Πλησιάζει η ώρα της επιβολής των προστίμων σε 300.000 περίπου πολίτες άνω των 60 ετών, οι οποίοι δεν εμβολιάστηκαν. Την προσεχή Δευτέρα ή το αργότερο την Τρίτη το σχετικό αρχείο θα διαβιβαστεί από το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης στην Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων η οποία είναι αρμόδια να βεβαιώσει τα πρόστιμα.
Σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, αυτό θα γίνει πιθανόν μέχρι το τέλος της επόμενης εβδομάδας, οπότε τα πρόστιμα θα εμφανιστούν ως οφειλή στον προσωπικό λογαριασμό τους στο Taxisnet.
Υπενθυμίζεται ότι για τους πολίτες άνω των 60 ετών που δεν εμβολιάστηκαν έως τις 17 Ιανουαρίου 2022, επιβάλλεται διοικητικό πρόστιμο 100 ευρώ κάθε μήνα που παραμένουν ανεμβολίαστοι.
Ειδικά για τον μήνα Ιανουάριο το διοικητικό πρόστιμο είναι πενήντα ευρώ. Σύμφωνα με τη σχετική κοινή υπουργική απόφαση, το πρόστιμο δεν θα βεβαιωθεί σε όσους εξαιρέθηκαν για λόγους υγείας κατόπιν απόφασης της ειδικής επιτροπής που εξέτασε το σχετικό αίτημά τους, στους άνω των 96 ετών και σε όσους δεν είναι φορολογικά ενεργοί την τελευταία 3ετία. Η λίστα με τους υπόχρεους θα ελέγχεται κάθε μήνα το πρώτο δεκαπενθήμερο, ώστε σε περίπτωση που πληρούνται οι προϋποθέσεις να εξαιρείται ο πολίτης από το πρόστιμο ή να του επιβάλλεται το μισό εάν έχει εμβολιαστεί με μία έστω δόση το παραπάνω διάστημα.
Εν αναμονή αποφάσεων σχετικά με το εργασιακό τους μέλλον τελούν περίπου 4.700 ανεμβολίαστοι υγειονομικοί.
Εν τω μεταξύ, εν αναμονή των αποφάσεων σχετικά με το εργασιακό τους μέλλον τελούν περίπου 4.700 ανεμβολίαστοι υγειονομικοί. Εως τις 31 Μαρτίου θα παραμείνουν σε αναστολή εργασίας και εν συνεχεία είτε θα υπάρξει παράταση αυτού του καθεστώτος –για όσο διάστημα διαρκεί η πανδημία– είτε θα τεθούν εκτός ΕΣΥ, κάτι που εισηγείται η ηγεσία του υπουργείου Υγείας. Σε κάθε περίπτωση η απόφαση για το θέμα αυτό θα ληφθεί σε ανώτερο κυβερνητικό επίπεδο.
Ο υπουργός Εσωτερικών Μάκης Βορίδης, μιλώντας χθες στη Δημοτική τηλεόραση Θεσσαλονίκης, δήλωσε ότι το υπουργείο Εσωτερικών είναι έτοιμο να υλοποιήσει μία τέτοια απόφαση, ενώ αρνήθηκε τον όρο «απόλυση» σε ό,τι αφορά τους υγειονομικούς. Οπως είπε, «απόλυση είναι όταν διακόπτω τη συνεργασία με κάποιον. Οταν πάω στους υγειονομικούς και τους λέω, προκειμένου να παρέχετε υγειονομικές υπηρεσίες πρέπει να είστε εμβολιασμένοι, δεν έχω απολύσει κανέναν, έχω θέσει μια προϋπόθεση για την παροχή υπηρεσιών. Αν κάποιος επιλέξει να μην τηρήσει αυτή την προϋπόθεση, αυτός επιλέγει να μη μείνει στο σύστημα υγείας. Είναι έλλειψη μιας προϋποθέσεως, η οποία τίθεται προφανώς για τη διαφύλαξη της δημόσιας υγείας. Τεχνικά είμαστε έτοιμοι, από τη στιγμή που αυτή θα είναι η απόφαση του υπουργού Υγείας, το υπουργείο Εσωτερικών είναι έτοιμο να την υλοποιήσει».
Ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Κώστας Σκρέκας αναφέρθηκε στη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην οικονομία με τις αυξήσεις στην ενέργεια
Όσον αφορά τις αυξήσεις στην ενέργεια είπε στην εκπομπή «MEGA Σαββατοκύριακο»: «Έχουμε ιστορικά υψηλές τιμές φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, και μία από τις ακριβότερες τιμές πετρελαίου την τελευταία 20ετία. Επιδοτούμε το λογαριασμό του ρεύματος για να απαλύνουμε την αύξηση στο μέτρο του δυνατού. Δεν υπάρχουν οι απαραίτητοι πόροι για να απορροφήσουμε όλη την ακρίβεια. Οι αυξήσεις είναι τεράστιες. Είναι στα καύσιμα, είναι στην ενέργεια, είναι στο ηλεκτρικό ρεύμα, είναι στα προϊόντα, στα είδη πρώτης ανάγκης. Όλο αυτό δεν μπορεί ένα κράτος να το απορροφήσει. Αλλά μπορεί να κάνει αυτό που κάνουμε. Σε όσους είναι ακόμα πιο ευάλωτοι έχουμε διπλασιάσει το επίδομα θέρμανσης και υπάρχει και το κοινωνικό τιμολόγιο όπου η επιδότηση είναι ακόμα μεγαλύτερη. Αυτά είναι 560.000 νοικοκυριά. Για τους υπόλοιπους στηρίζουμε οριζόντια με 40-50 ευρώ το μήνα με επιδότηση του ρεύματος»,
Για την πρόταση της αντιπολίτευσης να «παγώσουν» τα τιμολόγια της ΔΕΗ: «Αν “παγώσει” η ΔΕΗ τα τιμολόγια, πώς θα αγοράσει ο καταναλωτής το πολύ ακριβότερο φυσικό αέριο, ή την εισαγόμενη ενέργεια; Το να λέει κανείς ότι θα “παγώσει” τις τιμές είναι απλά ανεδαφικό. Μπορεί, όμως, η ΔΕΗ ή ο κάθε πάροχος να πιεστεί και να δώσει όλα τα κέρδη, ίσως να έχει και κάποιες ζημιές. Αυτό η ΔΕΗ το κάνει ήδη. Έχει διαθέσει πάνω από 300 εκατ. ευρώ το τελευταίο εξάμηνο του 2021, και άλλα 300 εκατ. ευρώ για το πρώτο τρίμηνο του 2022».
Διακανονισμοί
«Δυστυχώς δεν μπορείς με ένα νόμο να “παγώσεις” τις τιμές. Αν ήταν θα το έκαναν όλες οι χώρες. Αυτά τα πράγματα είναι ανεδαφικά και είναι και επικίνδυνο να ακούγονται. Αλλά επειδή το πρόβλημα είναι μεγάλο, προχωρούμε σε επιδοτήσεις του ρεύματος που σε κάποιες περιπτώσεις φτάνουν και το 80%, η ΔΕΗ έχει ανακοινώσει διακανονισμούς που μπορεί να φτάσουν και τους 36 μήνες, και εμείς ελέγχουμε την αγορά ώστε να αποτρέψουμε φαινόμενα αθέμιτων εμπορικών πρακτικών, και να πιέσουμε τις τιμές προς τα κάτω», πρόσθεσε στο ίδιο θέμα.
