H Δωροθέα Μερκούρη μίλησε στην κάμερα της εκπομπής “Στη φωλιά των Κου Κου” και αναφέρθηκε στις μαγειρικές της ικανότητες και στην αγάπη της για την ιταλική κουζίνα.
Στη Δωροθέα Μερκούρη δεν αρέσει ο άνδρας να τρώει πολύ κρέας.
Δείτε το βίντεο:
Παράλληλα, η ηθοποιός εξομολογήθηκε ότι δεν της αρέσει καθόλου ο άντρας να τρώει κρέας.
Η άψογη σιλουέτα της Δωροθέας Μερκούρη, παρά τις διατροφικές της συνήθειες
Όπως ήταν φυσικό, η Κατερίνα Καραβάτου και οι συνεργάτες της σχολίασαν τα όσα είπε η ηθοποιός, ενώ εντύπωση προκάλεσε η άψογη σιλουέτα που διαθέτει, παρά την προτίμηση που δείχνει στην ιταλική κουζίνα.
Με τα χρόνια, η ομορφιά δεν εξαφανίζεται… εξελίσσεται.
Μακριά από το να εξαρτάται μόνο από την εξωτερική εμφάνιση, πολλές μεγαλύτερες γυναίκες εκπέμπουν κομψότητα, αυτοπεποίθηση και γοητεία που δεν μπορούν να αγοραστούν ή να μιμηθούν. Ποιο είναι το μυστικό; Δεν βρίσκεται σε ακριβά προϊόντα ή ακραίες θεραπείες, αλλά σε μικρές καθημερινές συνήθειες που κάνουν μεγάλη διαφορά.
Παρακάτω θα ανακαλύψετε 6 βασικές συνήθειες που βοηθούν τις ώριμες γυναίκες να δείχνουν πιο όμορφες, σίγουρες και λαμπερές — ανεξάρτητα από την ηλικία τους.
1. Φροντίστε τη στάση του σώματος και τον τρόπο που περπατάτε
Μια γυναίκα που περπατά όρθια, με το κεφάλι ψηλά και τους ώμους χαλαρούς, αποπνέει αμέσως αυτοπεποίθηση. Η στάση του σώματος επηρεάζει όχι μόνο το πώς σας βλέπουν οι άλλοι, αλλά και το πώς νιώθετε για τον εαυτό σας.
Με τα χρόνια είναι συνηθισμένο να καμπουριάζουμε ελαφρώς, όμως η σωστή στάση μπορεί να «αφαιρέσει» χρόνια από την εμφάνιση. Το ήρεμο περπάτημα, με σταθερά και σίγουρα βήματα, προσθέτει φυσική κομψότητα.
2. Διατηρήστε μια βασική ρουτίνα φροντίδας
Δεν χρειάζονται δεκάδες προϊόντα, αλλά συνέπεια στα βασικά. Καθαρό, ενυδατωμένο και προστατευμένο από τον ήλιο δέρμα κάνει τεράστια διαφορά.
Οι γυναίκες που δείχνουν όμορφες με τα χρόνια έχουν απλές αλλά σταθερές συνήθειες: καθημερινός καθαρισμός προσώπου, ενυδάτωση και αντηλιακή προστασία. Αυτή η βασική φροντίδα κρατά το δέρμα υγιές και λαμπερό.
3. Ντυθείτε με άνεση και προσωπικό στυλ
Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη είναι να προσπαθείτε να ντυθείτε πολύ νεανικά — ή, αντίθετα, να αμελείτε εντελώς την εμφάνισή σας. Το μυστικό είναι να βρείτε ένα προσωπικό στυλ που συνδυάζει άνεση και αισθητική.
Οι γυναίκες που ξεχωρίζουν δεν ακολουθούν τυφλά τις τάσεις· επιλέγουν ρούχα που τους ταιριάζουν, με χρώματα που φωτίζουν το πρόσωπο και γραμμές που αναδεικνύουν τη σιλουέτα. Το σωστό ντύσιμο ανεβάζει και την αυτοπεποίθηση.
4. Χαμογελάστε και προσέξτε την έκφραση του προσώπου
Το χαμόγελο είναι από τα πιο ελκυστικά χαρακτηριστικά σε κάθε ηλικία. Μια γυναίκα που χαμογελά φυσικά μεταδίδει ζεστασιά, οικειότητα και σιγουριά.
Η φροντίδα της έκφρασης — αποφεύγοντας ένταση ή θυμό — μαλακώνει τα χαρακτηριστικά. Ακόμα και μικρές αλλαγές, όπως ένα χαλαρό πρόσωπο ή ένα ευγενικό βλέμμα, κάνουν μεγάλη διαφορά.
5. Διατηρήστε ενεργό και θετικό μυαλό
Η ομορφιά πηγάζει και από μέσα. Ένα ενεργό, περίεργο και θετικό μυαλό αντανακλάται άμεσα στο πρόσωπο και τη στάση ζωής.
Το διάβασμα, η μάθηση, οι ενδιαφέρουσες συζητήσεις ή μια αισιόδοξη ματιά στη ζωή δίνουν ξεχωριστή ενέργεια. Οι γυναίκες που καλλιεργούν το μυαλό τους συχνά δείχνουν νεότερες — όχι λόγω δέρματος, αλλά λόγω ψυχής.
6. Φροντίστε το σώμα σας χωρίς υπερβολές
Δεν χρειάζεται να έχετε «τέλειο» σώμα, αλλά να παραμένετε δραστήριες. Το περπάτημα, η ελαφριά άσκηση, η γιόγκα ή οι διατάσεις βελτιώνουν την κυκλοφορία, τη στάση και τη διάθεση.
Η τακτική κίνηση δίνει ζωντάνια, αυξάνει την ενέργεια και συμβάλλει σε πιο υγιή εμφάνιση. Μειώνει επίσης το άγχος, το οποίο φαίνεται και στο πρόσωπο.
Συμβουλές και προτάσεις
Μείνετε καλά ενυδατωμένες: Το νερό είναι βασικό για υγιές δέρμα.
Αποφύγετε το υπερβολικό μακιγιάζ: Όσο λιγότερο, τόσο καλύτερα με τα χρόνια.
Δώστε προτεραιότητα στον ύπνο: Ο καλός ύπνος βελτιώνει αισθητά την όψη του προσώπου.
Περιβάλλεστε από θετικούς ανθρώπους: Το περιβάλλον επηρεάζει την ενέργειά σας.
Φροντίστε τα μαλλιά σας: Ένα περιποιημένο, κολακευτικό κούρεμα μπορεί να «ανανεώσει» το πρόσωπο.
Μην παραμελείτε τα χέρια σας: Eίναι από τα σημεία που δείχνουν περισσότερο την ηλικία.
Το να δείχνει μια γυναίκα όμορφη σε κάθε ηλικία δεν έχει να κάνει με την τελειότητα, αλλά με τη στάση ζωής, τις συνήθειες και την αγάπη προς τον εαυτό της. Όταν μια γυναίκα φροντίζει τον εαυτό της, τον αποδέχεται και νιώθει καλά με αυτό που είναι, αυτό φαίνεται… και λάμπει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
«Το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα ήταν μετά την ασθένειά μου» εξομολογήθηκε η ηθοποιός
Πίσω της έχει αφήσει τον καρκίνο η Δώρα Χρυσικού, με την ηθοποιό να αποκαλύπτει πως πλέον είναι «ελεύθερη νόσου». Όταν άκουσε πρόσφατα τη φράση αυτή από τον γιατρό που την παρακολουθεί, όπως είπε, ένιωσε σαν να γεννάται ξανά.
