Εγκεφαλικό επεισόδιο: Ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, αν μέσα σε 3 ώρες τύχει νοσηλείας, μπορεί να αντιστραφεί πλήρως από τις επιπτώσεις του εγκεφαλικού επεισοδίου. Για να αναγνωρίσουμε ένα εγκεφαλικό, αρκεί να θυμηθούμε τα 3 βήματα, S T R. Διαβάστε στην συνέχεια για να μάθετε.
Εγκεφαλικό επεισόδιο: Πως μπορούμε να αναγνωρίσουμε ένα εγκεφαλικό επεισόδιο
Μερικές φορές τα συμπτώματα ενός εγκεφαλικού είναι δύσκολο να εντοπιστούν. Δυστυχώς, η έλλειψη συνειδητοποίησης, μπορεί να φέρει την καταστροφή. Το θύμα με εγκεφαλικό επεισόδιο μπορεί να υποστεί σοβαρή βλάβη στον εγκέφαλο, αν οι άνθρωποι γύρω του αποτύχουν να αναγνωρίσουν τα συμπτώματα του.
Εγκεφαλικό επεισόδιο: Τα βήματα S T R
Οι γιατροί λένε ότι ένας θεατής μπορεί να αναγνωρίσει το εγκεφαλικό, θέτοντας τρία απλά ερωτήματα:
S (smile)* Ζητήστε από το άτομο να χαμογελάσει.
T (talk) * Ζητήστε από το άτομο να μιλήσει λέγοντας μία απλή φράση, (πχ.σήμερα είναι μία ηλιόλουστη μέρα).
R (raise) * Ζητήστε από αυτόν(ην) να σηκώσει τα χέρια του.
Αν αυτός ή αυτή έχει πρόβλημα με κάποια από αυτά τα καθήκοντα, καλέστε την άμεση δράση 166 αμέσως και περιγράψτε τα συμπτώματα του ατόμου.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ζητήστε επίσης από το άτομο να «βγάλει» έξω τη γλώσσα του. Αν η γλώσσα είναι «στραβά», αν πηγαίνει δηλαδή στην μία ή την άλλη πλευρά, είναι επίσης μια ένδειξη εγκεφαλικού επεισοδίου.
Εάν ο καθένας που λαμβάνει αυτό το άρθρο, το στείλει σε 10 άτομα, μπορείτε να στοιχηματίσετε ότι τουλάχιστον μία ζωή θα σωθεί. Κοινοποιήστε το στο τοίχο σας!
Παύλος Μελάς: Σαν σήμερα, 13 Οκτωβρίου 1904, ο θάνατος που συγκλόνισε την Ελλάδα και άλλαξε την πορεία του Μακεδονικού Αγώνα
Μεταξύ 1878 και 1913, δόθηκαν εκατοντάδες μάχες στη Μακεδονία για το ποιος θα επικρατήσει. Πολλοί Έλληνες, στρατιωτικοί αλλά και απλοί άνθρωποι, έχασαν τη ζωή τους στις μάχες αυτές. Ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους μακεδονομάχους, καταλαμβάνει αναμφίβολα ο Παύλος Μελάς, ο τραγικός θάνατος του οποίου αφύπνισε το Πανελλήνιο και αύξησε κατά πολύ τη διάθεση συμμετοχής στον αγώνα για την απελευθέρωση της Μακεδονίας.
Η Βουλγαρική Εξαρχία- Τα δεδομένα μετά τη Συνθήκη του Βερολίνου
Γύρω στο 1860, οι Βούλγαροι είχαν προβάλλει αξιώσεις για την ίδρυση αυτοκέφαλης Εκκλησίας. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αρνήθηκε, δεχόμενο μόνο την παραχώρηση, αυστηρά εκκλησιαστικών, προνομίων. Όμως οι Βούλγαροι πέτυχαν με την βοήθεια των Ρώσων την έκδοση σουλτανικού φιρμανιού στις 12/3/1870 με το οποίο ιδρύθηκε ανεξάρτητη Βουλγαρική Εξαρχία με έδρα την Κωνσταντινούπολη.
H Εξαρχία θα είχε δεκατρείς αρχιερατικές περιφέρειες στις οποίες δεν υπήρχαν μεγάλες πόλεις εκτός από τη Σόφια. Τρεις επαρχίες, της Φιλιππούπολης, της Βάρνας και της Αγχιάλου, θα διαμοιράζονταν μεταξύ Πατριαρχείου και Εξαρχίας, μετά από κοινή συμφωνία.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αντέδρασε και το 1872,η «Αγία και Μεγάλη Σύνοδος» που συγκλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, κήρυξε τη Βουλγαρική Εξαρχία σχισματική, την κατηγόρησε για «εθνοφυλετισμό», ότι δηλαδή με το σχίσμα δεν επιδίωκε εκκλησιαστική ανεξαρτησία αλλά εθνική επέκταση. Παράλληλα αφόρισε ανώτατους κληρικούς της σχισματικής Εκκλησίας. Ωστόσο, η ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας, είχε σαν αποτέλεσμα οι Χριστιανοί της Μακεδονίας να χωριστούν σε Πατριαρχικούς (δηλαδή Έλληνες) και Εξαρχικούς (δηλαδή Βούλγαρους). Οι Εξαρχικοί ξεκίνησαν αγώνα για να προσελκύσουν, χρησιμοποιώντας κάθε μέσο στην Εξαρχία, κυρίως τους σλαβόφωνους τους οποίους θεωρούσαν Βούλγαρους.
Ο μακεδονικός ελληνισμός και ανάμεσα τους και οι σλαβόφωνοι οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία είχαν ελληνική εθνική συνείδηση, αντέδρασαν έντονα και αντιστάθηκαν στις βουλγαρικές πιέσεις. Οι Βούλγαροι στράφηκαν με μανία εναντίον τους και τους αποκαλούσαν «Γραικομάνους»
Με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (3 Μαρτίου 1878), με την οποία τερματιζόταν ο ρωσοτουρκικός πόλεμος (1877-1878), μεταξύ άλλων, η Βουλγαρία γινόταν αυτόνομη ηγεμονία που εκτεινόταν από την Αχρίδα ως την Μαύρη Θάλασσα κι από τον Δούναβη ως το Αιγαίο. Η σφοδρή αντίδραση όμως της Μεγάλης Βρετανίας και της Αυστροουγγαρίας, οδήγησε σε βαθιά διπλωματική κρίση και, παρά λίγο, σε πολεμική σύρραξη. Αυτή αποφεύχθηκε, χάρη στις διπλωματικές ενέργειες του Γερμανού καγκελάριου Βίσμαρκ, οι οποίες οδήγησαν στο Συνέδριο του Βερολίνου (Ιούνιος – Ιούλιος 1878).
Εκεί, η Βουλγαρία περιορίστηκε σημαντικά εδαφικά και έγινε αυτόνομη υπό την επικυριαρχία του σουλτάνου ενώ η Ανατολική Ρωμυλία θα αποτελούσε ξεχωριστή επαρχία με Χριστιανό διοικητή.
Η Σερβία, το Μαυροβούνιο και η Ρουμανία αποκτούσαν την ανεξαρτησία τους, ενώ η Βοσνία και η Ερζεγοβίνη καταλαμβάνονταν από την Αυστροουγγαρία, η οποία αναλάμβανε και τη διοίκηση τους.
Η χώρα μας είναι γνωστό ότι τότε πέτυχε την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας (πλην της Ελασσόνας) και της Άρτας (ως το παλιό, θρυλικό γεφύρι) στο ελληνικό κράτος (από το 1881) και την παραχώρηση αυτοδιοίκησης, με Σύνταγμα και αυτονομία στην Κρήτη.
Η προσπάθεια επικράτησης στη Μακεδονία μετά το 1880 – Η ίδρυση των βουλγαρικών κομιτάτων.
Οι αποφάσεις του Συνεδρίου του Βερολίνου, μπορεί να έλυναν κάποια προβλήματα, δημιουργούσαν όμως νέα. Ένα από αυτά ήταν και το Μακεδονικό. Η Ελλάδα, η Βουλγαρία, η Σερβία ακόμα και η Ρουμανία, επιδόθηκαν τα επόμενα χρόνια σ’ ένα σκληρό αγώνα για τη Μακεδονία. Η χώρα μας, είχε να επιδείξει μια βαριά ιστορική κληρονομιά, που ξεκινούσε από την προκλασική αρχαιότητα και έφτανε ως τα τέλη του 19ου αιώνα. Η Βουλγαρία στηριζόταν στους σημαντικούς πληθυσμούς της στον μακεδονικό χώρο. Η Σερβία, ενθαρρυνόμενη κι από την Αυστροουγγαρία μπορούσε ουσιαστικά να υπολογίσει μόνο στην Άνω Μακεδονία όπου και εκεί όμως οι σερβικοί πληθυσμοί ήταν πολύ μικρότεροι των ελληνικών και βουλγαρικών.
Τέλος, η Ρουμανία περιοριζόταν στην προσπάθεια προσεταιρισμού των βλαχόφωνων καθώς η γεωγραφική παρεμβολή της Βουλγαρίας μεταξύ Ρουμανίας και Μακεδονίας καθιστούσε ανέφικτες οποιεσδήποτε ρουμανικές εδαφικές διεκδικήσεις.
Η Υψηλή Πύλη, ανησυχούσε περισσότερο για τη δυναμική του ελληνισμού στη Μακεδονία παρά για τις οποίες βουλγαρικές κινήσεις. Η εύνοια που έδειχναν οι οθωμανικές αρχές προς τους εξαρχικούς και τη βουλγαρική πλευρά, προκαλούσαν τις εύλογες αντιδράσεις της ελληνικής πλευράς.
Το 1885, η Βουλγαρία προσάρτησε πραξικοπηματικά την Ανατολική Ρωμυλία. Η Ελλάδα είχε πλέον πειστεί ότι επόμενος στόχος των Βουλγάρων ήταν η Μακεδονία.
