτο έγινε σε μια κλινική αποτοξίνωσης στην οποία είχε εισαχθεί ο Μάθιου Πέρι, με την ίδια να εργάζεται εκεί.
“Την είχα γνωρίσει δύο χρόνια νωρίτερα, σε μια άλλη αποτοξίνωση όπου εργαζόταν εκείνη την εποχή. Δεν είχα αποτοξινωθεί τότε, αλλά είδα πόσο υπέροχη ήταν από κάθε άποψη και αμέσως την “έκλεψα” και την έκανα βοηθό μου. Και έγινε η καλύτερή μου φίλη”, γράφει στην αυτοβιογραφία του χαρακτηριστικά.
Ο ΜάΘιου Πέρι είχε πει επίσης πως καθόταν ακόμη και δίπλα στο κρεβάτι του, κάθε βράδυ για πέντε μήνες καθώς ανάρρωνε από μια έκρηξη στο παχύ έντερο που τον είχε στείλει στην εντατική.
Είναι μια στιγμή που δεν θα ήθελε ποτέ κανείς να ζήσει. Είναι η κατάληξη που κανείς γονιός δεν θέλει για το παιδί του – και για κανένα παιδί γενικά.
Αλλά η ζωή δεν τα φέρνει όλα όπως θέλουμε και πολλές φορές δείχνει το πολύ σκληρό της πρόσωπο.
Στις 9 του περασμένου Απριλίου η 32χρονη Sarah Marriott ακούμπησε για τελευταία φορά τα χείλη της στο προσωπάκι του νεογέννητου γιου της Sebastian. Τον φίλησε και του διάβασε το βιβλίο «Μάντεψε πόσο σ’ αγαπώ» καθώς αποσυνέδεαν τη μηχανική υποστήριξη που τον κρατούσε στη ζωή και ο μικρός «έφευγε» σιγά κι αθόρυβα από αυτόν τον κόσμο.
Η Marriott και ο σύντροφός της Jonathon Blenkinsop χρειάστηκε να πάρουν αυτή την αβάσταχτη απόφαση να αποσυνδέσουν τον γιο τους από το μηχάνημα που τον κρατούσε στη ζωή επειδή η κατάστασή ήταν πολύ κακή και επιδεινώθηκε τις ημέρες μετά τη γέννησή του.
Ο Seb έπασχε από τη γενετική διαταραχή ACD (Alveolar Capillary Dysplasia), η οποία έχει διαγνωστεί σε μόλις τέσσερα παιδιά στην Αγγλία.
Γεννήθηκε με επείγουσα καισαρική τομή στις 2 Απριλίου, στις 11:07 και είχε βάρος λίγο πάνω από δύο κιλά.
Λίγες ώρες μετά τη γέννησή του εμφάνισε δυσκολία στην αναπνοή με αποτέλεσμα να αγωνίζεται να ανασάνει και μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο του Newcastle όπου τοποθετήθηκε σε μηχανική υποστήριξη ενώ γίνονταν εξετάσεις.
Η μητέρα του χρειάστηκε να μείνει δύο ημέρες μακριά από το νεογέννητο καθώς ανάρρωνε στην κλινική όπου είχε γεννήσει.
Πέντε ημέρες μετά τη γέννηση του μικρού Seb οι γονείς του άκουγαν συντετριμμένοι τους γιατρούς να τους λένε πως το μωρό είχε αιμορραγία στον εγκέφαλο και πως είχε υποστεί σοβαρή εγκεφαλική βλάβη.
Η συμβουλή των γιατρών ήταν να αφήσουν τον Seb να «φύγει» ήσυχος.
Με ραγισμένη την καρδιά, ακριβώς μία εβδομάδα μετά τη γέννησή του, στις 9 Απριλίου στις 11:07, αποσυνέδεσαν το μηχάνημα που κρατούσε το παιδί τους στη ζωή.
Ο Seb έφυγε από τη ζωή ήρεμος μέσα στην αγκαλιά της μαμάς του και με τον πατέρα του στο πλάι. Αποχαιρετώντας τον η Sarah τον νανούριζε για τελευταία φορά με τα λόγια από το βιβλίο «Μάντεψε πόσο σ’ αγαπώ» που καταλήγει «I love you right up to the moon – and back».