«Επειδή κλείνω πενταετία, προχθές έκανα τις εξετάσεις μου και με πήρε ο ογκολόγος μου και μου είπε “είσαι ελεύθερη νόσου”, αυτό ήχησε στα αυτιά μου σαν να ξαναγεννήθηκα», μοιράστηκε η Δώρα Χρυσικού στην εκπομπή «Π.Ο.Π Μαγειρική», την Τρίτη 17 Φεβρουαρίου.
Όσον αφορά στο μάθημα που πήρε από την τόσο σοβαρή περιπέτεια της υγείας της, η ηθοποιός ανέφερε: «Εγώ καλυτέρευσα μετά τον καρκίνο. Νομίζω ότι το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα ήταν μετά την ασθένειά μου. Είναι επειδή συνειδητοποιείς τη θνητότητα και επειδή φτάνεις πάρα πολύ κοντά στον θάνατο και στην ανημπόρια, να επαναπροσδιορίσεις πάρα πολλά πράγματα και πρωτίστως πράγματα που έχουν να κάνουν με σένα. Άφησα ανθρώπους μετά την ασθένειά μου».
Δείτε το σχετικό απόσπασμα μετά το 05:25
Από το πλευρό της απομακρύνθηκαν άνθρωποι, αφού η διάγνωση και η μάχη με τον καρκίνο τους φόβισε. Μετά τη στάση τους όμως ούτε εκείνη τους ήθελε στη ζωή της. «Υπήρχαν άνθρωποι στο περιβάλλον μου που δεν μπορούσαν να αντέξουν αυτό το πράγμα, την ασθένεια, μάλλον από υπερβολικό φόβο. Οπότε, με έναν τρόπο έδειξαν κάποιες συμπεριφορές. Ενώ είμαι ένας άνθρωπος που συγχωρεί πολύ εύκολα και δεν κρατάει κακίες, απλά κάποιοι άνθρωποι δεν χωράνε σε αυτό το καινούριο εαυτό που έχω. Οπότε, με έναν τρόπο απομακρυνθήκαμε, πρόσθεσε.
Όπως είπε η ηθοποιός στη συνέχεια, η μητέρα της ήταν εκείνη που την έσωσε, δείχνοντας ψυχραιμία και δύναμη ταυτόχρονα. «Η μητέρα μου με βοήθησε πάρα πολύ και επί της ουσίας με έσωσε. Μου στάθηκε πάρα πολύ, είναι πολύ δυναμική γυναίκα. Αλλά όταν μια μάνα κινδυνεύει να χάσει το παιδί της, ο δυναμισμός πάει περίπατο. Είναι τόσο συγκλονιστικό αυτό για τη ζωή ενός γονιού. Η μαμά μου επέδειξε αδιανόητη ψυχραιμία και πολλή δύναμη φυσικά. Και η σχέση μας μετά από αυτό γλύκανε και βάθυνε», κατέληξε.
Σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε με αφορμή την Ημέρα της Γυναίκας, βρέθηκε η Ντόρα Μπακογιάννη.
H ίδια περιέγραψε μια ιστορία που συνέβη, όταν πήγε να γεννήσει το πρώτο της παιδί.
Δείτε το βίντεο:
Μιλώντας για την ανισότητα που υπήρχε και υπάρχει μέχρι και σήμερα στην κοινωνία ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες, η Ντόρα Μπακογιάννη ανέφερε: «Σπανίως όλα αυτά τα χρόνια μιλάω για την ημέρα της γυναίκας. Με καλούν συνήθως παντού, βρίσκω μια δικαιολογία και ¨την κάνω”, γιατί η Ημέρα της Γυναίκας” κάπως με ενοχλεί γιατί μια φορά τον χρόνο μας θυμούνται όλοι… Θέλω να σας πω μια ιστορία. Εγώ έμεινα έγκυος 20 χρονών. Παντρεύτηκα στα 19. Μια ωραία μέρα, πάμε στο μαιευτήριο, με αφήνει ο άντρας μου στην είσοδο του μαιευτηρίου για να πάει να παρκάρει. Μπαίνω μέσα, ήταν μια συμπαθέστατη κυρία και της λέω, “γεια σας, ήρθα να γεννήσω”.
Με ρώτησε το όνομά μου και αμέσως μετά πότε παντρεύτηκα. Της είπα ότι δεν είμαι παντρεμένη και μου απάντησε: “και το παιδί ποιανού είναι;”, “αγνώστου πατρός” της απάντησα. Και με ρωτάει: “Τι έκανε λέει; Και τι θα γίνει τώρα;”, και απαντάω κι εγώ: “Δε ξέρω. Τι προτείνετε; Να το καταπιώ;”.
Αυτή ήταν η κατάσταση της γυναίκας τότε. Έμπαινες να γεννήσεις και σε ρωτούσαν πότε παντρεύτηκες και ποιανού είναι το παιδί. Το παιδί δηλαδή, δεν ήταν δικό μου, ήταν κάποιου» ανέφερε χαρακτηριστικά η Ντόρα Μπακογιάνννη.
Σε άλλο σημείο η Ντόρα Μπακογιάννη είπε: «Θα σας μιλήσω λίγο για την γυναίκα στην πολιτική. Μέσα στο λαό υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό που έχει την άποψη ότι την καλύτερη δουλειά που έχουν να κάνουν οι γυναίκες, είναι να κάθονται σπίτι τους και να μαγειρεύουν για τον άντρα και τα παιδιά. Αυτό υπάρχει και σήμερα. Όταν πήγα σε ένα καφενείο στην Ευρυτανία, ήταν ένας παππούς ο οποίος με κοίταξε και με ρώτησε τι γύρευα εκεί. Του είπα ότι πήγα για να με ψηφίσει, και μου απάντησε, “Εγώ τσούπρες δεν ψηφίζω”. Είχε μεγάλη πλάκα που δυο εκλογές μετά ο παππούς αυτός με ψήφισε».
Σου θυμίζουμε, ότι η Ντόρα Μπακογιάννη έχει αποκτήσει δύο παιδιά από τον πρώτο της γάμο, το 1974 με τον δολοφονηθέντα πολιτικό Παύλο Μπακογιάννη: την Αλεξία και τον Κώστα Μπακογιάννη.
Στην Ελλάδα το ονομάζουμε κλέφτικο σφύριγμα και μερικές φορές είναι πολύ χρήσιμο.
Είναι κάτι για το οποίο πολύ θα το θεωρήσουν ως περιττή γνώση ενώ άλλοι θα σπεύσουν να μάθουν να το κάνουν. Εάν δεν γνωρίζετε πως να σφυρίζετε με τα δυο δάχτυλα και θα το επιθυμούσατε π.χ. να το κάνετε σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα αυτός ο οδηγός θα σας βοηθήσει.
Είναι σίγουρο ότι δεν θα το καταφέρετε με την πρώτη και ότι θέλει πολύ εξάσκηση αλλά το tilestwra δημιούργησε αυτό τον οδηγό με αυτές τις βασικές οδηγίες που θα σας βοηθήσουν να σφυρίξετε με τα δυο δάχτυλα με επιτυχία.
Σφοδρή επίθεση στο πολιτικό σύστημα, το οποίο χαρακτηρίζει «διεφθαρμένο», εξαπολύει η Μαρία Καρυστιανού σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Down Town Κύπρου, μιλώντας παράλληλα ανοιχτά για την απόφασή της να προχωρήσει στη δημιουργία νέου κόμματος.