Το 1886, ο Βούλγαρος πρωθυπουργός Στέφαν Σταμπούλοφ συγκάλεσε πανεθνική διάσκεψη, η οποία εξέλεξε ως ηγεμόνα τον Φερδινάρδο του Σαξ – Κόμπουργκ σε αντικατάσταση του Αλεξάνδρου Βάτενμπεργκ.
Η αλλαγή αυτή σηματοδοτούσε την επικράτηση σκληρών εθνικιστών στη Σόφια και την παγίωση των μεγαλοϊδεατικών οραμάτων των Βουλγάρων.
Από την άλλη πλευρά, το επίσημο ελληνικό κράτος, αντιδρούσε με ερασιτεχνισμό, αμηχανία και ατολμία.
Παράλληλα, η αδυναμία συντονισμού με τους μητροπολίτες των μακεδονικών αστικών κέντρων ευνοούσε την εξαρχική διείσδυση.
Οι Έλληνες της Μακεδονίας, με επαναστατικά κινήματα κορυφαίο από τα οποία ήταν εκείνο του 1878, προσπαθούσαν να αποτινάξουν τον οθωμανικό ζυγό.
Από το 1867 ως το 1887, σημαντική δράση είχε ο Αναστάσης Πηχεών, εκπαιδευτικός. Το 1867 εγκαταστάθηκε στην Καστοριά και ίδρυσε μυστική εταιρεία με σκοπό τη δημιουργία προϋποθέσεων για απαλλαγή από τον οθωμανικό ζυγό.
Το 1887, ο Πηχεών και άλλοι επιφανείς Έλληνες σε Καστοριά, Μοναστήρι, Αχρίδα και Μεγάροβο, συνελήφθησαν από τις οθωμανικές αρχές, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε ποινές πολυετούς φυλάκισης και εξορίας για ανατρεπτική δράση. Ο Πηχεών εκτοπίστηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Το 1909, μετά την επανάσταση των Νεότουρκων επέστρεψε στην Καστοριά.
Η οθωμανική πλευρά, συνέχιζε να πλήττει τα δικαιώματα των Ελλήνων της Μακεδονίας, ιδιαίτερα στην εκπαίδευση ενώ κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, οι Βούλγαροι ετοιμαζόταν να περάσουν στο στάδιο της ένοπλης δράσης.
Ήδη από τη δεκαετία του 1870, είχε ξεκινήσει ο εκφοβισμός των Ελλήνων της Μακεδονίας από τους Βούλγαρους. Το 1880, βουλγαρικές συμμορίες επέδραμαν στα χωριά της Αχρίδας, του Μορίχοβου, του Νευροκοπίου και των Σερρών, χωρίς να μπορέσει η οθωμανική κυβέρνηση να τις αντιμετωπίσει αποτελεσματικά.
Στην περιοχή του Πιρίν, άρχισαν να συγκροτούνται υπό την επίβλεψη της ΕΜΕΟ (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση), πολυμελείς ένοπλες ομάδες με στόχο τις ελληνικές περιοχές της Μακεδονίας.
Η δράση τους ξεκίνησε το 1895. Μετά το 1897 και τον ελληνοτουρκικό πόλεμο, η δραστηριότητα τους εντάθηκε. Τα μέλη των συμμοριών αυτών ονομάστηκαν κομιτατζήδες (= άνθρωποι του κομιτάτου) και αποτελούσαν φόβο και τρόμο για τους πατριαρχικούς πληθυσμούς (ελληνόφωνους και σλαβόφωνους). Με την καθοδήγηση της ΕΜΕΟ, συμμορίες με επικεφαλής τους Γκεόργκι Ιβανόφ, Κρίστο Τσερνοπέεφ και Μιχαήλ Πόπετο αρχικά και τον περιβόητο Μήτρε Βλάχου από το χωριό Πλιάτσκα στη συνέχεια, ανέπτυξαν εγκληματική δραστηριότητα στην περιοχή Πρεσπών – Κορεστίων. Άλλες συμμορίες, εννιά τον αριθμό, δρούσαν βόρεια της Θεσσαλονίκης. Φοβερότεροι κομιτατζήδες εκεί, ήταν ο Ατανάς Τσιόπκο και ο Αποστόλ Πέτκοφ. Τέλος στην Ανατολική Μακεδονία βουλγαρικές συμμορίες είχαν αναπτύξει έντονη δράση σε Σιδηρόκαστρο και Μελένοικο.
Εκτός από την ένοπλη βία, η βουλγαρική πλευρά προσπαθούσε σε ορισμένες περιπτώσεις να εκμαυλίσει τους πατριαρχικούς πληθυσμούς, με χρηματικά ανταλλάγματα.
Η προσπάθειά της να προσεταιριστεί έλληνες εκπαιδευτικούς και κληρικούς, έπεσε στο κενό. Το 1900, η δράση των κομιτατζήδων είχε γίνει ανεξέλεγκτη. Ανάμεσά τους εξέχουσα θέση, κατείχε ο Βασίλ Τσακαλάροφ .
Γεννήθηκε το 1874 στην Κρυσταλλοπηγή της Φλώρινας.
Για ένα διάστημα, βρέθηκε στην Αθήνα οργανώνοντας ένα κατασκοπευτικό δίκτυο. Επέστρεψε στη Μακεδονία και συγκεκριμένα στην περιοχή της Καστοριάς όπου η δράση του τρομοκρατούσε τους πατριαρχικούς πληθυσμούς. Ένα από τα θύματα του, ήταν ο οπλαρχηγός Γκέλης που αν και είχε προσχωρήσει αρχικά στο κομιτάτο, που τον ονόμασε Γκέλοφ, αγωνίστηκε στη συνέχεια για τα ελληνικά συμφέροντα.
Το 1901, έγινε μητροπολίτης Καστοριάς ο Γερμανός Καραβαγγέλης σε ηλικία μόλις 34 ετών. Βλέποντας την τραγική κατάσταση που βίωναν οι Έλληνες, άρχισε να στέλνει υπομνήματα στο Πατριαρχείο και την ελληνική κυβέρνηση με το ψευδώνυμο Κωνσταντίνος Γεωργίου. Δεν βρήκε όμως ιδιαίτερη ανταπόκριση. Στην Ανατολική Μακεδονία, σημαντική εθνική δράση ανέπτυξε ο Χρυσόστομος, μητροπολίτης Δράμας και μετέπειτα εθνομάρτυρας Σμύρνης. Από το 1902, που ανέλαβε τη Μητρόπολη, ο Χρυσόστομος με υπομνήματα στο Πατριαρχείο εξήρε το σθένος των Ελλήνων της περιοχής «…ίνα καταστεί η κυρίως Μακεδονία βουλγαρική, απαιτείται αφ’ ενός μεν να στραγγαλισθεί η ιστορία, αφ’ ετέρου δε να εξολοθρευθώσιν τα τρία τέταρτα του πληθυσμού αυτής και να καταστραφώσι όλα τα σχολεία και αι εκκλησίας».
Μέχρι το τέλος του 1902, υπήρχαν σε όλη τη Μακεδονία περισσότερες από 80 συμμορίες κομιτατζήδων με 3.000 ενόπλους. Ο Βρετανός πρόξενος στο Μοναστήρι Μακ Γκρέγκορ, ενημέρωνε το Λονδίνο ότι η ΕΜΕΟ είχε διανείμει στα εξαρχικά χωριά 40.000 ντουφέκια. Την ίδια εποχή, ο Βρετανός πρόξενος στη Θεσσαλονίκη, έγραφε:
«Κυριότερο όπλο των βουλγαρικών κομιτάτων είναι η δολοφονία. Δεν υποχωρούν μπροστά σε τίποτα. Τα θύματά τους, είναι πρωτίστως οι Έλληνες».
Το 1902, 500 Βούλγαροι με επικεφαλής τον κομιτατζή Τσόντσεφ, εξόρμησαν στα χωριά του Κιλκίς και των Σερρών, προσπαθώντας να ξεσηκώσουν τους κατοίκους τους και να παρουσιάσουν στην Ευρώπη την περιοχή ως επαναστατημένη και προσανατολισμένη στη Βουλγαρία. Η προσπάθειά τους αυτή, δεν είχε σημαντικά αποτελέσματα. Οι Μεγάλες Δυνάμεις πάντως, ζήτησαν από τον σουλτάνο να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις στη Μακεδονία.
Η «εξέγερση του Ίλιντεν» (1903)
Παρά τη σχετική αποτυχία της «επανάστασης» του 1902, οι Βούλγαροι επέστρεψαν δυναμικότεροι τον επόμενο χρόνο. Στις αρχές του 1903, 3.000 κομιτατζήδες βρίσκονταν στο εσωτερικό της Μακεδονίας. Τον Απρίλιο του 1903, αυτοί προκάλεσαν εκτεταμένες δολιοφθορές στη Θεσσαλονίκη. Ανατίναξαν το γαλλικό ατμόπλοιο «Γκουαλνταλκιβίρ» που ήταν αγκυροβολημένο στο λιμάνι της πόλης, ενώ εξαπέλυσαν ένοπλες επιθέσεις στο κέντρο της.
Στις 20 Ιουλίου 1903, κηρύχτηκε επανάσταση, υπό την ηγεσία του Μπόρις Σαράφοφ. Η δράση των κομιτάτων, ήταν έντονη, κυρίως στη Δυτική Μακεδονία. Έκαψαν μερικά μουσουλμανικά χωριά και στράφηκαν προς το Κρούσοβο, μία από τις επάλξεις του ελληνισμού στον Βορρά.
Εξόντωσαν την τουρκική φρουρά της πόλης και ανακήρυξαν τη «Δημοκρατία του Κρουσόβου». Η οθωμανική διοίκηση, αντέδρασε και ανακατέλαβε τις περιοχές που είχαν πέσει στα χέρια των κομιτατζήδων. Η δράση των Οθωμανών όμως, στράφηκε κυρίως εναντίον άμαχων Ελλήνων. Το Κρούσοβο παραδόθηκε στις φλόγες. 2.500, Έλληνες στην πλειοψηφία τους, σφαγιάστηκαν. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1903, εκτελέστηκαν 35 Καστοριανοί και 2 ιερείς. Περισσότερα από 30 χωριά καταστράφηκαν ολοσχερώς. Το ίδιο έγινε και με τη σοδειά εκείνου του καλοκαιριού. Η βουλγαρική (και έπειτα η σκοπιανή) ιστοριογραφία, ονόμασαν το κίνημα «εξέγερση του Ίλιντεν» (Ίλι ντεν = η μέρα του Ηλία), επειδή εκδηλώθηκε κατά τη μέρα της εορτής του Προφήτη Ηλία (20 Ιουλίου), το 1903.
