Το πρώτο Podcast του Κυριάκου Μητσοτάκη με την Άδα Σταματάτου με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία.
Στο πρώτο podcast ο Κυριάκος Μητσοτάκης συναντά την Άδα Σταματάτου, μια γυναίκα που μοιράζεται με θάρρος τις καθημερινές ιστορίες από τη ζωή της με τον ενήλικα αυτιστικό γιο της, με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία. Στο Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός, εγκαινιάζοντας σήμερα το podcast του «Συναντήσεις και συζητήσεις με προσωπικές διαδρομές», με στόχο ένα νέο δίαυλο επικοινωνίας με την Κοινωνία των Πολιτών.
«Τονίζω την έμφαση στη λέξη “δικαιώματα”, το οποίο ξεδιπλώνεται με πολλές πολιτικές πρωτοβουλίες που λίγο-πολύ καλύπτουν όλα τα Υπουργεία με κάποιες αποφάσεις τις οποίες έχουμε πάρει που μου φαινόντουσαν τόσο προφανείς που αναρωτιέμαι γιατί δεν είχαν παρθεί νωρίτερα» επισήμανε ο κ. Μητσοτάκης.
Το Εθνικό Σχέδιο Δράση, διευκρίνισε ο πρωθυπουργός, «μας υποχρεώνει κάθε χρόνο να ενημερώνουμε τη βουλή για την πρόοδο την οποία έχουμε κάνει θέτει πολύ συγκεκριμένους και μετρήσιμους στόχους σε όλα τα επίπεδα παρεμβάσεων τα οποία έχουμε εντοπίσει. Είναι μακρύς ο δρόμος, αλλά οφείλουμε». Παράλληλα, υπενθύμισε ότι η κυβέρνηση συγκρότησε την Αρχή Προσβασιμότητας για τους ΑμεΑ.
«Και πρέπει να σου πω ότι και για εμένα όλη αυτή η συζήτηση φέρνει στη μνήμη πολύ έντονα προσωπικά βιώματα, καθώς η μητέρα μου ήταν άτομο με αναπηρία. Προσβλήθηκε με πολιομυελίτιδα όταν ήταν 11 χρόνων, στη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου πριν ανακαλυφθεί το εμβόλιο» δήλωσε.
«Δεν είναι όλοι οι αυτιστικοί “ο άνθρωπος της βροχής”. Δεν ήξερε κανένας πως είναι η εικόνα ενός αυτιστικού ενήλικα που περπατάει στο δρόμο. Οπότε εδώ εγώ χρησιμοποίησα το παιδί μου και τα βίντεό του και τις φωτογραφίες του ώστε να δείξω, γιατί μία εικόνα είναι χίλιες λέξεις. Πως είναι στο δρόμο, πως περπατάει, ποιες είναι οι κινήσεις του, ποιες είναι οι κραυγές που βγάζει, γιατί συμπεριφέρεται περίεργα ένας άνθρωπος που είναι αυτιστικός στο δρόμο. Και η επιτυχία μου είναι ότι λαμβάνω μηνύματα από ανθρώπους που μου λένε, είδα έναν Γιάννη σήμερα. Αυτή είναι η επιτυχία μου», ανέφερε από πλευράς της η Άδα Σταματάτου συνομιλώντας με τον Πρωθυπουργό.
«Πολλές εκφάνσεις των γιορτών των Χριστουγέννων θα τις στερηθούν οι ανεμβολίαστοι, όχι για να τιμωρηθούν εκείνοι αλλά για να μην οδηγηθούμε σε καθολικό lockdown», δήλωσε, μεταξύ άλλων, ο υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων, Άδωνις Γεωργιάδης, σε σημερινή συνέντευξή του.
Μιλώντας στον ANT1 για την επέκταση του υποχρεωτικού εμβολιασμού σε όλους τους πολίτες άνω των 60 ετών, ο κ. Γεωργιάδης ανέφερε: «Φαίνεται ότι το μέτρο πάει καλά, έχουμε δεκάδες χιλιάδες νέα ραντεβού για εμβολιασμό μέσα σε λίγες ημέρες. Αν συνεχίσει να πηγαίνει έτσι ο ορισμός των ραντεβού, σε δέκα ημέρες θα έχουμε φτάσει στον στόχο μας, που ήταν να έχουν εμβολιαστούν έστω οι μισοί από όσους δεν ήταν εμβολιασμένοι».
Ερωτηθείς για τις αντιδράσεις και την κριτική για το πρόστιμο των 100 ευρώ ανά μήνα, καθώς και εάν θα έπρεπε να υπάρξει άλλος τρόπος για να πειστούν οι πολίτες, ο υπουργός απάντησε: «Ας εμβολιαστούν κι ας εμβολιαστούν και για αυτόν τον λόγο. Μετά από ενάμιση χρόνο που έχει μαλλιάσει η γλώσσα όλων μας για να εξηγούμε τα οφέλη του εμβολιασμού, δεν μπορεί να λέμε πως δεν έχουν εξαντληθεί τα μέσα για να πειστούν οι πολίτες».
«Έχουμε ακούσει άλλα μέτρα υποχρεωτικότητας, όπως να μη μπορεί ο πολίτης να μπει στο σούπερ μάρκετ ή στα μέσα μεταφοράς, αλλά έτσι θα αποκλειστεί από τις μετακινήσεις ή δεν θα μπορεί να πάρει τρόφιμα και βασικά αγαθά. Από το να πεθάνει από την πείνα, καλύτερα το πρόστιμο των 100 ευρώ», είπε ο υπουργός, προσθέτοντας πως «για τον χαμηλοσυνταξιούχο, επειδή για αυτόν είναι σημαντικό ποσό τα 100 ευρώ, το παραδέχομαι, έχει ένα επιπλέον κίνητρο να εμβολιαστεί με το δωρεάν εμβόλιο».
Σχετικά με τις αντιδράσεις και τις προσφυγές για το μέτρο της επέκτασης της υποχρεωτικότητας εμβολιασμού, ο υπουργός σημείωσε πως «θα κριθεί στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Πιστεύουμε ότι θα κερδίσουμε στην προσφυγή που κάποιος αναπόφευκτα θα κάνει, διότι έχουμε εξαντλήσει όλα τα άλλα ενδεχόμενα».
