Η Κατερίνα Καινούργιου με αφορμή τις εικόνες από τους μικρούς μαθητές της 28ης Οκτωβρίου μοιράστηκε τις σκέψεις της για τους γονείς που καμαρώνουν τα παιδιά της, τονίζοντας πως και η ίδια ανυπομονεί να γίνει μητέρα.
«Ένα πράγμα για το οποίο ανυπομονώ όταν γίνω μανούλα και είναι πάρα πολύ ωραίο, είναι το να καμαρώνεις το παιδάκι σου όταν λέει το ποίημα στις εθνικές εορτές. Νομίζω είναι μια πάρα πολύ συγκινητική στιγμή», είπε η Κατερίνα Καινούργιου βλέποντας τα δύο αδέρφια με την γαλανόλευκη.
Δείτε το βίντεο:
Στη συνέχεια, παρατηρώντας την κόρη του σεφ, Πέτρου Συρίγου, η οποία βρέθηκε στο πλατό της πίσω από τις κάμερες, η Κατερίνα Καινούργιου ανέφερε:
«Συγνώμη, δεν θέλω να τη δείξετε γιατί δεν θέλει ο Πέτρος αλλά εμένα τόση ώρα, έχει κλέψει το μάτι μου και την παράσταση η κόρη του Πέτρου, η οποία είναι μια κούκλα, είναι πανέμορφη. Πέτρο να σου ζήσει, είναι φανταστική, πολύ συγκινήθηκα», είπε η Κατερίνα Καινούργιου.
Όπως σας ενημέρωσε αποκλειστικά το TLIFE η Κατερίνα Καινούργιου και ο Παναγιώτης Κουτσουμπής περιμένουν το πρώτο τους παιδί, με την παρουσιάστρια να μην έχει πέρασε σε επίσημη ανακοίνωση για την ιδιαίτερη περίοδο την οποία διανύει.
Κατερίνα Καινούργιου: Είμαι σε διαδικασία για σύμφωνο συμβίωσης
Μία αποκάλυψη για την προσωπική της ζωή έκανε η Κατερίνα Καινούργιου. Η παρουσιάστρια εξήγησε ότι βρίσκεται σε διαδικασία υπογραφής συμφώνου συμβίωσης με τον σύντροφό της, Παναγιώτη Κουτσουμπή.
Σύμφωνα με πληροφορίες η Κατερίνα Καινούργιου είναι έγκυος, ωστόσο η ίδια δεν έχει επιβεβαιώσει την είδηση. Τον περασμένο Μάιο, δέχτηκε πρόταση γάμου από τον επιχειρηματία, κάνοντας γνωστό το ευχάριστο νέο με μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η παρουσιάστρια μοιράστηκε το επόμενο βήμα που σκοπεύει να κάνει στη σχέση της με τον αγαπημένο της με αφορμή τη συνέντευξη του Γρήγορη Αρναούτογλου στην εκπομπή «ΤΕΤ-Α-ΤΕΤ».
«Κι εγώ τώρα σε διαδικασία για σύμφωνο συμβίωσης είμαι και το ψάχνεις γιατί είναι πάρα πολλοί οι λόγοι. Γιατί οτιδήποτε και να σου συμβεί, μετά τον πρώτο λόγο τον έχουν οι γονείς σου. Σκέψου τώρα να είσαι με τον άνθρωπό σου, να έχεις ένα παιδί, και να πρέπει να πάρει μια απόφαση… Όχι», είπε χαρακτηριστικά στην εκπομπή της, «Super Κατερίνα» το πρωί της Δευτέρας 27 Οκτωβρίου.
Μάχη για τη ζωή του δίνει το 18 μηνών αγοράκι που κάηκε από καυτό λάδι – Στην Εντατική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου
Συγκλονίζει το νέο ατύχημα στην Καρδίτσα με θύμα ένα μωρό μόλις 18 μηνών, το οποίο δίνει μάχη για τη ζωή του στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας, μετά από σοβαρά εγκαύματα που υπέστη από καυτό λάδι.
Δείτε το βίντεo:
Το τραγικό περιστατικό συνέβη την ώρα που η μητέρα του μαγείρευε στο σπίτι τους. Στη φωτιά υπήρχε τηγάνι με καυτό λάδι και, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, το παιδί πλησίασε τον πάγκο της κουζίνας. Το σκεύος αναποδογύρισε και το καυτό λάδι χύθηκε πάνω του, προκαλώντας του εκτεταμένα εγκαύματα.
Η μητέρα, στην προσπάθειά της να το προστατεύσει, τραυματίστηκε και η ίδια.
Το αγοράκι μεταφέρθηκε αρχικά στο Νοσοκομείο Καρδίτσας, όπου οι γιατροί έκριναν πως έπρεπε να διακομιστεί άμεσα στη Λάρισα. Εκεί νοσηλεύεται διασωληνωμένο στη ΜΕΘ Παίδων, με εγκαύματα στο πρόσωπο, στα χέρια και στους ώμους.
Σύμφωνα με τις ιατρικές πληροφορίες, η κατάστασή του χαρακτηρίζεται σταθερή αλλά κρίσιμη, ενώ οι γιατροί παρακολουθούν στενά την πορεία του τις επόμενες ώρες. Μέσα στα επόμενα 24ωρα θα αποφασιστεί αν θα μεταφερθεί στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία» για πιο εξειδικευμένη φροντίδα.
Η είδηση έχει προκαλέσει συγκίνηση στην τοπική κοινωνία της Καρδίτσας, ενώ οι γιατροί απευθύνουν για ακόμη μια φορά έκκληση προς τους γονείς να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί με τα μικρά παιδιά στην κουζίνα, καθώς τα περισσότερα οικιακά ατυχήματα συμβαίνουν μέσα σε δευτερόλεπτα.
Επίθεση με πέτρα που παραλίγο να της κοστίσει τη ζωή δέχθηκε πριν από λίγα 24ωρα μια 70χρονη γυναίκα στη Μαρίνα της Γλυφάδας.
Επίθεση με πέτρα που παραλίγο να της κοστίσει τη ζωή δέχθηκε πριν από λίγα 24ωρα μια 70χρονη γυναίκα στη Μαρίνα της Γλυφάδας, προκαλώντας σοκ στην τοπική κοινωνία. Το περιστατικό σημειώθηκε λίγο πριν τις 8 το πρωί της περασμένης Παρασκευής, τη στιγμή που η άτυχη γυναίκα έκανε τη συνηθισμένη της βόλτα στο παραλιακό μέτωπο. Ξαφνικά, ένας άνδρας την πλησίασε και χωρίς καμία προειδοποίηση, της επιτέθηκε χτυπώντας την με μια μεγάλη πέτρα στο κεφάλι, ρίχνοντάς την αιμόφυρτη στο έδαφος.
Περαστικοί που είδαν τη σκηνή έτρεξαν να τη βοηθήσουν και ειδοποίησαν αμέσως το ΕΚΑΒ και την αστυνομία. Η 70χρονη μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο «Ασκληπιείο Βούλας» όπου οι γιατροί διαπίστωσαν σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι και στο πρόσωπο. Λόγω της κρισιμότητας της κατάστασής της, οι γιατροί έδωσαν μάχη για να τη σταθεροποιήσουν, ενώ λίγες ώρες αργότερα κρίθηκε αναγκαία η μεταφορά της στη γενική κλινική «Ιώνιο Θεραπευτήριο», όπου νοσηλεύεται διασωληνωμένη στη ΜΕΘ.