Με νέα τους παρέμβαση, τον Οκτώβριο του 1903, οι Μεγάλες Δυνάμεις, ζήτησαν «παραγωγικότερες» μεταρρυθμίσεις από την Υψηλή Πύλη. Μεταξύ άλλων, αυτές προέβλεπαν την παρουσία δύο συμβούλων, ενός Ρώσου και ενός Αυστριακού της οθωμανικής διοίκησης (σχέδιο του Μίρτσεγκ). Στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη πλέον, παγιώθηκε η αντίληψη ότι στα Βαλκάνια υπήρχε ένα εκκρεμές ζήτημα ακόμα: το Μακεδονικό…
Η ελληνική στάση στο Μακεδονικό ζήτημα
Μόλις το 1885, μετά τη βίαιη προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας από τη Βουλγαρία, υπήρξε κάποια αφύπνιση της ελληνικής πλευράς.
Σε γενικές γραμμές όμως φοβούμενη τις τουρκικές αντιδράσεις, απείχε από δυναμικές ενέργειες. Η «Εθνική Εταιρεία», που ιδρύθηκε το 1894, έστειλε το 1896 ένοπλα σώματα στη Μακεδονία. Το πρώτο, αποβιβάστηκε στην Πιερία από τη θάλασσα το καλοκαίρι του 1896.
Ο επικεφαλής του, Αθανάσιος Μπρούφας, θεωρείται ο πρώτος νεκρός του μακεδονικού αγώνα, καθώς σκοτώθηκε σε μάχη με οθωμανικά στρατεύματα. Μετά την ήττα στον πόλεμο του 1897, η κατάσταση ήταν απελπιστική. Γράφει χαρακτηριστικά ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης:
«Εν Ελλάδι πάντες ύπνωττον. Εφαντάζοντο ότι ουδένα κίνδυνον διέτρεχεν η χώρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ότι ακριβώς, διότι ήτο η πατρίς εκείνου, δεν ήτο και δυνατόν να μας διαμφισβητηθεί μίαν ημέραν». Η αθηναϊκή μεγαλοαστική τάξη, αντιμετώπιζε το μακεδονικό ζήτημα «αφ’ υψηλού». Γράφει ο Κρητικός οπλαρχηγός Δικώνυμος Μαρκάκης, για τον τρόπο με τον οποίο η αθηναϊκή υψηλή κοινωνία αντιμετώπισε ένα σλαβόφωνο νεαρό που είχε προσχωρήσει στο Πατριαρχείο:
«Αφού τον γύρισαν στην αρχή σε μερικά μεγάλα αθηναϊκά σπίτια για να τον θαυμάσουν οι κυρίες, σαν να’ τανε κανένα αρκούδι, έπειτα δεν τον κοίταξαν πια καθόλου. Το παιδί δυστύχησε, πείνασε, και όταν βρέθηκε πίσω στην Μακεδονία, πήγε πάλι στο βουλγαρικό κομιτάτο».
Μόνο μετά την επανάσταση του Ίλιντεν, υπήρξε οργανωμένη κινητοποίηση από την ελληνική πλευρά. Ιδρύθηκε στην Αθήνα, το «Μακεδονικό Κομιτάτο», με πρώτο πρόεδρο τον διευθυντή της εφημερίδας «Εμπρός» Δημήτριο Καλαποθάκη. Στις 15 Αυγούστου 1903, οργανώθηκε στην Αθήνα ένα ογκώδες συλλαλητήριο ως διαμαρτυρία για «…την δια πυρός και σιδήρου ερήμωσιν της Μακεδονίας από παντός του ελληνικού».
Μεγάλη ήταν η συμβολή του Στέφανου Δραγούμη και του γιου του Ίωνα, οι οποίοι κατάγονταν από το Βογατσικό της Καστοριάς. Ο Ίων Δραγούμης, το 1902 τοποθετήθηκε υποπρόξενος στο Μοναστήρι και αμέσως ξεκίνησε την οργάνωση της αντίστασης.
Ο μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης, κατάφερε να «αποσπάσει» από τους Βούλγαρους τους οπλαρχηγούς Βαγγέλη, Κώττα και Αντώνη Ζώη. Στο προξενείο Θεσσαλονίκης, τοποθετήθηκε το 1904 ο Λάμπρος Κορομηλάς και στο αντίστοιχο των Σερρών, ο Α. Σαχτούρης. Τα προξενεία λειτουργούσαν ως αποδέκτες των αναφορών που έφταναν και στη συνέχεια έστελναν εκθέσεις στην Αθήνα.
Το προξενείο της Θεσσαλονίκης, στελεχώθηκε από αξιωματικούς του Στρατού που εμφανιζόμενοι ως προξενικοί υπάλληλοι, διαμόρφωσαν ένα δίκτυο πληροφοριών στην Κεντρική Μακεδονία.
Ένας από τους αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού, που έδρασε στη Μακεδονία και έγινε με τον πρόωρο θάνατό του σύμβολο του αγώνα, ήταν ο γαμπρός του Ίωνα Δραγούμη, σύζυγος της αδελφής του Ναταλίας, Παύλος Μελάς.
Παύλος Μελάς-Η δράση και ο θάνατός του
Ο Παύλος Μελάς γεννήθηκε στη Μασσαλία το 1870, όπου ο πατέρας του Μιχαήλ Μελάς είχε εμπορικές δραστηριότητες. Η καταγωγή της οικογένειάς του ήταν από τον Παρακάλαμο που ανήκει σήμερα στον Δήμο Πωγωνίου Ιωαννίνων και είναι γνωστός ως «κοιτίδα» Ηπειρωτών οργανοπαικτών.
Το 1874 ο Παύλος Μελάς ήρθε με την οικογένειά του στην Αθήνα. Από το 1886 ως το 1891 φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων. Το 1891 αποφοίτησε και ονομάστηκε Ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Το 1902 παντρεύτηκε τη Ναταλία Δραγούμη, κόρη του Στέφανου και αδερφή του Ίωνα Δραγούμη, από τους οποίους επηρεάστηκε βαθιά στα εθνικά θέματα, κυρίως στο Μακεδονικό.
Ενεργό μέλος της «Εθνικής Εταιρείας», ήταν ανάμεσα σε αυτούς που οργάνωσαν και έστειλαν αντάρτικα σώματα στη Μακεδονία.
Πήρε μέρος στον άτυχο πόλεμο του 1897. Στη συνέχεια υπηρέτησε στη Λαμία και το 1898 επέστρεψε στην πρωτεύουσα.
Συνέχισε να συνεργάζεται με άλλους αξιωματικούς στην κατεύθυνση του διαφωτισμού της κοινής γνώμης για τη Μακεδονία και την οργάνωση ένοπλων σωμάτων για αντίσταση στα βουλγαρικά σχέδια.
Την άνοιξη του 1904 μαζί με τους συναδέλφους του Αλέξανδρο Κοντούλη, Αναστάσιο Παπούλα και Γεώργιο Κολοκοτρώνη και τους συνοδούς τους, μπήκαν στη Μακεδονία(9 Μαρτίου 1904). Πέρασαν από τη Σιάτιστα και χωριά των Κορεστίων και έφτασαν κοντά στην Καστοριά. Η δράση τους όμως έγινε αντιληπτή από τις οθωμανικές αρχές. Μετά από συνάντησή του με τον Ίωνα Δραγούμη στο Μοναστήρι, αποφάσισε να επιστρέψει μαζί με τους άλλους αξιωματικούς στην Ελλάδα. Κατά την πρώτη αυτή επίσκεψή του στη Μακεδονία, ο Παύλος Μελάς σχημάτισε την εντύπωση ότι αρκούσε η παροχή πολεμοφοδίων και χρημάτων στους Έλληνες χωρικούς για να αντιμετωπίσουν τους κομιτατζήδες.
Τον Ιούλιο ο Π. Μελάς μπήκε για δεύτερη φορά στη Μακεδονία, με την πλαστή ιδιότητα του ζωέμπορου (Παύλος Δέδες). Επισκέφτηκε την Κοζάνη και τη Σιάτιστα. Αυτή τη φορά κατάλαβε ότι ήταν απαραίτητη και η αποστολή αντάρτικων ομάδων στη Μακεδονία.
Στις 14 Αυγούστου 1904 ορίστηκε από το «Μακεδονικό Κομιτάτο» της Αθήνας γενικός αρχηγός των τμημάτων της περιοχής Καστοριάς-Μοναστηρίου.
Στις 18 Αυγούστου αναχώρησε από την Αθήνα μαζί με τον πιστό του φίλο Λάκη Πύρζα που τον ακολούθησε και τις προηγούμενες φορές στη Μακεδονία. Με δέκα Κρητικούς αγωνιστές έφτασαν στη Λάρισα όπου ενισχύθηκαν με 35 ακόμα άνδρες.
Στις 28 Αυγούστου πέρασε στη Μακεδονία με το ψευδώνυμο Μίκης Ζέζας
Η παρουσία του σώματος του Π. Μελά, γινόταν δεκτή με ενθουσιασμό από τους Έλληνες κατοίκους των χωριών που περνούσε. Πολλά χωριά της περιοχής της Καστοριάς που είχαν προσχωρήσει με τη βία στην Εξαρχία επέστρεψαν στο Πατριαρχείο. Στο Λέχοβο έφτασε στις αρχές Οκτωβρίου 1904 ο Αλέξης Καραλίβανος με 40 άνδρες. Ο Μελάς χώρισε τους άνδρες του σε 4 ομάδες με επικεφαλής τους Πύρζα, Καραλίβανο, Πούλακα και Ιοβάνη. Οι κομιτατζήδες έντρομοι από τη δράση των ανδρών του Π. Μελά εγκατέλειπαν άρον άρον την περιοχή. Ο Μελάς με τους Πύρζα ,Καραλίβανο και 35 άνδρες ξεκίνησαν να συναντήσουν τους οπλαρχηγούς Παύλο Κύρου και Ευθύμιο Καούδη .Η σφοδρή βροχόπτωση τους ανάγκασε να σταματήσουν στο χωριό Στάτιστα(σήμερα Μελάς) και να καταλύσουν σε διάφορα σπίτια του χωριού. Ήταν 13 Οκτωβρίου 1904.