«Τον φίλησα και του διάβαζα το βιβλίο, είχε στην αγκαλιά του το λαγουδάκι του όλη την ώρα. Του λέγαμε διαρκώς πόσο τον αγαπάμε, τον φιλούσαμε, του ζητούσαμε να μας συγχωρέσει που δεν μπορέσαμε να τον προστατεύσουμε από αυτό που συνέβαινε, του λέγαμε πως ευχόμασταν τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Ήξερα πως αυτό ήταν το καλύτερο γι’ αυτόν κι ένιωθα ανακούφιση που δεν θα πονούσε άλλο και δεν θα είχε μηχανήματα να του ρίχνουν φάρμακο. Αφού όλα τελείωσαν, του κάναμε μπάνιο και του φορέσαμε για πρώτη φορά τα ρούχα του», είναι η σπαρακτική περιγραφή της.
Παρά τις πολλές εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκε στη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, οι γιατροί δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν το πρόβλημα που αντιμετώπιζε ο μικρός Seb και τη διαβεβαίωναν πως το μωρό είναι μια χαρά.
Το ACD από το οποίο έπασχε επηρεάζει την ανάπτυξη των πνευμόνων και των αιμοφόρων αγγείων με αποτέλεσμα να μην λειτουργεί σωστά ούτε η καρδιά.
Χωρίς μεταμόσχευση τα βρέφη με ACD δεν επιζούν περισσότερο από ένα χρόνο- τα περισσότερα ζουν μόνο μερικές εβδομάδες.
Το ζευγάρι θα υποβληθεί πλέον σε εξετάσεις DNA αναζητώντας απαντήσεις για όσα συνέβησαν στον Seb, μια διαταραχή που έχει διαγνωστεί μόλις σε 200 έμβρυα σε όλο τον κόσμο.
Ταυτόχρονα η Sarah και ο Jonathon συνεργάζονται με άλλες οικογένειες που έχουν υποστεί κάτι παρόμοιο με στόχο να συγκεντρώσουν χρήματα για να χρηματοδοτήσουν την έρευνα με επίκεντρο τη διαταραχή αυτή.
«Δεν πίστευα ποτέ πως κάτι τέτοιο θα συμβεί σε μένα ή στο μωρό μου», λέει η 32χρονη που έχει άλλα δύο παιδιά, την 12χρονη Sadie και τον 9χρονο Kori, «ο Seb έδειχνε να είναι ένα τέλειο νεογέννητο».
«Είναι κάτι που διαβάζεις στα περιοδικά, ένιωθα σαν ρομπότ. Ήταν πολύ δύσκολο όταν μας είπαν τι θα κάνουν στη νεκροψία αλλά ήξερα πως ήταν το σωστό γιατί αλλιώς δεν θα μαθαίναμε ποτέ τι συνέβαινε. Αλλά ένιωθα πως είχα ήδη περάσει πολλά, ήθελα να κατηγορήσω κάποιον για όσα συνέβαιναν αλλά δεν μπορούσα να τα βάλω με κανέναν. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συμβάλω στο να γίνει έρευνα ώστε μια μέρα αυτό να βοηθήσει. Ακόμα δεν πιστεύω όσα έγιναν», συνεχίζει.
Η Marriott έδωσε στη δημοσιότητα την τελευταία φωτογραφία του παιδιού της με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για έρευνα…
Οι σκηνές που εκτυλίχθηκαν στην πολυκατοικία της οδού Ομήρου στο Άργος τραγικές.
”Μαύρισε η ζωή μου, δεν την θέλω τη ζωή”, φέρεται να λέει η μητέρα που μπροστά στα μάτια της είδε τον γιο του άντρα της από τον πρώτου γάμο, να σκοτώνει την 11χρονη κόρη της και ετεροθαλή αδελφή του, σε βίντεο που δημοσιοποίησε η ιστοσελίδα argonafplia.gr
Σήμερα φωτίζεται με διάφορα χρώματα έχοντας σαν αποτέλεσμα αυτές τις εντυπωσιακές εικόνες που το κάνουν να μοιάζει εξωπραγματικό σαν ένα συνεχόμενο ουράνιο τόξο. Χαρακτηρίζεται μάλιστα από πολλούς «υπόγειο παλάτι» ενώ οι Κινέζοι του δίνουν διάφορες ονομασίες όπως «κρυστάλλινο παλάτι», «παρθένο δάσος», «βουνό λουλουδιών και φρούτων» και άλλα. Η ξενάγηση στο σπήλαιο διαρκεί περίπου μία ώρα καθώς έχει μήκος 240 μέτρων.