ΔΕΗ και επαναρύθμιση
«Συζητάμε ήδη με τη ΔΕΗ κάποιος που βρισκόταν σε ρύθμιση να μπορεί να επαναρυθμίσει όταν δεν τηρεί την προηγούμενη ρύθμισή του. Οι επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν μεγάλο πρόβλημα, και όχι μόνο οι μεγάλες εταιρίες, έχει πέσει και ο τζίρος στην αγορά. Συζητάμε με τη ΔΕΗ αυτές οι εταιρίες να μπορούν να ξαναμπούν σε ρύθμιση, η ΔΕΗ αναμένεται να πάρει τις ανάλογες αποφάσεις. Οι δόσεις είναι μέχρι 36, στις οποίες μπορεί να αποπληρωθεί η ληξιπρόθεσμη οφειλή. Και επιδοτούμε και 65 ευρώ από την 1η Ιανουαρίου. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που
Η Ελλάδα σε σχέση με άλλες χώρες
«Η εικόνα είναι δύσκολη, αλλά αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι ανάμεσα στις 7 φθηνότερες ευρωπαϊκές αγορές σε ό,τι αφορά στη λιανική τιμή ενέργειας. Δίνουμε τα περισσότερα χρήματα αναλογικά με τον πληθυσμό και την οικονομία μας», σημείωσε.
Απόσυρση ηλεκτρονικών συσκευών
«Θα δοθούν 100 εκατ. ευρώ η επιδότηση, για 200.000 νοικοκυριά, με ποσό επιδότησης από 30-50%. Έχουμε βάλει κοινωνικό κριτήρια, οικονομικά κριτήρια, δηλαδή οικογένειες πολύτεκνες, μονογονεϊκές, ή που έχουν ένα μέλος με αναπηρία θα έχουν μεγαλύτερη επιδότηση. Οι συσκευές που θα αντικατασταθούν θα είναι τα κλιματιστικά, τα ψυγεία ή οι καταψύκτες. Έχει γίνει μελέτη και διαπιστώσαμε ότι οι πιο ενεργοβόρες συσκευές είναι τα κλιματιστικά, και τα ψυγεία. Θέλουμε να αντικαταστήσουν τις παλιές συσκευές που είναι πιο ενεργοβόρες με καινούργιες και αποδοτικές. Διαπιστώσαμε ότι μπορεί να μειωθεί η κατανάλωση έως και 30-40% σε επίπεδο έτους. Στόχος μας είναι μέχρι το Μάιο να έχει ανοίξει η πλατφόρμα. Κοντά στο Πάσχα θα ανοίξει η ηλεκτρονική πλατφόρμα για 200.000 νοικοκυριά καταρχήν» είπε και συμπλήρωσε:
«Για τους δικαιούχους του κοινωνικού τιμολογίου έχουμε δώσει εντολή να μην κόβεται το ρεύμα, έχουμε και τον αριθμό 15902, την τηλεφωνική γραμμή ενεργειακής αλληλεγγύης, όπου καλεί ένα νοικοκυριό και επανασυνδέεται το ρεύμα του και πληρώνει την επανασύνδεσή του στην πολιτεία»
Σχετικά με ενδεχόμενη μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης: «Ο ειδικός φόρος κατανάλωσης στο φυσικό αέριο είναι ένα ευρώ, εμείς επιδοτούμε με 40 ευρώ. Στο ρεύμα είναι 5 ευρώ, εμείς επιδοτούμε με 150 ευρώ τη μεγαβατώρα».
Αυτή την ώρα πραγματοποιείται στον Άγιο Κωνσταντίνο Φθιώτιδας ο αρραβώνας του Μαυρίκιου Μαυρικίου με την αγαπημένη του Ιλάειρα Ζήση. Η εντυπωσιακή νύφη έφτασε πριν λίγη ώρα στο σημείο όπου την περίμενε ο Μαυρίκιος Μαυρικίου.
Ο Μαυρίκιος Μαυρικίου άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου που επέβαινε η αγαπημένη του Ιλάειρα και αφού την βοήθησε να κατέβει, αντάλλαξαν ένα τρυφερό και παθιασμένο φιλί με τα φλας των φωτογράφων να παίρνουν φωτιά και δεκάδες πυροτεχνήματα να γεμίζουν τον ουρανό
Αμέσως μετά, το ζευγάρι μπήκε στην αίθουσα της δεξίωσης όπου έκοψαν την εντυπωσιακή τούρτα τους, αντάλλαξαν τα δαχτυλίδια τους και αφού δέχτηκαν τα δώρα των γονιών τους χόρεψαν με την ψυχή τους.
Όλο αυτό το διάστημα, ο Μαυρίκιος Μαυρικίου και η Ιλάειρα Ζήση ετοίμαζαν με μεγάλη προσοχή αυτή τη μέρα καθώς ήθελαν όλα να είναι παραμυθένια και αυτή η μέρα να μείνει και στους δυο αξέχαστη. Δίπλα τους σε αυτή τη μέρα, το ερωτευμένο ζευγάρι επέλεξε να έχει όλους τους φίλους και συγγενείς του με το γλέντι να έχει αρχίσει πολλές ώρες νωρίτερα από την πλατεία του χωριού.
Από πολύ νωρίς στην πλατεία του χωριού είχαν τοποθετηθεί σούβλες με τα αρνιά που θα φαγωθούν στην δεξίωση ενώ δεν έλειπαν τα τραγούδια και οι χοροί από τις οικογένειες του ζευγαριού.
Δες παρακάτω φωτογραφίες από τον αρραβώνα του Μαυρίκιου Μαυρικίου με την Ιλάειρα Ζήση
Συγκλονίζει ο Άρης Καμπανός, σε συνέντευξή του στο gazzetta.gr, μιλώντας για τον άδικο χαμό του γιου του, Άλκη.
«Κοιτούσα πάντα να είμαι διακριτικός με τις παρέες του. Τις τελευταίες μέρες που έμεινα μόνος, είμαι ακόμα χειρότερα. Την Τρίτη και την Τετάρτη ήταν οι δύο χειρότερες μέρες μου.
Πάνω από το σπίτι μας μένει η αδερφή της γυναίκας μου με τον άντρα της. Εγώ έχω δύο αδέρφια, τον Τάσο και τον Γιάννη που μένουν και εργάζονται στη Θεσσαλονίκη. Στη Βέροια μένω τα τελευταία δύο χρόνια.
Ο Άλκης γεννήθηκε στην Αθήνα, όταν εγώ μέσω της υπηρεσίας σπούδαζα στο ΕΜΠ πολιτικός μηχανικός μέσω της Στρατιωτικής Υπηρεσίας. Το 2003, στην τελευταία μου χρονιά εκεί γεννήθηκε ο Άλκης, “Αθηναίος”.
Μετά την Αθήνα, πήγα με μετάθεση στον Έβρο, στο Βρυσικά. Τα προνηπιακά του χρόνια τα έβγαλε στον Έβρο. Τα νηπιακά του χρόνια, δηλαδή το 2005, ήμασταν στη Θεσσαλονίκη.
Ο στρατός είναι δύσκολος, πέφτεις και σηκώνεσαι. Όπως είναι για τους στρατιώτες έτσι είναι και για τα στελέχη.
Ήμασταν στον Εύοσμο για 1-2 χρόνια, στην Ευκαρπία πήγε νηπιαγωγείο, μέναμε σε μια πολυκατοικία. Και μετά πήγαμε στην Επανομή σε μια εξοχική κατοικία. Μέναμε στο νοίκι. Τα χρόνια του Δημοτικού τα πέρασε στην Επανομή, εκεί ήταν οι παρέες του.