Ο κομιτατζής Μήτρε Βλάχο που δρούσε στην περιοχή, ενημέρωσε τις οθωμανικές αρχές στο Κόνομπλατ. Απόσπασμα από 50 στρατιώτες έφτασε στη Στάτιστα και άρχισε να πολιορκεί το σπίτι όπου βρισκόταν ο Π. Μελάς, ο Λ. Πύρζας, ο Π.Χατζητάσης και ένας Κρητικός. Όταν σκοτείνιασε κι ενώ οι περισσότεροι Έλληνες είχαν διαφύγει, ο Παύλος Μελάς επιχείρησε πρώτος να βγει έξω από το σπίτι όπου είχε βρει καταφύγιο. Χτυπήθηκε όμως από τουρκικό βόλι και λίγο αργότερα, αφού παρέδωσε όλα τα υπάρχοντά του στον Πύρζα ξεψύχησε.
Ο Καραλίβανος, ο Πύρζας και ο Καούδης με τους περισσότερους άνδρες τους κατάφεραν να ανασυνταχθούν στο Ζέλοβο. Την είδηση του θανάτου του Π. Μελά τηλεγράφησε στο ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών ο Φ. Κοντογούρης από το προξενείο του Μοναστηρίου: « Παύλος Μελάς όρμησε πρώτος επικεφαλής ανδρών αυτού οπότε σφαίρα τουρκική πλήξασα αυτόν κατά την οσφυακήν χώραν τον ετραυμάτισε θανατηφόρως».
Η είδηση του θανάτου του Παύλου Μελά συγκλόνισε όλους τους Έλληνες. Ιδιαίτερη ήταν η απήχηση του τραγικού γεγονότος στους συμπαγείς ελληνικούς πληθυσμούς της Μακεδονίας. Σε όλα τα ελληνικά σπίτια της Μακεδονίας ήταν κρεμασμένη η φωτογραφία του. Τώρα άρχιζε η κύρια φάση του ένοπλου μακεδονικού αγώνα.
Ο Παύλος Μελάς με τα παιδιά του Μιχαήλ και Ζωή, το 1898. (Προέλευση φωτογραφίας: Εθνικό Ιστορικό Μουσείο).
Πηγές: Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών, τόμος 6.
Κωνσταντίνος Απ. Βακαλόπουλος « Ο Ένοπλος Αγώνας στη Μακεδονία 1904-1908», Εκδοτικός Οίκος Αντώνη Σταμούλη,1999.
Σπύρος Καρκαλέτσης «Μακεδονικός Αγώνας» έκδοση του περιοδικού «Ιστορικά Θέματα»,2003.
Β. Γεωργίου « Η Μακεδονία στο Μάτι του Γιουγκοσλαυικού Κυκλώνα», Αθήνα 1992.
Ένα βρέφος ενός μήνα πέθανε στο Μιζούρι των ΗΠΑ, αφού η μητέρα του το έβαλε κατά λάθος να κοιμηθεί…στο φούρνο.
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες η μητέρα υποστηρίζει ότι πάσχει από ψυχολογικά προβλήματα
Ένα μωρό άφησε την τελευταία του πνοή, αφού η μητέρα του το έβαλε…κατά λάθος για έναν υπνάκο στο φούρνο, δήλωσε εισαγγελέας των ΗΠΑ. Η 26χρονηΜαράιαΤόμας από το Κάνσας Σίτι του Μιζούρι κατηγορείται ότι έθεσε σε κίνδυνο την ευημερία του παιδιού της, αφού η μόλις ενός μήνα Za’Riah Mae βρέθηκε νεκρή με «τραύματα από εγκαύματα», σύμφωνα με ένταλμα σύλληψης.
Οι αστυνομικοί κλήθηκαν στο σπίτι στο Κάνσας Σίτι, μετά από αναφορές για ένα παιδί δεν ανέπνεε, την επομένη των γενεθλίων της Τόμας.
Όταν έφτασαν, βρήκαν το βρέφος καλυμμένο με εγκαύματα, με τα «μαυρισμένα» ρούχα του λιωμένα πάνω στο κορμάκι του. Μία συντετριμμένη φίλη της 26χρονης μητέρας είπε στη DailyMail.com ότι η Za’Riah ήταν ένα μωρό «πολύ χαρούμενο» που «χαμογελούσε όλη την ώρα».
Είπε επίσης ότι η ψυχική υγεία της Τόμας μπορεί να έπαιξε ρόλο στην τραγωδία. «Η Μαράια είχε ψυχολογικά προβλήματα από ό,τι ξέρω και δεν είχε τη νοοτροπία ενός ενήλικα, σκεφτόταν σαν παιδί», είπε η φίλη, προσθέτοντας ότι μίλησε για τελευταία φορά μαζί της τη Δευτέρα.
Ο παππούς της Za’Riah είπε στην αστυνομία ότι έλαβε μια κλήση από την κόρη του γύρω στη 1 το μεσημέρι της Παρασκευής στην οποία του είπε «κάτι δεν πήγαινε καλά με το μωρό και έπρεπε να επιστρέψει αμέσως σπίτι». Επιστρέφοντας στο σπίτι, άρχισε να μυρίζει καπνό και βρήκε τη μικρή νεκρή στην κούνια της.
Η Τόμας του είπε ότι την είχε βάλει «κατά λάθος» στο φούρνο, σύμφωνα με τα δικαστήρια. Η Za’Riah ανακαλύφθηκε από την αστυνομία σε ένα κάθισμα αυτοκινήτου μέσα στο σπίτι της με «φαινομενικά θερμικά τραύματα σε διάφορα μέρη του σώματός της».
Φορούσε ένα φορμάκι πάνω από μια πάνα που έμοιαζε να είχε λιώσει πάνω της η οποία ήταν «πολύ βρώμικη, πιθανώς καμένη». Ανακαλύφθηκε επίσης μια απανθρακωμένη βρεφική κουβέρτα και λήφθηκε ως αποδεικτικό στοιχείο.
Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η Tόμας παρουσιάζεται ως μια στοργική μαμά, η οποία αναφερόταν στην κόρη της ως «πριγκίπισσά» της. Σε μια ανάρτηση στο Facebook δηλώνει την επιθυμία της να είναι «η καλύτερη μητέρα που μπορώ να γίνω για την όμορφη κόρη μου».
Αλλά σε μια στοιχειωμένη ανάρτηση που έγινε λίγες εβδομάδες πριν από την τραγωδία, παραπονέθηκε ότι κανείς δεν την πρόσεχε. «Οι φίλοι μου δεν κάνουν ποτέ έλεγχο για εμένα ή τη Za’Riah», έγραψε. Προς το παρόν κρατείται στο κέντρο κράτησης της κομητείας Τζάκσον.
«Αναγνωρίζουμε τη φρικιαστική φύση αυτής της τραγωδίας και οι καρδιές μας πονάνε για την απώλεια αυτής της πολύτιμης ζωής», δήλωσε ο εισαγγελέας της κομητείας Τζάκσον, Τζιν Πίτερς Μπέικερ, σε ανακοινωθέν του. «Εμπιστευόμαστε το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης να ανταποκριθεί κατάλληλα σε αυτές τις απαίσιες συνθήκες».
Τον Ιανουάριο του 1919, στην Κωνσταντινούπολη, έλαβε χώρα ένα γεγονός, το οποίο οι περισσότεροι Έλληνες αγνοούν.
466 χρόνια μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους, ο ναός της Αγίας Σοφίας που μέχρι τότε λειτουργούσε ως τζαμί, μετετράπη για λίγη ώρα ξανά σε Ελληνικό χριστιανικό ναό και τελέστηκε Θεία Λειτουργία.
Πρωταγωνιστής αυτού του συγκλονιστικού γεγονότος της εθνικής μας ζωής, ήταν ο παπα-Λευτέρης Νουφράκης από τις Αλώνες Ρεθύμνου, ο οποίος υπηρετούσε ως στρατιωτικός ιερέας στη Β’ Ελληνική Μεραρχία, μια από τις δύο Μεραρχίες που συμμετείχαν στις αρχές του 1919 στο «συμμαχικό» εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία.
Δείτε το βίντεο:
Η Μεραρχία αυτή στο δρόμο προς την Ουκρανία στάθμευσε για λίγο στην Κωνσταντινούπολη, την Πόλη των ονείρων του ελληνικού λαού, η οποία βρισκόταν τότε υπό «συμμαχική επικυριαρχία», ύστερα από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μια ομάδα Ελλήνων αξιωματικών με επικεφαλής το γενναίο Κρητικό και μαζί του τον ταξίαρχο Φραντζή, τον ταγματάρχη Λιαρομάτη, τον λοχαγό Σταματίου και τον υπολοχαγό Νικολάου αγνάντευαν από το πλοίο την πόλη και την Αγια-Σοφιά, κρύβοντας βαθιά μέσα στην καρδιά τους το μεγάλο μυστικό τους, τη μεγάλη απόφαση που είχαν πάρει το περασμένο βράδυ, ύστερα από πρόταση και έντονη επιμονή του λιονταρόψυχου Κρητικού παπα-Λευτέρη Νουφράκη. Να βγουν δηλαδή στην πόλη και να λειτουργήσουν στην Αγιά-Σοφιά.
Όλοι τους ήταν διστακτικοί, όταν άκουσαν τον παπα-Λευτέρη να τους προτείνει το μεγάλο εγχείρημα. Ήξεραν ότι τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα.