«Με παίρνουν τηλέφωνο άνθρωποι που δηλώνουν ψηφοφόροι μου, δεν ξέρω αν είναι, διαμαρτυρόμενοι για το μέτρο της υποχρεωτικότητας και το πρόστιμο. Δεν έχω καμία αντίρρηση να μην μας ψηφίσει κανένας από αυτούς, αν είναι να σώσουμε την ζωή του. Χάνουμε ψήφους, πιθανώς ναι, αλλά το θέμα είναι να σώσουμε ανθρώπους, για αυτό είμαστε Νέα Δημοκρατία», τόνισε.
«Ο κ. Πολάκης είναι ο αρχηγός των αντιεμβολιαστών»
«Η πανδημία στην Ελλάδα είναι ελεγχόμενη. Αφού υπάρχει πανδημία, θα υπάρχουν και νεκροί. Τι να κάνουμε, αφού είναι πανδημία; Το θέμα είναι πως η πανδημία είναι σε φάση αποκλιμάκωσης στην Ελλάδα, όπως λέει και ο γενικός διευθυντής Ευρώπης του ΠΟΥ», επεσήμανε ο κ. Γεωργιάδης.
«Οι νεκροί στην Ελλάδα δεν είναι περισσότεροι από άλλες χώρες από την αρχή της πανδημίας. Ναι, είναι περισσότεροι από τον Ιούλιο και μετά που άρχισαν οι μαζικοί εμβολιασμοί», σχολίασε.
«Ο κ. Πολάκης είναι ο αρχηγός των αντιεμβολιαστών στην Ελλάδα και έχει και το παράδοξο ο αρχηγός των ανεμβολίαστων να είναι εμβολιασμένος. Ο κ. Πολάκης την έννοια των μαθηματικών δεν την έχει συναντήσει, σχετικά με τον τρόπο που κάνει την κριτική του για τους εμβολιασμένους και τους ανεμβολίαστους», είπε ερωτηθείς για την συζήτηση προ ημερών στη Βουλή.
Απαντώντας στην κριτική του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Γεωργιάδης υπογράμμισε: «Αυξήσαμε τις ΜΕΘ σε περίπου 1.300, αλλά δεν υπάρχει κράτος που μπορεί να καλύψει σε σύνολο σε ΜΕΘ τις ανάγκες της πανδημίας. Δεν το έχει πετύχει ούτε η Γερμανία. Γιατί δεν μπορείς να κάνεις παραπάνω κρεβάτια ΜΕΘ; Είναι ζήτημα χρημάτων; Όχι. Για να κάνεις νέα κρεβάτια ΜΕΘ, πρέπει να έχεις εντατικολόγους και σήμερα δεν υπάρχει άνεργος εντατικολόγος στην Ελλάδα. Έχουμε προσλάβει ακόμη και τους ασκούμενους εντατικολόγους».
«Ουρανομήκης ανοησία του ΣΥΡΙΖΑ το αίτημα για η επίταξη ιδιωτικών κλινικών. Αν χρειαστεί, γίνεται η επίταξη και παίρνουμε όσες κλίνες θέλουμε. Αλλά, μιλάμε για 100 κλίνες, δεν λύνεται το πρόβλημα έτσι», ανέφερε και πρόσθεσε: «Βλέπουμε ανθρώπους να πεθαίνουν, δεν θα έπρεπε να κάνουμε τίποτα; Δεν αποκλείω το ενδεχόμενο επέκτασης του υποχρεωτικού εμβολιασμού σε άλλες ηλικιακές ομάδες, αλλά επελέγη η ομάδα των πολιτών 60 ετών και άνω διότι από αυτήν προέρχονται πολλά κρούσματα με βαριά νόσηση και πολλούς θανάτους».
Σχετικά με τη λήψη νέων μέτρων, ο υπουργός Ανάπτυξης σημείωσε πως «εκτός από το καθολικό lockdown, δεν αποκλείω κανένα άλλο μέτρο. Θα έχουμε καταπληκτικά Χριστούγεννα, με ελέγχους, με κόσμο στα μαγαζιά, δεν θα έχουμε φέτος το click away και ο κόσμος θα κάνει τα ψώνια του».
«Πολλές εκφάνσεις των γιορτών των Χριστουγέννων θα τις στερηθούν οι ανεμβολίαστοι, όχι για να τιμωρηθούν εκείνοι, αλλά για να μην οδηγηθούμε σε καθολικό lockdown. Για να μην υπάρξει αυτό, θα πρέπει αυτοί που έχουν επιλέξει να αφήσουν τον εαυτό τους να κινδυνεύει, να στερηθούν ορισμένα πράγματα τα Χριστούγεννα», τόνισε απαντώντας στο ερώτημα για τα θεματικά πάρκα και τις εορταστικές εκδηλώσεις.
«Οι γέροντες της Εκκλησίας και οι πνευματικοί παίρνουν κόσμο στον λαιμό τους, στα “μάτια του Θεού οδηγούν ανθρώπους στον θάνατο», είπε ο κ. Γεωργιάδης, σχολιάζοντας αναφορές σχετικές με τον θάνατο της Παρθένας Κουτμερίδου.
Όλοι οι εργαζόμενοι οφείλουν να εμβολιαστούν
Σε ό,τι αφορά την «προστασία ή μη» των εργαζόμενων άνω των 60 ετών που δεν θα εμβολιαστούν, ο υπουργός επεσήμανε πως δεν υπάρχει ειδική διάταξη στην τροπολογία για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, που πέρασε η κυβέρνηση, υπογραμμίζοντας ότι «στη γενική εργατική νομοθεσία υπάρχει η δυνατότητα μιας επιχείρησης να απολύσει εργαζόμενους για λόγους ανωτέρας βίας. Αν ο μη εμβολιασμός είναι τέτοιος λόγος, μπορεί να υπάρξουν απολύσεις. Οι εργαζόμενοι σε μία επιχείρηση οφείλουν να είναι εμβολιασμένοι, γιατί αλλιώς βάζουν σε κίνδυνο την επιχείρηση. Αν νοσήσει ένας εργαζόμενος, πρέπει να μείνει σε καραντίνα για 14 ημέρες και να πληρώνεται από την επιχείρηση, άρα και να λείψει από την επιχείρηση και να τον πληρώνει η επιχείρηση, προκαλώντας της ζημία. Δεν υπάρχουν μόνο δικαιώματα στη ζωή, υπάρχουν και υποχρεώσεις».
