Με ένα άκρως ανοιξιάτικο στιγμιότυπο καλωσόρισε την Πρωτομαγιά η Μαρέβα Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη, δίνοντας το δικό της αισιόδοξο μήνυμα για την έναρξη του νέου μήνα.
Στην ανάρτηση που δημοσίευσε σήμερα, 1η Μαΐου, στον προσωπικό της λογαριασμό στα social media, η σύζυγος του Κυριάκου Μητσοτάκη μοιράστηκε μια εντυπωσιακή εικόνα από ένα χειροποίητο μαγιάτικο στεφάνι.
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για δύο στεφάνια, τοποθετημένα το ένα πάνω από το άλλο, γεμάτα με πολύχρωμα λουλούδια που αποτυπώνουν τη φρεσκάδα και τη ζωντάνια της εποχής.
Η ίδια συνόδευσε την εικόνα με μια λιτή αλλά χαρακτηριστική λεζάντα: «Happy May! May this month be better than the last one», εκφράζοντας την ευχή ο Μάιος να φέρει κάτι καλύτερο από τον Απρίλιο.
Θυμίζουμε άλλωστε πως ο προηγούμενος μήνας ήταν δύσκολος για την ίδια, καθώς είχε εισαχθεί εσπευσμένα στο νοσοκομείο μετά από πόνους που είχε στην κοιλιά. Οι γιατροί προχώρησαν άμεσα σε χειρουργείο για ειλεό, με την επέμβαση να ολοκληρώνεται με απόλυτη επιτυχία και την Μαρέβα Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη να μεταφέρεται σε θάλαμο και να παίρνει εξιτήριο μετά από 8 ημέρες νοσηλείας.
Δείτε το βίντεο:
Μητσοτάκης για Πρωτομαγιά: «Πριν να δούμε αν μας το φέρει ο Ακίλας, δείτε τι έχουμε φέρει εμείς για τους εργαζόμενους»
Με αφορμή, μάλιστα, τη συμμετοχή του Ακύλα στη φετινή Eurovision, ο πρωθυπουργός ξεκινά το βίντεο με την ατάκα «πριν να δούμε αν μας το φέρει ο Ακύλας, δείτε τι έχουμε φέρει εμείς για τους εργαζόμενους».
Απαριθμώντας τα μέτρα για τους εργαζόμενους, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναφέρει:
την αύξηση του κατώτατου μισθού από τα 650 ευρώ που ήταν το 2019, στα 920 ευρώ που είναι σήμερα
τη μείωση της ανεργίας κατά 10 μονάδες, δηλαδή παραπάνω από 550.000 νέες θέσεις εργασίας
τον μηδενισμό του φόρου για νέους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών και τη μείωση φόρων για όλους με έμφαση στις οικογένειες με παιδιά
το ξεπάγωμα των τριετών μετά από 12 ολόκληρα χρόνια που σημαίνει επιπλέον αύξηση μισθού
την επαναφορά συλλογικών συμβάσεων
τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 5,4 μονάδες
την επέκταση του επιδόματος μητρότητας στον ιδιωτικό τομέα από τους 6 στους 9 μήνες
και ίσως το πιο σημαντικό: την ψηφιακή κάρτα εργασίας για σχεδόν 2 εκατομμύρια εργαζόμενους ώστε να καταγράφονται πραγματικά οι ώρες τις οποίες δουλεύετε
«Σίγουρα δεν θα τα πεις και λίγα. Επειδή σήμερα θα ακούσετε πολλά εύκολα συνθήματα εντυπωσιασμού αλλά και πολλές ανεφάρμοστες προτάσεις εμείς απαντάμε με το έργο μας» καταλήγει ο πρωθυπουργός.
«Μηχανεύονται τα πάντα για να μας διασπάσουν με βαλτούς και αδύναμους, όσοι φοβούνται τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία»
«Ο Μάιος θα είναι ιστορικός για την Ελλάδα και το κίνημά μας» υπογραμμίζει η Μαρία Καρυστιανού σε νέα της παρέμβαση την Παρασκευή (01.05.2026), επιβεβαιώνει την πρόθεση για νέο κόμμα μέσα στον μήνα.
Με ανάρτησή της στο Χ (πρώην Twitter), η Μαρία Καρυστιανού καταγγέλλει ότι επιχειρούνται παρεμβάσεις στο υπό ίδρυση κόμμα «μέσω εξαγορών, ψευδών υποσχέσεων και συκοφαντιών», προσθέτοντας ότι «προσπαθούν συστηματικά να μας διχάσουν».
Στο μήνυμά της κάνει λόγο για μεθοδευμένες ενέργειες διάσπασης, σημειώνοντας ότι «μηχανεύονται τα πάντα για να μας διασπάσουν με βαλτούς», καλώντας τους υποστηρικτές της «να μην πιστεύετε τα ψεύδη και τη λασπολογία».
Αναλυτικά η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού:
«Μέρα μαγιού μου μίσεψες», λέει το μυρολόι του Γιάννη Ρίτσου για τους αδικοχαμένους μας και έχει ταυτιστεί με την Παγκόσμια ημέρα γόνα για τα δικαιώματα των εργαζομένων. Μια ημέρα ιστορικής μνήμης που διδάσκει και μας θυμίζει τα τραγικά λάθη του διχασμού. Μια μέρα που μας δείχνει πόσο μπορούμε να πετύχουμε ενωμένοι, παραμερίζοντας διαφορές, εγωισμούς και προσωπικές ατζέντες.