Αναφερόμενη στο εγχείρημα του νέου κόμματος, η Μαρία Καρυστιανού εξηγεί πως πήρε την απόφαση να μπει στην πολιτική μάχη ώστε «να μην έχω τύψεις ότι δεν αντιμετώπισα το σάπιο σύστημα». Όπως τονίζει, οι μαζικές συγκεντρώσεις για την τραγωδία στα Τέμπη δεν ήταν απλώς διαδηλώσεις, αλλά «μια επανάσταση της κοινωνίας απέναντι στη διαφθορά».
Στη συνέντευξή της προχωρά και σε μια βαθιά αυτοκριτική, δηλώνοντας ότι αναλαμβάνει το μερίδιο ευθύνης που της αναλογεί για το δυστύχημα στα Τέμπη. «Φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας», λέει χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «με την ανοχή μου επέτρεψα να γίνει η χώρα μας η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη».
Ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά είναι η αναφορά της στην κόρη της, Μάρθη, που έχασε τη ζωή της στο σιδηροδρομικό δυστύχημα. Όπως περιγράφει, έναν χρόνο μετά την τραγωδία, όταν τη σκέφτηκε έντονα, «μου παρουσιάστηκε με φτερά – σαν άγγελος». Από τότε, όπως λέει, την έχει έτσι στο μυαλό της και αισθάνεται ότι «θα ήθελε να δώσω έναν αγώνα, για να δικαιωθεί η ψυχή της».
Τέλος, συγκινεί η εξομολόγησή της για το αν μπορεί να ξαναμπεί σε τρένο. Η απάντησή της είναι κατηγορηματική: «Ούτε στο μετρό της Θεσσαλονίκης δεν μπαίνω. Δεν θέλω να ξαναμπώ σε τρένο, όχι. Όχι από φόβο – αν και είναι επικίνδυνα – αλλά επειδή δεν το αντέχω». Όπως αποκαλύπτει, αποφεύγει ακόμη και να περνά μπροστά από σιδηροδρομικό σταθμό, προτιμώντας να κάνει ολόκληρο κύκλο για να μη δει τις γραμμές.
Αναλυτικά η συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού
Πώς ήταν οι μέρες των εορτών για εσάς;
Οι μέρες των γιορτών είναι πάρα πολύ δύσκολες. Είναι η πιο δύσκολη περίοδος, κάτι που -το καταλαβαίνω- έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με το «φυσιολογικό». Αλλά είναι κάτι με το οποίο έχω συμβιβαστεί: Ξέρω πως θα περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου με αυτό τον τρόπο, απλώς προσπαθώ να μην με εξαντλεί πλήρως. Το βιώνω, αλλά με την αξιοπρέπεια και το σθένος που πρέπει να το βιώσω.
«Συμβιβάζεται» κανείς με το πένθος;
Πιστεύω πως ναι. Με την έννοια ότι αυτή είναι μία καινούργια κατάσταση και η νέα τροχιά που έχει πάρει η ζωή μας. Έτσι θα είναι τα πράγματα από εδώ και πέρα. Παρόλο που ακούω κάποιους να λένε πως «Ο χρόνος απαλύνει τον πόνο», δεν θεωρώ πως αυτό μπορεί να συμβεί σε αυτή την περίπτωση. Ίσως να τον κάνει πιο υποφερτό… Εμείς, έχουμε χάσει ένα κομμάτι της ψυχής μας, ένα κομμάτι μέσα μας λείπει – γι’ αυτό και δεν θα είμαστε ποτέ ολόκληροι. Θα ζούμε για πάντα μ’ αυτό. Ξέρω πως δεν θα ξαναδώ μπροστά μου το παιδί μου, πως δεν θα την αγκαλιάσω ξανά, πως δεν θα μπορέσω να ακούσω ξανά τη φωνή της, πως δεν θα ξαναχτυπήσει το τηλέφωνο και να βλέπω το όνομά της να με καλεί αλλά, είμαι εντάξει, είμαι εντάξει μ’ αυτό τον πόνο.
Πώς γίνεται αυτό;
Γιατί κι αυτά είναι δικά της. Κι ο πόνος που νιώθω, είναι κι αυτό κάτι δικό της. Και, ξέρετε, πρέπει να έχω και κάτι δικό της στη ζωή μου.
Πώς σας ακούγεται η λέξη «σύμβολο», την οποία χρησιμοποιούν αρκετοί -απλοί άνθρωποι- για να σας χαρακτηρίσουν, λόγω και της εμπλοκής σας ως Προέδρου του «Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος “Τέμπη 2023”»;
Δεν μπορώ να καταλάβω αυτή τη λέξη. Και στην προσπάθειά μου να μαζέψω τους συγγενείς, να δημιουργήσουμε αυτό τον Σύλλογο και να κάνουμε και κάποιες πιο δυναμικές κινήσεις στο εξωτερικό, δεν είχα ποτέ μου φανταστεί πως αυτή η προσπάθεια που κάναμε θα είχε τέτοιο κοινωνικό αντίκτυπο. Αυτό που εισπράττω από τον κόσμο στον δρόμο ή όταν γίνεται μία ομιλία και έρχονται άνθρωποι για να μου μιλήσουν, δεν αφορά τόσο στη συμπαράσταση σε μία μάνα που έχασε το παιδί της -γιατί έχει συμβεί και άλλες φορές, και από άλλες κρατικές δολοφονίες- αλλά περισσότερο στον αγώνα ενός πολίτη απέναντι στη διαφθορά, απέναντι στο βαθύ κράτος. Θεωρώ ότι η κοινωνία συνδέθηκε με το γεγονός καθαυτό. Κι αυτό, αν θέλετε, με διαφοροποιεί και από άλλους συγγενείς. Κι είναι λογικό, ξέρετε – δεν μπορούμε να είμαστε όλοι το ίδιο εσωτερικά, να έχουμε την ίδια αντοχή και δύναμη.
Είστε πεπεισμένη πως συνέβη μία «κρατική δολοφονία», όπως μου αναφέρατε;
Απολύτως. Και δεν μιλάμε μόνο για μία κρατική δολοφονία, η οποία έγινε μέσα από αμέλεια για τα χρήματα αλλά είναι και η απόδειξη ότι η εκτελεστική εξουσία παρεμβαίνει και ελέγχει πλήρως και τη δικαστική. Κάτι που μας έχει οδηγήσει στη σημερινή κατάντια της χώρας.
Πάντως, κάποια μέλη της ελληνικής κυβέρνησης, αποφεύγουν να σας επιτεθούν -τουλάχιστον δημόσια- λέγοντας χαρακτηριστικά: «Σέβομαι τη μάνα που έχασε το παιδί της». Λόγια συγκεκριμένου υπουργού αυτά…
Αυτό γίνεται στο πλαίσιο του πώς οι πολιτικοί ψεύδονται, γιατί δεν είναι φερέγγυοι και αυτοαναιρούνται συνεχώς. Από τη μία με κατηγορούν ευθέως κι από την άλλη θέλουν να προβάλουν ένα, ας το πούμε, «καλό» πρόσωπο στους πολίτες. Γι’ αυτό και υπάρχουν και συγγενείς που δεν μπορούν να αντέξουν αυτή την κατακραυγή, που τεχνηέντως δημιούργησε η κυβέρνηση. Αλλά και η αντιπολίτευση. Γιατί και την αντιπολίτευση τη βολεύει όλο αυτό.