Για τη μείωση του χρόνου πριν την τρίτη δόση εμβολίου
Για τη μείωση του χρόνου από τη δεύτερη στην τρίτη δόση από τους έξι στους τέσσερις μήνες, την οποία έχει θέσει ως ερώτημα η κυβέρνηση στην Εθνική Επιτροπή Εμβολιασμών, ο κ. Γεωργιάδης ανέφερε ότι «στο κομμάτι το καθαρά ιατρικό, η Εθνική Επιτροπή Εμβολιασμών έχει τον πρώτο λόγο, αν πουν 4 μήνες θα είναι 4».
Τέλος, σε ερώτηση για τον εξωδικαστικό μηχανισμό, ο κ. Γεωργιάδης σημείωσε πως «η πλατφόρμα έχει αρχίσει και λειτουργεί, αλλά όχι κατά τον τρόπο που θα το ήθελα και εγώ. Είμαστε από πάνω συνέχεια και πιστεύω ότι τα προβλήματα που υπάρχουν θα λυθούν, είναι ένα σύνθετο τεχνικής φύσεως θέμα. Έχουν, ήδη, πάντως, υπάρξει 80 περιπτώσεις και μάλιστα με μεγάλες διαγραφές οφειλών».
Πώς να περιγράψεις αυτό που αισθάνεσαι όταν βγαίνεις απ΄το νοσοκομείο μετά από 26 ώρες εφημερίας…όταν πέρασες μία επίπονη μέρα και μια δραματική νύχτα, όπου έπρεπε να ανακοινώσεις το θάνατο δύο διασωληνωμένων εκτός Εντατικής μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα, που σηκώνεις το τηλέφωνο και λες με σιγανή φωνή “πρέπει να σας ενημερώσω…” κι ακούς σιωπή και μετά φωνές και κλάματα και μετά “τι έγινε γιατρέ; μια χαρά ήταν ο άνθρωπος”, πως να απαντήσεις σε αυτό το “μια χαρά ήταν ο άνθρωπος” όταν σου τον έχουν φέρει με 60% κορεσμό οξυγόνου.
Κι έχει πάει 4.00 το πρωί και σου φέρνουν έναν 60χρονο που δεν κρατάει κορεσμό ούτε στη bipap και τρέχετε, 2 γιατροί και δυο τραυματιοφορείς, να διασχίσετε μια πτέρυγα και τρεις ορόφους για να τον παραδώσετε στην αναισθησιολόγο, με 47% κορεσμό.
Πώς να μιλήσεις για την ταχυκαρδία και το αίσθημα πνιγμονής που σ΄έπιασε μέσα στο ασανσέρ, όταν προσπαθούσες να συγκρατήσεις τον ασθενή, που πέταγε τη μάσκα, λόγω της συγχυτικοδιεγερτικής κατάστασης που βρισκόταν, από την υποξαιμία. Kαι για την χαρά σου που η αναισθησιολόγος τον διασωλήνωσε με την πρώτη προσπάθεια και δεν χρειάστηκε να ανατάξετε ανακοπή.
Και την ανακούφιση που ένιωσες γιατί έτυχε να ‘χεις βάρδια με ένα πολύ καλό team ειδικευομένων και νοσηλευτών, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι δεν είναι πάντα έτσι, γιατί οι άνθρωποι δεν έχουν όλοι τις ίδιες ικανότητες, γνώσεις, αντοχές και ψυχραιμία. Γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι, μπορεί να σπάσουν μπροστά σε τόσο θάνατο και να είναι την κρίσιμη στιγμή αναποτελεσματικοί.
Κι όταν κατεβαίνεις πάλι, μαθαίνεις ότι μπλόκαραν τα ΤΕΠ, γιατί πάλευαν να σώσουν έναν 40άρη, αλλά δεν τα κατάφεραν παρόλο που τον διασωλήνωσαν επί τόπου και τώρα τα φορεία στοιβάζονται και καθυστερούν οι εισαγωγές.
Κι εκεί που ξαναρίχνεις μια ματιά στους θαλάμους να δεις αν κάποιος πέταξε τη μάσκα του μέσα τον ύπνο του και κινδυνεύσει, συναντάς τον συνάδελφο της διπλανής πτέρυγας, που παλεύει ένα περιστατικό με οξύ έμφραγμα, βαριά πνευμονία covid και διαβητική κετοξέωση με pH 6.9, τρία θανατηφόρα συμβάντα σε έναν άρρωστο κι ο γιατρός έχει στην ευθύνη του άλλους 40. Και τον ρωτάς αν θέλει καμιά βοήθεια, νιώθεις όμως ταυτόχρονα μια ένοχη ανακούφιση που δεν έτυχε σε σένα αυτό και μετά ντρέπεσαι γιατί ο συνάδελφος έχει να διαχειριστεί και ένα διασωληνωμένο μέσα στο θάλαμο (χωρίς να γνωρίζει τίποτα από αναπνευστήρες), γιατί εσύ με το προηγούμενο περιστατικό κατέλαβες την τελευταία θέση στις χειρουργικές αίθουσες κι απο δω και πέρα οι υπόλοιποι θα κρατιούνται σε κοινούς θαλάμους.
Περπατάς για το σπίτι και σκέφτεσαι ότι κάποιοι έχουν μιλήσει για την ψυχική και σωματική εξουθένωση των υγειονομικών. Εξουθένωση. Με καλύπτει αυτή η λέξη; μου φαίνεται λίγο πλατιά, έχει πολλά φωνήεντα και μου δίνει την αίσθηση της άπλας, ενώ εμείς στριμωχνόμαστε. Θα θελα να βρω μια λέξη με πολλά σύμφωνα, άσε που το “εξουθένωση” μου φέρνει στο νου πολλά μαξιλάρια… Δεν ξέρω. Πάω για ύπνο καλύτερα.
Κατηγορίες σε βαθμό πλημμελήματος απήγγειλε ο Εισαγγελέας σε βάρος των δύο εμφανιζόμενων διαχειριστών της ιστοσελίδας «Έλληνες Αυτόχθονες Ιθαγενείς», στην οποία μεταξύ άλλων προτείνονται τρόποι αντίδρασης κατά των μέτρων για την πανδημία και επί αποφάσεων που αφορούν «τις ζωές και την περιουσία μας».