Δείτε το βίντεο:
Προτάσσοντας αυτή την ενότητα στην πράξη, μέσα στο κίνημά μας, συνειδητοποιούμε πόσο θέλουν και προσπαθούν μεθοδικά να μας διχάσουν, εξαγοράζοντας κάποιους, παρασύροντας άλλους με ψεύτικες υποσχέσεις, συκοφαντώντας και αλλοιώνοντας την ίδια τη σημασία των λέξεων. Μηχανεύονται τα πάντα για να μας διασπάσουν με βαλτούς και αδύναμους, όσοι φοβούνται τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία. Γι’ αυτό σας καλώ να μην πιστεύετε τα ψεύδη και τη λασπολογία.
Είμαστε ως κίνημα ενωμένοι, δυνατοί και αποφασισμένοι όσο ποτέ. Σας καλώ να μείνουμε πιστοί στον ιερό σκοπό μας, να τιμήσουμε με αγώνα έως την τελική δικαίωση όλα τα θύματα, που μας ένωσαν και οδηγούν τη δράση μας. Είναι όλοι τους αδέλφια και παιδιά μας.
Δείτε το βίντεο:
Ο φετινός Μάιος θα είναι ιστορικός για την Ελλάδα και το κίνημά μας. Έγινε το ξεκίνημα για να τιμωρούνται πλέον οι ένοχοι και οι αδικοπραγούντες. Για να μην χρειαστεί ποτέ ξανά να θρηνήσουν μάνες και συγγενείς, τα παιδιά και τους αγαπημένους τους.
Για να φέρουμε την ελπίδα στη ζωή μας για τα παιδιά και την πατρίδα».
Υπενθυμίζεται ότι την 1η Απριλίου, πρώτη ημέρα διεξαγωγής της δίκης για τα Τέμπη, αλλά και την ημέρα που η αδικοχαμένη κόρη της είχε τα γενέθλιά της, η Μαρία Καρυστιανού είχε ανακοινώσει την ίδρυση του κόμματός της με μία ανάρτηση στα social media και με το σύνθημα «Ξεκινάμε για την ελπίδα».
Σήμερα Παρασκευή, 2 Μαΐου, σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη της Οσίας Ματρώνης εκ Ρωσίας και του Αγίου Έσπερου μάρτυρος,
Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι τα εξής:
Ματρώνα, Ματρόνα*.
Έσπερος, Εσπέρα, Εσπερία,
Αυγερινός, Αυγέρης, Αυγίτης,
Αυγέρας, Αυγέρου, Αυγερού
Οσία Ματρώνα εκ Ρωσίας
Η Οσία Ματρώνα γεννήθηκε το 1881 μ.Χ. στο χωριό Σέμπινο Επιφανίσκαγια του νομού της Τούλα, που σήμερα ονομάζεται Κομίφσκι, από ευσεβείς και ενάρετους γονείς, τον Δημήτριο και τη Ναταλία. Η Οσία είχε ακόμη τρία αδέλφια, τον Ιβάν, τον Μιχαήλ και την Μαρία. Οι γονείς της, επειδή ήταν φτωχοί, σκέφθηκαν να δώσουν το παιδί που περίμεναν στο ορφανοτροφείο του Γκολίτσιν. Όμως η μητέρα της Ματρώνας είδε, πριν την γέννησή της στο όνειρό της ότι ήλθε και κάθισε πάνω στο δεξί της χέρι ένα πουλί με ανθρώπινη μορφή αλλά χωρίς μάτια. Τότε θεώρησε το όνειρό της ως σημείο προς τον Θεό, ότι το παιδί που θα φέρει στον κόσμο θα είναι σκεύος εκλογής και έτσι αποφάσισαν να μην το δώσουν στο ορφανοτροφείο.
Η Οσία γεννήθηκε τυφλή. Στη βάπτισή της, που έγινε από τον ιερέα Βασίλειο, ευλαβή και προορατικό, σχηματίσθηκε πάνω από την κολυμβήθρα ένα ανάλαφρο σύννεφο που ανέδιδε ευωδία. Ήταν και αυτό σημείο που φανέρωνε την πνευματική πρόοδο που θα είχε η Αγία.
Το μόνο μέρος που πήγαινε συνέχεια, επειδή ήταν τυφλή, ήταν η εκκλησία. Όταν η μητέρα της δεν την εύρισκε στο σπίτι, ήξερε ότι η Ματρώνα ήταν στην εκκλησία. Από την παιδική της ηλικία ακόμη, της είχε δοθεί το προορατικό και διορατικό χάρισμα. Γνώριζε τις ασθένειες των ανθρώπων, τα προβλήματά τους, τις αστοχίες τους και έτσι τους προειδοποιούσε και τους συμβούλευε.
Η Οσία επισκέφθηκε πολλά προσκυνήματα της Ρωσίας. Σε ένα από τα προσκυνήματά της βρέθηκε μπροστά στον Άγιο Ιωάννη της Κροστάνδης, που τότε ζούσε ακόμα. Χωρίς να δει την Οσία, είπε να ανοίξουν χώρο και φώναζε: «Ματρώνα, έλα εδώ», χωρίς να την γνωρίζει. Και συνέχισε ο Άγιος Ιωάννης: «Αυτή θα είναι η διάδοχός μου. Αυτή είναι ο όγδοος στύλος της Ρωσίας». Η Αγία ήταν τότε δεκατεσσάρων ετών.