Εντωμεταξύ, καλώντας σας σήμερα στο τηλέφωνο, σκεφτόμουν πως αν ισχύουν οι καταγγελίες περί παρακολούθησής σας, τότε μάλλον δεν είμαστε μόνοι μας στην τηλεφωνική γραμμή – υπάρχει και κοινό…
Αυτό είναι σίγουρο, ισχύει 100%. Η «ενημέρωση» γίνεται άμεσα.
Παρόλο που, κατά καιρούς, ακόμη και πριν από λίγες μέρες, έχετε κατηγορηθεί, έχετε λοιδορηθεί, εισπράξατε ειρωνείες, τίποτα δεν σας πτόησε μέχρι σήμερα, ώστε να σας καταβάλει; Ανθρώπινο θα ‘ναι…
Κοιτάξτε, εγώ πριν από τον θάνατο της κόρης μου, ήμουν ένας άνθρωπος που πρόσεχε πάρα πολύ την εικόνα του. Δεν είχα δώσει ποτέ δικαιώματα. Ήμουν ένας άνθρωπος που δεν ήθελα να φαίνομαι, ήμουν low profile, με μία συγκεκριμένη καθημερινότητα ενός μέσου πολίτη. Πήγαινα το πρωί στη δουλειά μου, στο ιατρείο μου, είχα την οικογένειά μου, τη φροντίδα των παιδιών μου, οι κοινωνικές μου σχέσεις ήταν πολύ επιλεγμένες, όπως και οι φιλίες μου. Όμως, μετά τον θάνατο της κόρης μου και παίρνοντας την απόφαση πως για το υπόλοιπο της ζωής μου δεν μπορώ να παραμείνω μόνο στην εργασία μου και σε μία καθημερινότητα έτσι όπως προϋπήρχε, αποφάσισα να μην συμβιβαστώ με την ατιμωρισία και με μία αποζημίωση. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό!
Κι είπα: «Θα δώσω αγώνα! Και θα μπω μέσα στη “λάσπη”!». Ήταν πολύ συνειδητή επιλογή. Κι είχα πλήρη επίγνωση του τι κάνω, με ποιους τα βάζω και σε ποιο χώρο μπαίνω. Επομένως, αυτά που πλέον μου συμβαίνουν, ήταν αναμενόμενα. Κι όταν κάτι το περιμένεις από την αρχή, προφανώς και είναι πιο εύκολα αντιμετωπίσιμο. Όμως, εγώ έχω δώσει μία υπόσχεση στην κόρη μου. Κι αυτή την υπόσχεση δεν θα μπορούσε τίποτα, μα τίποτα στον κόσμο, να με κάνει την πάρω πίσω. Θα την τηρήσω!
Ξέρετε, με βοηθάει πάρα πολύ το γεγονός πως δεν ξυπνάω το πρωί, απλά για να αδράξω την καθημερινότητά μου, αλλά ξυπνάω έχοντας έναν στόχο. Ξυπνάω, για να δώσω τη μάχη μου! Κι όλο αυτό με βοηθάει, ώστε η κάθε μου μέρα να κυλάει, όσο το δυνατό, λιγότερο επώδυνα.
Αυτό το κάνετε για την αλήθεια; Για τη δικαιοσύνη; Ή για την ψυχή της Μάρθης;
Για όλους αυτούς τους λόγους που μου αναφέρατε. Το κάνω, γιατί θέλω να δικαιωθεί η κόρη μου. Το κάνω, για να μην έχω τύψεις ότι δεν αντιμετώπισα αυτό το σάπιο σύστημα, στο οποίο και εγώ, όπως και οι περισσότεροι, συμμετείχαμε με την ανοχή μας. Δεν θέλω, λοιπόν, αυτό το σάπιο σύστημα να το βιώσει και το άλλο μου παιδί! Δεν το δέχομαι! Θέλω να δώσω τον αγώνα μου! Αυτές οι μεγάλες συγκεντρώσεις που έχουν γίνει στην Ελλάδα, είναι σαν μια μικρή επανάσταση της κοινωνίας απέναντι στη διαφθορά… Είμαι πολύ περήφανη για τους συμπολίτες μας! Για το γεγονός πως υπάρχει ένα τόσο μεγάλο υγιές κομμάτι στην κοινωνία. Γιατί, πραγματικά, είχα απογοητευτεί, σκεφτόμουν πως ίσως να είχε αλλοιώσει την ψυχή μας ό,τι προηγήθηκε.
Το δεύτερό σας παιδί είναι μεγαλύτερο ή μικρότερο από την Μάρθη;
Είναι μεγαλύτερο.
Πώς διατηρείτε τις ισορροπίες στη σχέση σας με το μεγαλύτερό σας παιδί, μετά τον χαμό του μικρότερού σας παιδιού – που έφυγε απ’ τη ζωή με τον συγκεκριμένο τρόπο;
Η αλήθεια είναι πως ο αγώνας μου για τη δικαίωση της Μάρθης μού παίρνει πολύ χρόνο και ουσιαστικά «κλέβει» χρόνο από το άλλο μου παιδί. Έχοντας κάνει, όμως, μία συζήτηση από την αρχή με τον γιο μου, του είπα «Θέλω, σε παρακαλώ, να καταλάβεις, πως αυτή τη στιγμή, είμαι λίγο περισσότερο εκεί. Δεν είναι θέμα μεγαλύτερης αγάπης ή μεγαλύτερης φροντίδας, αλλά αυτή τη στιγμή επείγει το θέμα της Μαρθούλας. Και τώρα είναι ο καιρός – δεν μπορώ να ξεκινήσω τον αγώνα μου μετά από κάποια χρόνια». Ο γιος μου, όχι απλά μου είπε «Σε καταλαβαίνω», αλλά μου είπε «Σε ενθαρρύνω και δεν θα δεχόμουν από σένα τίποτ’ άλλο!».
Από την άλλη, υπάρχουν και οι γονείς εκείνοι που ο θάνατος του παιδιού τους τούς ακινητοποιεί, τους «παραλύει», και υποθέτω πως το αντιμετωπίσατε κι εσείς με άλλους γονείς θυμάτων. Εσείς, περάσατε ποτέ από όλο αυτό – έστω, για μικρό χρονικό διάστημα;
Πράγματι. Επειδή ο πόνος είναι τόσο έντονος, υπάρχουν γονείς που «παγώνουν». Ίσως, για λίγο, το πρώτο χρονικό διάστημα να μου συνέβη κι εμένα αυτό, γιατί σε μία τόσο συγκλονιστική απώλεια -ένας γονιός να χάσει το παιδί του- δεν είναι εύκολο νοητικά να κατανοήσεις αμέσως τι έχει συμβεί. Υπάρχει μία άρνηση, αρχικά. Δεν μπορείς να το πιστέψεις! Λες: «Πώς θα ζήσω εγώ τώρα; Χωρίς να βλέπω τη Μάρθη;». Πολύ γρήγορα όμως, όλο αυτό μετατράπηκε σε κάτι άλλο, στη σκέψη πως «Παιδί μου, εγώ δεν σε προστάτευσα, όπως όφειλα, γιατί αυτό ήταν το χρέος μου ως μάνα και δεν το ‘κανα. Θα κάνω, όμως, τα πάντα, για να σε δικαιώσω!».