Η Αγιά-Σοφιά, ήταν ακόμη τζαμί, σίγουρα κάποιοι φύλακες θα ήταν εκεί, κάποιοι άλλοι θα πήγαιναν για προσευχή, δεν ήταν δύσκολο από τη μια στιγμή στην άλλη να γεμίσει η εκκλησία. Ύστερα ήταν και οι ανώτεροί τους που δεν θα έβλεπαν με καλό μάτι αυτή την ενέργεια, η οποία σίγουρα θα προκαλούσε θύελλα αντιδράσεων από τους «συμμάχους» για την «προκλητικότητά» της.
Ίσως μάλιστα να δημιουργείτο και διπλωματικό επεισόδιο που θα έφερνε σε δύσκολη θέση την ελληνική κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. Όμως ο παπα-Λευτέρης έχει πάρει την απόφασή του, ήταν αποφασιστικός και κατηγορηματικός.
– Αν δεν έρθετε εσείς, θα πάω μοναχός μου! Μόνο ένα ψάλτη θέλω. Εσύ, Κωνσταντίνε (Λιαρομάτη), θα μου κάνεις τον ψάλτη;
– Εντάξει, παππούλη, του απάντησε ο Ταγματάρχης, που πήρε και αυτός την ίδια απόφαση, κι όλα πια είχαν μπει στο δρόμο τους.
Τελικά, μαζί τους πήγαν και οι άλλοι.
Το πλοίο που μετέφερε τη Μεραρχία είχε αγκυροβολήσει στ’ ανοιχτά, γι αυτό επιβιβάστηκαν σε μια βάρκα στην οποία κωπηλατούσε ένας Ρωμιός της Πόλης και σε λίγο αποβιβάστηκαν στην προκυμαία. Ο Κοσμάς, ο ντόπιος βαρκάρης, έδεσε τη βάρκα και τους οδήγησε από τον συντομότερο δρόμο στην Αγια-Σοφιά. Η πόρτα ήταν ανοιχτή λες και τους περίμενε.
Ο Τούρκος φύλακας κάτι πήγε να πει στη γλώσσα του, όμως τον καθήλωσε στη θέση του και τον άφησε άφωνο ένα άγριο κι αποφασιστικό βλέμμα του ταξίαρχου Φραντζή. Όλοι μπήκαν μέσα σε ευλάβεια και προχώρησαν κάνοντας το σταυρό τους. Ο παπα-Λευτέρης ψιθύρισε με μεγάλη συγκίνηση: «Εισελεύσομαι εις τον οίκον σου, προσκυνήσω προς Ναόν Αγίον σου εν φόβω.».
Προχωρεί γρήγορα, δεν χρονοτριβεί. Εντοπίζει το χώρο στον οποίο βρισκόταν το Ιερό και η Αγία Τράπεζα. Βρίσκει ένα τραπεζάκι, το τοποθετεί σ’ αυτή τη θέση, ανοίγει την τσάντα του, βγάζει όλα τα απαραίτητα για τη Θεία Λειτουργία, βάζει το πετραχήλι του και αρχίζει.
– Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
– Αμήν, αποκρίνεται ο ταγματάρχης Λιαρομάτης και η θεία λειτουργία στην Αγιά-Σοφιά έχει αρχίσει. Οι αξιωματικοί μοιάζουν να τα ‘χουν χαμένα, όλα έγιναν τόσο ξαφνικά και φαίνονται απίστευτα.
Η Θεία Λειτουργία προχωρεί κανονικά. Η Αγια-Σοφιά ύστερα από 466 ολόκληρα χρόνια ξαναλειτουργείται! Ο παπα-Λευτέρης συνεχίζει. Όλα γίνονται ιεροπρεπώς, σύμφωνα με το τυπικό της Εκκλησίας. Ακούγονται τα «Ειρηνικά», το «Κύριε ελέησον», «ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού.», που γράφτηκε από τον ίδιο τον Ιουστινιανό με την προσταγή και την φροντίδα του οποίου χτίστηκε και η Αγιά-Σοφιά. Ακολουθεί η «Μικρή Είσοδος», το «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ.», ο «Απόστολος» από τον ταξίαρχο Φραντζή και το «Ευαγγελικό Ανάγνωσμα» από τον παπα-Λευτέρη. Χρέη νεωκόρου εκτελεί ο υπολοχαγός Νικολάου.
Στο μεταξύ η Αγιά-Σοφιά αρχίζει να γεμίζει με Τούρκους. Ο παπα-Νουφράκης δεν πτοείται και συνεχίζει. Οι άλλοι κοιτάζουν σαστισμένοι πότε τον ατρόμητο παπά και πότε τους Τούρκους που μέχρι εκείνη τη στιγμή παρακολουθούν σιωπηλοί μη μπορώντας ίσως να πιστέψουν στα μάτια τους, γιατί αυτό που γινόταν εκείνη την ώρα μέσα στην Αγια-Σοφιά, ήταν πραγματικά κάτι το απίστευτο.
Μετά το «Ευαγγέλιο» ακολουθεί το «Χερουβικό» από τον ταγματάρχη Λιαρομάτη, ενώ ο παπα-Λευτέρης τοποθετεί το αντιμήνσιο πάνω στο τραπεζάκι, για να κάνει την «Προσκομιδή». Οι Τούρκοι συνεχώς πληθαίνουν. Οι ώρες είναι δύσκολες, αλλά και ανεπανάληπτες, επικές. Ο παπα-Νουφράκης συνεχίζει. Βγάζει από την τσάντα ένα μικρό «Άγιο Ποτήριο», ένα δισκάριο, ένα μαχαιράκι, ένα μικρό πρόσφορο κι ένα μικρό μπουκαλάκι με νάμα.
Με ιερή συγκίνηση και κατάνυξη κάνει την προσκομιδή, ενώ ο Λιαρομάτης συνεχίζει να ψάλει το «Χερουβικό». Όταν ολοκλήρωσε την «Προσκομιδή», στρέφεται στον υπολοχαγό Νικολάου, του λέει ν’ ανάψει το κερί για να ακολουθήσει η «Μεγάλη Είσοδος». Ο νεαρός υπολοχαγός προχωρεί μπροστά με το αναμμένο κερί και ακολουθεί ο παπάς βροντοφωνάζοντας: «Πάααντων ημών μνησθείη Κύριος ο Θεός.».
Στη συνέχεια ακολουθούν οι «Αιτήσεις» και το «Πιστεύω», το οποίο είπε ο Φραντζής. Στο μεταξύ η Αγια-Σοφιά, έχει γεμίσει με Τούρκους κι ανάμεσά τους υπάρχουν και πολλοί Έλληνες της Πόλης, που βρέθηκαν εκεί αυτή την ώρα και παρακολουθούν με συγκίνηση τη λειτουργία, χωρίς να τολμούν να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους «δια τον φόβον των Ιουδαίων», δηλαδή των Τούρκων.
Μόνο κάποιες στιγμές δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα δάκρυα που τρέχουν από τα μάτια τους και για να μην προδοθούν φροντίζουν και τα σκουπίζουν πριν γίνουν «πύρινο» ποτάμι και τότε ποιός θα μπορούσε να τα συγκρατήσει.
Η Λειτουργία στο μεταξύ φτάνει στο ιερότερο σημείο της, την «Αναφορά». Ο παπα-Λευτέρης με πάλλουσα από τη συγκίνηση φωνή λέει: «Τα σα εκ των Σω, Σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα».
Όλοι οι αξιωματικοί γονατίζουν και η φωνή του ταγματάρχη Λιαρομάτη ακούγεται να ψέλνει το «Σε υμνούμεν, Σε ευλογούμεν, Σοι ευχαριστούμεν Κύριε και δεόμεθά Σου ο Θεός ημών».
Σε λίγη ώρα η αναίμακτη θυσία του κυρίου μας έχει τελειώσει στην Αγια-Σοφιά, ύστερα από 466 ολόκληρα χρόνια! Ακολουθεί το «Άξιον Εστί», το «Πάτερ ημών», το «Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε» και όλοι οι αξιωματικοί πλησιάζουν και κοινωνούν τα «Άχραντα Μυστήρια».
Ο παπά-Λευτέρης λέει γρήγορα τις ευχές και ενώ ο Λιαρομάτης ψέλνει το «Ειη το όνομα Κυρίου ευλογημένον.» καταλύει το υπόλοιπον της Θείας Κοινωνίας και απευθυνόμενος στον υπολοχαγό Νικολάου του λέει: «Μάζεψέ τα γρήγορα όλα και βάλ’ τα μέσα στην τσάντα». Ύστερα κάνει την «Απόλυση».
Η Θεία Λειτουργία στην Αγιά-Σοφιά, έχει ολοκληρωθεί. Ένα όνειρο δεκάδων γενεών Ελλήνων έχει γίνει πραγματικότητα. Ο παπα-Νουφράκης και οι τέσσερις αξιωματικοί είναι έτοιμοι να αποχωρήσουν και να επιστρέψουν στο πλοίο. Η Εκκλησία όμως είναι γεμάτη Τούρκους, οι οποίοι έχουν αρχίσει να γίνονται άγριοι, επιθετικοί συνειδητοποιώντας τι ακριβώς είχε συμβεί.
Η ζωή τους κινδυνεύει άμεσα. Όμως δε διστάζουν, πλησιάζει ο ένας τον άλλο, γίνονται «ένα σώμα», μια γροθιά και προχωρούν προς την έξοδο.
Οι Τούρκοι είναι έτοιμοι να τους επιτεθούν, όταν ένας Τούρκος αξιωματούχος παρουσιάζεται με την ακολουθία του και τους λέει: «Ντουρούν χέμεν..»
(Αφήστε τους να περάσουν). Το είπε με μίσος. Θα ήθελε να βάψει τα χέρια του στο αίμα τους, όμως εκείνη τη στιγμή έτσι έπρεπε να γίνει, αυτό επέβαλαν τα συμφέροντα της πατρίδας του, δεν ήταν χρήσιμο γι αυτούς να σκοτώσουν τώρα πέντε Ρωμιούς αξιωματικούς μέσα στην Αγιά-Σοφιά.