Σε ηλικία δεκαεπτά ετών η Ματρώνα όχι μόνο δεν έβλεπε, αλλά σταμάτησε και να περπατάει. Έζησε έτσι παράλυτη πενήντα χρόνια. Παρόλα αυτά, ποτέ δεν παραπονέθηκε και έλεγε ότι είναι πνευματική η αιτία για όλα αυτά που της συνέβαιναν και μόνο ο Θεός γνωρίζει τις αιτίες. Έλεγε σε εκείνους που την επισκέπτονταν: «Θα έλθει ο καιρός που θα σας βάλουν μπροστά σας ψωμί και Σταυρό, για να διαλέξετε. Θα περάσουμε δύσκολους καιρούς και εμείς οι Χριστιανοί πρέπει να διαλέξουμε τον Σταυρό».
Τον κόσμο που την επισκεπτόταν τον ευλογούσε, έβαζε τα χέρια της πάνω στην κεφαλή τους και τους διάβαζε προσευχές. Στο μέτωπό της, από τους πολλούς σταυρούς που έκανε, σχηματίσθηκε λακουβίτσα. Ο Θεός την αξίωσε και με το χάρισμα της θαυματουργίας και έτσι πολλούς θεράπευσε και ωφέλησε πνευματικά.
Ο Άγιος Θεός της αποκάλυψε πως πλησίαζε η ημέρα της εξόδου της από τον μάταιο τούτο κόσμο. Τρεις ημέρες πριν την κοίμησή της, έδωσε οδηγίες για την εξόδιο ακολουθία της και τον ενταφιασμό της. Η Οσία Ματρώνα κοιμήθηκε με ειρήνη το 1952 μ.Χ. και ενταφιάσθηκε στο κοιμητήριο της μονής του Δανιήλ.
Τι σημαίνουν αυτές οι κόκκινες και κίτρινες βούλες στα ελαστικά;
Αυτές οι χρωματιστές βούλες συναντώνται στα καινούρια ελαστικά και η σημασία τους είναι σημαντική.
Όλα τα νέα ελαστικά διαθέτουν πάνω ορισμένες ενδείξεις και σύμβολα που προβάλλουν πληροφορίες. Επίσης, στα πλαϊνά των ελαστικών υπάρχουν και κάποιες χρωματιστές βούλες. Η σημασία τους δεν είναι καθόλου διακοσμητική, όπως μπορεί να υποθέσει κάποιος. Αντιθέτως, δείχνουν κάτι σημαντικό.
Οι κόκκινες και κίτρινες κουκίδες υποδηλώνουν τα χαρακτηριστικά του ελαστικού και ειδικότερα τις ατέλειες του. Τα ελαστικά, όποιος δεν γνωρίζει, δεν είναι 100% ζυγισμένα, ούτε έχουν το τέλειο σχήμα. Εμφανίζουν μια ελαφρά ανισορροπία στην κατανομή βάρους και στο ύψος, οπότε οι κατασκευαστές τοποθετούν σε συγκεκριμένα σημεία αυτές τις βούλες για να δείξουν που βρίσκεται το «ελάττωμα».
Η κίτρινη κουκίδα δείχνει το ελαφρύτερο τμήμα του ελαστικού. Συνήθως είναι τοποθετημένη δίπλα στη βαλβίδα, αφού βρίσκεται το βαρύτερο τμήμα του ελαστικού. Αντίθετα, η κόκκινη κουκίδα δείχνει το σημείο όπου το ελαστικό είναι πιο ίσιο, αφού δεν υπάρχει ολοστρόγγυλο ελαστικό.
Με αυτό τον τρόπο, οι μηχανικοί στα βουλκανιζατέρ αναγνωρίζουν πού είναι οι ατέλειες, ζυγίζουν ανάλογα το ελαστικό και τοποθετούν τα λιγότερα βαρίδια ζυγοστάθμισης.
Οι δύο αυτές κουκίδες λοιπόν διαδραματίζουν πολύ σημαντικό ρόλο κατά τη ζυγοστάθμιση, επιτρέποντας στον μηχανικό να περιορίσει στο ελάχιστο τους κραδασμούς κατά την οδήγηση και τος όποιες φθορές προκύπτουν από ένα μή σωστά ζυγισμένο ελαστικό.
Υπηρετώ στο Πολεμικό Ναυτικό από το έτος 1992. Το έτος 1998 και ενώ ήμουν στο Αντιτορπιλικό «Νέαρχος», ξάφνου ένα πρωινό της 24ης Ιουλίου, καθώς ξύπνησα να αναλάβω υπηρεσία, δεν μπορούσα να κρατήσω όρθιο το κεφάλι μου, αλλά ούτε και να μιλήσω.
Η γλώσσα μου έβγαινε συνέχεια έξω από το στόμα! Δεν μπορούσα να κρατήσω το στόμα μου στη σωστή του θέση!
Ο γιατρός του πλοίου υπέθεσε πως ήταν μία μορφή βαριάς ψύξης και μου χορήγησε κάποια αντιψυκτική αλοιφή. Το θυμάμαι σαν τώρα. Θέλαμε δύο ημέρες να επιστρέψουμε στο Ναύσταθμο της Σαλαμίνας και βλέποντας το πρόβλημά μου να εξακολουθεί να επιμένει, ίσως για πρώτη φορά στην ζωή μου ένιωσα «τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια μου».