Η ποινική δίωξη σε βάρος των δύο προσώπων αφορά τα αδικήματα της διασποράς ψευδών ειδήσεων και της διέγερσης σε ανυπακοή, με βάση στοιχεία που απέστειλε στην Εισαγγελία η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.
Η ιστοσελίδα, είτε έναντι του ποσού των 20 ευρώ, είτε δωρεάν, προτρέπει τους αναγνώστες της να προχωρήσουν σε «ανακλήσεις» της πληρεξουσιότητας αντιπροσώπευσής τους από όλες τις μορφές εξουσίας, πολιτική δικαστική κλπ, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ώστε να έχουν την δυνατότητα «να αποφασίζουν οι ίδιοι για την ζωή και την περιουσία τους».
Τις εν λόγω «ανακλήσεις αντιπροσώπευσης» αναλαμβάνουν να κοινοποιήσουν στελέχη της ιστοσελίδας στην έδρα των φορέων. Παράλληλα μέσω αντίστοιχης διαδικασίας, η ιστοσελίδα συμβουλεύει όσους βρίσκονται σε αναστολή εργασίας, λόγω μη εμβολιασμού τους να αποστείλουν στις υπηρεσίες τους έγγραφο που τους προτείνει.
Σύμφωνα με πληροφορίες, πρόσωπα που εμπλέκονται στην εν λόγω κίνηση είχαν στο παρελθόν εμπλακεί με την ομάδα του ιδρυτή της «Ελλήνων Συνέλευσις».
Την περιπέτεια του μέσα σε ένα ταξί διηγήθηκε σε ανάρτηση του ο καθηγητής στο LSE, Ηλίας Μόσιαλος. Ο οδηγός ήταν ανεμβολίαστος και μετά από μια διαδρομή με πελάτη τον κ. Μόσιαλο, φαίνεται ότι άλλαξε άποψη.
Αναλυτικά η ανάρτηση Μόσιαλου:
«Μόλις συζήτησα αναλυτικά με ιδιοκτήτη ταξί για τα εμβόλια. Έβρεχε και κολλήσαμε για αρκετή ώρα στην κίνηση στο κέντρο της Αθήνας. Δεν έχει κάνει το εμβόλιο γιατί τρώει πρατόγαλο και χλωροτύρι και θεωρούσε ότι ήταν προστατευμένος. Εξήγησα γιατί δεν είναι.
Θεωρούσε επίσης ότι τα mRNA εμβόλια μένουν στο σώμα μας για πάντα και ίσως προκαλέσουν μακροχρόνιες παρενέργειες. Δεν ισχύει αυτό. Το mRNA μένει στον οργανισμό μας για λίγες ημέρες η εβδομάδες και μετά διαλύεται.
Το ερώτημα με το mRNA και τις μακροχρόνιες επιπτώσεις μου το έχουν θέσει αρκετοί πολίτες τις τελευταίες ημέρες. Χρειάζεται συστηματική ενημέρωση με υπομονή και κατανόηση όλων των ανησυχιών.
Οι περισσότεροι από αυτούς που δεν έχουν κάνει το εμβόλιο δεν είναι αρνητές η ψεκασμένοι. Δεν είναι σωστά ενημερωμένοι και έχουν εύλογες ανησυχίες.
Μετά την αποκάλυψη που έκανε για την τρίτη δόση του εμβολίου, ένα μικρό ατύχημα είχε η Φαίη Σκορδά στο πλατό της εκπομπής Πρωινό, με αποτέλεσμα από το φόβο της να ουρλιάζει on air και να αναστατώνει τους συνεργάτες της μπροστά, αλλά και πίσω από τις κάμερες.
Η παρουσιάστρια κατά την διάρκεια της μαγειρικής πήγε να ανοίξει τον φούρνο για να δει το φαγητό που ψηνόταν, όταν από τον καυτό αέρα που χτύπησε το πρόσωπο της ξεκίνησε να φωνάζει.
«Ήθελα και να μαγειρέψω πανάθεμά με! Πόσο δηλαδή; Μα γιατί να μην το έχω καθόλου; Έφτασα 41. Δηλαδή, έκανα το αστείο όταν έκανα εκπομπές και ήμουν 20. Δεν το ‘χω ρε παιδί μου, δεν το ‘χω!», αναφώνησε. «Όταν το άνοιξα τρομοκρατήθηκα. Ένιωσα τον φόβο», σχολίασε.
Φουλ ερωτευμένοι είναι ο Βασίλης Μπισμπίκης και η Δέσποινα Βανδή και πλέον δεν το κρύβουν. Μην ξεχνάμε πως πρόσφατα η τραγουδίστρια μπροστά σε κόσμο και κάμερες, αφιέρωσε στον ηθοποιό μια από τις επιτυχίες της λέγοντας καθαρά πως τον αγαπάει.
Από την έξοδο τους λοιπόν το περασμένο Σάββατο 27/12 κυκλοφόρησαν νέες φωτογραφίες από τα τρυφερά τους τετ α τετ. Μπροστά σε δεκάδες θαμώνες αντάλλαξαν φιλιά και πολλές αγκαλιές. Ο ένας δεν ξεκόλλαγε από το πλευρό του άλλου.
Πλέον τόσο η Δέσποινα Βανδή όσο και ο Βασίλης Μπισμπίκης αδιαφορούν για τα αδιάκριτα βλέμματα, ωστόσο, συνεχίζουν να αποφεύγουν τις δηλώσεις σε δημοσιογράφους.
Οι φωτογραφίες από τις αγκαλιές και τα φιλιά Μπισμπίκη – Βανδή:
Χαμόγελα σήμερα στη Μ.Ε.Θ. Παίδων του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Πάτρας.
Ο Νεκτάριος βγαίνει από το δωμάτιο της Εντατικής θεραπείας, όπου νοσηλευόταν μετά από επιπλοκές του κορωνοϊού.
Να υπενθυμίσουμε ότι το δύο μηνών βρέφος νοσηλεύθηκε για αρκετές ημέρες στη Μ.Ε.Θ. της Παιδιατρικής Κλινικής, διασωληνώθηκε ενώ μετά απαιτήθηκε η νοσηλεία του με απλό οξυγόνο μέχρι σήμερα που είναι μέρα χαράς!
Το αγοράκι, όπως είχε γράψει το tempo24, αποσωληνώθηκε, παραμονή του Αγίου Ανδρέα και παρέμεινε στη Μ.Ε.Θ. με απλό οξυγόνο.