Οι αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ κατάφεραν να εντοπίσουν και να συλλάβουν τον δράστη λίγη ώρα μετά το περιστατικό. Πρόκειται για έναν 38χρονο άνδρα, ο οποίος, σύμφωνα με τις πληροφορίες, είναι άστεγος και αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Οι αρχές διαπίστωσαν ότι ο ίδιος είχε απασχολήσει και στο παρελθόν τις αστυνομικές και ψυχιατρικές αρχές, καθώς έχει αποδράσει συνολικά 18 φορές από ψυχιατρικά ιδρύματα, όπου νοσηλευόταν κατά καιρούς.
Ο 38χρονος οδηγήθηκε αρχικά στο Αστυνομικό Τμήμα Γλυφάδας και στη συνέχεια στις φυλακές Κορυδαλλού, ενώ έχει διαταχθεί να υποβληθεί σε νέα ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη προκειμένου να διαπιστωθεί η κατάσταση της υγείας του και το κατά πόσο είναι ικανός να παραστεί σε δίκη. Οι αστυνομικοί εξετάζουν εάν ο δράστης είχε προκαλέσει και άλλα παρόμοια περιστατικά στην περιοχή το τελευταίο διάστημα.
Η τοπική κοινωνία της Γλυφάδας είναι συγκλονισμένη από τη βίαιη αυτή επίθεση, καθώς η περιοχή της Μαρίνας θεωρείται κατά κανόνα ήσυχη και ασφαλής. Οι κάτοικοι ζητούν περισσότερη αστυνόμευση και μέτρα προστασίας, ιδίως τις πρωινές ώρες που πολλοί ηλικιωμένοι κάνουν βόλτα ή γυμνάζονται.
Η κατάσταση της 70χρονης παραμένει κρίσιμη, με τους γιατρούς να δίνουν καθημερινή μάχη για να κρατήσουν τη γυναίκα στη ζωή, ενώ οι συγγενείς της ζητούν δικαίωση και καλύτερη μέριμνα για ανθρώπους με ψυχιατρικά προβλήματα που κυκλοφορούν ανεξέλεγκτοι στους δρόμους.
Με τον καρκίνο να προβλέπεται ότι θα επηρεάσει 1 στους 2 άνδρες και 1 στις 3 γυναίκες στη διάρκεια της ζωής τους, οι προληπτικές στρατηγικές είναι απαραίτητες.
Εκεί έρχονται οι φύτρες μπρόκολου – μικρές σε μέγεθος, αλλά εξαιρετικά ισχυρές.
Γιατί έχουν σημασία οι φύτρες μπρόκολου
Οι φύτρες μπρόκολου περιέχουν από 20 έως 100 φορές περισσότερο από μια ουσία που ονομάζεται σουλφοραφάνη σε σχέση με το ώριμο μπρόκολο. Αυτό το φυτοχημικό είναι ένας από τους πιο ισχυρούς φυσικούς ενεργοποιητές ενός κυτταρικού αμυντικού μηχανισμού που ονομάζεται οδός NRF2, ο οποίος ενεργοποιεί εκατοντάδες προστατευτικά γονίδια σε όλο το σώμα.
Σε αντίθεση με τα κλασικά αντιοξειδωτικά που εξουδετερώνουν τις ελεύθερες ρίζες μία-μία, η σουλφοραφάνη ενεργοποιεί μακροχρόνιες προστατευτικές διαδικασίες. Από την αποτοξίνωση έως την επιδιόρθωση του DNA, αυτή η μικρή φυτική ένωση βοηθά το σώμα να αμυνθεί απέναντι στις βαθύτερες αιτίες των ασθενειών.
Τι είναι η σουλφοραφάνη;
Η σουλφοραφάνη ανήκει σε μια ομάδα ενώσεων που ονομάζονται ισοθειοκυανικά. Δημιουργείται όταν μασάτε ή πολτοποιείτε φύτρες μπρόκολου: ένα ένζυμο που λέγεται μυροσινάση μετατρέπει την πρόδρομη ένωση σε ενεργή σουλφοραφάνη.
Η συγκέντρωση των πρόδρομων ενώσεων είναι πολύ μεγαλύτερη στις φύτρες απ’ ό,τι στις ώριμες κεφαλές μπρόκολου, γεγονός που εξηγεί τη μοναδική τους δύναμη. Μισό φλιτζάνι φύτρες μπορεί να προσφέρει την ίδια προστατευτική ισχύ με αρκετά κιλά μπρόκολου.
Πώς λειτουργεί: Ενεργοποιώντας την οδό NRF2
Σκεφτείτε την NRF2 σαν τον εσωτερικό «κεντρικό διακόπτη» προστασίας του οργανισμού σας. Όταν η σουλφοραφάνη ενεργοποιεί αυτόν τον διακόπτη, το DNA δίνει σήμα σε εκατοντάδες γονίδια να ξεκινήσουν αμυντικές λειτουργίες, όπως:
Αποτοξίνωση: Ενίσχυση των ενζύμων φάσης II που εξουδετερώνουν καρκινογόνες ουσίες και απομακρύνουν ρύπους.
Επιδιόρθωση DNA: Υποστήριξη των φυσικών μηχανισμών που αποτρέπουν βλαβερές μεταλλάξεις.
Αντιφλεγμονώδη δράση: Μείωση της χρόνιας φλεγμονής χαμηλού βαθμού που τροφοδοτεί τον καρκίνο και άλλες ασθένειες.
Απόπτωση (αυτοκαταστροφή κυττάρων): Ενθάρρυνση ανώμαλων ή προκαρκινικών κυττάρων να πεθάνουν πριν εξαπλωθούν.
Επιστημονικά δεδομένα
Κλινικές δοκιμές έχουν δείξει τα αποτελέσματα της σουλφοραφάνης. Για παράδειγμα, συμμετέχοντες που κατανάλωσαν εκχύλισμα από φύτρες μπρόκολου απέβαλαν υψηλότερα επίπεδα αερομεταφερόμενων ρύπων, όπως το βενζόλιο, αποδεικνύοντας ενισχυμένη αποτοξίνωση. Εργαστηριακές μελέτες δείχνουν επίσης ότι η σουλφοραφάνη μπορεί να επιβραδύνει την ανάπτυξη καρκινικών κυττάρων, να μειώσει δείκτες φλεγμονής και να προάγει την υγιή κυτταρική λειτουργία.
Πρακτικός οδηγός: Πώς να τις εντάξετε στη ζωή σας
Πού να τις βρείτε: Φρέσκες φύτρες μπρόκολου συχνά πωλούνται στο ψυγείο των καταστημάτων υγιεινής διατροφής. Διαλέξτε φύτρες τραγανές, λευκές και πράσινες.
Πώς να τις καλλιεργήσετε: Χρησιμοποιήστε ένα βάζο με φαρδύ στόμιο, καπάκι για φύτρα ή τουλπάνι, και βιολογικούς σπόρους μπρόκολου. Μουλιάστε τους σπόρους όλη τη νύχτα, στη συνέχεια ξεπλύνετε και στραγγίστε δύο φορές την ημέρα. Σε 4–5 μέρες θα έχετε φρέσκες φύτρες έτοιμες για κατανάλωση.
Πώς να τις φάτε: Έχουν ήπια, ελαφρώς πιπεράτη γεύση που ταιριάζει σε σαλάτες, τοστ με αβοκάντο, wraps ή smoothies. Το μπλέντερ κρύβει τη γεύση αλλά διατηρεί τα οφέλη.