Μόλις καταπλεύσαμε στο Ναύσταθμο, άρχισε ο προσωπικός μου Γολγοθάς. Κατευθείαν έτρεξα στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών, στο Νευρολογικό. Ο εκεί νευρολόγος είχε μείνει άφωνος. Οι θεραπείες που μου έδινε ήταν αμέτρητες και χωρίς αποτέλεσμα. Ίσως, το μοναδικό αποτέλεσμα ήταν να πηγαινοέρχομαι από το πλοίο μου στο Ν.Ν.Α. και να νοσηλεύομαι σε αυτό για αρκετά μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Η κατάστασή μου είχε γίνει ανυπόφορη! Ψυχολογικά ήμουν χάλια. Ενώ πριν για τους φίλους μου ήμουν η ψυχή της παρέας, τώρα είχα μετατραπεί σε όνειδος και άτομο για να κοροϊδέψει και να γελάσει κανείς μαζί του. Περπατούσα στους δρόμους της Αθήνας και σαν μαγνήτης τραβούσα τα βλέμματα όλων των αγνώστων. Άλλωστε, αυτό πού είχα δεν μπορούσε να κρυφτεί.
Τελικά ο γιατρός του Ναυτικού Νοσοκομείου έβγαλε την διάγνωση της ασθένειας που είχα, μετά από τρία χρόνια! Αφού με κάλεσε στο γραφείο του, μου είπε ότι πάσχω από «δυστονία τραχηλικών μυών» κι άρχισε τους πειραματισμούς του επάνω μου. Ειλικρινά σας γράφω πάτερ μου, έχω πάρει χάπια ναρκωτικά και ψυχωτικά πού αν ήμουν έμπορος ναρκωτικών, θα είχα τροφοδοτήσει ολόκληρη την Πλατεία Ομονοίας! Το προσωπικό μου, όμως, αυτό δράμα το βίωνε και η οικογένειά μου. Ειδικά η μητέρα μου, που υπέφερε μαζί με μένα και έπασχε ίσως περισσότερο, αφού εκείνη την περίοδο είχαμε μάθει πως ο πατέρας μου είχε καρκίνο στο έντερο. Τελικά νικήθηκε από την επάρατη νόσο και πέθανε τον Αύγουστο του 2001.
Εγώ συνέχιζα να μπαινοβγαίνω στο Νοσοκομείο, μάταια όμως. Άρχισα να γίνομαι αντικείμενο χλευασμού από τον ίδιο μου το γιατρό… Οι συνεχείς νοσηλείες στο Ν.Ν.Α. και η ταλαιπωρία με οδήγησαν στην απομόνωση και μάλιστα περνούσε από το μυαλό μου και η σκέψη της αυτοκτονίας. Η πίστη μου όμως στο Θεό δεν με εγκατέλειπε. Η σχέση μου με την Εκκλησία ήταν αρκετά καλή. Μικρός πήγαινα στο Ιερό και βοηθούσα τον ιερέα.
Αργότερα στάθηκα στο ψαλτήρι κι όποτε ήθελε ψάλτη ο παπάς του χωριού, ερχόταν στο σπίτι και ξεκινούσαμε μαζί για την εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, πού είναι η Μητρόπολη των Ερυθρών. Ήθελα να ακολουθήσω την Ιεροσύνη και φοίτησα μάλιστα ένα έτος στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή. Μετά έδωσα εξετάσεις για το Ναυτικό, αλλά ποτέ δεν ξέχασα την Εκκλησία. Σχεδόν όλους τους Αγίους τους γνώριζα. Τον Άγιο Θεράποντα, όμως, δεν τον είχα ακούσει ποτέ.
Και εδώ αρχίζει η επέμβαση του «παππούλη μου», του Αγίου Θεράποντα. Οργισμένος για ό,τι μου έχει συμβεί, πήγα μία μέρα στην εικόνα της Ευαγγελίστριας και θυμάμαι Της είπα επί λέξει: «Σε ψάλλω τόσα χρόνια, χωρίς να ζητήσω δραχμή και χωρίς να υπολογίζω αν είμαι κουρασμένος ή όχι, κι αυτό είναι το δώρο που μου δίνεις; Ξέρω ότι με ακούς. Κάνε ό,τι είναι να κάνεις και πάρε αυτή την αρρώστια από πάνω μου επιτέλους, γιατί, – σου το λέω – θα αυτοκτονήσω»!! Κι έφυγα από το Ναό.
Το απόγευμα της Κυριακής πήρα το λεωφορείο της γραμμής για την Αθήνα, για να πάω στο σπίτι που είχα νοικιάσει στην Πλατεία Βικτωρίας. Το ίδιο βράδυ επιδεινώθηκε η κατάστασή μου κι η γλώσσα έκανε οίδημα και βγήκε στο ύψος του σαγονιού! Το στόμα στράβωσε και άλλο, λες και είχα πάθει εγκεφαλικό. το δε κεφάλι έτρεμε. Νοσηλεύτηκα έκτακτα με ασθενοφόρο, για πολλοστή φορά στο Ν.Ν.Α. και είχα πλέον αποφασίσει να πηδήξω από κάποιο μπαλκόνι του Νοσοκομείου και να δώσω ένα τέλος στην όλη υπόθεση.
Το ίδιο βράδυ κι ενώ κοιμόμουν, άκουγα ένα όνομα που μου συστηνόταν, αλλά δεν μπορούσα να το προσδιορίσω ακριβώς. Σεραπίων, Θεραπειών, Θεράπων… κάπως έτσι! Την επομένη ημέρα κλείνω ραντεβού με τον Νευροχειρουργό του «Ερρίκος Ντυνάν» κ. Αθανάσιο Λεβέντη. Αφού με εξέτασε με παρέπεμψε στον κ. Δαμιανό Σακκά, διευθυντή – νευροχειρουργό του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός». Είναι εκείνος που κάνει επεμβάσεις στον εγκέφαλο, τοποθετώντας ένα μικροτσίπ και πολλοί ανάπηροι συνάνθρωποί μας στέκονται στα πόδια τους.