Δεν ξεχνά ότι στ’ ανοιχτά της Πόλης βρίσκονται δύο ετοιμοπόλεμες ελληνικές Μεραρχίες κι ακόμη ότι η Κωνσταντινούπολη βρίσκεται ουσιαστικά υπό την επικυριαρχία των νικητών του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στους οποίους βέβαια δεν συμπεριλαμβάνονται οι Τούρκοι.
Στο άκουσμα αυτών των λόγων οι Τούρκοι υποχωρούν.
Ο παπα-Νουφράκης και οι άλλοι αξιωματικοί βγαίνουν από την Αγια-Σοφιά και κατευθυνόμενοι προς την προκυμαία, όπου τους περιμένει η βάρκα. Ένας μεγαλόσωμος Τούρκος τους ακολουθεί, σηκώνει ένα ξύλο και ορμά για να χτυπήσει τον παπα-Νουφράκη. Διαισθάνεται, ξέρει ότι αυτός ο παπάς είναι ο εμπνευστής, ο δημιουργός αυτού του γεγονότος.
Ο ηρωικός παπάς σκύβει για να προφυλαχθεί, αλλά ο Τούρκος καταφέρνει και τον χτυπά στον ώμο. Λυγίζει το σώμα του από τον αβάσταχτο πόνο, όμως μαζεύει τις δυνάμεις του, ανασηκώνεται και συνεχίζει να προχωρεί.
Στο μεταξύ ο ταγματάρχης Λιαρομάτης και ο λοχαγός Σταματίου αφοπλίζουν τον Τούρκο, που είναι έτοιμος για να δώσει το πιο δυνατό κι ίσως το τελειωτικό χτύπημα στον παπά. Ήδη, πλησιάζουν στη βάρκα. Μπαίνουν όλοι μέσα.
Ο Κοσμάς μαζεύει τα σχοινιά και αρχίζει γρήγορα να κωπηλατεί. Σε λίγο βρίσκονται πάνω στο ελληνικό πολεμικό πλοίο ασφαλείς και θριαμβευτές.
Ακολούθησε διπλωματικό επεισόδιο και οι «σύμμαχοι» διαμαρτυρήθηκαν έντονα στον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος αναγκάστηκε να επιπλήξει τον παπα-Λευτέρη Νουφράκη. Όμως κρυφά επικοινώνησε μαζί του και επαίνεσε και συνεχάρη τον πατριώτη ιερέα, που «έστω και για λίγη ώρα ζωντάνεψε μέσα στην Αγια-Σοφιά τα πιο ιερά όνειρα του Έθνους μας».
Αυτό ήταν σε γενικές γραμμές το ιστορικό της Θείας Λειτουργίας που έγινε ύστερα από 446 χρόνια στην Αγια-Σοφιά από τον ηρωικό παπα-Λευτέρη Νουφράκη.Σήμερα δεν υπάρχει καμία προτομή του στο χωριό του, στην πόλη του Ρεθύμνου, στον περίβολο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης ή σε κάποια πλατεία της πρωτεύουσας της Ελλάδας. Κανένας δρόμος, έστω και ο πιο ασήμαντος, δε φέρει το όνομά του. Καμία αναφορά δε γίνεται στη ζωή και στη δράση του στα πλαίσια της τοπικής ή της εθνικής μας ιστορίας.
Τίποτε απ’ όλα δεν έχει γίνει! Όχι γι αυτόν. Αυτός το χρέος του το έκαμε χωρίς να αποβλέπει σε κανενός είδους ανταπόδοση. Αλλά για μας, για μας που έχουμε ανάγκη από τέτοια ηρωικά πρότυπα, από ισχυρά στηρίγματα, για να, μπορέσουμε να κρατήσουμε και να διασώσουμε ό,τι είναι δυνατόν από την ταυτότητά μας, από τα ιδανικά του γένους μας, από την ίδια την ψυχή μας.
Η ταλαντούχα ερμηνεύτρια έγινε μαμά σε ηλικία 14 ετών και ουσιαστικά μεγάλωσε μαζί με την κόρη της.
Η μονάκριβη κόρη της Τάμτα, Άννα γιόρτασε τα 30α γενέθλιά της. Η ταλαντούχα ερμηνεύτρια έγινε μαμά σε ηλικία 14 ετών και ουσιαστικά μεγάλωσε μαζί με την κόρη της. Με αφορμή τα γενέθλια της Άννας της, η Τάμτα μοιράστηκε μία φωτογραφία από εκείνα τα χρόνια στη Γεωργία η οποία είναι συγκλονιστική. Στο στιγμιότυπο, η τραγουδίστρια, μικρό έφηβο κορίτσι, κοιμάται αγκαλιά με την κόρη της που ήταν τότε μωρό.
Δείτε την φωτογραφία:
Πρόκειται για μία εικόνα που απεικονίζει δύο παιδιά επί της ουσίας που καλούνται να μεγαλώσουν μαζί. “Δεν ξέρω ποια μεγάλωσε ποια. Ξέρω μόνο ότι μεγαλώνουμε μαζί”, έγραψε η τρυφερή μητέρα Τάμτα για την κόρη της.
Η Τάμτα σήμερα είναι μία αναγνωρισμένη καλλιτέχνης αλλά η ιστορία της μοιάζει να έχει βγει από τις σελίδες κάποιου μυθιστορήματος. Η καλλιτέχνης έχει μιλήσει ανοιχτά για τα δύσκολα χρόνια στη Γεωργία, τη γέννηση της κόρης της όταν ήταν δεκατεσσάρων ετών, τότε που έμενε στο σπίτι με τον πρώην σύζυγό της και την οικογένειά του.
Συγκεκριμένα, σε πρόσφατη εξομολόγησή της στο podcast της Άννας Μαρίας Βέλλη η ίδια είχε δηλώσει χαρακτηριστικά:
“Στα 14 μου, ο πρώην σύντροφός μου ήταν πολύ ερωτευμένος, εγώ όχι και τόσο. Περισσότερο ήταν ο ενθουσιασμός ότι κάποιος σε αγαπάει τόσο πολύ. Δεν ήμουν ερωτευμένη”, ενώ σε άλλο σημείο είχε αναφέρει: . “Γενικά ήμουν παιδί. Είναι κάπως περίεργο να μιλάω γι’ αυτό γιατί ακούνε και μικρές ηλικίες. Αυτά γίνονταν παλιά και δεν ήταν σωστά. Στα 14 δεν ήταν φυσιολογικό – ούτε και για τη Γεωργία. Στα 16, 17 ίσως. Τότε ο άντρας μου ήταν 16 χρονών. Δυόμιση χρόνια διαφορά είχαμε… Ο μπαμπάς μου δεν ήταν παρών στη ζωή μου, ζούσε σε άλλη πόλη με τη δική του οικογένεια. Δεν ρωτήσαμε, απλά ανακοινώθηκε”.
Τάμτα: Δεν θα πιστεύετε πού εργάζεται η κόρη της, Άννυ
Τη δική της ζωή με τις επιλογές της και την ανεξαρτησία της έχει χαράξει η κόρη της Τάμτα.
Η Άννυ που σε λίγους μήνες θα γίνει 29 χρονών ουσιαστικά μεγάλωσε μαζί με τη διάσημη Pop Star μητέρα της, την Τάμτα που την έφερε στη ζωή μόλις στα 15 της χ΄ρονια. Η ίδια η Τάμτα πέρυσι μιλώνατς στο περιοδικό Instyle και στη δημοσιογράφο Ειρήνη Ζουρνατζή έλεγε:
«Έχουμε μια σχέση στην οποία κυριαρχεί η ελευθερία. Μιλάμε ανοιχτά και ενίοτε γινόμαστε φίλες, αλλά η σχέση μαμάς και κόρης δεν αλλάζει. Τελευταία, μπορεί να πάρει και το ρόλο της μαμάς καμιά φορά – είναι λίγο υπερπροστατευτική. Η Άννυ είναι η κινητήριος δύναμη μου σε ό,τι κάνω».
Ενώ όταν ρωτήθηκε για το πώς είναι ως μαμά απάντησε:
«Μία μαμά είναι πολλά πράγματα. Νομίζω πως ως μαμά είμαι αυστηρή. Εννοείται όμως ότι μία σχέση τα έχει όλα. Και τρυφερότητα και φροντίδα, ακόμα και κλάμα. Η σχέση μαμάς κόρης δεν αλλάζει πολύ, αλλά εξελίσσεται. Αυτό συμβαίνει με μένα και την Άννυ αλλά και με μένα και την δική μου μαμά. Η Άννυ είναι ενήλικη, έχει κάνει τις επιλογές της επαγγελματικά και προσωπικά και εγώ είμαι στο πλάι της να την στηρίζω και να την θαυμάζω».
Η Άννυ μεγάλωσε μαθαίνοντας να στηρίζεται στις δικές της δυνάμεις, όπως ακριβώς έκανε η δυναμική μαμά της που σε τρυφερή ηλικία βρέθηκε σε μια ξένη χώρα με ένα μικρό παιδί έχοντας δραπετεύσει από έναν γάμο, που όπως η ίδια έχει πει, δεν ήθελε.
Και μετά από τα πρώτα δύσκολα χρόνια η συμμετοχή της σε ένα talent show της άνοιξε διάπλατα τις πόρτες της showbiz προσφέροντάς την την ευκαιρία να κάνει αυτό που αγαπάει και παράλληλα να ζει άνετα από αυτό.
Η ζωή και της Τάμτα και της Άννυς άλλαξε από τότε, ριζικά. Αυτό που δεν άλλαξε είναι οι αρχές που έχει δώσει η πετυχησμένη τραγουδίστρια στην κόρη της. Κι αν και θα μπορούσε άνετα να εργάζεται σε κ΄άποιο πόστο συνεργάτη της μητέρας της – πολλά παιδιά καλλιτεχνών το κάνουν- η Άννυ έχει επιλέξει να δουλεύει υπεύθυνη σε εστιατόρια!