Το 2010, όταν ο Άλκης ήταν 7 χρονών εγώ πήρα μετάθεση στη Μυτιλήνη, στην Καλλονή. Μ’ ακολούθησε κι η οικογένεια. Δύο τάξεις τις πέρασε στη Μυτιλήνη. Η κόρη μου είναι δύο χρόνια μεγαλύτερη από τον Άλκη, τώρα είναι 21 ετών.
Μετά τη Μυτιλήνη, λόγω μετάθεσης, επιστρέψαμε στη Θεσσαλονίκη. Εκεί άρχισε να πηγαίνει Γυμνάσιο κι αν δεν κάνω λάθος πήγε και την 1η χρονιά στο Λύκειο.
Όταν ήταν Α’ Λυκείου η κόρη μου είχε ήδη περάσει στο Πανεπιστήμιο στην Ξάνθη. Κι αυτές οι παρεούλες στη Θεσσαλονίκη είναι που του έμειναν από τότε.
Λόγω στρατού, αργότερα, έστειλα τη σύζυγό μου, την Μελίνα και τον Άλκη στη Βέροια κι εγώ έμεινα μόνος μου στην Θεσσαλονίκη. Οι παρέες του Άλκη ήταν στη Θεσσαλονίκη και παρόλο που απέκτησε νέες παρέες στη Βέροια είχε επαφές διαδικτυακά με τους περισσότερους φίλους από προηγούμενες πόλεις που είχαμε ως οικογένεια διαμείνει. Λέω ξανά ότι ήμουν πάντα πολύ διακριτικός με τις παρέες του. Πάντα υπάρχει ο φόβος για έναν γονέα μη τυχόν και λοξοδρομήσει το παιδί του. Όταν καλούσε τους φίλους του σπίτι μετά από κάποια συζήτηση που κάναμε υποδεχόμασταν τα παιδιά έλεγα ένα “γεια” και με το μάτι του στρατιωτικού προσπαθούσα να σκανάρω το ποιόν τους – όσο μπορούσε κάποιος να ανιχνεύσει με μια απλή ματιά ένα παιδί.
Κανένας από τους καθηγητές ή από τους φίλους του δεν είχαν έρθει να μου κάνουν κάποιο παράπονο για οποιοδήποτε θέμα, τουναντίον όλα τα μηνύματα που δεχόμουν ήταν ότι ο Αλκης ήταν ένα εξαιρετικό παιδί.
Ημουν και Αρης και ΠΑΟΚ, είμαι και Ολυμπιακός
Ήμουν και Άρης και ΠΑΟΚ, είμαι και Ολυμπιακός… Με έναν Ανώτατο Αξιωματικό, που είναι κι αυτός δύο ομάδες – η μία απ’ αυτές είναι ο Ολυμπιακός – βλέπαμε μαζί μ’ αυτόν και με τον κύριο Τοροσίδη κάποιους αγώνες του Ολυμπιακού σε κάποια καφενεία ή καφετέριες στο Λουτράκι. Πανηγύριζα αν νικούσε ο Ολυμπιακός σε κάποιον ευρωπαϊκό αγώνα. Στο Λουτράκι όπου ήμουν είχα φίλους ΠΑΟΚτσήδες. Σε σχέση με τον Άλκη εγώ ήμουν ο πιο εκρηκτικός, ο πιο εκδηλωτικός. Το να λέει ο μπαμπάς στο παιδί “μη φωνάζεις” είναι το πιο σύνηθες, αλλά το να γίνει το αντίθετο είναι πιο σπάνιο.
Όταν βλέπαμε τα ματς του Άρη, ο Αλκης μού έλεγε να ηρεμήσω. Για να πω την αλήθεια δεν ήμουν οπαδός, περισσότερο φώναζα στην ομάδα μου επειδή δεν έπαιζε καλά. Αλλο να φωνάζεις κατά της αντίπαλης ομάδας. Ειδικά φέτος τον Άρη δεν ήθελα να τον βλέπω. Ο Αλκης παρακολουθούσε την ομάδα μέσω διαδικτύου, δεν είχε πάει σε κάποιο ματς και λόγω κορονοϊού.
Από τη στιγμή που πέρασε στο Οικονομικό στη Θεσσαλονίκη, ως φοιτητής, δεν είχε πάει στο γήπεδο. Είμαι σίγουρος γι’ αυτό, γιατί θα το είχαμε συζητήσει.
Τελευταία φορά που πήγε στο γήπεδο, πιθανόν να ήταν όταν ήταν στην Α’ Λυκείου μαζί με τον ανιψιό μου και πιθανόν με κάποια παρέα τους.
Κάποια στιγμή μού είχε ζητήσει να του βγάλω εισιτήριο διαρκείας αλλά εγώ δεν του το έβγαλα. Για την ακρίβεια, μία φορά ήταν να βγάλουμε διαρκείας για το μπάσκετ. Βέβαια, δεν είμαστε και κάποια πλούσια οικογένεια, μεσοαστοί θεωρούμαστε. Στο γήπεδο του ποδοσφαίρου είναι ζήτημα να πήγε μετρημένες στα δάχτυλα του ενός ή των δύο χεριών.
Μαζί μου είχε πάει μία φορά που ήταν μαζί κι οι ξαδέρφες του. Του άλλου μου αδερφού οι κόρες, που είναι κι αυτές Άρης. Ήταν πιτσιρίκια, νομίζω ήταν ακόμη στο Γυμνάσιο, δεν θυμάμαι ακριβώς πότε. Τις 1-2 φορές που είχαμε πάει, ήμασταν σε οικογενειακή εξέδρα.
Του άρεσε το Πόρτλαντ και ο Λίλαρντ
Από τότε που πήγε στο Πανεπιστήμιο, περισσότερο με το μπάσκετ ασχολιόμασταν και συγκεκριμένα με το ΝΒΑ, παρά με τον Άρη. Οι συζητήσεις μας για τον Άρη ήταν ελάχιστες. Δεν μου άρεσε ιδιαίτερα αυτό που έβλεπα να συμβαίνει στον Άρη, θα έπρεπε να μου αρέσει αυτό που βλέπω; Για το ΝΒΑ τρελαίνομαι όπως κι ο Άλκης. Υποστήριζε το Πόρτλαντ, του άρεσε ο Λίλαρντ, δεν του άρεσε ο ΜακΚόλουμ γιατί θεωρούσε ότι έχει σκαμπανεβάσματα. Για τον Νούρκιτς μού έλεγε “είναι πολύ σοφτ ρε μπαμπά”. Εγώ, λόγω Αντετοκούνμπο, ήμουν Μπακς. Αν θες να είσαι σωστός φίλαθλος πρέπει να είσαι και μια δεύτερη ομάδα, να προσπαθείς να τη συμπαθείς – έστω να μην είναι ελληνική ομάδα, για να βλέπεις το πράγμα με διαφορετικό μάτι και να μην φανατίζεσαι. Στον Αλκη άρεσαν επίσης οι Λέικερς λόγω Λεμπρόν. Εγώ τους έλεγα “γέρους” και του έλεγα “αυτούς θα υποστηρίζεις”. Είχαν και τους τραυματισμούς φέτος.
Η πρώτη του κοπελιά ήταν Ελληνοαμερικάνα, η Ιζαμπέλα. Ίσως αυτή να τον επηρέασε τόσο πολύ με την Αμερική, είχε ένα ιδιαίτερο πάθος για τη χώρα αυτή. Και εγώ ως στρατιωτικός ήμουν καλός στη γεωγραφία, ο Άλκης σε παιχνίδια γεωγραφίας είχε επιτυχία 80-90%. Του άρεσε ως χώρα η Αμερική. Είχαμε τις ιδιαίτερες στιγμές μας, με χαβαλέ για το ΝΒΑ. Ξενυχτούσε για να βλέπει κάποιους αγώνες του ΝΒΑ. Κρατούσαμε την επαφή μας με το άθλημα επειδή παίζαμε και κάνα στοιχηματάκι με 2-3 ευρώ για την πλάκα μας. Τον έπαιρνα τηλέφωνο να του κάνω πλάκα όπως κι αυτός έκανε σ’ εμένα.