Μόλις με εξέτασε, μου είπε ότι μόνος τρόπος για να θεραπευτώ σε ποσοστό 60% ήταν να ήμουν ο πρώτος ασθενής εδώ στην Ελλάδα πού θα μου γινόταν η εμφύτευση αυτή στο κεφάλι. Τρελάθηκα… Έχασα πραγματικά τον κόσμο! Σαν κάποιος να μου τράβηξε όλη τη Γη και έπεφτα στο κενό της Κολάσεως. Έφυγα από το ιατρείο του έχοντας πεισθεί ότι ήμουν πλέον καταδικασμένος και ότι δεν υπήρχε πλέον σωτηρία για μένα.
Γύρω στις αρχές του Μαΐου είδα ένα όνειρο: Κόσμος πολύς μαζεμένος στη σειρά περίμεναν κάτι έξω από μία πόρτα, πού έμοιαζε με σπηλιά. Εγώ δεν ήξερα τι ήθελα εκεί και πως βρέθηκα. Απλά, κοιτούσα. Άνθρωποι διαφόρων ηλικιών κάτι περίμεναν. Ξάφνου ένας γεράκος, πού βρισκόταν δίπλα μου, σκόνταψε πάνω στο πεζούλι και πήγε να πέσει. με μία απότομη κίνηση που έκανα, τον έπιασα, έκοψα την φόρα και τον βοήθησα να ακουμπήσει στο πεζούλι.
Ένας ιερωμένος με αρχιερατικά άμφια, αδύνατος στην όψη και με άσπρη πυκνή μακριά γενειάδα και άσπρα μαλλιά, πυκνά και μακριά με πλησίασε και μου είπε: «Άσε παιδί μου, θα τον αναλάβω εγώ τον παππού». Κι έσκυψε και τον σήκωσε. Θυμάμαι ήταν ψηλός και με χαρακτηριστικό ήρεμο βλέμμα. Με ξαναπλησιάζει κρατώντας κάτι (σαν ψωμί – σαν πέτρα, στρογγυλό πάντως ήταν) με τα δύο του τα χέρια και αφού το χώρισε στα δύο, το ένα κομμάτι μου το έδωσε στο χέρι, και το άλλο με μία απότομη κίνηση, μου το έβαλε στο στόμα.
Μετά, έβαλε το αριστερό του χέρι πάνω στο κεφάλι μου και το δεξί του χέρι κάτω από το σαγόνι μου και απότομα μου σήκωσε το κεφάλι. Μου είπε: «Παιδί μου, είμαι ο Άγιος Θεράπων και με στέλνει σε εσένα η Παναγία, για να σε βοηθήσω. Από εδώ και στο εξής θα σε αναλάβω εγώ. Ό,τι θέλεις, σε εμένα θα έρχεσαι να το λες. Γιορτάζω στις 14 Μαΐου»!!
Το πρωί που ξύπνησα, το πρόβλημα είχε μειωθεί κατά 70 %! Γεμάτος χαρά τηλεφωνώ στη μητέρα μου και της είπα αυτό που μου συνέβη με τη χάρη του Αγίου. Μετά, αφού το πρόβλημα είχε μειωθεί, πήγα στον κ. Σακκά πού με σύστησε σε ένα γιατρό στο Γενικό Κρατικό Αθηνών, τον κ. Τάγαρη, ο οποίος μου κάνει μία απλή συντήρηση ανά τρίμηνο. Χάρη στον Άγιο Θεράποντα μπορώ και μιλάω, μπορώ να κινούμαι πάλι στον κόσμο και το κυριότερο, επέστρεψα στην ζωή!
Ό Άγιος όμως συνέχιζε και έκανε την «δική του θεραπεία» σε εμένα. Μόλις άρχισα να επισκέπτομαι τον κ. Τάγαρη στο Γενικό Κρατικό Αθηνών, η παρουσία του Αγίου γινόταν όλο και περισσότερο έντονη στη ζωή μου. Επί μία εβδομάδα ερχόταν στο δωμάτιό μου κι αισθανόμουν τα χεράκια του να πιάνουν το κεφάλι μου και να το κινούν δεξιά – αριστερά, όπως οι φυσιοθεραπευτές. Μάλιστα, ξύπναγα και μέσα στο σκοτάδι του δωματίου τον ρώταγα:
«Εσύ είσαι, Άγιε Θεράποντα»; Κι απαντούσε: «Ναι, παιδί μου». Και του ξανάλεγα: «Μισό λεπτό να σηκωθώ, για να κάνεις τη δουλειά σου καλύτερα». Και ξανακαθόμουν στο κρεβάτι και επί μία ώρα για μία εβδομάδα, από τις 04:00 έως τις 05:00 τα ξημερώματα, μου χάριζε την υγεία ο παππούλης μου! Μετά, μόλις ανακάλυψα την εικόνα του, διαπίστωσα πως ήταν ολόιδιος με εκείνον πού είχα δει! Ο Άγιος Θεράποντας είναι ο παππούλης μου, το φιλαράκι μου, ο προστάτης μου, είναι τα πάντα για εμένα και προπάντων ο γιατρός μου!
Μάλιστα, όταν με ρωτούν κάποιοι συνάδελφοι και φίλοι πως θεραπεύτηκα, δεν το κρύβω και το φωνάζω: Πήγα σε πολλούς γιατρούς, αλλά ένας Ιατρός που δεν τον ήξερα, ήρθε και με βρήκε και με έκανε τελείως καλά, ο Άγιος Θεράπων. Ό,τι άλλο να γράφω για την ευεργεσία του Παντοδύναμου Τριαδικού Θεού και τη δύναμη της μεσιτείας της Θεοτόκου και των Αγίων, ειδικότερα του Αγίου Ιερομάρτυρα Θεράποντα του Θαυματουργού, νομίζω είναι περιττό.