Αυτό το διάστημα μάλιστα εργάζεται σε πολύ γνωστό μαγαζί της Βουλιαγμένης -που γνωρίζουμε αλλά δε θα γράψουμε σεβόμενοι το δικαίωμά της να ζει τη ζωή της ελεύθερη. Εξάλλου είναι σπάνιες οι φορές που την έχετε να δει να εμφανίζεται ή να φωτογραφίζεται δίπλα στην υπερδιάσημη μητέρα της. Και αυτή είναι η επιλογή της. Σεβαστή.
Η αστυνομία εξετάζει αποτυπώματα και βιντεοληπτικό υλικό για την εξαφάνιση ολόκληρου δίσκου με κοσμήματα από το Κιοτάρι
Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται η έρευνα των αστυνομικών αρχών της Ρόδου για μια κλοπή που από την πρώτη στιγμή ξεφεύγει από τα συνηθισμένα.
Από χρυσοχοείο στο Κιοτάρι εξαφανίστηκε ένας δίσκος με δαχτυλίδια με διαμάντια. Η συνολική αξία τους ξεπερνά τις 100.000 ευρώ και, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, μπορεί να φτάνει έως και τις 150.000 ευρώ.
Η απώλεια έγινε αντιληπτή χθες, Κυριακή 11 Οκτωβρίου και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες χάθηκαν τα κοσμήματα χαρακτηρίζονται εξαιρετικά περίεργες. Στην υπόθεση εργάζονται από κοινού αστυνομικοί της Υποδιεύθυνσης Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Ρόδου, του Αστυνομικού Τμήματος Νότιας Ρόδου και της Σήμανσης.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «Δημοκρατικής», όλες οι ενδείξεις που έχουν συγκεντρωθεί έως τώρα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο δράστης ή οι δράστες είχαν εσωτερική πληροφόρηση. Αν η εκτίμηση αυτή επιβεβαιωθεί, η έρευνα θα πάρει διαφορετική κατεύθυνση.
Ένας ολόκληρος δίσκος και πολλά αναπάντητα ερωτήματα
Η υπόθεση δεν ξεχωρίζει μόνο για την αξία των κοσμημάτων αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο έγινε. Δεν χάθηκε ένα μεμονωμένο δαχτυλίδι, που θα μπορούσε εύκολα να περάσει απαρατήρητο. Χάθηκε ένας ολόκληρος δίσκος με κοσμήματα που έφεραν διαμάντια.
Στα στοιχεία που είναι διαθέσιμα έως αυτή την ώρα δεν διευκρινίζεται πότε ακριβώς απομακρύνθηκε ο δίσκος από το σημείο όπου βρισκόταν ενώ δεν είναι γνωστό ούτε αν εντοπίστηκαν ίχνη παραβίασης στο κατάστημα. Άγνωστος παραμένει επίσης ο ακριβής αριθμός των δαχτυλιδιών που περιείχε.
Η Σήμανση λαμβάνει ήδη αποτυπώματα από το χρυσοχοείο και στόχος είναι να εντοπιστούν ίχνη που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν στη συνέχεια της έρευνας και να συσχετιστούν με πρόσωπα που βρέθηκαν στον χώρο. Παράλληλα, οι αστυνομικοί ελέγχουν τα βίντεο για περισσότερες πληροφορίες.
Δεν έχει διευκρινιστεί ούτε αν το υλικό δείχνει τη στιγμή της αφαίρεσης του δίσκου ή μόνο κινήσεις πριν και μετά από αυτήν. Αν οι καταγραφές διασταυρωθούν με τα ευρήματα της Σήμανσης, θα μπορούσαν να απαντήσουν στο βασικό ερώτημα: πώς χάθηκε ένας δίσκος με κοσμήματα τέτοιας αξίας κάτω από τόσο περίεργες συνθήκες.
Σε αυτή τη φάση βαραίνει περισσότερο η εκτίμηση ότι ο δράστης ή οι δράστες γνώριζαν πράγματα που δεν θα γνώριζε ένας τυχαίος. Όπως προκύπτει, οι ενδείξεις που έχουν συλλεγεί συγκλίνουν προς αυτή την κατεύθυνση.
Αν το σενάριο επιβεβαιωθεί, ο κύκλος της έρευνας στενεύει. Το ενδιαφέρον στρέφεται σε όσους θα μπορούσαν να γνωρίζουν πού φυλάσσονταν τα συγκεκριμένα κοσμήματα και πώς οργανώνεται η καθημερινή λειτουργία του καταστήματος. Στρέφεται επίσης στις στιγμές κατά τις οποίες ο δίσκος ήταν πιο εκτεθειμένος.
Η εκτίμηση αυτή, πάντως, δεν ισοδυναμεί με ταυτοποίηση. Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει γνωστό αν συγκεκριμένα πρόσωπα έχουν βρεθεί στο στόχαστρο των ερευνητών. Δεν είναι γνωστό ούτε αν έχουν γίνει προσαγωγές ή συλλήψεις. Οι ενδείξεις δείχνουν μια κατεύθυνση και δεν αποτελούν απόδειξη. Κάθε συμπέρασμα θα κριθεί από όσα θα τεκμηριωθούν.
Ξεχειλίζουν τα στρατόπεδα από νεοσύλλεκτους – Ο ρόλος των αλλαγών στις αναβολές
Αυξημένη κινητικότητα παρατηρείται στις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς οι αλλαγές στο καθεστώς των στρατολογικών αναβολών και η αβεβαιότητα γύρω από τις νέες ρυθμίσεις φαίνεται να επηρεάζουν τις αποφάσεις χιλιάδων νέων σχετικά με την εκπλήρωση της στρατιωτικής τους θητείας.
Το ζήτημα των αναβολών βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, με πολλούς στρατεύσιμους να αναζητούν πληροφορίες για το τι αλλάζει, ποιους επηρεάζουν οι νέοι κανόνες και ποιες επιλογές έχουν όσοι επιθυμούν να συνεχίσουν τις σπουδές τους ή να προγραμματίσουν διαφορετικά την κατάταξή τους.
Γιατί οι αλλαγές στις αναβολές επηρεάζουν την κατάταξη
Οι στρατολογικές αναβολές αποτελούν εδώ και δεκαετίες βασικό εργαλείο για τον προγραμματισμό της στρατιωτικής θητείας. Χιλιάδες νέοι αξιοποιούν τη δυνατότητα αναβολής προκειμένου να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, να αντιμετωπίσουν ζητήματα υγείας ή να ανταποκριθούν σε άλλες υποχρεώσεις που προβλέπει η νομοθεσία.
Ωστόσο, κάθε αλλαγή στο σχετικό πλαίσιο μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τον αριθμό των στρατευσίμων που καλούνται να παρουσιαστούν σε συγκεκριμένη περίοδο.
Η προοπτική αυστηρότερων προϋποθέσεων, διαφορετικών χρονικών ορίων ή νέων διαδικασιών ενδέχεται να οδηγήσει ορισμένους νέους στην απόφαση να εκπληρώσουν νωρίτερα τη θητεία τους, αντί να περιμένουν τις επόμενες σειρές κατάταξης.
Παράλληλα, όσοι έχουν ήδη λάβει αναβολή επιδιώκουν να διαπιστώσουν εάν διατηρούν τα δικαιώματά τους ή εάν επηρεάζονται από ενδεχόμενες μεταβατικές διατάξεις.
Η πίεση στα κέντρα κατάταξης
Μια σημαντική αύξηση του αριθμού των νεοσυλλέκτων μπορεί να δημιουργήσει πρόσθετες ανάγκες στα στρατόπεδα υποδοχής και εκπαίδευσης.
Η στέγαση, η σίτιση, η υγειονομική εξέταση, η χορήγηση στρατιωτικού εξοπλισμού και η οργάνωση της αρχικής εκπαίδευσης αποτελούν βασικές διαδικασίες που πρέπει να πραγματοποιούνται για κάθε νέα σειρά κατάταξης.
Όταν ο αριθμός των στρατευσίμων αυξάνεται αισθητά, απαιτείται αντίστοιχη προσαρμογή στον προγραμματισμό των μονάδων και στη διαχείριση του διαθέσιμου προσωπικού.
Πάντως, για να διαπιστωθεί εάν τα στρατόπεδα έχουν πράγματι φτάσει στα όρια της χωρητικότητάς τους, απαιτούνται επίσημα στοιχεία σχετικά με τον αριθμό των καταταγέντων και τις δυνατότητες φιλοξενίας των εγκαταστάσεων.
Τι ισχύει για τις αναβολές σπουδών
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το καθεστώς των αναβολών για εκπαιδευτικούς λόγους, καθώς αφορά μεγάλο αριθμό νέων που φοιτούν σε πανεπιστήμια, σχολές επαγγελματικής εκπαίδευσης ή εκπαιδευτικά ιδρύματα του εξωτερικού.
Η δυνατότητα αναβολής επιτρέπει στους στρατεύσιμους να συνεχίσουν την εκπαιδευτική τους πορεία χωρίς να χρειάζεται να τη διακόψουν άμεσα για την εκπλήρωση των στρατιωτικών τους υποχρεώσεων.
Οι προϋποθέσεις, τα ηλικιακά όρια και τα απαραίτητα δικαιολογητικά καθορίζονται από το ισχύον στρατολογικό πλαίσιο.
Επομένως, όσοι βρίσκονται σε περίοδο σπουδών ή σχεδιάζουν να ζητήσουν αναβολή θα πρέπει να ενημερώνονται από τις αρμόδιες στρατολογικές υπηρεσίες και να μην βασίζονται αποκλειστικά σε ανεπίσημες πληροφορίες.
Τι γίνεται με τις αναβολές για λόγους υγείας
Ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα αφορά τις αναβολές κατάταξης για λόγους υγείας.
Οι συγκεκριμένες περιπτώσεις εξετάζονται μέσα από τις προβλεπόμενες διαδικασίες και από τα αρμόδια υγειονομικά όργανα των Ενόπλων Δυνάμεων.
Οι αποφάσεις λαμβάνονται με βάση τα ιατρικά δεδομένα και τις ισχύουσες διατάξεις, ενώ οι ενδιαφερόμενοι οφείλουν να προσκομίζουν τα δικαιολογητικά που απαιτούνται κατά περίπτωση.