Εγώ μικρός ήμουν πιο εριστικός σε διάφορα πράγματα, όπως όταν οδηγούμε και φωνάζουμε. Είχε ιδιαίτερη ευαισθησία για ζωάκια και τον αδύναμο κόσμο, τα κοινωνικά αποκλεισμένα παιδιά.
Πλέον βλέπω τα πράγματα μέσα από τα μάτια του Άλκη
Αφού συγχωρέθηκε ο Άλκης έχω αρχίσει να βλέπω τα πράγματα μέσα από τα μάτια του, μέσα από τη ψυχή του. Όλο αυτό το διάστημα έχω αρχίσει να φιλοσοφώ τη ζωή.
Τις περισσότερες φιλοσοφικές αναζητήσεις τις έκανα με την κόρη. Με είχε απορροφήσει τόσο πολύ η δουλειά που ίσως να μην αφιέρωσα τόσο χρόνο στην οικογένεια. Επί της ουσίας έχασα τα δύο του πρώτα χρόνια στο Λύκειο. Τη μία χρονιά ήμουν στη Θεσσαλονίκη και στην άλλη στο Λουτράκι, που με τίμησε η υπηρεσία κάνοντάς με Ταξίαρχο. Ήταν οι δύο χρονιές που δεν είχαμε τόσο στενή σχέση λόγω καθημερινής τριβής που δεν υπήρχε. Ευχόμουν να με αποστρατεύσουν για να είμαι κοντά στον Αλκη και στην οικογένειά μου.
Δεν είχε τρομερά όνειρα, είχε τα όνειρα ενός κανονικού παιδιού. Ήταν κλειστό παιδί, δεν ήταν ούτε του πολύ γέλιου, εγώ αν κάτσω στην παρέα χαχανίζω. Εκείνος θα καθόταν όμορφα κι ωραία… Αυτά θα σας τα έλεγαν καλύτερα οι παρέες που έκανε στο Λύκειο ή στο Γυμνάσιο. Ήταν ένα ισορροπημένο παιδί, δεν ήταν διάνοια αν και κι εγώ τον θεωρώ έξυπνο. Το Proficiency το πήρε με την πρώτη φορά και μάλιστα με καλό βαθμό, χωρίς να αφιερώσει πολύ χρόνο διαβάσματος. Ήταν έξυπνος. Είχε ενσυναίσθηση του ποιος ήταν ο άλλος. Το γεγονός ότι αλλάζαμε εύκολα πόλεις, λόγω του στρατού, ίσως να τον βοήθησε στο να προσαρμόζεται και στις τάξεις που άλλαζε έχοντας νέους συμμαθητές.
Ίσως να θεωρείτε ότι αυτά που σας λέω είναι αγγελικά πλασμένα αλλά γι’ αυτό σας προτρέπω να μιλήσετε με τους φίλους του ή τους καθηγητές του. Μετά το συμβάν, το μυαλό μου πάει στο αν υπάρχει κάτι που δεν έκανα καλά, αλλά δεν μπορώ να βρω τίποτα τέτοιο.
Όταν ήμουν στο πρόσφατο φιλικό της Καβάλας με την Δόξα αποδέχθηκα τη “συγγνώμη” γιατί θεώρησα ότι κι η πρώτη “συγγνώμη” θα είναι κι αυθόρμητη και αληθινή. Δέχομαι την ειλικρινή “συγγνώμη”. Ας τη ζητήσουν και από τον Θεό και ας το αποδείξουν με τις πράξεις τους και με την στάση ζωής τους.
Ηταν μια ήρεμη δύναμη
Αυτό που θυμάμαι είναι οι απλές στιγμές που ήμασταν μαζί. Καμία φορά, αν ο Αλκης άκουγε να έχουμε κάποιο τσακωμό με τη μητέρα του, μας έλεγε “μπαμπά φτάσατε σ’ αυτήν την ηλικία, δεν γίνεται να μην μπορείτε να τα βρείτε”. Μας έκανε η εντύπωση η ηρεμία του, ήταν μια ήρεμη δύναμη, ένα παιδί ώριμο όπως το εκλαμβάνω εγώ ως πατέρας. Δεν ξέρω, ρωτήστε και τις παρέες του. Ήταν αγαπημένος με την αδερφή του, είχε πολλές φωτογραφίες μαζί της. Ήταν πολύ αγαπημένοι.
Του άρεσαν το μαθηματικά, εμένα μου άρεσε η φυσική. Προσπαθούσα να τον πείσω, επηρέασα την κόρη αλλά εκείνος ήθελε τα οικονομικά για τους δικούς του λόγους. Αποδέχτηκα την απόφασή του, ήταν έξυπνος».
Εχουμε σιχαθεί να ακούμε τις πολιτικές ηγεσίες, τον κόσμο και τους παράγοντες να βγαίνουν να κάνουν δηλώσεις και να εύχονται να μην υπάρξει άλλος «Αλκης». Πιστεύετε στην αλλαγή;
«Είναι ένα τεράστιο άλμα στο να φτάσουμε στο ιδεατό κομμάτι, να φτάσουμε κατ’ αρχήν εμείς ως πολίτες κι οι πολιτικοί κι οι διοικούντες το ποδόσφαιρο στην αλλαγή. Δεν χρειάζεται μεγάλο άλμα, αυτό που είπα είναι ουτοπικό, αλλά ας γίνουν μικρά μικρά βηματάκια. Ίσως να μετατρέψουμε έναν, δύο, πέντε εγκεφάλους. Είναι κι αυτό μια μικρή νίκη. Όσο μπορέσετε κι εσείς οι δημοσιογράφοι να βοηθήσετε προς αυτή την κατεύθυνση, είστε η φωνή. Φυσικά, υπάρχουν κακές και σωστές φωνές. Ίσως οι δικές σας φωνές να γίνουν κύμα».
Ενιωσα οργή για όλη την Ελλάδα
Ο γιος σας δολοφονήθηκε επειδή υποστήριζε τον Άρη. Νιώθετε οργή γι’ αυτήν την ομάδα;
«Ενιωσα οργή για όλη την Ελλάδα. Αυτό που είπα είναι και το πιστεύω μου, δώσαμε τα φώτα που πολιτισμού από την Αρχαία Ελλάδα σ’ όλο τον κόσμο και εμείς κλείσαμε τα φώτα. Τα δικά μας φώτα έκλεισαν. Ήμασταν! Οπαδούς έχουν και τα κόμματα… Επειδή υποστηρίζουμε διαφορετική ομάδα πρέπει να σφαζόμαστε;
Πιστεύω ότι τα παιδιά μου ήταν καλύτερες προεκτάσεις από μένα και τη σύζυγό μου. Πήρα από πολλούς ανθρώπους κουράγιο, φυσικά από την κόρη μου. Τώρα που είναι μακριά, προσπαθώ να έχω πιο συχνή επικοινωνία μαζί της. Σπουδάζει στην Ξάνθη. Δεν το επιδιώξαμε αλλά γίναμε δημόσια πρόσωπα και της έχω πει να προσέχει. Ερχονται αυθόρμητα άνθρωποι και μου δίνουν τα συλλυπητήριά τους, αυτό το κομμάτι μου δίνει δύναμη. Όλοι μου έδωσαν συμπαράσταση από την πολιτική ηγεσία. Είναι άλλωστε ένα γεγονός που πρέπει να τους ξυπνήσει όλους. Ο απλός λαός, εδώ στη Βέροια, μου δείχνει τη συμπαράστασή του».