Ρία Δελούτση: H εικόνα της στα 80, ο Γολγοθάς και οι σπαρακτικές αναρτήσεις για τον γιο της
To πιο σκληρό της πρόσωπο έδειξε η ζωή στην 81χρονη σήμερα ηθοποιό Ρία Δελούτση καθώς πριν από μερικά χρόνια έφυγε από τη ζωή ο μονάκριβος γιος της. Η ίδια τονίζει πως όσα χρόνια και αν περάσουν, δεν πρόκειται να ξεπεράσει ποτέ τον χαμό του γιου της.
Ο Γιώργος έσβησε το 2010 και ήταν ο καρπός του έρωτά της με τον σύζυγό της, επίσης ηθοποιό Βαγγέλη Πλοίοο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 21 Φεβρουαρίου του 2020.
Δείτε το βίντεo:
Ρία Δελούτση – Η Σταρ Ελλάς του 1961
Το 1961 έμελλε να είναι η χρονιά της καθώς κέρδισε τον τίτλο της Σταρ Ελλάς και αμέσως αναχώρησε για το Μαϊάμι των ΗΠΑ όπου διεκδίκησε τον τίτλο της ομορφότερης γυναίκας του πλανήτη στον διαγωνισμό Μις Υφήλιος. Η ίδια κέρδισε τον τίτλο της «Μις Φιλία». Μετά τα διεθνή καλλιστεία, παρ’ όλο που της έγινε πρόταση να παραμείνει στις ΗΠΑ για να συμμετάσχει σε ταινία του Χόλιγουντ, επέστρεψε στην Ελλάδα και συνέχισε τις σπουδές της.
Ρία Δελούτση, Μαρινέλλα και Βαγγέλης Σειληνός στην Παριζιάνα.
Έχει πατέρα Ιταλό και μητέρα Ελληνίδα. Σε ηλικία ενός έτους η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και σε ηλικία δεκαπέντε ετών – μαθήτρια ακόμα γυμνασίου – έδωσε εξετάσεις σαν εξαιρετικό ταλέντο στο θέατρο Ρεξ με το έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα “Ματωμένος Γάμος” και πέρασε παμψηφεί.
Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1960 με έναν μικρό ρόλο στο έργο “Νυφιάτικο τραγούδι” του Νότη Περγιάλη. Ήταν μια παράσταση της Δραματικής σχολής που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός».
Ο Γολγοθάς και οι σπαρακτικές αναρτήσεις
Δεκατέσσερα χρόνια πέρασαν από τον χαμό του γιου της και τέσσερα από τον θάνατο του συζύγού της. Για τη Ρία Δελούτση τίποτα δεν είναι το ίδιο και εκείνο που της δίνει κουράγιο είναι τα εγγόνια της.
Μαζί με τον γιο της Γιώργο το 2008
Ένα από τα μηνύματα που έχει γράψει για τον γιο της:
Ημέρα χαρμολύπης !!!
*Στον λατρεμένο μου γιο !!!!
Τα μάτια αυτά που λάτρεψα, τα μάτια που λατρεύω
απότομα σφαλίστηκαν κι άδικα τα γυρεύω..
Απρόσμενος ο θάνατος, αρνούμαι την αλήθεια
είναι σκληρή, αβάσταxτη, μαχαίρι μες στα στήθια
Οι μέρες που σε κράταγα σφιχτά στην αγκαλιά μου
έφυγαν ανεπιστρεπτί μαζί με τη χαρά μου
Τώρα τα κρύα βράδια μου μονάχη μου μιλάω
κλαίω για σένα σπλάχνο μου και σε αναζητάω..
Αχ … μοναξιά… που απρόσκλητη μπήκες μες στη ζωή μου
η συντροφιά σου ανάθεμα, φαρμάκι στην ψυχή μου
Μια συννεφιά , ένας κεραυνός,, μια θλίψη, μια λαχτάρα.
τα μάτια βρύσες ανοικτές κι ο πόνος μια κατάρα
Αστέρι μου, Λουλούδι μου, Νέκταρ μου κι Αμβροσία
Ήλιε μου που μου έδινες νόημα και ουσία
Αγάπη μου απροσπέραστη κι ανάμνηση γλυκιά μου
μέσα στη σκέψη μου εσύ ζεις και μέσα στην καρδιά μου!!
Ρία Δελούτση-Πλοιού
*Σε λατρεύω ψυχή μου !!!
Καλή αντάμωση…
Να μου φιλήσεις τον πατέρα
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΤΕ !!!!
Η ανάρτηση που έκανε η Ρία Δελούτση…
Μία ακόμη ανάρτησή της:
Ρία Δελούτση – Δείτε πώς είναι σήμερα η ηθοποιός:
Αυτή είναι η τελευταία φωτογραφία της στα σόσιαλ μίντια:
Γιατί έχω εισβολή ποντικιών στο σπίτι και πώς μπορώ να τα διώξω;
Ένα πρωί, βλέπεις μικρά μαύρα περιττώματα κοντά στο ψυγείο. Το ίδιο βράδυ, ακούς παράξενους θορύβους στους τοίχους. Τι θα μπορούσε να είναι; Έχουν μετακομίσει κάποιοι απρόσκλητοι επισκέπτες; Τα ποντίκια επέστρεψαν, αλλά γιατί; Και το πιο σημαντικό, πώς θα τα ξεφορτωθείς χωρίς να μετατρέψεις το σαλόνι σε πεδίο μάχης;
Γιατί τα ποντίκια έβαλαν στόχο το σπίτι σας;
Ένα καταφύγιο από το κρύο
Όταν ο καιρός κρυώνει, τα ποντίκια αρχίζουν να αναζητούν ζεστασιά και καταφύγιο. Το καλά μονωμένο σπίτι σας προσφέρει το ιδανικό άνετο μέρος. Είναι σαν μια ζεστή καλύβα στα βουνά… αλλά δεν χρειάζεται να πληρώσουν γι’ αυτήν!