Γιατί νιώθετε τύψεις; Δεν φταίτε εσείς για το δυστύχημα…
Φταίω! Σαφώς και φταίω! Φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας. Έβλεπα τα σκάνδαλα που έμεναν ατιμώρητα κι έλεγα «Έτσι είναι τα πράγματα στην Ελλάδα…». Επέτρεψα έτσι με την ανοχή μου να γίνει η χώρα μας η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη. Γιατί στο τέλος της ημέρας, εμείς είμαστε που το επιτρέπουμε.
Να, αυτά λέτε και όλοι περιμένουν τη στιγμή που θα ανακοινώσετε -και επίσημα πια!- τη δημιουργία του κόμματος στο οποίο, όπως φημολογείται, θα ηγείστε… Υπάρχει ήδη και όνομα γι’ αυτό, σε κάποιες παραπολιτικές στήλες εφημερίδων: «Οξυγόνο»… Και, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, είστε ήδη αρκετά ψηλά στην πρόθεση ψήφου των Ελλήνων πολιτών…
Το κίνημα των πολιτών, πραγματικά οργανώνεται και θεωρώ ότι θα καταφέρει να ωριμάσει τόσο, ώστε να διεκδικήσει την ψήφο του ελληνικού λαού, με αξιοπρέπεια και με ένα πρόγραμμα που θα δίνει λύσεις στα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα.
Το όνομα αυτού και η ημερομηνία των επίσημων ανακοινώσεων δεν έχουν οριστικοποιηθεί, διότι δεν είναι προσωπική απόφαση – θα είναι αποτέλεσμα μιας συλλογικής διαδικασίας στην οποία συμμετέχω ενεργά.
Μέχρι πριν από δύο βδομάδες πάντως, κάποιοι είχαν την εντύπωση πως, παρά τα όσα ακούγονταν, δεν θα προχωρούσατε, τελικά, μαζί με την ομάδα σας, στην δημιουργία κόμματος…
Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ το περίμενα ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Δεν ξεκίνησα, για να γίνω πολιτικός! Ξεκίνησα, για να απαιτήσω δικαίωση στη μνήμη της κόρης μου, γιατί γνώριζα πώς λειτουργεί το διεφθαρμένο σύστημα. Όταν, όμως, όλα τα αιτήματά μου που ρίχνουν φως και αποκαλύπτουν την αλήθεια απορρίπτονται και οι στοιχειώδεις απαντήσεις που ζητάω δεν δίδονται, γιατί η δικαιοσύνη δεν λειτουργεί ανεξάρτητα, κι όταν τα προβλήματα που δημιουργούνται, αντί να λύνονται, διογκώνονται, τότε η συμμετοχή σε αυτή την αντίδραση, θα πρέπει να παίρνει τη θέση της ευθύνης. Επομένως, από τη θέση της ευθύνης, ως ενεργός πολίτης, δηλώνω ότι, ναι, θα πρέπει να προχωρήσουμε σε κάτι πιο δραστικό. Διότι το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις, γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυσή του.
Δεν είναι σαφές, ωστόσο: Θα ηγείστε εσείς, προσωπικά, αυτού του κινήματος, σωστά;
Ο ηγέτης βγαίνει από τον λαό. Δεν πρέπει να αυτοπροτείνεται. Και θα μείνω σ’ αυτό. Θα σεβαστώ τη γνώμη της πλειοψηφίας, αφού η διαδικασία επιλογής του επικεφαλής αυτού του κινήματος, θα γίνει με δημοκρατικές διαδικασίες.
Μέσα στον επόμενο μήνα;
Όποτε είναι ολοκληρωμένο το πρόγραμμα θέσεων. Γιατί, το πιο σημαντικό, είναι να οριστικοποιηθεί το πρόγραμμα και να συμμετέχουν στη διαμόρφωσή του, εκείνα τα ακέραια και ανεξάρτητα άτομα που θα απαρτίζουν και το κίνημα. Το ποιος θα ηγηθεί του κινήματος, είναι το τελευταίο που μας απασχολεί αυτή τη στιγμή. Μας ενδιαφέρει πριν και πάνω απ’ όλα η ουσία και το έργο της ομάδας και όχι ποιος θα ηγείται αυτής.
Δεν θα κάνουμε πολιτική συζήτηση σε αυτή τη συνέντευξη ούτε θα μπούμε σε λεπτομέρειες -κοντός ψαλμός αλληλούια, άλλωστε- αλλά θα παραμείνουμε στα ανθρώπινα – στο πώς εσείς βιώσατε ό,τι συνέβη, ως μάνα. Αναμενόμενη, νομίζω η ερώτηση και, επίτρεψέ μου τον ενικό, αλλά πόσο άλλαξε αυτά τα δύο χρόνια ο χαρακτήρας σου, Μαρία;
Πολύ! Πλέον δεν είμαι η ίδια γυναίκα. Πριν από τον θάνατο της Μάρθης, ούτε η δημοσιότητα ούτε ο δημόσιος λόγος με εξέφραζαν. Ήμουν μία γυναίκα που κοιτούσε τη δουλειά της και την οικογένειά της. Και, φυσικά, δεν γνώριζα ότι έκρυβα τόση δύναμη μέσα μου – ακόμη κι εμένα με εξέπληξα κάποια στιγμή. Όμως, ήταν ο πόνος που είχε μετουσιωθεί σε δύναμη. Κι έτσι ανακάλυψα έναν άλλο εαυτό. Λόγω του πόνου μου.
Ευτυχώς, αυτός ο πόνος δεν με ακινητοποίησε, δεν με άφησε στάσιμη. Είπα «Από αυτό τον χαμό της κόρης μου, εγώ θα βγάλω κάτι καλό, κάτι που θα μείνει, κάτι που θα είναι καλό για όλους μας. Κι ίσως έτσι αλλάξει, κάποια στιγμή, κι η χώρα». Στο όνομα της κόρης μου – αυτή ήταν η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη. Πως το έγκλημα το Τεμπών θα μπορούσε να γίνει το εφαλτήριο μιας αναγέννησης, μιας πραγματικά δημοκρατικής Ελλάδας στην οποία δεν θα υπάρχει πια η διαφθορά.
Κατά καιρούς, έχεις μιλήσει και για τη στενή σου σχέση με τον Θεό. Αυτή ήταν πάντα;
Όχι. Πίστευα, όπως οι περισσότεροι. Λυπάμαι πολύ που έπρεπε να μου συμβεί αυτό το γεγονός, για να γνωρίσω τη δύναμη που δίνει ο Θεός – γιατί εγώ αντλώ πια δύναμη και από εκεί. Χωρίς να είμαι θρησκόληπτη, πιστεύω βαθιά στον Θεό. Γι’ αυτό και επειδή πλέον η κόρη μου είναι στον ουρανό, ο ουρανός είναι ένα στοιχείο από το οποίο αντλώ δύναμη.
Αισθάνεσαι, με κάποιο μεταφυσικό ίσως τρόπο, πως σε «οδηγεί» η Μάρθη;
Αισθάνομαι ότι σίγουρα θα ήθελε να δώσω έναν αγώνα, για να δικαιωθεί η ψυχή της! Είμαι σίγουρη γι’ αυτό! Είναι σα να την ακούω να μου λέει: «Μαμά, θα το αφήσεις αυτό έτσι;».
Πώς την έχεις στο μυαλό σου τώρα, καθώς μιλάμε γι’ αυτήν;
Σαν άγγελο… Όποτε την έφερνα στη σκέψη μου, ήταν χαρούμενη. Την έβλεπα πάντα χαρούμενη και φωτεινή, αλλά με τη μορφή που την γνώριζα. Ξαφνικά, ένα χρόνο μετά το δυστύχημα, όταν τη σκέφτηκα, μου παρουσιάστηκε με φτερά – σαν άγγελος… Ήταν πολύ ψηλή, είχε φτερά… Ήταν φως! Από τότε, την έχω έτσι στο μυαλό μου.