Οι φωτογραφίες που μπορεί να τραβήξει κανείς στο σπήλαιο είναι πράγματι μοναδικές ενώ οι επισκέπτες αναφέρουν ότι είναι τόσο επιβλητικό λόγω των σχημάτων του που προκαλεί δέος. Η είσοδος στο σπήλαιο είναι επίσης εκθαμβωτική καθώς ο φωτισμός έχει γίνει με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται το βάθος και το ύψος του σπηλαίου. Οι τουρίστες που το επισκέπτονται καθημερινά είναι εκατοντάδες ενώ έχουν την ευκαιρία να επιστρέψουν στον τόπο τους παίρνοντας για σουβενίρ ένα φλάουτο φτιαγμένο από τα καλάμια.
![reed-flute-cave-1[2]](https://www.tilestwra.com/wp-content/uploads/2015/11/05d2640511b65cf77beced0896feb97d.jpg "Το σπήλαιο-ουράνιο τόξο που είναι βγαλμένο από παραμύθι! 25")
![reed-flute-cave-2[10]](https://www.tilestwra.com/wp-content/uploads/2015/11/bf432cd6ee36beba946d9c3668addc0e.jpg "Το σπήλαιο-ουράνιο τόξο που είναι βγαλμένο από παραμύθι! 26")
![reed-flute-cave-3[2]](https://www.tilestwra.com/wp-content/uploads/2015/11/4602c24755c8b6662b1addbb987a9b4b.jpg "Το σπήλαιο-ουράνιο τόξο που είναι βγαλμένο από παραμύθι! 27")
![reed-flute-cave-4[2]](https://www.tilestwra.com/wp-content/uploads/2015/11/b2052af736f24caee219d0a83490bd18.jpg "Το σπήλαιο-ουράνιο τόξο που είναι βγαλμένο από παραμύθι! 28")
![reed-flute-cave-5[2]](https://www.tilestwra.com/wp-content/uploads/2015/11/639b99e02836ee0f9c64b89ff61403f5.jpg "Το σπήλαιο-ουράνιο τόξο που είναι βγαλμένο από παραμύθι! 29")
![reed-flute-cave-6[2]](https://www.tilestwra.com/wp-content/uploads/2015/11/2da432fb532dcc9ec00ee8b5c3764b65.jpg "Το σπήλαιο-ουράνιο τόξο που είναι βγαλμένο από παραμύθι! 30")
![reed-flute-cave-7[2]](https://www.tilestwra.com/wp-content/uploads/2015/11/dfb8db08a6053ff1e6640c0e0d6fab8d.jpg "Το σπήλαιο-ουράνιο τόξο που είναι βγαλμένο από παραμύθι! 31")
![reed-flute-cave-8[2]](https://www.tilestwra.com/wp-content/uploads/2015/11/f26c5482fc79e16e93bd510a91fe1390.jpg "Το σπήλαιο-ουράνιο τόξο που είναι βγαλμένο από παραμύθι! 32")
![reed-flute-cave-9[2]](https://www.tilestwra.com/wp-content/uploads/2015/11/5421e25c0e1a9fb8a902ef1ec83831f2.jpg "Το σπήλαιο-ουράνιο τόξο που είναι βγαλμένο από παραμύθι! 33")
![reed-flute-cave-10[2]](https://www.tilestwra.com/wp-content/uploads/2015/11/585e0915f91da4ca36e043ceb5c7f16c.jpg "Το σπήλαιο-ουράνιο τόξο που είναι βγαλμένο από παραμύθι! 34")
![reed-flute-cave-12[2]](https://www.tilestwra.com/wp-content/uploads/2015/11/2bf89dc05fa462fd33fd284d1a9015f5.jpg "Το σπήλαιο-ουράνιο τόξο που είναι βγαλμένο από παραμύθι! 35")
Το σπήλαιο στάθηκε πέρασμα ή καταφύγιο ζώων και ανθρώπων σε διάφορες εποχές. Κοντά στην σημερινή είσοδο για τους επισκέπτες, η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως σημαντικά παλαιολιθικά και παλαιοντολογικά ευρήματα τα οποία βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Δράμας.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που δίνουν τα οστά, πριν από 30.000 χρόνια, άλογα, δασύμαλλοι ρινόκεροι, μαμούθ, ελάφια, μεγάκεροι, άρκτοι των σπηλαίων, ίσως και αίγαγροι παγιδεύτηκαν στη θέση που βρέθηκαν.