Μπουφές απεριόριστης κατανάλωσης
Ψίχουλα κάτω από το τραπέζι, ένας κάδος απορριμμάτων που δεν είναι σωστά σφραγισμένος ή μια σακούλα με τροφή για γάτες έξω που τα ποντίκια θα τιμήσουν ιδιαίτερα!Η όσφρησή τους είναι τόσο οξεία που μπορούν να αντιληφθούν ακόμη και τα μικρότερα υπολείμματα τροφών.
Ανυποψίαστη πρόσβαση
Τα ποντίκια μπορούν να περάσουν μέσα από κενά μόλις 6 χιλιοστών – μια κακώς σφραγισμένη πόρτα ή μια μικροσκοπική τρύπα στον τοίχο μπορεί εύκολα να γίνει αυτοκινητόδρομος για αυτά.
Σημάδια παρουσίας ποντικιών
Πριν προχωρήσετε δυναμικά στην απομάκρυνση των ποντικιών, θα πρέπει να επιβεβαιώσετε ότι έχετε όντως ποντίκια. Τα πιο συνηθισμένα σημάδια είναι:
Μικρά μαύρα περιττώματα: σαν κόκκοι ρυζιού, συνήθως κοντά σε πηγές τροφής.
Νυχτερινοί θόρυβοι: γρατζουνιές, τριξίματα ή γρήγορες κινήσεις στους τοίχους ή τις οροφές.
Φωλιές: συχνά φτιαγμένες από χαρτί, πανί ή μαλακά υλικά.
Σημάδια από δαγκώματα: σε έπιπλα, ηλεκτρικά καλώδια ή συσκευασίες τροφίμων.
Πώς να απαλλαγείτε από τα ποντίκια φυσικά;
1. Κλείστε πιθανές εισόδους
Ξεκινήστε ασφαλίζοντας όλα τα σημεία πρόσβασης. Χρησιμοποιήστε στόκο, ατσαλόμαλλο ή μεταλλικές σχάρες για να σφραγίσετε ακόμη και τις πιο μικρές τρύπες.
2. Απομακρύνετε εστίες τροφίμων
Σκουπίστε σχολαστικά τις επιφάνειες, αποθηκεύστε τα τρόφιμα σε αεροστεγή δοχεία, αδειάστε τα σκουπίδια τακτικά και μην αφήνετε ποτέ ψίχουλα ή τροφή για κατοικίδια πεταμένα τριγύρω.
3. Χρησιμοποιήστε φυσικά απωθητικά
Αιθέριο έλαιο μέντας: Τα ποντίκια δεν αντέχουν τη μυρωδιά του. Βάλτε το σε βαμβάκι και τοποθετήστε το κοντά στα σημεία εισόδου.
Φύλλα δάφνης: Διαταράσσουν την όσφρηση των ποντικιών.
Γαρίφαλο ή λευκό ξύδι: Αυτά είναι απλά αλλά αποτελεσματικά αποθητικά.
4. Στήστε παγίδες
Επιλέξτε παγίδες για να πιάσετε τα ποντίκια χωρίς να τα βλάψετε. Στη συνέχεια, αφήστε τα μακριά από το σπίτι σας, κατά προτίμηση σε δασώδη ή αγροτική περιοχή.
Τι θα γίνει αν η εισβολή συνεχιστεί;
Αν τα ποντίκια συνεχίζουν να εισβάλλουν παρά τις προσπάθειές σας, ίσως είναι καιρός να καλέσετε μια επαγγελματική υπηρεσία απεντόμωσης. Έχουν ισχυρότερες μεθόδους που εξακολουθούν να είναι ασφαλείς και αποτελεσματικές.
Αποτροπή νέας εισβολής
Ελέγχετε τακτικά το σπίτι σας, ειδικά το φθινόπωρο και τον χειμώνα.
Αποθηκεύστε τα τρόφιμα σε αεροστεγή δοχεία.
Τοποθετήστε προστατευτικά από τρωκτικά πλέγματα στα ανοίγματα εξαερισμού.
Μια εισβολή από ποντίκια μπορεί να είναι ταλαιπωρία, αλλά δεν είναι το τέλος του κόσμου. Γνωρίζοντας τις συνήθειές τους και χρησιμοποιώντας φυσικές μεθόδους, μπορείτε να αποκαταστήσετε την ειρήνη στο σπίτι σας… χωρίς την ανάγκη πολέμου ή δηλητηρίασης.
Πένθος στο ελληνικό ποδόσφαιρο, καθώς έφυγε από τη ζωή ο Διονύσης Τσάμης σε ηλικία 74 ετών.
Θλίψη στο ελληνικό ποδόσφαιρο καθώς πέθανε ο άλλοτε ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ και του Παναιτωλικού, Διονύσης Τσάμης.
Η παλιά δόξα των δύο ομάδων έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών ύστερα από προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια.