Το φιλικό Άρης-ΠΑΟΚ θα γίνει; Μήπως έχουν αργήσει να το οργανώσουν ήδη οι δύο ομάδες;
«Ακόμα και το φιλικό αυτό δεν ξέρω αν έχει τη δυναμική να αποτελέσει από μόνο του… κάτι. Στα γήπεδα, υπάρχει πάθος. Αλλά άλλο είναι να χαρείς και να φωνάξεις… Μέχρι εκεί. Πρέπει να υπάρχει όριο! ΚΙ ο ίδιος ο φίλαθλος πρέπει να βάζει το όριό του. Εσωτερική Πειθαρχία, όπως λέμε και στον στρατό. Να πειθαρχείς τον εαυτό σου όταν πας να κάνεις κάτι, να πειθαρχείς στα πάθη σου».
Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου έδωσε συνέντευξη στα «Νέα Σαββατοκύριακο» και επιτέθηκε τόσο στη ΝΔ όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ, κατηγορώντας τον τελευταίο ότι όχι μόνο συγκυβέρνησε με την «καραμανλική Δεξιά», αλλά και ότι συνεχίζει ακόμα και σήμερα να καλύπτει τα όσα έγιναν στην πενταετία Καραμανλή (2004-2009).
Ο κ. Παπανδρέου μίλησε στον Διονύση Νασόπουλο, ο οποίος τον ρώτησε για τον περιβόητο πλέον «διάλογο της Σπάρτης» που οδήγησε και στην απομάκρυνση του τέως υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης.
«Θα ευχόμουν ειλικρινά, ο διάλογος αυτός να μην ήταν προϊόν μιας ελαφράς προσέγγισης των τραγικών, από κάθε πλευρά, γεγονότων που βιώσαμε όλοι το καλοκαίρι του 2007» είπε, για να συμπληρώσει: «Αυτό που ρωτάτε, και δικαίως, είναι εάν η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας υπό τον Κώστα Καραμανλή, είναι η έχουσα την ευθύνη της καταστροφής και μαζί της ηθικής έκπτωσης που ακολούθησε.
Ναι, χωρίς καμία αμφιβολία. Αυτό αποκάλυψε και ο περίφημος “διάλογος της Σπάρτης”. Αποκάλυψε το πώς η τότε κυβέρνηση εργαλειοποίησε την καταστροφή. Πάνω στην απόγνωση και την οδύνη των ανθρώπων στήθηκε ένα παιχνίδι εξαγοράς συνειδήσεων με τα τριχίλιαρα. Στόχος τους οι επερχόμενες εκλογές. Αλλά αυτή είναι η μια πλευρά του ζητήματος. Η άλλη πλευρά, είναι ακόμη πιο σημαντική και κρίσιμη.
Δεν είναι μόνο τα εκάστοτε πρόσωπα που έχουν ευθύνες. Είναι οι αντιλήψεις, νοοτροπίες και πρακτικές γύρω από την πολιτική και τη διαχείριση της εξουσίας στη χώρα μας, από καταβολής ελληνικού κράτους. Αποτελούν την πραγματική αιτία.
Και αν αυτές δεν αλλάξουν ριζικά, θα βρεθούμε πάλι μπροστά σε νέες καταστροφές και εθνικές τραγωδίες. Είναι η πελατειακή αντίληψη και πρακτική. Είναι ακόμη και ο θαυμασμός για τη “μαγκιά”, για τη λογική ότι το “κράτος είμαστε εμείς” όταν κερδηθούν οι εκλογές. Βολεύοντας τους κομματικά χρήσιμους αντί των άξιων».
Σχολιάζοντας τα όσα ειπώθηκαν στη συνέλευση της Σπάρτης από τον Πέτρο Δούκα και την αντίδραση του Σπήλιου Λιβανού που οδήγησε στην παραίτηση του ανέφερε:
«Αν αποκάλυψε κάτι ακόμη ο “διάλογος της Σπάρτης”, είναι ότι αυτές οι αντιλήψεις ζουν και βασιλεύουν στους κόλπους της ΝΔ. Δεν είναι, ιστορικά, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα των Ελλήνων και της χώρας που υπολείπονταν έναντι άλλων λαών και χωρών, είναι οι αντιλήψεις εκείνες και οι νοοτροπίες που είτε τα απαξιώνουν, είτε τα αφήνουν αναξιοποίητα. » Σε ένα τέτοιο κλίμα και περιβάλλον ευδαιμονίας φτάσαμε στο σημείο η σπατάλη και η κακοδιαχείριση εκείνη την περίοδο να ξεπεράσει κάθε όριο.
Θυμίζω: ίδρυση εκατοντάδων νέων οργανισμών και φορέων, μέχρι και αγροτικό κανάλι με 56 δημοσιογράφους που δεν λειτούργησε ποτέ. 10.000 αγροφύλακες επαναπροσλήφθηκαν το 2007 για να βγουν πολλοί στη σύνταξη το 2008.
Εκατοντάδες επιτροπές που υπολογίσαμε ότι κόστιζαν 1 δισ. τον χρόνο. Υπερδιπλασιασμός της φαρμακευτικής δαπάνης. Αυτά είναι μερικά μόνο παραδείγματα που οδήγησαν στο τρομακτικό έλλειμμα 15,8% του ΑΕΠ. »Αποτέλεσμα, ο διπλασιασμός του χρέους. Τα σχεδόν 150 δισ. ευρώ του χρέους, ξεπέρασαν τα 300 δισ. Χωρίς μάλιστα να το δικαιολογούν κάποιες επενδύσεις ή δημόσια έργα.
Οπως και χαμηλή ανταγωνιστικότητα, με τις εξαγωγές να υπολείπονται κατά πολύ των εισαγωγών, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα, πέρα από το δημόσιο έλλειμμα, και το τεράστιο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου. Τα πληρώνουμε ακριβά μέχρι και σήμερα. Και δυστυχώς, τα βλέπουμε πάλι σήμερα», προσέθεσε ο πρώην Πρωθυπουργός.
Ο κ. Παπανδρέου στάθηκε στην Εκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τις χώρες που μπήκαν σε πρόγραμμα προσαρμογής, η οποία, όπως σημείωσε, ήταν «κόλαφος για την τότε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας».
«Τι έγινε στην Ελλάδα με αυτήν την Εκθεση είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της αντίληψης και της πρακτικής του πελατειασμού», προσέθεσε για να εξηγήσει στη συνέχεια: «Θυμίζω ότι η Εκθεση αυτή, καθ’ όλη τη διάρκεια που γινόταν η έρευνα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την εκπόνησή της, ετύγχανε αλλεπάλληλων θετικών δημοσιευμάτων και αντίστοιχων επισημάνσεων από τα στελέχη της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά την ψήφισή της από τη συντριπτική πλειοψηφία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, απόλυτη σιωπή».
Ο ίδιος δε κατέληξε: «Και η παραμικρή συζήτηση για αυτήν την Εκθεση-κόλαφο των τότε κυβερνήσεων της ΝΔ, έθετε υπό αμφισβήτηση τα αφηγήματα και της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, ότι για τα Μνημόνια έφταιγε το ΠΑΣΟΚ.
Αυτό, όπως είδαμε αργότερα, δεν βόλευε και τη διαμόρφωση της μετέπειτα συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με την καραμανλική Δεξιά. Δυστυχώς την καλύπτει μέχρι σήμερα. Πέρα από το γεγονός ότι οι πρακτικές του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζονται από τις ίδιες πελατειακού χαρακτήρα αντιλήψεις».