Πόσες να καταναλώνετε: Έρευνες δείχνουν ότι μισό φλιτζάνι την ημέρα αρκεί για να ενεργοποιήσει την οδό NRF2 και να προσφέρει προστατευτικά οφέλη. Η συνέπεια είναι το κλειδί.
Συμπέρασμα
Στην αναζήτηση αποτελεσματικών στρατηγικών υγείας, οι φύτρες μπρόκολου ξεχωρίζουν ως μια απλή αλλά ισχυρή επιλογή. Υποστηριζόμενες από δεκαετίες επιστημονικών ερευνών, αυτές οι μικροσκοπικές πράσινες τροφές συμβάλλουν στην αποτοξίνωση, την επιδιόρθωση του DNA, τον έλεγχο της φλεγμονής και την κυτταρική προστασία – όλα από μια φυσική, προσιτή πηγή.
Εντάσσοντας τις φύτρες μπρόκολου στην καθημερινότητά σας – είτε τις αγοράζετε είτε τις καλλιεργείτε μόνοι σας – επενδύετε στη μακροχρόνια υγεία και ανθεκτικότητά σας. Μια μικρή αλλαγή με πιθανότατα βαθύ αντίκτυπο.
Η φορολογική διοίκηση στην Ελλάδα εισέρχεται σε μια νέα ψηφιακή εποχή.
Το γνωστό σύστημα TAXIS / TAXISnet, που χρησιμοποιείται εδώ και δεκαετίες για τις συναλλαγές πολιτών και επιχειρήσεων με την Εφορία, πρόκειται να αντικατασταθεί από ένα σύγχρονο πληροφοριακό σύστημα. Η αλλαγή αυτή αποτελεί μέρος του σχεδίου ψηφιακού μετασχηματισμού της ΑΑΔΕ, με στόχο να γίνει η εξυπηρέτηση πιο γρήγορη, πιο απλή και πιο αυτοματοποιημένη.
Το νέο σύστημα, που θα τεθεί σε πλήρη λειτουργία έως το 2026, θα αντικαταστήσει όχι μόνο το TAXISnet αλλά και το ELENXIS, φέρνοντας ενιαία ψηφιακή διαχείριση για όλες τις φορολογικές και τελωνειακές υπηρεσίες. Θα περιλαμβάνει αυτοματοποιημένες διαδικασίες, τεχνητή νοημοσύνη για την ανίχνευση παραβάσεων και διασύνδεση όλων των υπηρεσιών σε μία πλατφόρμα. Οι αρχές του “Once Only” (δήλωση στοιχείων μόνο μία φορά) και του “Single Point of Contact” (ενιαίο σημείο εξυπηρέτησης) θα μειώσουν σημαντικά τη γραφειοκρατία.
Από το 2026, οι πολίτες θα έχουν πρόσβαση σε ένα προσωποποιημένο ψηφιακό προφίλ μέσα από το οποίο θα μπορούν να βλέπουν όλες τις υποχρεώσεις τους, να πληρώνουν φόρους, να λαμβάνουν ενημερώσεις και να υποβάλλουν δηλώσεις χωρίς να επισκέπτονται τη ΔΟΥ. Οι φορολογικές δηλώσεις θα είναι προσυμπληρωμένες με τα περισσότερα στοιχεία (μισθοί, συντάξεις, τόκοι, ενοίκια), ενώ ο χρήστης θα χρειάζεται απλώς να ελέγξει και να επιβεβαιώσει την ορθότητά τους. Αν δεν κάνει καμία αλλαγή, το σύστημα θα προχωρά αυτόματα στην υποβολή.
Για τις επιχειρήσεις και τους επαγγελματίες, η αλλαγή θα σημαίνει πλήρη ψηφιοποίηση της επικοινωνίας με την ΑΑΔΕ. Οι συναλλαγές, τα παραστατικά, οι επιστροφές φόρου και οι έλεγχοι θα πραγματοποιούνται ηλεκτρονικά, μειώνοντας τον χρόνο και το κόστος. Παράλληλα, η ΑΑΔΕ θα αποκτήσει ισχυρότερα εργαλεία για τον εντοπισμό φοροδιαφυγής και λαθρεμπορίου, αξιοποιώντας big data και αυτοματοποιημένους ελέγχους.
Ωστόσο, η μετάβαση δεν θα είναι χωρίς προκλήσεις. Η ψηφιοποίηση των αρχείων, η εκπαίδευση του προσωπικού και η προστασία των προσωπικών δεδομένων αποτελούν κρίσιμα ζητήματα που πρέπει να διασφαλιστούν. Επίσης, οι πολίτες θα πρέπει να φροντίσουν να ενημερώσουν σωστά τα στοιχεία τους (ΑΦΜ, e-mail, διεύθυνση) για να αποφευχθούν προβλήματα πρόσβασης στο νέο σύστημα.
Συνολικά, το τέλος του TAXISnet σηματοδοτεί μια νέα εποχή για την Εφορία στην Ελλάδα. Από το 2026, οι συναλλαγές θα γίνονται με λίγα μόνο «κλικ», χωρίς ουρές και χαρτιά. Οι πολίτες θα εξυπηρετούνται ευκολότερα, οι επιχειρήσεις θα έχουν μεγαλύτερη διαφάνεια και η διοίκηση θα μπορεί να λειτουργεί πιο αποτελεσματικά και δίκαια. Πρόκειται για μια βαθιά αλλαγή που θα φέρει τη χώρα πιο κοντά στα σύγχρονα ευρωπαϊκά πρότυπα ψηφιακής διακυβέρνησης.
Αφηγήσεις στρατιωτικών, δημοσιογράφων, Ερυθροσταυριτισσών και άλλων για τη μεγάλη βοήθεια των γυναικών της Πίνδου στους Έλληνες που μάχονταν τους Ιταλούς στα κακοτράχαλα βουνά της Ηπείρου
Η απρόσμενη, για τους περισσότερους, ελληνική νίκη στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο 1940-41, οφειλόταν στους αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και οπλίτες που πολέμησαν με αυταπάρνηση, στη στρατιωτική ηγεσία, αλλά και στον Ιωάννη Μεταξά, στον οποίο μπορούν να καταλογιστούν αρνητικά «σημεία» για άλλα θέματα, όμως, όπως γνωρίζουμε και από ανθρώπους που ζούσαν σε ακριτικά χωριά της Ηπείρου εκείνη την εποχή υπήρχαν προετοιμασίες για πολεμική σύγκρουση με τους Ιταλούς, τουλάχιστον από το 1939.
Βέβαια, τα περισσότερα οχυρωματικά έργα έγιναν σε Μακεδονία και Θράκη, λόγω του φόβου της επίθεσης από τη Βουλγαρία. Οι ιταλικές προθέσεις έγιναν πλέον ξεκάθαρες μετά την κατάληψη της Αλβανίας τον Απρίλιο του 1939. Τα χρονικά περιθώρια ήταν πλέον στενά για την Ελλάδα, ενώ δεν υπήρχαν και τα απαιτούμενα χρήματα. Όμως όσα δεν πρόλαβαν να γίνουν σε πολλούς τομείς ως τον Οκτώβριο του 1940 υλοποιήθηκαν χάρη στον άμαχο, αλλά γενναίο πληθυσμό της Ηπείρου, κυρίως της Πίνδου: ηλικιωμένους, παιδιά, πάνω απ’ όλα όμως, γυναίκες: τις θρυλικές γυναίκες της Πίνδου.