Το μικρούλι είχε αεροβαπτιστεί, λόγω της κρισιμότητας της κατάστασης. Σήμερα, σύμφωνα με πληροφορίες, θα επισκεφθεί τον μικρούλη νικητή ο π. Χαρίτωνας για τη θρησκευτική του βάφτιση.
«Ήθελα και εγώ να είμαι κοντά στον Νεκτάριο και τους γονείς τους, αλλά δυστυχώς οι υποχρεώσεις μου σήμερα στην Αθήνα και τα υπουργεία είναι πολλές και δεν θα μπορέσω. Εύχομαι στον μικρό μας μαχητή, να είναι πάντα καλά και να κερδίζει όλες τις μάχες με τόση γενναιότητα», είπε στο tempo24 ο διοικητής της 6ης Υ.ΠΕ. κ. Γιάννης Καρβέλης, επιβεβαιώνοντας την είδησης. Μάλιστα ο κ. Καρβέλης έχει ήδη επικοινωνήσει με τους γονείς του βρέφους, μεταφέροντας τις ευχές του για ό, τι καλύτερο για τον μικρό και όλη την οικογένεια.
Το σπίτι όπου γυρίστηκε η χριστουγεννιάτικη κλασική ταινία “Home Alone” θα είναι διαθέσιμο για κράτηση στην Airbnb μόνο για μία νύχτα αυτόν τον μήνα.
Οι θαυμαστές του “Home Alone” μπορούν πλέον να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα, καθώς μπορούν να περάσουν ένα βράδυ στο σπίτι McCallister αυτές τις γιορτές. Συγκεκριμένα, η Airbnb ανακοίνωσε την Τετάρτη ότι νοικιάζει το εμβληματικό σπίτι από την ταινία του 1990 για μία μόνο νύχτα.
“Γιορτάστε τη σεζόν σε στυλ McCallister. Για πρώτη φορά μπορεί κανείς να κλείσει διακοπές στο διαχρονικό σπίτι όπου ξεκίνησε η ιστορία του Home Alone (χωρίς το φόβο των ενοχλητικών εισβολέων)”, έγραψε η Airbnb στο μια ανάρτηση στο Instagram.
Το σπίτι, που βρίσκεται στην περιοχή του Σικάγο, θα είναι διαθέσιμο για κράτηση από τις 7 Δεκεμβρίου με 25 δολάρια. Ωστόσο, όσοι εξασφαλίσουν τη διαμονή τους στο σπίτι θα μπορούν να περάσουν το βράδυ της 12ης Δεκεμβρίου.
Τους καλεσμένους θα καλωσορίσει ο ηθοποιός Devin Ratray, ο οποίος υποδύθηκε τον μεγαλύτερο αδερφό του Kevin McCallister, Buzz.
Εκτός από το να απολαύσουν το γραφικό χριστουγεννιάτικο σπίτι, οι επισκέπτες θα μπορούν να στήσουν παγίδες, παρόμοιες με τις εκείνες που ετοίμαζε ο Kevin στην ταινία.
Μια προβολή της νεότερης ταινίας «Home Alone», με τίτλο «Home Sweet Home Alone», που κυκλοφόρησε τον περασμένο μήνα, θα κλείσει τη βραδιά.
Τέλη Νοεμβρίου 2018. Ένα κλιμάκιο του Λιμενικού της Ρόδου βρίσκει το άψυχο πτώμα της φοιτήτριας Ελένης Τοπαλούδη στη Λίνδο, συγκεκριμένα στην περιοχή «Φώκια» στους Πεύκους.
Λίγο αργότερα, στο ακριτικό Διδυμότειχο, ο αστυνομικός και ξάδελφος της άγρια δολοφονημένης κοπέλας ρωτά τους γονείς της αν «η Ελένη είχε ένα τριαντάφυλλο στη γάμπα της». Ο πατέρας της απαντά θετικά: «Ναι, είχε ένα τατουάζ». Οι γονείς Κούλα και Γιάννης λυγίζουν και αμέσως ρωτούν αν «βρέθηκε η κόρη τους».
Η Ελένη Τοπαλούδη πράγματι είχε βρεθεί νεκρή. Το προηγούμενο βράδυ δύο άνδρες, ο Μανώλης Κούκουρας και ο Αλέξανδρος Λούτσαϊ, της είχαν ζητήσει να τους επισκεφθεί στο σπίτι του ενός εκ των δύο. Η ίδια τούς ακολούθησε, όμως στη συνέχεια αρνήθηκε οποιαδήποτε σεξουαλική επαφή μαζί τους.
Σύμφωνα με την ιατροδικαστική μελέτη, η Ελένη Τοπαλούδη βιάστηκε ομαδικώς. Έπειτα, δέχτηκε επίθεση με σιδερένιο αντικείμενο και έχασε τις αισθήσεις της, κάτι που έκανε τους δύο άνδρες να τη μεταφέρουν αναίσθητη σε παραλία κοντινής περιοχής και να την πετάξουν στη θάλασσα.
Οι δράστες συνελήφθησαν από τις Αρχές ύστερα από εξέταση οπτικοακουστικού υλικού και DNA, που οδήγησε στον εντοπισμό τους στις 5 Δεκεμβρίου 2018. Ύστερα από πολύμηνη δίκη, καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη και δεκαπέντε χρόνια έκαστος για ομαδικό βιασμό και ανθρωποκτονία από πρόθεση, χωρίς ελαφρυντικά.
Αν δεν καλλιεργήσουμε τον σεβασμό προς τους άλλους αλλά και απέναντι στο διαφορετικό πάντα θα υπάρχει ένα σπίτι που θα θρηνεί τη δική του Ελένη.
Την περασμένη Κυριακή οι γονείς της Ελένης τέλεσαν το μνημόσυνο για τα τρία χρόνια από τη δολοφονία της σε κλίμα συγκίνησης, ανάμεσα σε φίλους και συγγενείς. Η μητέρα της άτυχης Ελένης, Κούλα Αρμουτίδου, από το σπίτι της στο Διδυμότειχο αφηγείται στη LiFO: «Είναι σαν μην πέρασε ούτε μια μέρα. Σαν να είναι σήμερα που το μάθαμε. Κι όμως, συμπληρώθηκαν τρία χρόνια».