Από την τελευταία σου συνομιλία με τη Μάρθη, τι θυμάσαι;
Θυμάμαι που με πήρε το απόγευμα, γύρω στις επτά η ώρα. Ήμουνα στο ιατρείο μου. Αλλά εγώ εξέταζα και δεν το απάντησα – κάτι που πάντα θα με στοιχειώνει. Μετά είχα πάρα πολλή δουλειά και ξεχάστηκα, και με ξαναπήρε εκείνη στις εννιά η ώρα το βράδυ, το σήκωσα, μιλήσαμε γρήγορα, γιατί πάλι είχα δουλειά, για να μου πει «Μαμά, θα αργήσουμε. Έχω ξεχάσει τα κλειδιά, οπότε θα χτυπήσω, μην τρομάξεις, εγώ θα ‘μαι».
Ήταν μια συνομιλία που κράτησε λιγότερο από ένα λεπτό. Αλλά το κλείσαμε στα γρήγορα, γιατί είχα δουλειά. Πού να φανταζόμουνα ότι… (σταματάμε για λίγο τη συνομιλία μας). Πού να φανταζόμουνα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που την άκουγα… Τελοσπάντων, αυτές οι δύο κλήσεις της, η μία, η αναπάντητη κι η άλλη, η βιαστική, είναι τα δύο πράγματα που πάντα θα με στοιχειώνουν…
Θα έδινα τα πάντα να άλλαζα εκείνα τα τηλεφωνήματα! Όπως και το ότι συζητούσαμε για εκείνη την εκδρομή, που λέγαμε μήπως να μην πάει… Είναι τα πράγματα που θα έδινα τα πάντα, για να τ’ αλλάξω!
Για πόσο χρονικό διάστημα μετά το δυστύχημα, ήλπιζες πως ίσως θα ζούσε η Μάρθη;
Την Πέμπτη μού ερχόταν φευγαλέα στο μυαλό ότι μπορεί και να έχει πεθάνει. Και το ‘διωχνα αμέσως! Το έδιωχνα από τη σκέψη μου. Έβαζα τη λογική μου κάτω κι έλεγα: «Μα, ακόμη γίνονται έρευνες». Αλλά την Παρασκευή, που χτύπησε το τηλέφωνο απ’ την αστυνομία και μας είπαν ότι ταυτοποιήθηκε… Αλλά πάλι κι εκεί, εγώ είπα: «Δεν γίνονται λάθη στις ταυτοποιήσεις; Ίσως έγινε λάθος!». Ήθελα, για λίγο, να πιστέψω πως έγινε λάθος, καταλάβατε; Αλλά, δεν έγινε λάθος…
Διαμένεις μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, σωστά;
Σωστά.
Επειδή πηγαινοέρχεσαι συχνά στην Αθήνα, πώς μετακινείσαι τα τελευταία δύο χρόνια;
Με το αεροπλάνο. Και χρειάστηκε, μία δυο φορές, να χρησιμοποιήσω αυτοκίνητο.
Σε τρένο δεν θα ξαναμπείς;
Ούτε στο μετρό της Θεσσαλονίκης δεν μπαίνω! Δεν θέλω να ξαναμπώ σε τρένο, όχι. Όχι από φόβο -αν και είναι επικίνδυνα- αλλά επειδή δεν το αντέχω. Ούτε μπροστά από τον σιδηροδρομικό σταθμό δεν θέλω να περνάω. Προτιμώ να κάνω έναν ολόκληρο κύκλο, προκειμένου να αποφύγω να δω τις γραμμές των τρένων…
Ο Τάσος Δούσης επανέρχεται αυτό το Πάσχα με ένα άρθρο που βάζει στο στόχαστρο τη θρησκευτική υποκρισία.
Μέσα από μια προσωπική εμπειρία που έζησε στα Ζαγοροχώρια, περιγράφει ένα περιστατικό που, όπως λέει, τον ώθησε να μιλήσει ανοιχτά.
Ο δημοσιογράφος και παρουσιαστής της εκπομπής «Εικόνες» μεταφέρει μια σκηνή από την περιφορά του Επιταφίου, όπου ένας άνδρας επιτίθεται λεκτικά στη σύζυγό του μπροστά στον κόσμο. Η αφορμή, όπως περιγράφει, ήταν η εμφάνισή της, με κόκκινο φόρεμα και έντονο μακιγιάζ. Η γυναίκα, σύμφωνα με την περιγραφή, πήρε το παιδί και απομακρύνθηκε, αποφεύγοντας τη σύγκρουση.
Τάσος Δούσης: «Μισώ την υποκρισία»
«Πώς ήρθες έτσι στον επιτάφιο μωρή μαλ…» Ο κύριος γύρω στα 40 κρατάει στο ένα χέρι τον σκύλο και στο άλλο το αγοράκι του 6 ετών, 7 δεν ξέρω. Απέναντι του προφανώς η σύζυγος. Στα 35 ή κάπου εκεί. Τον κοιτάει έντρομη και έκπληκτη. Θέλησε στον επιτάφιο του χωριού να παρουσιαστεί με τα καλά της,όμορφη και περιποιημένη. Το «λάθος» που προκάλεσε την οργή του συζύγου,το κόκκινο φόρεμα και το έντονο βάψιμο.
Την πλησιάζει με απειλητικό ύφος και της ψιθυρίζει κοντά στο αυτί «γαμώ το στανιό σου σαν καρνάβαλος ντύθηκες στον επιτάφιο ρεζίλι θα με κάνεις…». Τα έλεγε σιγά, αλλά τόσο για να ακούσει η γυναίκα, αλλά και οι κοντινοί διπλανοί που θα κάνουν το σούσουρο. Η γυναίκα ντροπιασμένη, αλλά σίγουρη για τον κάφρο που κουβαλάει, αρπάζει το παιδί χωρίς να πει κουβέντα και μπαίνει στην εκκλησία μέσα. Η σκηνή είναι αληθινή και με έκανε να γράψω αυτό το άρθρο εδώ στα υπέροχα Ζαγοροχώρια που περνάω το Πάσχα μου.
Εχω μια ερώτηση για αυτά τα ΔΗΘΕΝ ευσεβή καθάρματα. Πώς θα αντιδρούσε ο Χριστός αν σας έβλεπε να συμπεριφέρεστε έτσι στην γυναίκα σας και στα παιδιά σας; Τι θα έκανε ο Χριστός αν σε έβλεπε να χτυπάς την γυναίκα σου ή το παιδί σου,να κλέβεις την περιουσία του αδελφού σου; Να αδικείς τον συνάνθρωπο σου; Αλλά ταυτόχρονα να διαφημίζεις και την πίστη σου! Είμαι βέβαιος ότι δεν θα έμενε απαθής. Ο Ιησούς είναι ανένδοτα επικριτικός απέναντι στην υποκρισία. «Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί…»
Είναι αλήθεια. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου πιστό Χριστιανό. Δεν έχω κάνει εμπόριο τα όποια πιστεύω μου και με τίποτα δεν πιστεύω πως είμαι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου. Προσπαθώ να είμαι δίκαιος και να… αυτοβελτιώνομαι (τα πρώτα 56 χρόνια ήταν δύσκολα). Ένα κοινό όμως έχω με τον Χριστό και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας αυτό το Πάσχα. Μισώ και σιχαίνομαι την υποκρισία.