Ανθρώπινη παρουσία στο χώρο του σπηλαίου είναι γνωστή ήδη από τους προϊστορικούς χρόνους. Στην μεγαλοπρεπή «Αίθουσα του Τροχού», το μόνο προσβάσιμο τμήμα μέχρι το 1978, βρέθηκαν τέσσερις εστίες προϊστορικών κτηνοτρόφων, υπολείμματα από πήλινα οικιακά σκεύη, εργαλεία, κοσμήματα από θαλασσινά κοχύλια και πήλινα σφενδάμια για την προετοιμασία του νήματος για ύφανση, χρονολογημένα την 4η π.Χ. χιλιετία. Από άλλα ευρήματα ανθρώπινη παρουσία μαρτυρείται μέχρι και τα μεταβυζαντινά χρόνια.
Στην κορυφή του λόφου πάνω από το Σπήλαιο, κτίστηκε οχύρωση στα ύστερα ρωμαϊκά ή βυζαντινά χρόνια. Έχοντας σε αρκετά σημεία ύψος 1 έως 3μ. και πάχος 1,30μ., έδινε τη δυνατότητα στους κατοίκους – πιθανόν του οικισμού που βρέθηκε στη δεξιά όχθη του Αγγίτη – να ελέγχουν την πεδιάδα και τα περάσματα της περιοχής.
Στις γνωστές ιστορικές μαρτυρίες ο Γάλλος πρόξενος και δεινός περιηγητής Cousinery αναφέρεται πρώτος τον 18ο αιώνα στις Πηγές Αγγίτη (Sources d’ Angitas) και στη σπηλιά μέσα από την οποία ξεπηδούσε το νερό.
Το 1952 το ζεύγος Πετρόχειλου πραγματοποίησε την πρώτη εξερευνητική προσπάθεια μέσα στο σπήλαιο, έχοντας να αντιμετωπίσει την πρωτόγνωρη εμπειρία ενός υπόγειου ποταμού με στενό πέρασμα (σιφόνι).
Ωστόσο, μόλις το 1978, Έλληνες και Γάλλοι σπηλαιολόγοι καταδύθηκαν στο νερό και προχώρησαν στα πρώτα 500μ. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν εξερευνηθεί περίπου 12 χλμ. και έχουν χαρτογραφηθεί 10 χλμ. διαδρομής.
Από το 2000, που ξεκίνησε η λειτουργία του Σπηλαίου, ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει τα πρώτα 500μ. του μοναδικού αυτού φαινομένου.
Μέσα στο Σπήλαιο με σταθερή θερμοκρασία 17ο C, ο χώρος είναι εντυπωσιακός. Καθώς ο επισκέπτης προχωρά σε διάδρομο πάνω από το ποτάμι και αντίθετα με τη ροή του νερού, παρακολουθεί στο διάκοσμο του Σπηλαίου να κυριαρχούν οι λευκοί και ερυθρόμορφοι σταλακτίτες διαφόρων μορφών.
Εξαιτίας του υγρού στοιχείου οι σταλαγμίτες είναι περιορισμένοι και ο μεγαλύτερος βρίσκεται στην εντυπωσιακή, αλλά μη επισκέψιμη ακόμη για το ευρύ κοινό, «Αίθουσα της Ακρόπολης» των 150 τ.μ. Ο πυθμένας του ποταμού καλύπτεται από διάφορα υλικά, όπως άμμο και άργιλο, των οποίων το πάχος είναι μεγαλύτερο από 10μ.
Η «Αίθουσα του Τροχού», που συνδέεται σήμερα με τον κύριο χώρο του Σπηλαίου με διάδρομο, οφείλει το όνομά της στην ύπαρξη μεγάλου υδραυλικού τροχού διαμέτρου 8μ., αρχικά ξύλινου και αργότερα σιδερένιου, ο οποίος κάλυπτε τις ανάγκες ύδρευσης και άρδευσης της περιοχής από την εποχή της Τουρκοκρατίας.
Μέσα σε αυτήν την αίθουσα εντυπωσιάζει το άνοιγμα στην οροφή, με διαστάσεις 8×12μ., πιθανή είσοδο των κατοίκων των γύρω οικισμών και μυστική πρόσβαση από την ακρόπολη πάνω από το Σπήλαιο στο ποτάμι.
Εξίσου εντυπωσιακό είναι και το τοξωτό άνοιγμα απ’ όπου ξεχύνονται με οργή τα νερά στην πεδιάδα δημιουργώντας μια όαση δροσιάς, με πλατάνια, λεύκες και ιτιές στο περιβάλλον του σπηλαίου, ιδανική για την ξεκούραση των επισκεπτών.
Μέσα στο Σπήλαιο φωλιάζουν ευκαιριακά ή ζουν μόνιμα 37 είδη ζώων, κυρίως μικροπανίδας, από τα οποία 6 είδη έγιναν γνωστά για πρώτη φορά στη διεθνή επιστημονική κοινότητα.