Τρία χρόνια από τη γυναικοκτονία που συγκλόνισε την Ελλάδα η μητέρα της Ελένης μάς μιλά για όλα όσα έχει ζήσει αυτό το διάστημα, για τις δολοφονίες γυναικών στην Ελλάδα, κάνει έκκληση για αυστηροποίηση των ποινών, αναφέρεται στον τον γιο της Πέτρο, εκφράζει τα παράπονά της και θυμάται ποια ήταν τα τελευταία λόγια που αντάλλαξε με την κόρη της λίγο πριν δολοφονηθεί.
— Τρία χρόνια μετά τη δολοφονία της Ελένης μετράμε δεκατέσσερις γυναικοκτονίες. Μάλιστα, τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν δολοφονηθεί 128 γυναίκες. Ουσιαστικά, το 2021 στην Ελλάδα κάθε μήνα σημειώνεται και μία γυναικοκτονία. Το ζήσατε κι εσείς με τον χειρότερο τρόπο. Τι πιστεύετε ότι φταίει;
Αναμφίβολα, ζούμε μια πανδημία γυναικοκτονιών. Προσωπικά, θεωρώ ότι οι λόγοι που μας έχουν οδηγήσει σε αυτό το έσχατο σημείο αφορούν καταρχάς την κακή ανατροφή των ανδρών στη χώρα μας. Έχουν μεγαλώσει με τη λογική ότι οι γυναίκες είναι κτήμα τους, ότι τους ανήκουν, ότι δεν έχουν δικαίωμα στη διαφορετική άποψη. Οι άνδρες, κτήτορες και οι γυναίκες σε δεύτερη μοίρα. Και είναι λυπηρό γιατί θα ανέμενε κανείς ότι σε μια εποχή που οι κοινωνίες προοδεύουν δεν θα εξακολουθούσαμε να υποτιμούμε τη θέση της γυναίκας.
Δυστυχώς, η νοοτροπία του άνδρα-αφέντη είναι απόλυτα κυρίαρχη. Όπως συνέβαινε στα χρόνια της δικής μου μητέρας, οπότε ο σύζυγος ήταν ο σατράπης, ο αφέντης του σπιτιού. Βιαιοπραγούσε εναντίον σου, σου συμπεριφερόταν όπως στα ζώα και η οικογένειά σου αρνούνταν να σε δεχτεί πίσω. Δεν είχες λόγο όταν ο άνδρας μιλούσε. Η στάση σου έπρεπε να είναι σιωπηρή. «Δεν πρέπει να αντιμιλάς», συνήθιζαν να λένε.
Αυτά ήταν τα ήθη της εποχής, τα οποία συνεχίζουμε να βλέπουμε και σήμερα. Ζούμε σε μια πατριαρχική κοινωνία. Και είναι θλιβερό το ότι πολλοί συμπολίτες μας δεν έχουν αντιληφθεί πως το νταηλίκι και η ψευτομαγκιά σκοτώνουν. Για μένα, λοιπόν, η ρίζα του κακού βρίσκεται στην κακή ανατροφή. Όσο μεγαλώνουμε νταήδες και ψευτόμαγκες, που δεν έχουν μάθει να σέβονται και να αγαπούν, οι γυναικοκτονίες θα αυξάνονται.
— Θεωρείτε ότι μεγάλη ευθύνη φέρει και η κοινωνία; Είναι συνένοχη;
Πολλές φορές βλέπουμε την κοινωνία μας να κατακεραυνώνει τους δολοφόνους και από την άλλη να υποστηρίζει ότι πρόκειται για έγκλημα πάθους. Μάθαμε να παίζουμε με τις λέξεις, για να αποφεύγουμε τις ευθύνες μας. Τι θα πει πάθος; Όταν αγαπάς, δεν ζεις σε ένα καθεστώς φόβου. Δεν χτυπάς, δεν δέρνεις και δεν κακοποιείς.
Επίσης, η ελληνική κοινωνία, όπως και η πολιτεία, έχουν εφησυχάσει, περιορίζονται στον ρόλο του θεατή. Η ελληνική κοινωνία αντιδρά καθισμένη στον καναπέ της. Είδες, μήπως, να γίνεται καμιά διαδήλωση ή καμιά πορεία για τις γυναικοκτονίες; Έγινε καμία δράση; Ποια εκδήλωση ευαισθητοποίησης έχουμε δει; Εκφράζουν για λίγα λεπτά τη συντριβή τους, συμπάσχουν και μετά επιστρέφουν στις ζωές τους. Πενθούν σαν ένα πυροτέχνημα που διαρκεί λίγα δευτερόλεπτα. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να νιώσει τον αβάσταχτο πόνο της μάνας.
Είμαστε ψεύτες και υποκριτές. Μόνο εγώ ξέρω πώς είναι να στέλνεις το παιδί σου γεμάτο όνειρα και φιλοδοξίες να σπουδάσει και να σ’ το γυρίζουν πάνω σε ένα φέρετρο. Αντί να την καμαρώσω με ένα πτυχίο, είδα την κόρη μου μέσα στη νεκροφόρα. Και δεν μπόρεσα ούτε να τη νεκροφιλήσω. Αυτός είναι ο προσωπικός μου Γολγοθάς.
— Τι πρέπει να αλλάξει κατά τη γνώμη σας;
Προφανώς, όσον αφορά την πολιτεία, αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι ο Ποινικός Κώδικας. Να συμπεριληφθεί σε αυτόν ο όρος «γυναικοκτονία», όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, στην Κύπρο. Στη χώρα μας δεν βολεύει να συμβεί αυτό γιατί με αυτόν τον τρόπο είναι σαν να αναγνωρίζεις επίσημα την πατριαρχία. Υποκρισία, δηλαδή, στον μέγιστο βαθμό.