Η συμβολή των Ελληνίδων στην εποποιία του 1940
Όταν ξέσπασε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος, στις 28 Οκτωβρίου 1940, οι Ελληνίδες της εποχής έσπευσαν να βοηθήσουν, η καθεμιά με τον τρόπο τους. Γυναίκες της «καλής κοινωνίας» και αστές, που δεν γνώριζαν από δουλειά και στερήσεις, αγρότισσες, σαφώς πιο σκληραγωγημένες, που προσπαθούσαν να κρατήσουν ζωντανή την αγροτική παραγωγή αλλά πάνω απ’ όλα οι γυναίκες της Πίνδου. Η περιγραφή της Μαρίνας Πετράκη είναι ακριβής: «Σκληρή, αγέλαστη, μαυροφορεμένη, με τα γουρ(ου)νοτσάρουχ και τα σεγκούνια της (σύμφωνα με το ΧΡΗΣΤΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, της Ακαδημίας Αθηνών, σιγκούνι & σεγκούνι: μάλλινο, κυρίως γυναικείο, πανωφόρι της παραδοσιακής αγροτικής φορεσιάς < μεσν. σεγκούνι, σεγκούνα < αλβ. shegun) , η γυναίκα της Πίνδου παραστάθηκε σε όλο τον αγώνα. Αυθόρμητα, αυτόβουλα, χωρίς προσδοκία αναγνώρισης ή ανταμοιβής, αναπλήρωσε στα κακοτράχαλα βουνά της Πίνδου την κρατική μηχανή και μέριμνα… Όταν άρχισαν οι επιχειρήσεις, η έγνοια τους για τον αποκλεισμένο από τα χιόνια στρατό που μαχόταν χωρίς πολεμοφόδια όπλιζε με απαράμιλλο θάρρος τις ανήσυχες καρδιές των κατοίκων της Πίνδου που είχαν μείνει πίσω να «φυλάγουν τα έρμα». Μήτε το χιόνι μήτε ο εχθρός που πλησίαζε μπόρεσαν να σταματήσουν «τις λιτανείες των φτυαριών και κασμάδων». Μια ασυγκράτητη ορμή και ένας παράξενος ενθουσιασμός χαρακτήριζαν αυτό το παιδογυναικομάζωμα».
Η ‘μάνα του στρατιώτη’ στο μέτωπο
Μόλις στα τέλη Νοεμβρίου από τις εφημερίδες η ενημέρωση για τις «γυναίκες της Πίνδου»
Πέρασε σχεδόν ένας μήνας από την έναρξη του πολέμου για να υπάρξει ενημέρωση από εφημερίδα για τη δράση των γυναικών της Πίνδου! Στις 27/11/1940 άρθρο του δημοσιογράφου Μάνου Καρέλα, απεσταλμένου της εφημερίδας «Ασύρματος» στο μέτωπο έχει τίτλο: «Η εποποιία των γυναικών της Ηπείρου – Σε απρόσιτα βουνά μετέφεραν τα κανόνια». Μία από τις πρώτες ηρωικές πράξεις του πολέμου ήταν η δράση του θρυλικού «Αποσπάσματος Δαβάκη» στην Πίνδο, απέναντι στις άρτια εξοπλισμένες και εκπαιδευμένες ιταλικές μεραρχίες αλπινιστών. Περίπου 2.000 στρατιώτες, κουρασμένοι και παγωμένοι απάρτιζαν το «Απόσπασμα Πίνδου». Υπήρχαν επίσης σοβαρές ελλείψεις σε είδη ιματισμού, υπόδησης, κλινοσκεπασμάτων και πυρομαχικών. Ο Λόχος Ημιονηγών καθυστερούσε να φτάσει και οι στρατιώτες κινδύνευαν και από την πείνα. Εκεί όμως που τα μηχανοκίνητα «κολλούσαν» ή και αχρηστεύονταν από το χιόνι, τη λάσπη και τα κακοτράχαλα εδάφη «μίλησε η ψυχή» της Ηπειρώτισσας που κουβαλούσε τρόφιμα και πολεμοφόδια στους θαρραλέους στρατιώτες μας. Για τις γυναίκες της Πίνδου, τις οποίες παρομοιάζει με τις Σουλιώτισσες, γράφει ο Χαράλαμπος Κατσιμήτρος.
Ηπειρώτισσες γυναίκες ζαλωμένες στα κακοτράχαλα μονοπάτια της Πίνδου
«Τομεύς Αώου υπό τον Αντισυν/χην Φριζήν Μαρδοχαίσν εις Λάισταν είχε εντολήν να αποφράξη τας ορεινάς διαβάσεις των ορεινών όγκων Γκαμήλας. Διά τον ανεφοδιασμόν του Αποσπάσματος Φριζή νοτίως του Αώου διετέθησαν κλιμάκια εξ ιδιωτικών φορτηγών κτηνών, άτινα λίαν προθύμως παρέσχον οι κάτοικοι, χρησιμεύοντες και αυτοί ως ημιονηγοί. Αι δε γυναίκες της περιοχής Ζαγορίου και Πίνδου, πεφορτωμέναι με βαρύτατα κιβώτια πυρομαχικών, ανερριχήθησαν τας αποτόμους κλιτείς του ορεινού όγκου Γκαμήλας και Πάπιγκου κομίζουσαι πυρομαχικά εις τους μαχόμενους άνδρας μας. Αυταί είναι αι ηρωικαί γυναίκες της Πίνδου, αι οποίαι, όπως αι γενναίοι Σουλιώτισσαι, συνέδραμον εις τον αγώνα και προσέφερον πολυτίμους υπηρεσίας προς την Πατρίδα».
Γκαμήλα ή Τύμφη: ορεινό συγκρότημα του νομού Ιωαννίνων με υψόμετρο 2.497 μέτρα
Γλαφυρή και ρεαλιστική η περιγραφή της Μαρίνας Πετράκη:
«Μέρες και νύχτες ατελείωτης πορείας, φάλαγγες ολόκληρες γυναικών, «στρατός εν πορεία», ζαλωμένων (φορτωμένων, η λ. ζαλώνομαι σημαίνει φορτώνομαι), με πολεμοφόδια και τρόφιμα, δρασκελούν (δρασκελίζω κ’ δρασκελώ=υπερπηδώ) ποτάμια και φαράγγια και γκρεμούς. Σκαρφαλώνουν βουνά σαν τα αγρίμια, κοιτάζοντας μόνο μπροστά».
H Φρόσω Ιωαννίδου
Μια ξεχωριστή περίπτωση Ηπειρώτισσας ήταν η Φρόσω Ιωαννίδου (1896-1986). Γεννήθηκε στο Τσεπέλοβο Ζαγορίου. Σε μικρή ηλικία παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ιωαννίδη και εγκαταστάθηκε στα Γιάννενα. Ανέπτυξε από νωρίς μεγάλη κοινωνική δραστηριότητα. Το 1926 ήταν μέλος του Δ.Σ. του «Λυκείου Ελληνίδων», του Ορφανοτροφείου θηλέων και του Λυκείου «Ζωοδόχου Πηγή». Το 1940, μαζί με άλλες Γιαννιώτισσες οργάνωσε τη μεταφορά τραυματιών από το μέτωπο. Για τις γυναίκες της Πίνδου γράφει:
«Πού είναι οι γυναίκες; Ρωτάω. Οι γυναίκες, μου λέει ο ανθυπασπιστής Σιμιτζής κουβαλάνε πολεμοφόδια και τα ανεβάζουν στην Γκαμήλα και την Αστράκα. Πώς είναι δυνατόν, πώς μπορούν να ανέβουν γυναίκες φορτωμένες αυτά τα απάτητα βουνά που ανεβαίνουν μόνο τα ζαρκάδια; Ρωτώ. Τις δένουμε, μου απαντά, με χοντρές τριχιές από τη μέση και οι χωροφύλακες από την κορυφή τις τραβάνε. Κι αυτές, βαρυφορτωμένες, σκαρφαλώνουν σαν τα κατσίκια, πιασμένες πότε από τις πέτρες που προεξέχουν, πότε από τις ρίζες, γονατίζοντας και καμιά φορά από το βάρος, με κίνδυνο να γλιστρήσουν και να γκρεμοτσακιστούν στα βάραθρα που χαίνουν μπροστά τους. Ανεβαίνουν κατεβαίνουν αδιάκοπα και ρίχνουν και τίποτα κοτρόνια στον εχθρό κάτω πο’ χει φτάσει στα Τσερβαριώτικα Καλύβια. Μου πιάνετε η αναπνοή σαν τα ακούω όλα αυτά, σαλεύει ο νους μου.