Ο πληθυσμός του Νομού Άρτας μειώνεται δραματικά. Σε μόλις 20 χρόνια κατοικούν εκεί 17.000 άνθρωποι λιγότεροι. Και φυσικά ο Νομός αυτός δεν είναι το μόνο παράδειγμα της τάσης ερημοποίησης που παρατηρείται στην Ελληνική Περιφέρεια.
Σε παλαιότερο άρθρο μας είχαμε επισημάνει τον αριθμό των σχολείων που δεν λειτούργησαν φέτος λόγω έλλειψης μαθητών στην Ήπειρο και μόνο.
Διαβάστε εδώ « Σοκ – 40 σχολεία στην Ήπειρο αναστέλλουν την λειτουργία τους » και εδώ «Γροθιά στο στομάχι: Στην Ελλάδα κλείνει το ένα σχολείο μετά το άλλο » τα σχετικά ρεπορτάζ, οπότε εντύπωση δεν μπορεί να μας προξενεί η δραματική μείωση του πληθυσμού της περιφερειακής ενότητας Άρτας. Πόνο και θλίψη μας προξενεί, αλλά όχι εντύπωση πλέον.
Θέση κατέθεσε σε ανάρτηση του για το θέμα αυτό και ο τ. Δήμαρχος Στάθης Γιαννούλης δηλώνοντας μεταξύ άλλων:
«Η περαιτέρω μείωση του πληθυσμού στο Νομό μας θα έχει δυσάρεστες συνέπειες για όλους μας.
Καλώ όλους τους Κοινοβουλευτικούς μας εκπροσώπους, την Τοπική Αυτοδιοίκηση αλλά και τους φορείς του Νομού, μαζί τους κατοίκους του Νομού μας, να ενεργοποιηθούν γιατί περαιτέρω μείωση του πληθυσμού θα είναι καταστροφική για τον Νομό μας.
Πέρα από την μείωση της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, με όλα τα αρνητικά επακόλουθα θα έχουμε, μείωση των πόρων προς τον Νομό, μείωση χρηματοδότησης των Δήμων, μείωση των θέσεων εργασίας, κλείσιμο σχολείων, ερήμωση των χωριών μας.
Καλώ όλους τους συμπολίτες μας που μέχρι σήμερα δεν έχουν απογραφεί, να απογραφούν στο Νομό μας για να αποφύγουμε τα χειρότερα».
Τα είπε όλα ο κ. Γιαννούλης και όποιος μπορεί να αισθανθεί τι σημαίνει αυτό για την χώρα μας ας σκεφτεί τι πρέπει να κάνει για να αποτραπεί η ερημοποίηση της Ελληνικής Περιφέρειας.
Δεν θα αναλύσουμε τα αίτια του γεγονότος καθώς είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλους μας. Είναι ώρα αποφάσεων. Η Ελληνική Περιφέρεια είναι ζωτικής σημασίας για μια ισόρροπη ανάπτυξη αλλά και για μια υγιή διαβίωση. Τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα είναι από τα καλύτερα παγκοσμίως. Τα απλόχερα δώρα της φύσης προς τον λαό μας δεν θα τα αξιοποιήσουμε;
Η συγκέντρωση του μεγαλυτέρου ποσοστού Ελλήνων στα μεγάλα αστικά κέντρα που συνεχίζεται αδιάκοπα, που θα οδηγήσει; Αυτά που ζήσαμε στην πρόσφατη χιονόπτωση με αποκλεισμούς δρόμων από αυτοκίνητα ήταν δραματικά και για άλλους φυσικά λόγους εκτός της πληθώρας οχημάτων. Ένας τεράστιος πληθυσμός πλέον διαμένει στην Αττική για παράδειγμα, που σε λίγα χρόνια δεν θα είναι τόπος βιώσιμος. Κυκλοφοριακό, ρύπανση, απορρίμματα θα είναι λίγα μόνο από όσα θα μας απασχολήσουν στην Αττική και τα 2-3 ακόμη αστικά μεγάλα κέντρα της χώρας.
Ποτέ δεν είναι όμως αργά για αποφάσεις. Κίνητρα, υποδομές και εργασία είναι τα βασικά για να αναστραφεί η κατάσταση. Και σίγουρα πολλά ακόμη. Αλλά ας κάνουμε την αρχή πριν να είναι αργά για δάκρυα.
Ο Μιχάλης Οικονόμου βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή DOT και προχώρησε σε μια σημαντική εξομολόγηση για τα ομόφυλα ζευγάρια στην Νάντια Μπουλέ και τον Μίνω Θεοχάρη.
Ο πρωταγωνιστής της σειράς «Τα καλύτερα μας Χρόνια» τόνισε αρχικά: «Το παιδί μου μπορεί να να γίνει στόχος εύκολα επειδή είμαστε μια ομόφυλη οικογένεια. Είμαστε σε μια εποχή με γενικότερη αφύπνιση σε όλα τα επίπεδα. Η δύναμη του καθενός μας είναι να μοιραστούμε την ιστορία μας. Ένα παιδί χρειάζεται σεβασμό, αγάπη και κάποια όρια. Αυτά μπορεί να τα πάρει από ομόφυλους γονείς. Μάλιστα αν υπάρχει ο κίνδυνος ένα παιδί να μεγαλώσει σε ένα ίδρυμα, τότε ακόμα πιο πολύ».
«Στην Ελλάδα μπορεί ένα ομόφυλο ζευγάρι να πάρει την αναδοχή ενός παιδιού. Μπορεί να το πάρει για 3 μήνες και μετά το ίδρυμα να το πάρει πίσω. Μπορεί μια ομόφυλη οικογένεια να γίνει ανάδοχη, αλλά όχι να υιοθετήσει. Όπως υπάρχει το σύμφωνο συμβίωσης, αλλά δεν είναι γάμος.
Δεν υπάρχει υιοθεσία στα ομόφυλα ζευγάρια, ο ένας γονιός, επειδή έχει σύνδεση συγγενική με το παιδί, παίρνει την επιμέλεια. Ο άλλος γονιός δεν έχει κανένα δικαίωμα, δεν καλύπτεται και αναρωτιέμαι αν υπάρχει δημοκρατία. Είναι δικαίωμα του παιδιού να καλύπτεται νομικά από μια πολύχρωμη οικογένεια» δήλωσε ο Μιχάλης Οικονόμου.
Ο Άγιος Σπυρίδωνας βοήθησε τον Σταμάτη Σπανουδάκη να σταθεί και πάλι στα πόδια του. Το συγκλονιστικό γεγονός, εξομολογήθηκε ο ίδιος ο γνωστός μουσικοσυνθέτης μέσα από την προσωπική του σελίδα στο facebook.
Ο Σταμάτης Σπανουδάκης το καλοκαίρι του 2016 αντιμετώπιζε κινητικά προβλήματα, τα οποία μάλιστα τον είχαν αναγκάσει να κινείται με αναπηρικό καροτσάκι.
Ήταν τέτοιο το μέγεθος του προβλήματός του, που προβληματιζόταν για το εάν θα έπρεπε να ακυρώσει ή όχι συναυλία που είχε προγραμματίσει για την Κέρκυρα και η οποία ήταν αφιερωμένη στη συμπλήρωση 300 ετών από το θαύματα του πολιούχου της Κέρκυρας το 1716.
Την επιθυμία του να δωθεί η εν λόγω συναυλία έκανε εντονότερη το γεγονός ότι ήθελε να ακουστεί και το νέο του κομμάτι με τίτλο «η Κέρκυρα κι ο Άγιος».