Τυχόν αλλαγές στη διαδικασία αξιολόγησης ή στη διάρκεια των αναβολών μπορούν να επηρεάσουν τον προγραμματισμό της κατάταξης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι καταργείται η δυνατότητα αναβολής για πραγματικούς λόγους υγείας.
Τι πρέπει να προσέξουν οι στρατεύσιμοι
Οι νέοι που πρόκειται να καταταγούν το επόμενο διάστημα καλούνται να παρακολουθούν τις επίσημες ανακοινώσεις και να ελέγχουν εγκαίρως τη στρατολογική τους κατάσταση.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στις ημερομηνίες λήξης των αναβολών, στις προθεσμίες υποβολής δικαιολογητικών και στις διαδικασίες που αφορούν τη διακοπή μιας ήδη χορηγημένης αναβολής.
Η έγκαιρη ενημέρωση μπορεί να αποτρέψει προβλήματα, καθυστερήσεις ή παρερμηνείες σχετικά με τις υποχρεώσεις κάθε στρατευσίμου.
Το επόμενο διάστημα θα δείξει την πραγματική εικόνα
Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις επόμενες σειρές κατάταξης και στον τρόπο με τον οποίο οι αλλαγές στο στρατολογικό πλαίσιο θα επηρεάσουν τη συμμετοχή των νέων.
Εφόσον καταγραφεί σημαντική αύξηση των κατατάξεων, οι αρμόδιες υπηρεσίες θα χρειαστεί να προσαρμόσουν ανάλογα τον σχεδιασμό τους, ώστε να εξασφαλιστούν οι κατάλληλες συνθήκες υποδοχής και εκπαίδευσης.
Σε κάθε περίπτωση, η πραγματική έκταση του φαινομένου και η σύνδεσή του με τις αλλαγές στις αναβολές μπορούν να τεκμηριωθούν μόνο με συγκριτικά στοιχεία από τις αρμόδιες αρχές.
Το βέβαιο είναι ότι το ζήτημα της στρατιωτικής θητείας εξακολουθεί να απασχολεί χιλιάδες οικογένειες, καθώς οι αποφάσεις γύρω από την κατάταξη συνδέονται άμεσα με τις σπουδές, την εργασία και τον συνολικό προγραμματισμό της ζωής των νέων.
Κωνσταντίνος Αργυρός – Αλεξάνδρα Νίκα: Σπάνια βραδινή έξοδος μετά την επιστροφή από τις ΗΠΑ – Πού διασκέδασαν μέχρι το πρωί
Στην Ελλάδα επέστρεψαν ο Κωνσταντίνος Αργυρός και η Αλεξάνδρα Νίκα, μετά το ταξίδι τους στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη μεγάλη συναυλία του δημοφιλούς τραγουδιστή στη Βοστώνη.
Το αγαπημένο ζευγάρι, που έχει επιλέξει να κρατά χαμηλούς τόνους στην προσωπική του ζωή, πραγματοποίησε το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε μια σπάνια κοινή βραδινή έξοδο, αφήνοντας για λίγο στην άκρη τις επαγγελματικές και οικογενειακές του υποχρεώσεις.
Ο Κωνσταντίνος Αργυρός και η Αλεξάνδρα Νίκα διασκέδασαν στο νυχτερινό κέντρο στα νότια προάστια, όπου εμφανίζεται ο Πέτρος Ιακωβίδης.
Οι δυο τους απόλαυσαν ένα βράδυ γεμάτο μουσική και διασκέδαση, παραμένοντας στο μαγαζί μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.
Άλλωστε, ο Κωνσταντίνος Αργυρός διατηρεί φιλική σχέση με τον Πέτρο Ιακωβίδη και δεν θα μπορούσε να μην τον στηρίξει με την παρουσία του.
Η συγκεκριμένη έξοδος αποτέλεσε και μια ευκαιρία για το ζευγάρι να περάσει λίγο χρόνο μαζί, μακριά από τους απαιτητικούς ρυθμούς της καθημερινότητας.
Ο Κωνσταντίνος Αργυρός και η Αλεξάνδρα Νίκα διανύουν μια ιδιαίτερα όμορφη περίοδο στην προσωπική τους ζωή, καθώς πριν από λίγους μήνες υποδέχτηκαν το δεύτερο παιδί τους, τη μικρή Μιράντα. Οι δυο τους έχουν αποκτήσει ήδη έναν γιο, τον Βασίλη, ο οποίος αποτελεί την πρώτη μεγάλη χαρά της οικογένειάς τους.
Παρά το ιδιαίτερα φορτωμένο επαγγελματικό πρόγραμμα του τραγουδιστή, με τις εμφανίσεις και τις συναυλίες του εντός και εκτός Ελλάδας, η οικογένειά του παραμένει σταθερά στο επίκεντρο της ζωής του.
Το ζευγάρι απολαμβάνει τη νέα καθημερινότητα με τα δύο παιδιά του, φροντίζοντας ωστόσο να βρίσκει χρόνο και για μικρές αποδράσεις και κοινές εξόδους!
Άγιος Παΐσιος: Όταν το παιδί δεν υπακούει, πως πρέπει να φερθούν οι γονείς
– Γέροντα, όταν το παιδί δεν υπακούει και αντιδρά, πώς πρέπει να φερθούν οι γονείς; – Για να μην υπάκουη το παιδί και να φέρεται άσχημα, κάτι θα φταίει. Μπορεί να βλέπει άσχημες σκηνές ή να ακούει άσχημα λόγια μέσα στο σπίτι ή έξω από αυτό Πάντως τα παιδιά στα πνευματικά θέματα τα βοηθούμε κυρίως με το παράδειγμα μας, όχι με το ζόρισμα. Περισσότερο μάλιστα τα βοηθάει ή μητέρα με το παράδειγμα της, με την υπακοή της και τον σεβασμό της προς τον σύζυγο.
Αν σε κάποιο θέμα έχει διαφορετική γνώμη από εκείνον, ποτέ να μην την εκφράζει μπροστά στα παιδιά, για να μην το εκμεταλλεύεται ο πονηρός. Ποτέ να μη χαλάει τον λογισμό των παιδιών για τον πατέρα. Ακόμη και αν φταίει ο πατέρας, να τον δικαιολογεί.
Αν λ.χ. φερθεί άσχημα, να πει στα παιδιά: «ο μπαμπάς είναι κουρασμένος, γιατί ξενύχτησε, για να τελειώσει μια επείγουσα δουλειά. Και αυτό για σας το κάνει». Πολλοί γονείς μαλώνουν μπροστά στα παιδιά και τους δίνουν άσχημα μαθήματα. Τα καημένα τα παιδιά θλίβονται. Αρχίζουν μετά οι γονείς, για να τα παρηγορήσουν, να τους κάνουν όλα τα χατίρια.
Πηγαίνει ο πατέρας και καλοπιάνει το παιδί: «τι θέλεις, χρυσό μου, να σου πάρω;». Πηγαίνει και ή μάνα, το καλοπιάνει κι εκείνη και τελικά τα παιδιά μεγαλώνουν με νάζια και καμώματα και υστέρα, αν δεν μπορούν οι γονείς να τους δώσουν ότι τους ζητούν, τους απειλούν ότι θα αυτοκτονήσουν…
Όταν τα παιδιά βλέπουν τους γονείς τους να έχουν αγάπη μεταξύ τους, να έχουν σεβασμό, να φέρονται με σύνεση, να προσεύχονται κ.λπ., τότε αυτά τα τυπώνουν στην ψυχή τους. Γι” αυτό λέω ότι η καλύτερη κληρονομιά, που μπορούν να αφήσουν οι γονείς στα παιδιά τους, είναι να τους μεταδώσουν την δική τους ευλάβεια…
Σπούδασε στη σχολή του Πέλου Κατσέλη. Αποφοίτησε το 1963 και πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο στη «Βίλα των οργίων», με το θίασο Ρηγόπουλου- Αναλυτή.
Ένα χρόνο μετά κάνει και το ντεμπούτο του στο σινεμά, με την ταινία του Οδυσσέα Κωστελέτου Διαζύγιο αλά ελληνικά.
Εμφανίστηκε σε 20 ταινίες και έπαιξε σε 60 επιθεωρήσεις. Μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες του είναι: Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966), Γοργόνες και μάγκες (1968), Η Παριζιάνα (1969), Μαριχουάνα στοπ (1971), Μια Ελληνίδα στο χαρέμι (1971) κ.ά.
Η τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο ήταν στο «Ακροπόλ» στο έργο «Το παραμύθι πάει σύννεφο» (1982).
Η μητέρα του ήταν ανάπηρη και έτσι ο Χρόνης πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μαζί της, για να την φροντίζει και εκεί αποδίδουν και οι φίλοι του τα ξεσπάσματα και τις εκρήξεις του, γιατί η μητέρα του, του είχε πολύ μεγάλη αδυναμία και δεν τον άφηνε να παντρευτεί, αλλά του έφερνε αντιρρήσεις συνέχεια και σε όλες του τις επιλογές , για να μην τον χάσει από δίπλα της.
Δείτε το βίντεο:
Πέθανε στις 27 Σεπτεμβρίου 1984 σε ηλικία 52 χρόνων, μόνος του, μέσα σ’ ένα νοσοκομείο και η κηδεία του έγινε στο Α΄ Νεκροταφείο…
Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα:
Στη δεκαετία του ’80 ασθένησε από καρκίνο και ενώ πήγε στο Λονδίνο και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση, δεν τα κατάφερε.
Ακόμα και το διάστημα που η κατάσταση του επιβαρυνόταν και το καταλάβαινε το τέλος, τις ώρες που ο πόνος ήταν σε ύφεση ο Χρόνης δεν έχανε το χιούμορ του και αστειευόταν συνέχεια με τις νοσοκόμες…
Ένα χρόνο μετά τον άδικο χαμό του από καρκίνο των οστών, δεν άντεξε και η μητέρα του και έφυγε από τη ζωή, πηγαίνοντας να συναντήσει το γιο της…
Η «εξέγερση του Ίλιντεν» (1903)