Γιατί με εξοργίζουν τόσο πολύ οι υποκριτές; Διότι οι υποτιθέμενοι ευσεβείς είναι δήθεν ευσεβείς. Ενδιαφέρονται μόνο για το φαίνεσθαι· αρνούνται να μεταμορφωθούν εσωτερικά ψυχικά! Χρησιμοποιούν την θρησκεία ως εργαλείο αυτοπροστασίας! Να λέει κόσμος «Τι καλό παιδί που πιστεύει στην θρησκεία». Φορούν τη μάσκα του ευσεβούς για να μην εκθέσουν σε θέα τα αισθήματα και τις πράξεις τους που είναι κατάφωρα ντροπιαστικές και εξευτελιστικές.
Όταν είναι ρόλος ο καλός χριστιανός; Ο καλός οικογενειάρχης, ο καλός επιχειρηματίας, ο καλός πολιτικός, ο καλός δημοσιογράφος…. Τότε δεν είμαστε αληθινοί απλά υποκρινόμαστε ακόμη και σε εμάς τους ίδιους. Όπου ακούω ανθρώπους να αυτοπροβάλλονται ως υπηρέτες μεγάλων ιδεών. Ως φορείς Ανθρωπιάς, καλοσύνης και Χριστιανισμού στρίβω. Γιατί στρίβω; Διότι ο αγώνας ενάντια στην υποκρισία (φαρισαϊσμός) είναι η διατήρηση της μεγάλης ιδέας της Σταύρωσης του Χριστού.
Το αυτοθυσιαστικό παράδειγμα του Ιησού, χωρίς ο ίδιος να το διαφημίσει και να περιμένει κάτι από αυτό παρά μόνο μαρτυρία, είναι η δύναμη του ιδεώδους, κόντρα στο δήθεν και την υποκρισία. Είτε κάποιος πιστεύει είτε όχι η πραγματικότητα είναι μια. Κάποιος άνθρωπος, κάποτε θυσιάστηκε για όλους εμάς χωρίς εμάς. Καλό Πάσχα σε όλους και μην ξεχνάτε… Η Ειλικρίνεια κάνει τον πιο ασήμαντο άνθρωπο να έχει μεγαλύτερη αξία από τον πιο ταλαντούχο υποκριτή.
Στην αγκαλιά της μητέρας του στο μπροστινό κάθισμα καθόταν το τρίχρονο παιδί που σκοτώθηκε στο τροχαίο στην Καβάλα
Η μητέρα του τραυματίστηκε σοβαρά ενώ το δεύτερο παιδί της οικογένειας, ένα αγόρι 10 ετών, φέρει τραύματα στη σπονδυλική στήλη.
Στο μπροστινό κάθισμα και στην αγκαλιά της μητέρας του βρισκόταν, σύμφωνα με πληροφορίες, το τρίχρονο παιδί που έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα στην Εθνική Οδό Καβάλας – Σερρών, όπου ενεπλάκη το όχημα μιας τετραμελούς οικογένειας.
Το άτυχο παιδί μεταφέρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του στο νοσοκομείο της Καβάλας, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Η μητέρα του τραυματίστηκε σοβαρά και υποβλήθηκε άμεσα σε χειρουργική επέμβαση.
Δείτε το βίντεο:
Το δεύτερο παιδί της οικογένειας, ένα αγόρι 10 ετών, φέρει τραύματα στη σπονδυλική στήλη και μεταφέρεται στην Παιδοχειρουργική κλινική του νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης, ενώ ο πατέρας, που οδηγούσε το όχημα, δεν έχει υποστεί σοβαρούς τραυματισμούς.
Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, το όχημα φέρεται να εξετράπη της πορείας του, όπως ανέφερε ο πατέρας και οδηγός στους γιατρούς στο νοσοκομείο.
Δείτε το βίντεο:
Αξίζει να σημειωθεί ότι για τον απεγκλωβισμό των επιβατών χρειάστηκε η επέμβαση της Πυροσβεστικής.
Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος, περιέγραψε τα όσα συνέβησαν, λέγοντας πως στο νοσοκομείο μεταφέρθηκε με το ΕΚΑΒ όλη η οικογένεια μετά το τροχαίο, με το μικρό παιδί να φτάνει ήδη νεκρό. Όπως ανέφερε, έγινε τεράστια προσπάθεια ανάνηψης από τους γιατρούς, αλλά ήταν αδύνατο να επανέλθει.
«Στο νοσοκομείο της Καβάλας μεταφέρθηκε με το ΕΚΑΒ μια τετραμελής οικογένεια έπειτα από τροχαίο. Το ένα παιδί, 3 ετών, μεταφέρθηκε νεκρό. Έγινε τεράστια προσπάθεια ανάνηψης, ήταν αδύνατον. Το είχε η μητέρα αγκαλιά στο μπροστινό κάθισμα». Ο κ. Γιαννάκος πρόσθεσε ότι «η μητέρα, σοβαρά τραυματισμένη, αυτή τη στιγμή χειρουργείται. Το άλλο παιδί, αγόρι 10 ετών, έχει κακώσεις στη σπονδυλική στήλη και διακομίζεται στην Παιδοχειρουργική του νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης. Ο πατέρας οδηγός δεν φαίνεται να έχει κάτι σοβαρό», ανέφερε.
Μια διαφορετική προσέγγιση στη Μεγάλη Παρασκευή συνεχίζει να προκαλεί συζητήσεις και αντιδράσεις τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της χώρας.
Ο λόγος για τον λεγόμενο «φανερό δείπνο», μια εκδήλωση που διοργανώνεται από την Ένωση Αθέων και πραγματοποιείται παράλληλα με το κλίμα κατάνυξης που επικρατεί για τους πιστούς της Ορθοδοξίας.
Φανερό Δείπνο με κρέας διοργάνωσε και φέτος τη Μεγάλη Παρασκευή η Ένωση Άθεων. Σύμφωνα με τη σελίδα της Ένωσης στο Facebook, διεξήχθησαν τέσσερα τέτοια δείπνα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Σέρρες και Βόλο.
Η συγκεκριμένη συνάντηση έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια και συγκεντρώνει μέλη και φίλους της Ένωσης σε χώρους εστίασης, κυρίως στο κέντρο της πόλης. Αντίστοιχες δράσεις πραγματοποιούνται και σε άλλες περιοχές, όπως η Θεσσαλονίκη, οι Σέρρες και ο Βόλος, δείχνοντας ότι η πρωτοβουλία έχει αποκτήσει ευρύτερη απήχηση. Όπως εξηγούν στο Flash, για τους συμμετέχοντες, ο «φανερός δείπνος» δεν αποτελεί πρόκληση, αλλά μια ευκαιρία κοινωνικής συνεύρεσης. Όπως επισημαίνουν, πρόκειται για μια συνάντηση ανθρώπων που επιλέγουν να συζητήσουν, να ανταλλάξουν απόψεις και να περάσουν χρόνο μαζί, χωρίς να δεσμεύονται από θρησκευτικούς κανόνες.