Ο γιατρός του Σπύρος Νίκας τον επισκέφτηκε στο ξενοδοχείο, όπου διέμεινε και άρχισε να κάνει τα πρώτα βήματα και έμεινε όρθιος για έξι ώρες και σκέφτηκε: «Να το θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνα».
Η συναυλία αναβλήθηκε λόγω κακοκαιρίας αλλά την επόμενη έγινε με επιτυχία.
Διαβάστε, πώς ακριβώς περιέργαψε τη συγκλονιστική αυτή εμπειρία ο ίδιος ο γνωστός μουσικοσυνθέτης στην προσωπική του ιστοσελίδα στο facebook:
«Η Κερκυρα κι’ ο Άγιος»
Ήταν μία ακριβή εμπειρία, αυτή που έζησα-ζήσαμε, στην συναυλία της Κέρκυρας. Αρχίζω απ’ τα δικά μου.
Ήμουν τρείς μήνες στο κρεβάττι με πόνους, χάπια, ενέσεις και δύο εγχειρήσεις και κάθε μέρα έλεγα: «Πώς να το αναβάλω, πώς να εκθέσω-απογοητεύσω τόσο κόσμο;».
Και μ’ ένα «έχει ο Θεός και θα βοηθήσει ο Άγιος», καθισμένο σε αναπηρικό καροτσάκι με πήγαν με την βοήθεια του Γιώργου Βλάχου, σπίτι-αεροδρόμιο- αεροπλάνο- Κέρκυρα-ξενοδοχείο, όπου επιτέλους ξάπλωσα. Ευχαριστώ την Aegean το θαυμάσιο προσωπικό της, αλλά και τον πρόεδρό της Κο Βασιλάκη, γιατί έκαναν τα πάντα για νάμαι άνετα.
Έρχεται λοιπόν στο ξενοδοχείο ο Σπύρος Νίκας, οστεοπαθητικός, να με δεί, σταλμένος από την συμμαθήτρια και αγαπημένη φίλη μου, Μαρία Βούλγαρη.
Παρόντες η κόρη του Πολύνα, η φίλη μας Ματούλα (Φυσικοθεραπεύτρια) και η Ντόρη. Με «πείραξε» αρκετή ώρα με τα χέρια του και μού λέει «σήκω». Γέλασα λίγο και μετά από αρκετά «σήκω», πήρα θάρρος, σηκώθηκα και πήγαμε βόλτα χωρίς μπαστούνι στούς διαδρόμους του ξενοδοχείου, με πόνο μεν, αλλά όρθιος.
Το περπάτημα στους σκοτεινούς διαδρόμους του ξενοδοχείου, μου φάνηκε σαν βόλτα σε ανθισμένους και μυρωδάτους κήπους.
Τό ίδιο βράδυ έκανα την πρόβα με τους τεχνικούς, μουσικούς, διοργανωτές, την θαυμάσια χορωδία Κερκύρας με την γλυκειά μαέστρο της Χριστίνα Καλλιαρίδου και την άψογη και μετρημένη φιλαρμονική «Καποδίστριας» με τον ακριβό μαέστρο της Μιχάλη Μιχαλόπουλο, στό φρούριο όπου θα παίζαμε την άλλη μέρα.
Ήμουν 6 ώρες όρθιος. «Να το θαύμα του Άγιου Σπυρίδωνα» λέω μέσα μου.
{Τί να πώ για τον πατέρα Θεμιστοκλή και τα «παιδιά» του, του οποίου οι προσευχές και η αγάπη, υλοποίησαν όλη αυτή την προσπάθεια. Νάναι καλά και κοντά στον Αγαπημένο πάντα. Μαζί και οι εθελοντές και οι ναυτοπρόσκοποι (Τέτοιος ήμουν κι’ εγώ παιδί κι’ όλο έκλαιγα και ζητούσα τη μαμά μου). Τίποτα το ομαδικό δεν μου αρέσει. Την ησυχία αγαπώ. Αλλά εκτιμώ και σέβομαι, όσους ομαδικά προσφέρουν.}
Καί έρχεται η μέρα της συναυλίας. Τρεισήμισι χιλιάδες κόσμου ήρθαν να μας τιμήσουν. Όλα καλά, μια μικρή πρόβα το απόγευμα και 9μμ ακριβώς βγαίνει στην σκηνή ο τόσο προσιτός Μητροπολίτης Κερκύρας Νεκτάριος, λέει κάποια λόγια για την ημέρα, τον Άγιο και εμένα. Αμέσως μετά η φιλαρμονική έπαιξε τα «Πέτρινα χρόνια», ανέβηκε η ορχήστρα και η χορωδία και έπαιξαν την εισαγωγή «Στην αυλή του Βασιληά».
Καί μόλις πατάω το σκαλί να βγώ στην σκηνή, ο χαμός. Ένας ανεμοστρόβιλος που διέλυε το πάλκο, έπαιρνε ηχεία, φώτα και καρέκλες και νάναι καλά οι τεχνικοί και οι διοργανωτές, που δεν είχαμε κανένα ατύχημα. Σε λίγο ξεκινάει μια καταρρακτώδης βροχή και πιά ο κόσμος μουσκεμένος, έτρεχε να κρυφτεί στίς καμάρες του φρουρίου. Με βούτηξε ο «νάναι καλα έτοιμος για όλα» Λάμπης Θεοδώρου, μ’ έβαλε στ’ αυτοκίνητο και βούρ για το ξενοδοχείο. Περνώντας όμως απ’ τίς καμάρες, είδα τον κόσμο μουσκεμένο να περιμένει να κοπάσει ο καιρός. Και παρά τον φόβο του Λάμπη μην χτυπήσω, κατεβαίνω και πάω κοντά και μέσα στον κόσμο. Η αγάπη που ένοιωσα, τα χάδια, τα φιλιά, οι ευλογίες με γέμισαν περισσότερο απο κάθε συναυλία.
Πίσω στο ξενοδοχείο ο διευθυντής Κώςτας Καραμπάτσος, είχε ετοιμάσει δώρο πλουσιοπάροχο «γεύμα παρηγοριάς» για όλους τους μουσικούς και τεχνικούς. (Νομίζω ότι δεν άφησαν τίποτα). Τον ευχαριστώ απο καρδιάς.
Εγώ στο δωμάτιο μου, με τούς φιλους-διοργανωτές μου Γιώργο Μπιλάλη και Αλέξανδρο Καραβάνη και τον Λάμπη, προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε «Θεολογικώς» τα όσα ζήσαμε. Αφού συμφωνήσαμε ότι δεν καταλαβαίνουμε τίποτε, πήγε έκαστος στο δωμάτιο του.
Μόνος πιά με την Ντόρη, της λέω:
«Εγώ φταίω. Όλα νάναι τέλεια ως την στιγμή ακριβώς που θάβγαινα; Ο Άγιος μ’ έδιωξε». Και με πιάνουν τα κλάματα συλλογιζόμενος όλα τα κουτσά και στραβά της ζωής μου και η Ντόρη να θέλει να με παρηγορήσει και να της λέω » φύγε, αυτή η εσωτερική γλυκεια βροχή, είναι για καλό μου. Άσε με να κλάψω». (Και μετά σου λένε, οι άντρες δεν κλαίνε).