Αστράκα: Κορυφή της Τύμφης, με υψόμετρο 2.436 μέτρα
Τσερβαριώτικα: Προφανώς εννοεί Καλύβια του χωριού Τσερβάρι, νυν Ελαφότοπος Ζαγορίου.
Αλλά και ο Ηπειρώτης λογοτέχνης Χρήστος Ζαλοκώστας, στο βιβλίο του «Πίνδος»: Η εποποιία στην Αλβανία» γράφει:
«Οι γυναίκες κουβάλησαν τα πυρομαχικά ως την κορυφή της Γκαμήλας. Σκυφτές, λυγισμένες στα δυο από το βάρος της κάσας των φισεκιών που τους βάραινε την πλάτη, ανέβαιναν με το ήσυχο, ακούραστο βήμα των ατσαλένιων τους ποδιών 18 σωστές ώρες κατά συνεχεία, ενώ πίσω ακολουθούσαν τα παιδιά τους, αυτά τα ελληνικά θηρία, φορτωμένα ταγάρια με γεμιστήρες πολυβόλων ή μια οβίδα του ορειβατικού. Στον γυρισμό κατέβαζαν τραυματίες, καμιά φορά και Ιταλούς, για τα νοσοκομεία. Στη Δόβρα δέθηκαν με τις τριχιές των ζώων που ανέβασαν τα κανόνια σε απόκρημνες θέσεις. Όπου βρέθηκαν χωριάτισσες κοντά στη μάχη, έπαιρναν μεγάλες πέτρες και τις έριχναν στους Ιταλούς. Οι χωρικοί έθρεψαν τον στρατό, κι επειδή ήταν φτωχοί και δεν τους περίσσευαν τρόφιμα, πείνασαν οι ίδιοι. Αν κανενός φαντάρου άνοιγε η αρβύλα, του έβγαζαν αμέσως και του έδιναν τα τσαρούχια τους, εξακολουθώντας τον δρόμο ξυπόλυτοι».
Δόβρα ή Δοβρά: το χωριό Ασπράγγελοι Ζαγορίου
Εκπληκτική είναι η ιστορία που αναφέρει η Φρόσω Ιωαννίδου:
«Μια μέρα πέρασε από την άκρη του χωριού μας μια γυναίκα μισόκαιρη (μεσόκοπη) που γύριζε από το μέτωπο της Πίνδου με ένα σαμάρι φορτωμένο στη ράχη της… είπε πως, καθώς πήγαινε με φορτίο στο μέτωπο, της γκρεμίστηκε κάπου το ζώο της (φοράδα).
Τότε φορτώθηκε δυο φορές το φόρτωμα της φοράδας της και το πήγε εκεί που έπρεπε, μια ώρα δρόμο, για να μην πάνε χαμένα αυτά που πήγαινε για τον Στρατό μας. Κατόπι γύρισε στην ψόφια φοράδα, φορτώθηκε το σαμάρι και γύρισε στο χωριό. Όταν κάποιος της είπε να μην στεναχωρηθεί για τη φοράδα γιατί θα πληρωθεί κάποτε, αυτή είπε με πατριωτική υπερηφάνεια: «Εγώ δεν χολιάζω (στενοχωριέμαι) που έχω δυο παιδιά στον πόλεμο και θα στεναχωρηθώ για την φοράδα; Ας πάνει γκορμπάνι (ας θυσιαστεί, πρόκειται μάλλον για ηπειρωτική απόδοση της λέξης κουρμπάνι < τουρκικό kurban). Και βιαστική (ξε)κίνησε για το χωριό της γιατί έλειπε τρεις μέρες».
Όπως είχαμε γράψει και στο blog της Παρασκευής 24/10 οι γυναίκες της Πίνδου έπαιξαν και τον ρόλο… του γεφυροποιού.
Έφτιαχναν χαλασμένα γεφύρια να περάσουν οι εφοδιοπομπές («στη γέφυρα του Κοκόρη, επειδή δεν πρόφταινε να την επισκευάσει γρήγορα το Μηχανικό μπήκαν οι γυναίκες ως το στήθος στο νερό και την τελείωσαν ανθημερόν») και γκρέμιζαν άλλα για να μην περάσει ο εχθρός.
«Προεψές κάηκεν επιτέλους η Γέφυρα Λάιστας, ένα γερό πέρασμα των Ιταλών. Ήταν βρεγμένη μούσκεμα και δεν έπαιρνε φωτιά. Ώσπου ένας Λαϊστιανός με 9 τενεκέδες πετρέλαιο που τους μάζεψαν εννέα γυναίκες και τους κουβάλησαν από διάφορα χωριά, βάζοντας και τα πουκάμισα τους μούσκεμα με πετρέλαιο προσάναμμα, την έκαψε στις μία τα μεσάνυχτα και, όταν το πρωί οι Ιταλοί, έτοιμοι να την διαβούν, την είδαν, λάκισαν τρομαγμένοι. (…) Στην Μπάγια και στα γύρω χωριά, στο Καπέσοβο και στη Λάιστα, έφταναν την ημέρα 50 με 60 φορτηγά και ξεφόρτωναν τρόφιμα και πολεμοφόδια που έπρεπε να μεταφερθούν 12 με 15 ώρες ποδαρόδρομο μέσα στις λάσπες και στα χιόνια μέχρι το Βρυσοχώρι και από κει όσο κρατούσε η μέρα, γιατί τη νύχτα τα μονοπάτια χάνονταν.
Ακούω για τις γυναίκες αυτές που ανέβαζαν τα πολυβόλα στην Γκαμήλα. Ένα βράδυ νυχτωθήκαν στη Δρακολίμνη με ένα κρύο φοβερό. Ήταν αδύνατο να προχωρήσουν με έναν αέρα που τις έπαιρνε σβάρνα. Ξεφορτώθηκαν, μαζεύτηκαν κουβάρι όλες μαζί, σκεπάστηκαν με κάτι τομάρια που βρήκαν εκεί και ξημέρωσαν κακήν κακώς, για να συνεχίσουν τον δρόμο τους φορτωμένες για την Γκαμήλα. Κρατώ τα ονόματά τους», αφηγείται με θαυμασμό η Φρόσω Ιωαννίδου.
Mπάγια: το χωριό Κήποι Ζαγορίου
Λαΐστα και Καπέσοβο: χωριά του Ζαγορίου
Δεν ήταν όμως μόνο οι σκληραγωγημένες Ηπειρώτισσες, αλλά και οι αρχόντισσες και οι κυράδες του Ζαγορίου, που μετέφεραν νυχθημερόν πυρομαχικά στον Γυφτόκαμπο και από εκεί στο Βρυσοχώρι. Ενδεικτική είναι η μαρτυρία του Γ. Βάτζιου.