«Εδώ και 12 χρόνια κάνουμε τον Φανερό Δείπνο» Η Πρόεδρος Ένωσης Άθεων μιλά στο φακό του FLASH. Βίντεο/Ρεπορτάζ: Γιάννης Κέμμος #foryou#tiktokergreece#greektiktok#flashgr
Η επιλογή της Μεγάλης Παρασκευής, ωστόσο, είναι εκείνη που πυροδοτεί τις περισσότερες αντιδράσεις. Για την πλειονότητα των Χριστιανών, πρόκειται για την πιο πένθιμη ημέρα του εκκλησιαστικού έτους, γεγονός που καθιστά οποιαδήποτε διαφοροποίηση από το παραδοσιακό πλαίσιο αντικείμενο κριτικής.
Η πρόεδρος της Ένωσης Αθέων, Βασιλική Κοϊτσάνου, απαντά σε αυτές τις επικρίσεις, υποστηρίζοντας ότι η εκδήλωση δεν έχει στόχο να προσβάλει ή να προκαλέσει. Όπως αναφέρει, η συγκεκριμένη ημέρα επιλέγεται κυρίως για πρακτικούς λόγους, καθώς πολλοί άνθρωποι δεν εργάζονται και μπορούν να συμμετάσχουν. Ιδιαίτερη συζήτηση έχει προκύψει γύρω από το ζήτημα της διατροφής, καθώς η Μεγάλη Παρασκευή συνδέεται με αυστηρή νηστεία για τους πιστούς. Ορισμένοι επικριτές θεωρούν ότι η επιλογή χώρων όπως τα ψητοπωλεία αποτελεί συνειδητή πρόκληση.
Από την πλευρά της, η πρόεδρος της Ένωσης απορρίπτει αυτή την ερμηνεία, τονίζοντας ότι η εκδήλωση δεν επικεντρώνεται στο φαγητό και ειδικά στην κατανάλωση κρέατος. Αντίθετα, υποστηρίζει ότι η επιλογή των καταστημάτων γίνεται με βάση την προσβασιμότητα και τη δυνατότητα εξυπηρέτησης μεγάλου αριθμού ατόμων. Παράλληλα, η ίδια επισημαίνει ότι οι αντιδράσεις που προκαλούνται συχνά διογκώνονται και παρουσιάζονται με τρόπο που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Κάνει λόγο για υπερβολές και στοχοποίηση, υπογραμμίζοντας ότι η εκδήλωση έχει καθαρά κοινωνικό χαρακτήρα.
Η συζήτηση γύρω από τον «φανερό δείπνο» φέρνει στο προσκήνιο ένα ευρύτερο ζήτημα: τη συνύπαρξη διαφορετικών κοσμοθεωριών μέσα στην ίδια κοινωνία. Από τη μία πλευρά βρίσκονται όσοι ακολουθούν τη θρησκευτική παράδοση και από την άλλη εκείνοι που επιλέγουν έναν πιο κοσμικό τρόπο ζωής. Η συνύπαρξη αυτή δεν είναι πάντα εύκολη, καθώς συχνά προκύπτουν συγκρούσεις αξιών και αντιλήψεων. Ωστόσο, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος μιας σύγχρονης κοινωνίας που βασίζεται στην ελευθερία έκφρασης και την αποδοχή της διαφορετικότητας.
Ένα ακόμη στοιχείο που αναδείχθηκε είναι το ζήτημα της ασφάλειας. Σύμφωνα με την Ένωση Αθέων, στο παρελθόν έχουν υπάρξει περιστατικά έντασης, γεγονός που έχει οδηγήσει σε αυξημένα μέτρα προφύλαξης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, η ακριβής τοποθεσία των συναντήσεων δεν δημοσιοποιείται εκ των προτέρων. Παρά τις δυσκολίες, ο «φανερός δείπνος» συνεχίζει να πραγματοποιείται κάθε χρόνο, διατηρώντας τον χαρακτήρα του ως μια εναλλακτική πρόταση για τη συγκεκριμένη ημέρα. Για τους διοργανωτές, αποτελεί μια ευκαιρία να εκφράσουν τις απόψεις τους και να ενισχύσουν τη μεταξύ τους επικοινωνία.
Η Φαίη Σκορδά επέλεξε φέτος να περάσει το Πάσχα στη Θεσσαλονίκη, έναν τόπο που αγαπάει ιδιαιτέρως.
Η παρουσιάστρια της εκπομπής Buongiorno μοιράστηκε στιγμές από την παραμονή της μέσα από τα social media.
Σε ένα από τα βίντεο που ανέβασε, τη βλέπουμε να απολαμβάνει μια χαλαρή διαδρομή από τη θέση του συνοδηγού, με θέα την παραλιακή και τον Λευκό Πύργο.
Λίγο αργότερα, το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης, άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της στη συμπρωτεύουσα και έδειξε στους ακολούθους της τις πασχαλινές λιχουδιές που της ετοίμασαν οι θείες της — παραδοσιακά κουλουράκια, αφράτα τσουρέκια και άλλες λιχουδιές.
Σε ένα πιο αυθόρμητο στιγμιότυπο, στο βάθος ακούγεται η φωνή του συντρόφου της, Αλέξανδρου Αθανασιάδη. Τότε, η παρουσιάστρια λέει χαριτολογώντας «Δεν με νοιάζει, θα σε ανεβάσω», με εκείνον να απαντά στο τέλος: «Μην ανεβάσεις τη φωνή μου».
Δείτε το βίντεο:
Αλέξανδρος Αθανασιάδης επιλέγει να διατηρεί χαμηλό προφίλ και να μένει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η Φαίη Σκορδά επιβεβαίωσε τον γάμο της με τον Αλέξανδρο Αθανασιάδη
Την είδηση πως παντρεύεται με τον αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Αθανασιάδη επιβεβαίωσε η Φαίη Σκορδά στον αέρα της εκπομπής της.
Σχολιάζοντας το εξώφυλλο του περιοδικό «Hello» που αναφέρεται στον επικείμενο γάμο της, ο Άρης Καβατζίκης αποκάλυψε ότι ο γάμος θα γίνει πριν το καλοκαίρι. «Πάντως αγαπητοί συνάδελφοι ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει πριν το καλοκαίρι. Θα είναι σε πολύ στενό κύκλο, υπάρχει περίπτωση να είναι μόνο οι μάρτυρες. Θα γίνει και ένα μεγάλο πάρτι για να γιορτάσουμε το ευτυχές γεγονός» είπε.
Πηγαίνοντας, στη συνέχεια, στο πλευρό της Βίκυς Παγιατάκη, η Φαίη Σκορδά επιβεβαίωσε το ευτυχές γεγονός, τονίζοντας, όμως, πως δεν ήρθε η στιγμή για να μιλήσει ανοιχτά.
Η επιβεβαίωση της Φαίης Σκορδά για το γάμο της
Ακολουθεί ο διάλογος της Φαίης Σκορδά με την Βίκυ Παγιατάκη:
Φ.ΣΚ.: Τι να κάνω κι εγώ; Χαμογελάω! Β.Π.: Τι άλλο να κάνεις; Μπορείς να κάνεις κάτι άλλο; Αυτό είναι διπλωματία. Δεν αποδέχεσαι τίποτα, δεν συμφωνείς με τίποτα… Φ.ΣΚ.: Δεν έχω κάτι να πω! Όταν θα έχω, θα το πω. Β.Π.: Ο καθένας λέει ότι θέλει. Η αρμόδια να μιλήσει είσαι εσύ, όταν είναι θα μας πεις, αν είναι και εφόσον είναι. Φ.ΣΚ.: Προφανώς για να γράφεται… Δεν είναι ότι αρνούμαι κάτι, το παίζω και δεν μιλάω… Απλά δεν είναι η στιγμή να πω κάποια πράγματα, αλλά εντάξει!