Επιπλέον, όσον αφορά την αυστηροποίηση των ποινών, όταν λέμε «ισόβια», να το εννοούμε. Είναι απαράδεκτο οι δολοφόνοι της κόρης μου να βγουν από τη φυλακή σε δέκα χρόνια και να τρώνε, να πίνουν και να γελούν. Στη δίκη του παιδιού μου δεν μου δόθηκε δεύτερη φορά η δυνατότητα να μιλήσω. Την πρώτη με πήρε το φορείο, επειδή ήμουν σε λιπόθυμη κατάσταση. Αντιθέτως, στους δολοφόνους δόθηκε ξανά και ξανά η ευκαιρία να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Ξέρετε ότι τον Φεβρουάριο του 2022 θα εκδικαστεί η έφεση που υπέβαλαν; Είναι κράτος αυτό; Οι δολοφόνοι θα έχουν πάλι την ευκαιρία να υπερασπιστούν τι ακριβώς; Κι εγώ, για άλλη μια φορά, θα είμαι αναγκασμένη να ζήσω τον θάνατο και τα βασανιστήρια της κόρης μου. Θα ακούσω ξανά τις τσιρίδες της, θα αισθανθώ πάλι τον τρόμο και τη βία που έζησε. «Τι σε περιμένει πάλι, Κούλα», αναρωτιέμαι καθημερινά. Και, εκτός των άλλων, να πρέπει να πληρώσεις ξανά παραστατικά και άλλα δικαστικά έξοδα.
Δεν θα έπρεπε η Δικαιοσύνη να έχει προνοήσει ώστε όλα αυτά να τα χρεώνονται οι δολοφόνοι; Αλλά προφανώς αυτές οι δολοφονίες δεν αφορούν τους πολιτικούς που νομοθετούν. Διότι το κακό συμβαίνει στα παιδιά της μεσαίας και εργατικής τάξης, όχι στα πλουσιόπαιδα. Γι’ αυτό η Ελλάδα έχει γίνει το κράτος των δολοφόνων και των παιδοβιαστών.
— Την περασμένη Κυριακή είχατε το μνημόσυνο για τα τρία χρόνια από τη δολοφονία της Ελένης. Ποιες σκέψεις κυριαρχούν στο μυαλό σας;
Η πληγή όταν χάνεις το παιδί σου δεν κλείνει ποτέ. Κάθε μέρα ζω με τον θάνατο και τις αναμνήσεις. Ο χρόνος δεν γιατρεύει. Δεν μπορείς να ξεχάσεις. Δεν θα σβήσουν ποτέ απ’ τη μνήμη μου αυτές οι εικόνες που έζησα με την κόρη μου. Απεναντίας, κάθε μέρα αιμορραγείς περισσότερο. Νιώθω σαν να συνέβησαν όλα χθες. Ο πόνος στην ψυχή μου είναι σαν ένα κάρβουνο που σιγοκαίει την καρδιά μου. Έχασα το παιδί μου και μαζί μού πήραν και το πιο φωτεινό κομμάτι της ζωής μου.
Πέθανε η μητέρα μου, «έφυγε» ο πατέρας μου χτυπημένος από τον καρκίνο. Όμως ήταν θάνατοι που τους χωρά η λογική, που τους αντέχεις επειδή οι άνθρωποι έκαναν τον κύκλο τους ή πέθαναν από παθολογικά αίτια. Την απώλεια της Ελένης μου δεν θα την ξεπεράσω ποτέ. Με καταδίκασαν κι εμένα σε έναν ισόβιο θάνατο.
— Τρία χρόνια μετά τι έχει χαραχτεί πιο έντονα στη μνήμη σας από τη δολοφονία της Ελένης;
Η φρίκη. Όλα αυτά που έζησε το παιδί μου σε εκείνο το καταραμένο σπίτι. Το χτύπημα με το σιδερένιο αντικείμενο. Ο βιασμός. Τα χτυπήματα. Αλλά και τι ακολούθησε.
Όλες τις νύχτες παραμένω ξάγρυπνη. Σκέφτομαι συνεχώς το γυμνό κορμί της κόρης μου, το οποίο ήταν ζωντανό όταν το πέταξαν στη θάλασσα, στα κρύα νερά. Σκέφτομαι ότι διατηρούσε ακόμη τις αισθήσεις της όταν την έριξαν στα βράχια. Είχε δεμένα τα πόδια της και φώναζε: «Ο πατέρας μου θα σας βρει». Ζητούσε έλεος. Σκέφτομαι, επίσης, πως το σώμα του παιδιού μου είχε σκαλώσει κάπου σε έναν βράχο. Και το έσπρωχναν με κλοτσιές οι φονιάδες. Ήταν ζωντανή και παρακαλούσε για βοήθεια. Άραγε, σε τι Θεό πιστεύουν αυτά τα τέρατα;
Οκτώ ώρες η κόρη μου χαροπάλευε. Και εξαιτίας του σοβαρότατου τραύματος στο κεφάλι έχασε τις αισθήσεις της και πνίγηκε στη θάλασσα. Και αν εκείνη την ημέρα ο άνεμος δεν φυσούσε αντίθετα, το άψυχο σώμα της ίσως και να μην είχε βρεθεί ποτέ.
Οι μοναδικές στιγμές που απαλύνουν τον πόνο μου είναι όταν τη θυμάμαι σε μικρή ηλικία. Το πως μεγάλωνε, τις εκπλήξεις που της κάναμε, τις γιορτές. Αλλά και τα γέλια της, τις χαρές και το χαμόγελό της. Και ξαφνικά, ένα βράδυ, όλα κόπηκαν με τον πιο βίαιο τρόπο. Θυμάμαι τα όνειρά της, τα σχέδια που έκανε, αλλά και πόσο της άρεσαν τα ταξίδια. Κι αυτά τα καρκινώματα την έστειλαν σε ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή.
Για μένα τεράστια ευθύνη έχουν και οι γονείς των δολοφόνων. Είναι ηθικοί αυτουργοί έτσι όπως μεγάλωσαν αυτά τα παιδιά. Ανύπαρκτοι. Θλιβεροί. Συνένοχοι. Αλλά αυτή ήταν η ανθρωπιά που τους έδωσαν και τους δίδαξαν.
— Ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών εγκαινιάστηκε η έκθεση «She’s gone» («Για ένα αδειανό πουκάμισο») στο Ίδρυμα Κακογιάννη. Όπως είδα, παραχωρήσατε τα ρούχα που φορούσε η κόρη σας πριν από τη δολοφονία της. Πώς πήρατε αυτή την απόφαση;
Ήταν μια πολύ δύσκολη απόφαση αυτή για μένα και τον Γιάννη. Μάτωσε η ψυχή μας. Κρατούσαμε τα ρούχα και κλαίγαμε ασταμάτητα. Ποτάμια τα δάκρυα κυλούσαν πάνω στο μαύρο παντελόνι, στο μπλουζάκι της και στο πουκαμισάκι. Το κάναμε, όμως, για να συμβάλουμε σε μια πράξη ευαισθητοποίησης.