«Μια κόρη επιστήμονας που είχε σπουδάσει στην Πόλη κουράστηκε, αλλά και το ζώο της δεν προχωρούσε. Ξεμοναχιάστηκε. Έδεσε τότε το σκοινί από το καπίστρι του μουλαριού στο χέρι της για να μην της φύγει μες το πυκνό σκοτάδι και τ’ αγιάζι που τρυπούσε τα κόκαλα. Ζώστηκε και αυτή με την τριχιά στο έλατο και περίμενε να ξημερώσει, με τα αστραπόβροντα και τα βογκητά των χαραδρών και των δασών. Τη βρήκαν το πρωί ξυλιασμένη και μισοαναίσθητη. Σώθηκε εκ θαύματος».
(Η μαρτυρία υπάρχει στο βιβλίο του Κ.Π. Λαζαρίδη «Το Ζαγόρι και η γυναίκα της Πίνδου).
Ο Τύπος αρχίζει σταδιακά να απονέμει τα εύσημα στις Ηπειρώτισσες. Μάλιστα, ο Παύλος Παλαιολόγος γράφει από το μέτωπο το πρώτο χρονογράφημα στο «Ελεύθερον Βήμα» για τις γυναίκες της Πίνδου.
«Καθυστερημένες φτάνουν οι εκθέσεις στη Γενική Διοίκηση της Ηπείρου για τη δράση των γυναικόπαιδων και των αμάχων κατά την περίοδο της εισβολής των Ιταλών στο ελληνικό έδαφος. (…) Δεν είναι έργο στο οποίον δεν επεδόθησαν. Στην αγκαλιά τους μετέφεραν τους τραυματίες οι γυναίκες (…) και δεν περιορίζονταν μόνο σε έργα ανθρωπισμού. Κατασκευάζουν δρόμους, γέφυρες, μεταφέρουν πολεμοφόδια, κινδυνεύουν μαζί με τους στρατιώτες (…) Έξω από το Τσεπέλοβο ο αξιωματικός πολεμούσε με άνδρες που είχαν μείνει νηστικοί τέσσερις μέρες. Πήρε το τηλέφωνο και ζητούσε επειγόντως άρβυλα και ψωμί. Τα σύρματα κομμένα. Ένας τηλεφωνητής του Τσεπέλοβου (…) ειδοποίησε τις γυναίκες (…) φορτώθηκαν στις πλάτες ό,τι είχαν και τράβηξαν για την κορυφή. (…)
Σας μετέφερα ακατάστατα, ατακτοποίητα, αχτένιστα, όπως βρήκα, τα στοιχεία των εκθέσεων. Τι χρειάζεται ο φραστικός διάκοσμος εκεί όπου μόνα τους βοούν τα πράγματα;»
Στο βιβλίο του Κ.Π. Λαζαρίδη «Το Ζαγόρι και η γυναίκα της Πίνδου», υπάρχει και η εξής μαρτυρία του Χρυσόστομου Σιουσόπουλου.
«Την 28η Οκτωβρίου κατά τις 9.30 φάνηκαν τα πρώτα μουλάρια αγκομαχώντας, φορτωμένα με κανόνια και με πυρομαχικά, στο χωριό Σουδενά. Ήταν αδύνατο να προχωρήσουν γιατί ο ανήφορος ήταν μεγάλος. Οι αξιωματικοί ξεφόρτωσαν και ζήτησαν βοήθεια από το χωριό. (…) Οι γυναίκες και οι κοπέλες φορτώθηκαν στις πλάτες τα κομμάτια πυροβόλων και κιβώτια με πυρομαχικά και τα μετέφεραν στη Λάιστα. Ένα φωτογραφικό συνεργείο της 8ης Μεραρχίας πήρε πολλές φωτογραφίες των γυναικών και κοριτσιών φορτωμένων. (…)
Αυτές οι φωτογραφίες προβάλλονται με τη λεζάντα πάντα «Οι γυναίκες της Πίνδου» και «Κάπου στο μέτωπο».
Σουδενά: Χωριό του νομού Ιωαννίνων στο Ζαγόρι, σήμερα Κάτω Πεδινά.
Σταδιακά ήρθε και η αναγνώριση για τις γυναίκες της Πίνδου, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και το εξωτερικό, ιδιαίτερα στη Μ. Βρετανία που δεινοπαθούσε εκείνη την εποχή από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς.
«Στο θέατρο Monsignor του Πικαντίλλυ προβάλλονταν τα τελευταία ελληνικά Επίκαιρα, αλλά έπρεπε να περιμένει κανείς ουρά για να μπορέσει να μπει μέσα. (…) ιδιαίτερα συγκινητικό ήταν το φιλμ με τις γυναίκες της Ηπείρου να μεταφέρουν στις πλάτες τους πυρομαχικά και τρόφιμα στην πρώτη γραμμή. Συχνά οι θεατές ξεσπούσαν σε χειροκροτήματα φωνάζοντας Μπράβο και Ζήτω». Θα σημειώσει υπερήφανα ο διευθυντής του Ελληνικού Τμήματος του BCC στο Λονδίνο Γ. Αγγέλογλου.
Μνημείο της γυναίκας της Πίνδου
Η δράση και η προσφορά τους αναγνωρίζονται και από το Γενικό Επιτελείο Στρατού σύμφωνα με έκθεσή του:
«Για την αντιμετώπιση των δυσχερειών του ανεφοδιασμού των μαχόμενων τμημάτων χρησιμοποιήθηκαν μεταξύ των άλλων και ομάδες από χωρικούς, γυναίκες και παιδιά, που προσέρχονταν αυθόρμητα και μετέφεραν τους φόρτους στους ώμους τους, κινούμενοι σε δύσβατα εδάφη, κάτω από πολύ δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Έτσι οι κάτοικοι της Πίνδου παρουσίασαν στους μαχητές ένα λαμπρό παράδειγμα πατριωτισμού και υψηλής αντιλήψεως του καθήκοντος».
(«Επίτομη ιστορία του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, 1940-1941, Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, Αθήνα 1985).
Γιατί όμως καθυστέρησε τόσο πολύ να γίνει γνωστή στο πανελλήνιο η προσφορά των γυναικών της Πίνδου; Αυτό οφείλεται στο ότι το καθεστώς Μεταξά έδωσε την πρώτη άδεια σε δημοσιογράφο να μεταβεί στο μέτωπο στις 19 Νοεμβρίου, ενώ δηλαδή είχε αρχίσει η ελληνική αντεπίθεση και η απώθηση των Ιταλών. Πρώτος δημοσιογράφος που πήγε στο μέτωπο ήταν ο Θ. Μαλαβέτας του «Έθνους». Την ίδια μέρα (19/11) αναχώρησαν και ο Σπύρος Μελάς (γνωστός λογοτέχνης και Ακαδημαϊκός αργότερα) και ο Θ. Αμουτζόπουλος, συνεργάτες και οι δύο της «Καθημερινής». Στις 20/11 αναχώρησαν οι Π. Παλαιολόγος και Ν. Γιοκαρίνης του «Ελεύθερου Βήματος». Ως την κατάληψη της Κορυτσάς (22/11/1940), σχεδόν όλες οι εφημερίδες είχαν απεσταλμένους στην Ήπειρο.
Μάχη Ελληνίδων και Ιταλών!