Την επόμενη μέρα η συναυλία ήταν απο τίς ωραιότερες πούχω κάνει. Κι’ άλλος κόσμος, ζέστη και νηνεμία και ολόγυρά μας άγγελοι. Ο κόσμος καλοδέχτηκε και ξαναζήτησε το χορωδιακό που έγραψα ειδικά για την συναυλία με τίτλο
«Η Κέρκυρα κι’ ο Άγιος». Ύμνησα και απέδωσα μουσικό φόρο τιμής, στίς αγάπες μου. Τον Χριστό, την μικρή Μαρία, τούς αγαπημένους μου ήρωες και βέβαια, την μητέρα Έλλάδα. Δόξα τω Θεώ και όλος ο κόσμος μαζί μου.
Τί άλλο να ζητήσω; και ποιόν άλλον να ευχαριστήσω απο Αυτόν πού όλα τα δίνει όταν ζητάς, χαμηλώνεις και πρέπει;
Το γιατί βέβαια έγιναν όλα αυτά, μου διαφεύγει, είναι πάνω απ’ την φτηνή λογική μου και έτσι αφήνομαι έκπληκτος αλλά σίγουρος για όλα, σαν μικρό παιδί, στα χέρια Του.
100 χρόνια συμπληρώνονται από τη Μικρασιατική Καταστροφή και το 2022 αποτελεί αναμφίβολα μια χρονιά με ιδιαίτερο συμβολισμό και συναισθηματική φόρτιση.
100 χρόνια από την εθνική καταστροφή, τον ξεριζωμό εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων που άφησε ένα τραγικό αποτύπωμα. Είναι μια επέτειος διαφορετική, συναισθηματικά φορτισμένη. Είναι μια επέτειος μνήμης.
Και -μεταξύ άλλων- είναι εξαιρετικά σημαντικό να φέρουμε τα παιδιά μας σε επαφή με τα γεγονότα της καταστροφής, τα οποία αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνισμού, δίνοντας τους το έναυσμα για περαιτέρω συζήτηση.
Η Μικρασιατική Καταστροφή μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού
Ο καλύτερος τρόπος για να μιλήσουμε στα παιδιά μας ακόμη και για τα πιο δύσκολα θέματα είναι τα βιβλία. Κι ένα σημαντικό βιβλίο για τη Μικρασιατική Καταστροή είναι το «Μέλη και Μελέκ» της Βάνιας Μαυρίδου με την εκπληκτική εικονογράφηση της Ρένιας Μεταλληνού.
Η Μέλη αγαπάει πολύ την κούκλα της, τη Μελέκ. Την έχει φτιάξει η γιαγιά της και δεν την αποχωρίζεται ποτέ… Ωστόσο, κάποιες φορές, οι συνθήκες ανατρέπουν τα πάντα γύρω μας..
Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι έντονα είναι το χέρι της μαμάς να με τραβάει βιαστικά. Ίσα που πρόλαβα να ρίξω μια τελευταία ματιά στο σπίτι που γεννήθηκα και μεγάλωσα πριν με σηκώσει σφιχτά στην αγκαλιά της και ακολουθήσουμε δακρυσμένες τον μπαμπά.
Η μαμά είχε πει πως δεν θα μπορούσαμε να πάρουμε τα πράγματά μας μαζί, αλλά θα επιστρέφαμε μετά από λίγο καιρό να τα πάρουμε. Το μόνο πράγμα που ζήτησα να πάρω μαζί ήταν η Μελέκ. Δεν θα μπορούσα να φύγω χωρίς αυτή.
Πριν προλάβω να καταλάβω τι είχε συμβεί, βρέθηκα στα καλά καθούμενα αγκαλιά με τους γονείς και τη γιαγιά μου, στριμωγμένη σε μια βάρκα με άλλους πολλούς να πηγαίνω κάπου που δεν είχα ξαναπάει, χωρίς τη Μελέκ.
Για πρώτη φορά από τότε που γεννήθηκα ήμαστε και οι δύο μόνες. Άλλοι επιβιβάστηκαν σε άλλες βάρκες με επίσης άγνωστο προορισμό. Κάποιοι είχαν όνειρο να πάνε στην Αθήνα, άλλοι πιο τολμηροί ήθελαν να βρεθούν στη μακρινή Αμερική. Εμείς δεν θέλαμε να πάμε πολύ μακριά, γιατί οι γονείς μου πίστευαν πως σύντομα θα επιστρέφαμε στο σπίτι.
Τον Σεπτέμβρη του 1922, η Μέλη θα μάθει να ζει χωρίς τη Μελέκ, μακριά από το σπίτι της και από τα αγαπημένα της πρόσωπα…
Όλα όσα θεωρούσα αυτονόητα, όλα εκείνα τα πράγματα που ήταν πάντα δεδομένα για μένα, τώρα έμοιαζαν μακρινή ανάμνηση. Αντί για παιχνίδια είχα μόνο κάτι στρογγυλά μαύρα βότσαλα που μάζεψα στην παραλία. Όχι, αυτά δεν ήταν παιχνίδια. Αντί για το άνετο δωμάτιό μου, είχα μόνο μια μικρή γωνιά στο μεγάλο δωμάτιο που κοιμόμαστε όλοι μαζί και οι γονείς μου αποκαλούσαν σπίτι. Όχι, αυτό δεν ήταν σπίτι. Αντί για τη Μελέκ είχα ένα ξεσκισμένο κομμάτι ύφασμα από τη μωρουδιακή κουβέρτα μου, που στα κρυφά είχε βάλει η μαμά στην τσέπη του φορέματός της. Όχι, αυτή δεν ήταν η κούκλα μου κι εγώ δεν ήμουν πια μωρό. Είχα καταλάβει από τόσο μικρή πως το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι να νομίζουμε πως όσα έχουμε μας ανήκουν για πάντα. Βαριά αλήθεια για να τη σηκώνει ένα μικρό κορίτσι.
Με δυσκολία κατάφερα να κάνω κάποιους φίλους στο νησί, γιατί τα περισσότερα παιδιά με φώναζαν τουρκάκι, προσφυγάκι ή ξένη. Αυτό στ’ αλήθεια δεν το άντεχα. Στο σχολείο ήμουν απομονωμένη και συχνά πυκνά γινόμουν περίγελος των παιδιών.
Ο δάσκαλος δεν με προστάτευσε ποτέ, μα έμαθα να υπερασπίζομαι μόνη μου τον εαυτό μου. Δεν είχα κάνει τίποτα κακό. Δεν είχα φταίξει και δεν μου άξιζε αυτό που περνούσα. Από το Αϊδίνιο μας είχαν διώξει γιατί μιλούσαμε ελληνικά, και στο νησί δεν μας ήθελαν γιατί νόμιζαν ότι μιλάμε τουρκικά. ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΚΑΙ ΑΔΙΚΟ ΜΑΖΙ.
Μέσα στην καρδιά της όμως –και στη δική της και στης Μελέκ– θα ζει πάντα η αγάπη. Και μια αγάπη αληθινή μπορεί να δώσει ξανά ζωή σε όλα…
Το βιβλίο Μέλη και Μελέκ μέσα από τη μυθοπλασία περνά μηνύματα και πληροφορίες στα παιδιά. Δεν πρόκειται για ιστορικές ή εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, αλλά κυρίως για μια κοινωνική προσέγγιση των γεγονότων της Μικρασιατικής Καταστροφής. Μια ιστορία μνήμης και ανθρωπιάς.
Εκτός από το ιστορικό υπόβαθρο της εποχής, με τη βοήθεια του εκπαιδευτικού προγράμματος, μπορείτε να συζητήσετε με τους μαθητές για τη φιλία, τη συνεργασία, τον σεβασμό στην προσωπικότητα και στις επιθυμίες του άλλου, την ανιδιοτελή αγάπη, αλλά και τον φόβο, την αγωνία, το μίσος και την απώλεια.