Η ανακοίνωση της ΑΕΚ:
“Η απώλεια του Διονύση Τσάμη, ενός από τους σημαντικούς και αξιόλογους ποδοσφαιριστές της ομάδας μας τη δεκαετία του ΄70, είναι μια πολύ δύσκολη στιγμή για την Μεγάλη Οικογένεια της ΑΕΚ.
Ο Διονύσης Τσάμης, είχε έρθει στην ΑΕΚ από τον Παναιτωλικό το 1972, σε ηλικία 21 ετών, και φόρεσε τα κιτρινόμαυρα μέχρι το 1980, αγωνιζόμενος στη μεσαία γραμμή. Συμμετείχε σε 216 αγώνες σε όλες τις διοργανώσεις και πέτυχε 8 τέρματα. ‘
Ο Τσάμης σε βράβευσή του από τον Παναιτωλικό
Ηταν βασικός συντελεστής στη μεγάλη πορεία της ΑΕΚ μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1976-77 και στις κατακτήσεις τίτλων που ακολούθησαν, το νταμπλ 1977-78 και το πρωτάθλημα της σεζόν 1978-79. Ως παίκτης της ΑΕΚ είχε αγωνιστεί δύο φορές στην Εθνική Ανδρών.Η ψυχή και η σκέψη μας, είναι στους δικούς του ανθρώπους.
Να έχουν δύναμη και κουράγιο και να θυμούνται για πάντα τις όμορφες στιγμές μαζί του. Η ΑΕΚ πάντα θα τον νιώθει κοντά της…”.
Η ανακοίνωση του Παναιτωλικού:
“Η οικογένεια του Παναιτωλικού θρηνεί την απώλεια του Διονύση Τσάμη, ενός εκ των κορυφαίων ποδοσφαιριστών που ανέδειξε η ομάδα μας, στην οποία έκανε τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα στα μέσα της δεκαετίας του ‘60.
Διακρίθηκε για το ταλέντο του και μετά από 160 συμμετοχές με τα κυανοκίτρινα μεταγράφηκε στην ΑΕΚ, όπου αγωνίστηκε με επιτυχία από το 1972 έως το 1980, κατακτώντας τίτλους. Την περίοδο αυτή αποτέλεσε μέλος της Εθνικής ομάδας.
Στη συνέχεια αγωνίστηκε στην Κόρινθο και την Αναγέννηση Άρτας, ενώ μετά το τέλος της καριέρας του υπηρέτησε τον Παναιτωλικό και ως προπονητής.
Εκφράζουμε τα ειλικρινή συλλυπητήρια στους οικείους του”.
Ο γιατρός της Αλίκη Βουγιουκλάκη, Σωτήρης Αδαμίδης, μίλησε σε συνέντευξή του για την τελευταία περίοδο της ζωής της, αποκαλύπτοντας ότι είχε εφαρμοστεί ένα πειραματικό θεραπευτικό πρωτόκολλο.
Όπως ανέφερε, η αγωγή φάνηκε αρχικά να έχει θετικά αποτελέσματα στη βασική της νόσο, ωστόσο στη συνέχεια εμφανίστηκαν επιπλοκές, οι οποίες οδήγησαν στην επιδείνωση της κατάστασής της.
Δείτε το βίντεο:
Ο ίδιος περιέγραψε επίσης προσωπικές στιγμές μαζί της, τονίζοντας τη στενή σχέση που είχαν αναπτύξει κατά τη διάρκεια της νοσηλείας της και αναφερόμενος σε χαρακτηριστικές κουβέντες και περιστατικά που, όπως είπε, τον σημάδεψαν.
«Η Αλίκη ήταν εκείνη η οποία έσπασε κάθε δημοτικότητα, και φυσικά ήταν μια αξέχαστη, για μένα, εμπειρία ζωής. Την οποία τη θυμάμαι σαν τώρα. Θυμάμαι πάρα πολύ εκείνη τη φοβερή ατάκα που μου είπε, όταν τη ρώτησα ένα βράδυ “θέλετε κάτι άλλο κυρία Βουγιουκλάκη;”. Μου λέει “να ζήσω, κύριε Αδαμίδη. Να ζήσω”. Συγκλονιστικό… Είχε γίνει τότε πρωτοσέλιδο, θυμάμαι», εξομολογήθηκε ο Σωτήρης Αδαμίδης.
«Θυμάμαι είχε διψάσει να με κεράσει κιόλας από ένα νεραντζάκι που είχε φτιάξει η ίδια. Και το οποίο ένα βράδυ πάλι, μου λέει “θέλω να σε κεράσω κάτι που το έχω φτιάξει εγώ”. Πήγα εγώ να το πάρω στο χέρι, νομίζοντας ότι θα το πάρω μόνος μου, αλλά μου λέει “Όχι, όχι, έτσι θα κοινωνήσεις”. Ήταν στιγμές συγκλονιστικές. Με όλους τους αγαπημένους της κοντά της, όλοι συνέδραμαν», ανέφερε ακόμα.«Διδάχτηκα το ότι η αγάπη που έδειχνε δεν μπορούσε με τίποτα να παραλειφθεί, ακόμα και στο πλαίσιο της νόσου, της σοβαρής, την οποία είχε. Και στην οποία είχαμε εφαρμόσει ένα πειραματικό πρωτόκολλο, το οποίο είχε αποδώσει στην αρχή, όσον αφορά τη βασική της νόσηση, αλλά είχαμε τις επιπλοκές μετά από αυτό, εξαιτίας των οποίων τη χάσαμε», δήλωσε στην ίδια συνέντευξη ο γιατρός της Αλίκης Βουγιουκλάκη.