Τέλος, καταγράφεται κι ένα περιστατικό συμπλοκής γυναικών με Ιταλούς στρατιώτες στις 20 Νοεμβρίου, στο χωριό Λίμνη(χωριό του Πωγωνίου του νομού Ιωαννίνων) της Ηπείρου. Μια ομάδα Ιταλών στρατιωτών είχαν μαζέψει καμιά δεκαριά νεαρές γυναίκες και τις πήγαιναν στο σχολείο του χωριού, όταν εμφανίστηκαν ξαφνικά Εύζωνοι. Οι Ιταλοί αιφνιδιάστηκαν τόσο από την παρουσία των Ευζώνων όσο και από την αντίδραση των γυναικών του χωριού, οι οποίες με ξύλα και τσεκούρια τους κυνήγησαν. Από τη συμπλοκή σκοτώθηκαν περίπου δέκα Ιταλοί και αιχμαλωτίστηκαν είκοσι πέντε.
Παραθέτουμε μια άψογη περιγραφή για τις γυναίκες της Πίνδου της Μαρίνας Πετράκη, από το βιβλίο «1940- Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ»: «Οι γυναίκες αυτές, ανώνυμες οι περισσότερες, με τα ροζιασμένα χέρια, τις κυρτωμένες ράχες, που σκαρφάλωναν πέτρα πέτρα τα γιδόστρατα (στενά, δύσβατα, χωμάτινα, ορεινά μονοπάτια, από τα οποία περνούν μόνο γίδια) στα απάτητα βουνά με τη βροχή και το χιόνι κουβαλώντας τα βόλια, μετέφεραν τραυματίες και έθαβαν τους νεκρούς που ξέμεναν στο χιόνι, έκαναν το χρέος τους χωρίς προσδοκίες ανταμοιβής και αναγνώρισης: «Ε, ήμασταν εδώ και κρατούσαμεν άμυνα, τι άλλο;» δηλώνουν σεμνά χρόνια μετά»…
Ενδιαφέρουσες είναι και οι μαρτυρίες που υπάρχουν στο βιβλίο των : Χατζηπατέρα-Φαφαλιού, Μαρτυρίες 1940-1941, Αθήνα, Κέδρος, 1982). Παραθέτουμε μερικές.
Οι γυναίκες της Πίνδου
Όταν φύγαμε από τη Λάρισα για να πάμε στην Κοζάνη, στο Σαραντάπορο εκεί πέρα οι δρόμοι τότε ήτανε καλντερίμια και χωματόδρομοι, θυμάμαι εκεί επάνω πριν από τα Σέρβια ότι ήταν γυναίκες οι οποίες την δεύτερη ημέρα ακριβώς προς την τρίτη φτιάχνανε τον δρόμο, δηλαδή ρίχνανε πέτρες μες στις λάσπες. Από τότε, από την ίδια μέρα και βέβαια εν συνεχεία στην Ήπειρο εθαυμάσθησαν οι γυναίκες αυτές. Εθαυμάσθησαν πολύ γιατί μετέφεραν εκεί που δεν μπορούσε ούτε μουλάρι. Βάζανε στην πλάτη, μαθημένες αυτές, αυτές κουβαλούσαν νερό και ξύλα. Πήγαιναν στο ρουμάνι μια ώρες δυο, φορτωνόταν τα ξύλα στην πλάτη και τα μετέφεραν στα σπίτια τους μέσα στα χιόνια. Εκάνανε βέβαια μια προμήθεια από το καλοκαίρι για τον χειμώνα, κάνανε για ένα μήνα, από κει και ύστερα. Πηγαίνανε πλέον μέσα στα χιόνια…
Γυναίκες που κουβαλούσαν πυρομαχικά.
7 Νοεμβρίου 1940. Σήμερα σκοτώθηκαν δύο παιδιά του 33ου Συντάγματος και αυτό μάνιασε περισσότερο τους στρατιώτες. Φωνάζαν εμπρός για τη Ρώμη. Ο θάνατος αυτός αντί να μας δειλιάσει μας έδωσε περισσότερα φτερά για να κυνηγήσουμε τους Ιταλούς. Συνάντησα γυναίκες που κουβαλούσαν πυρομαχικά. Μία ήτο 88 ετών. Μία μου είπε κλείδωσε το μικρό σε μια καλύβα για να βοηθήσει τον στρατό. Το βράδυ είδα μια γριούλα να κρατά δυο μικρά και η μητέρα τους ζύμωνε ψωμί για τον στρατό με το φως δυο κεριών που είχε μέσα σ’ ένα ποτήρι. Τα χιόνια, ο πάγος, το τρομερό κρύο, δεν φαίνονταν να τις τρόμαζε. Όλες γεμάτες χαρά ήθελαν να προσφέρουν στο στρατό ό,τι δεν μπορούσαν τα μεταγωγικά. Αλήθεια γυναίκες θαύμα. Τι διαφορά με τις πόλεις!
(Από το Ημερολόγιο Πολέμου του Αργύρη Μπαλατσού, στο: Χατζηπατέρα-Φαφαλιού, Μαρτυρίες 1940-1941, Αθήνα, Κέδρος, 1982, σ. 103)
Ζωντανό τείχος.
Οι νικηταί της Πίνδου προχωρούσαν. Καθώς έφτασαν στον ποταμό Βογιούσα κι είδαν οι ατρόμητες γυναίκες της Πίνδου πως το απότομο ρέμα εμπόδιζε τους σκαπανείς στη δουλειά τους, έκαναν αυθόρμητα κάτι, που ξανάγινε ύστερα στον Καλαμά και στο Δρίνο: μπήκαν οι ίδιες μέσα στα νερά και, πιασμένες σφικτά από τους ώμους, σχημάτισαν πρόσχωμα, που ανάκοβε την ορμή του ποταμού και ευκόλυνε τους γεφυροποιούς!
Γυναίκες καθαρίζουν τον αυχένα της Κατάρας από τα χιόνια για να περάσει ο Ελληνικός Στρατός
Βασική πηγή του άρθρου είναι το βιβλίο της Μαρίνας Πετράκη «1940- Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ», Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ, 2014.
Οι ερμηνείες των λέξεων και οι πληροφορίες για τα τοπωνύμια έγιναν από τον υπογράφοντα το άρθρο, με πηγές το ΧΡΗΣΤΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, της Ακαδημίας Αθηνών και το ΕΠΙΤΟΜΟ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, των Μιχαήλ Σταματελάτου και Φωτεινής Βάμβα-Σταματελάτου, Εκδόσεις ΕΡΜΗΣ, 2006
Ο Ιταλός Ρενάτο Βιντάλ δημιούργησε μια τέλεια εναλλακτική σε σχέση με την παραδοσιακή μορφή στέγασης.
Το σπίτι M.A.Di. είναι ένα αναδιπλούμενο σπίτι που κοστίζει μόλις 27.000 ευρώ και 3 άνθρωποι μπορούν να το συναρμολογήσουν σε μια επίπεδη επιφάνεια μέσα σε μόλις 6 ώρες.
Το κτίριο είναι πιστοποιημένο ως σεισμικά ασφαλές και δημιουργήθηκε από υλικά υψηλής ποιότητας. Βγαίνει στα μεγέθη των 27 και 84 τετραγωνικών μέτρων. Περιλαμβάνει μπάνιο και εγκαταστάσεις υγιεινής, συνδέσεις κουζίνας, κλιμακοστάσιο και τεχνικές εγκαταστάσεις. Επιπλέον, μπορείτε να εγκαταστήσετε ηλιακό θερμοσίφωνα και φωτισμό LED.