Αυτά τα ρούχα μπορεί να μην τα φορά πλέον η κόρη μου, αλλά έχουν φωνή, αποτελούν τη δική της κραυγή. Είναι ένα κομμάτι της ζωής της που ταξιδεύει σε διάφορες χώρες σαν ένα κερί αναμμένο για κάθε γυναίκα που φονεύθηκε.
— Δεν καταφέρατε να πάτε στη Ρόδο μετά τη δολοφονία της Ελένης. Έχετε κρατήσει άλλα αντικείμενα της κόρης σας;
Δεν είχα το σθένος να το αντιμετωπίσω όλο αυτό. Δεν υπήρχε δύναμη μέσα μου προκειμένου να αντικρίσω όλα όσα θύμιζαν τις τελευταίες στιγμές της κόρης μου.
Ο Γιάννης, μαζί με τον κουνιάδο μου και έναν φίλο τους, άντεξαν να επιστρέψουν στο νησί. Εκείνος μού έφερε τις τρίχες από τις βούρτσες της, τις μισοφαγωμένες τσίχλες της αλλά και κάποια αποτσίγαρα. [Κλαίει]… Ακόμα και ένα μισοδαγκωμένο μήλο έφερε μαζί του, το κρατήσαμε και μετά πήγαμε και το ρίξαμε στον τάφο του παιδιού μας.
— Ο γιος σας Πέτρος πώς το έχει βιώσει όλο αυτό;
Όταν δολοφονήθηκε η Ελένη, πήγαινε στην Α’ Γυμνασίου. Όπως αντιλαμβάνεσαι, έζησε τον φρικαλέο θάνατο της αδερφής του σε μια τρυφερή ηλικία. Πανικός. Κλάματα. Ο κόσμος γύρω του γκρεμίστηκε. Μεγάλωνε με τη σκέψη ότι είχε μια αδελφή και μέσα σε μια μέρα βρέθηκε να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του. Στην κηδεία φώναζε και δεν άντεξε ως το τέλος.
Όλο αυτό το διάστημα παραμένει κλεισμένος μέσα σε ένα δωμάτιο. Διότι δέχτηκε εκφοβισμό και ακόμη δέχεται. Έχει χάσει την εμπιστοσύνη του σε όλους και σε όλα. Αποφεύγει τις πολλές κοινωνικές επαφές, έχει μόνο κάποιους κοντινούς φίλους.
Ξέρεις, κάποια στιγμή ο γιος μου τα είπε όλα: «Υπάρχει πολύς σκουπιδότοπος ψυχών γύρω μας. Αλλά, ευτυχώς, ανάμεσά τους ξεχωρίζουν ακόμη κάποια διαμάντια».
— Ποιο είναι το παράπονό σας όλα αυτά τα χρόνια;
Ότι κανείς από την πολιτεία δεν μας έχει βοηθήσει. Πολλοί μας έχουν επισκεφθεί στο σπίτι μας, στο Διδυμότειχο, όπως η Πρόεδρος της Δημοκρατίας ή άλλοι πολιτικοί, ευρωβουλευτές κ.λπ. Όμως δεν έχει γίνει τίποτα. Προφανώς, αυτά είναι ενδείξεις συμπαράστασης και συμβολικές ενέργειες. Και είναι μεγάλη τιμή για τη μνήμη της Ελένης μας. Αλλά την ίδια στιγμή είμαστε μισθοσυντήρητοι και δυσκολευόμαστε να τα βγάλουμε πέρα. Έχουμε υπέρογκα χρέη και κανείς δεν έχει ενδιαφερθεί.
Είπαμε στην Πρόεδρο για τα δάνεια, τα οποία μας ταλανίζουν καθημερινά. Όλα τα έξοδα για τις κηδείες και τα μνημόσυνα τα έχει πληρώσει η Θρακιώτισσα πεθερά μου. Αν δεν ήταν η γιαγιά της Ελένης, το παιδί μου ίσως να ήταν ακόμη άταφο στην Ρόδο. Νοιάστηκε κανείς αν εγώ ή ό άνδρας μου έχουμε το κουράγιο να διδάσκουμε καθημερινά τα παιδιά ως εκπαιδευτικοί; Για το αν είμαι σε θέση ως νηπιαγωγός να σταθώ μέσα στην τάξη και να είμαι χαρούμενη μπροστά στα παιδιά;
Δυστυχώς, καμία βοήθεια δεν μας έχει προσφερθεί από πουθενά. Δεν αρκούν μόνο οι επισκέψεις, πρέπει να προκύπτει και κάποιο αποτέλεσμα. Ούτε ο Δήμος αλλά ούτε καν η Εκκλησία δεν μας χτύπησε την πόρτα για να μας πει δυο λόγια παρηγορητικά. Η μόνη βοήθεια που έχω λάβει είναι από ανώνυμους και απλούς ανθρώπους.
— Ποια ήταν τα τελευταία λόγια που ανταλλάξατε με την Ελένη;
Όλα όσα συζητά μια κόρη με τη μητέρα της. Θυμάμαι, είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο και μου έλεγε πόσο ανυπομονούσε να έρθει για τις γιορτές των Χριστουγέννων στο Διδυμότειχο. Μάλιστα, εκείνη την ημέρα ήμουν με την κουμπάρα μου. Μας ρωτούσε τι κάνουμε, τι φάγαμε και της έλεγα ότι είχα φτιάξει ένα αγαπημένο της ποντιακό φαγητό. Ήταν πάρα πολύ χαρούμενη που σε λίγες μέρες θα βρισκόταν μαζί μας.
Κλείσαμε το τηλέφωνο με τη φράση που λέει κάθε μάνα στο παιδί της: «Να προσέχεις τον εαυτό σου». Δύο μέρες αργότερα το παιδί μου βρέθηκε πνιγμένο.
— Τι θεωρείτε σημαντικό στη ζωή;
Την αγάπη και την ανοιχτή αγκαλιά. Όλα τα υπόλοιπα είναι μάταια. Και τα υλικά αγαθά δεν έχουν καμία αξία. Αν δεν καλλιεργήσουμε τον σεβασμό προς τους άλλους αλλά και απέναντι στο διαφορετικό πάντα θα υπάρχει ένα σπίτι που θα θρηνεί τη δική του Ελένη.