“Δημιουργεί ένα ζεστό και ασφαλές μέρος που μπορεί να προσαρμοστεί τελείως στις ανάγκες σας”, αναφέρει η ιστοσελίδα. Ο χρόνος παράδοσης μπορεί να φτάσει τις 60 μέρες μετά την τελική έγκριση των σχεδίων.
Το M.A.Di. μπορεί να μοιάζει με ένα συνηθισμένο σπίτι, αλλά εκτός από το εξωτερικό του όλα τα υπόλοιπα απέχουν πολύ από την έννοια του συνηθισμένου.
Πρόκειται για ένα αναδιπλούμενο σπίτι που κοστίζει μόλις 27.000 ευρώ και 3 άνθρωποι χρειάζονται μόνο 6 ώρες για να το συναρμολογήσουν.
Το σπίτι δεν χρειάζεται να τοποθετηθεί πάνω σε τσιμέντο. Κατά συνέπεια, δεν έχει καμία αρνητική επιρροή στο περιβάλλον.
Δείτε το βίντεο που ακολουθεί.
Έτσι μοιάζει η κατασκευή ολοκληρωμένη.
Το εσωτερικού του σπιτιού έχει ένα μοντέρνο στυλ.
Υπάρχουν 2 μεγέθη των 27 και 84 τετραγωνικών μέτρων.
«Στον θάνατο, Ιλάειρα, είμαστε πάντα μόνοι μας» είπε η Φωτεινή Ψυχίδου στην Ιλάειρα Ζήση.
Στη στήλη «Τι ψυχή(δου) θα παραδώσεις» της εκπομπής «Breakfast@Star» βρέθηκε το πρωί της Τρίτης 7/2 η Ιλάειρα Ζήση. Και όπως ήταν αναμενόμενο μας έδωσε αρκετές ατάκες και τροφή για σχόλια.
Η σύζυγος του Μαυρίκιου Μαυρικίου έκανε μια άκρως «μακάβρια» συζήτηση με τη Φωτεινή Ψυχίδου, όπου, μεταξύ άλλων αποκάλυψε, πώς φαντάζεται την… κηδεία της.
«Η κορυφαία στιγμή της ζωής μου ήταν όταν παντρεύτηκα τον Μαυρίκιο. Μας άγγιξε θεϊκό χέρι, ήταν γραφτό να είμαστε μαζί. Αν οργανώσει την κηδεία μου ο Μαυρίκιος, όλοι θα φοράνε παγιέτες.
Ιλάειρα Ζήση: «Στην κηδεία θα φοράω φουσκωτό γκράντε φόρεμα»
Φυσικά και θα έρθουν στην κηδεία μου τα σκυλάκια μου, ο Τικ και ο Τοκ. Θα φοράω φουσκωτό γκράντε φόρεμα, θα είναι μεγάλη η κάσα. Αν πέθαινα αύριο το πρωί, σήμερα το βράδυ δεν θα έκανα σ…ξ, δεν θα κάνω ότι κάνουν όλοι», είπε η Ι. Ζήση.
Κλείνοντας, η Ιλάειρα ανέφερε:
«Θα ήθελα να αναστήσω τη Βουγιουκλάκη. Νομίζω ότι της μοιάζω λίγο».
Ιλάειρα Ζήση: «Με τον Μαυρίκιο μάς άγγιξε θεϊκό χέρι
Μαρία Καβογιάννη: Η σπάνια φωτογραφία από την εποχή που εργαζόταν ως δασκάλα σε δημοτικό σχολείο
Εξαιρετικά ταλαντούχα η Μαρία Καβογιάννη, μπήκε στη ζωή του τηλεοπτικού (και θεατρικού κοινού) με ρόλους κωμικούς αλλά και δραματικούς.
Τελευταία την απολαμβάνουμε στον ρόλο της Μαρίας στο Maestro του Χριστόφορου Παπακαλιάτη.
Πριν γίνει ηθοποιός
Πριν ασχοληθεί με το επάγγελμα του ηθοποιού, η Μαρία Καβογιάννη σπούδασε οικονομικά στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και παιδαγωγικά στο Μαράσλειο Διδασκαλείο. Εργάστηκε πολλά χρόνια ως εκπαιδευτικός. Παράλληλα φοίτησε και στη Δραματική Σχολή του Καρόλου Κουν, απ’ όπου αποφοίτησε το 1986 μαζί με τις Καίτη Κωνσταντίνου και Υρώ Μανέ.
Η φωτογραφία για την οποία μιλάμε εμφανίστηκε στο instagram μέσα από τον λογαριασμό Elena’ s Diary και γυρίζει τον χρόνο πίσω αρκετά.
“Δεν ήθελα ποτέ να γίνω ηθοποιός αλλά δεν ξέρω και γω πως παρασύρθηκα και έγινα. Τελείωσα το σχολείο, πήγα σε μια σχολή, πέρασα στην ΑΣΟΕ και σπούδασα οικονομικά και μετά έγινα δασκάλα” έχει αφηγηθεί η αγαπημένη ηθοποιός. “Σαν δασκάλα ήμουν πάρα πολύ χαρούμενη που έκανα αυτό το επάγγελμα και ήθελα να δώσω στα παιδιά πάρα πολλές πληροφορίες, να μάθουν πολλά πράγματα και ιδίως για την τέχνη. Ασχολήθηκα πάρα πολύ με τα παιδιά του δημοτικού όπου και δούλεψα για επτά χρόνια. Και βέβαια ήμουν πάρα πολύ φιλότιμη δασκάλα γιατί ήθελα να κάνω στα παιδιά ότι μπορούσα περισσότερο ανεξαρτήτως από την μεγάλη μου ανάγκη να τους μάθω τέχνη κυρίως. Αναγκαστικά δίδαξα και πάρα πολλά άλλα μαθήματα όπως γεωγραφία, ανθρωπολογία, ιστορία και έχω πολλές αναμνήσεις. Με την μαθήτρια της φωτογραφίας διατηρώ επαφές, έχει γίνει έκτακτο παιδί και καταπληκτική φωτογράφος“.
Φρίκη προκαλεί ένα εύρημα σε διαμέρισμα στην Αττική στο πλαίσιο έρευνας που έγινε από την Υποδιεύθυνση Καταπολέμησης Διακίνησης και Εμπορίας Ανθρώπων και Αγαθών της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμέηνου Εγκλήματος. Εκτός από δεκάδες αρχαιότητες, βρέθηκε και ένα ανθρώπινο έμβρυο μέσα σε διάφανο γυάλινο μπουκάλι.
Ένας 77χρονος Έλληνας συνελήφθη για την υπόθεση, κατηγορούμενος για παραβάσεις της νομοθεσίας για την προστασία των αρχαιοτήτων και εν γένει της πολιτιστικής κληρονομιάς, καθώς και απείθεια και υπεξαίρεση.
Ειδικότερα, στο πλαίσιο διενεργούμενης προκαταρκτικής εξέτασης, πραγματοποιήθηκε έρευνα στην οικία του κατηγορούμενου, όπου βρέθηκαν και κατασχέθηκαν 39 αρχαία και πιθανώς αρχαία αντικείμενα, όπως μαρμάρινες και πήλινες φιάλες και κεφαλές, πυξίδες, ειδώλια, κύπελλα, αμφορέας, αγγείο, αρύβαλλος, οινοχόη, κυάθια, όστρακα, τμήμα λίθου, καθώς και 1 φιάλη με υγρό και ανθρώπινο έμβρυο.
