Η οικογένεια είναι όλα όσα έχεις. Ή έτσι λένε. Πρέπει να τους σταθείς και να σου σταθούν ανεξάρτητα από ο, τι κι αν συμβεί.

Αυτή είναι μία λανθασμένη πεποίθηση που έχει καταστρέψει αμέτρητες ζωές. Πριν από 10 χρόνια αν τολμούσα να παραδεχτώ ότι σκόπευα να κόψω κάθε επαφή με τη μάνα μου, θα με κρεμούσαν στη μέση της πλατείας, όμως το έκανα. Έκοψα ό, τι μας ένωνε και μετακόμισα μακριά στα τέλη της εφηβείας.

Τι εννοώ λέγοντας έκοψα ό, τι μας ένωνε; Ας πούμε καλύτερα ότι έχω αποστασιοποιηθεί. Επισκέπτομαι το πατρικό μου σπάνια. Εξάλλου δεν έχει απομείνει και τίποτα εκεί. Ένα τηλέφωνο μία φορά στους πέντε μήνες είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω.

Η μαμά μου; Έχω να της μιλήσω έξι χρόνια. Αυτά τα έξι χρόνια είναι τα καλύτερα της ζωής μου. Λίγο καιρό πριν έγραψα ένα άρθρο με τίτλο «Γιατί δεν χρειάζεται να αγαπάς την οικογένειά σου». Αυτό που εννοούσα είναι ότι δεν χρειάζεται να τους αγαπάς όλους.

Κάποια μέλη της οικογένειάς μου ας κοιμηθούν όπως έστρωσαν. Ας πεθάνουν όλοι τους. Το ίδιο και η μάνα μου. Σκληρά λόγια, το ξέρω. Και να πεθάνει δεν πρόκειται να πάω. Ούτε για να μου δώσει την ευχή της ούτε για να μου ζητήσει συγχώρεση, ούτε καν στην κηδεία της. Ίσως κάποια μέρα επισκεφτώ τον τάφο της. Το παιδί μου δεν θα γνωρίσει ποτέ τη γιαγιά του και δεν με λυπεί καθόλου αυτό.

Δεν την κάλεσα ούτε στο γάμο μου ούτε στα βαφτίσια του παιδιού. Έχει καταστρέψει πολλές όμορφες στιγμές μου μέχρι τώρα, δεν χρειάζεται να καταστρέψει άλλη μία.

Μερικές φορές όσο δύσκολο και αν είναι πρέπει να βγάζουμε από τη ζωή μας έναν τοξικό γονέα.

Για να φτάσω σε σημείο να μιλήσω με τέτοια λόγια για τη μαμά μου σημαίνει ότι μεσολάβησαν πολλά. Μου φώναζε κάθε μέρα, μου πετούσε πράγματα, με έκανε να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου. Όταν ήμουν 10 ετών με έπεισε ότι οι φίλοι μου, μου έκλεβαν πράγματα. Με αποκαλούσε συνεχώς αφελή, αδύναμη και παθητική.

Για να μάθω αν έλεγε την αλήθεια, μία μέρα άρχισα να ψάχνω τις τσέπες των καλεσμένων μας φεύγοντας από το σπίτι. Με είχε πείσει ότι έλεγε την αλήθεια. Έλεγα από μέσα μου, δεν μπορεί. Κάποιο αξεσουάρ της Barbie ή κάποιο άλλο από τα παιχνιδάκια μου θα βρω στις τσέπες τους. Φανταστείτε τη ντροπή μου όταν έψαξα τέσσερις από τους φίλους μου και δεν βρήκα τίποτα στις τσέπες τους εκτός από έκπληξη και προσβολή. Μετά από αυτό σταμάτησαν να έρχονται σπίτι μου.

Όταν ήμουν στο δημοτικό η μάνα μου ανακάλυψε ότι κάποια άλλα παιδιά μαζί τους και εγώ κάναμε παρέα με ένα κοριτσάκι που είχε Σύνδρομο Down. Με το κοριτσάκι αυτό μαζεύαμε λουλούδια και φύλλα από τα δέντρα του σχολείου και φτιάχναμε στεφάνια. Η δασκάλα μου για να με επιβραβεύσει μου έκανε δώρο μία κορδέλα. Αισθάνθηκα λίγο περίεργα που έλαβα ανταμοιβή για κάτι που θεωρούσα δεδομένο ότι έπρεπε να κάνω. Δεν ήξερα τι ήταν το Σύνδρομο Down αλλά δεν με ένοιαζε κιόλας.

Η μητέρα μου βρήκε την κορδέλα στην τσάντα μου λίγο μετά το μεσημεριανό και με ρώτησε τι ήταν. Όταν της εξήγησα έσπασε ένα μπολ στο νεροχύτη και άρχισε να μου πετάει αυγά. Ούρλιαξε « Γιατί να παίζεις με το καθυστερημένο;».

Για πολλές μέρες δεν με κοιτούσε καν, εκτός από ελάχιστες φορές που με αποκαλούσε καθυστερημένο όταν περνούσα από μπροστά της.

Λίγα χρόνια αργότερα η μάνα μου καθόταν στο αμφιθέατρο και με παρακολουθούσε να παίζω δεύτερο βιολί στην καλοκαιρινή συναυλία που δώσαμε με το ωδείο. Στην επιστροφή με ρώτησε γιατί δεν έπαιζα πρώτο βιολί αντί να μου πει ένα μπράβο.

«Σε προόριζα για κάτι καλύτερο. Γιατί να μην είσαι με τους προχωρημένους;». «Γιατί πρέπει να έχεις κάνει τουλάχιστον δύο χρόνια βιολί για να πας στους προχωρημένους», της είπα.

«Βλακείες», μου είπε. «Η δασκάλα σου δεν πιστεύει και πολύ στο ταλέντο σου. Ίσως απλά να μην το ‘χεις. Αν ήμουν στη θέση σου θα τα παρατούσα τελείως».

Ο πατέρας μου στη θέση του οδηγού παρέμεινε σιωπηλός, σαν ένας απλός σοφέρ. Για πολλές μέρες ζύγιζα τα λόγια της και της δασκάλας μου στο ωδείο. Δεν ήξερα ποιος μου έλεγε ψέματα. Στο τέλος έκανα την επιλογή μου. Δεν είχε σημασία. Η αγάπη μου για τη μουσική ήταν μεγαλύτερη. Έτσι συνέχισα να εξασκούμαι. Έκανα κανονικά τα μαθήματά μου και είπα στους γονείς μου ότι δεν ήθελα να παίρνω μέρος πια στις συναυλίες. Στο πανεπιστήμιο ασχολήθηκα με ένα άλλο μεγάλο μου πάθος – το γράψιμο. Δεν ήθελα ούτε είχα ανάγκη τη συμβουλή της μάνας μου. Ούτε την έγκριση της. Ούτε την υποστήριξή της.

«Η μάνα σου σε αγαπάει», μου είπε ο πατέρας μου τη νύχτα που προσπάθησε να μας σκοτώσει. Λίγο νωρίτερα είχε αρπάξει ένα κουζινομάχαιρο και μας κυνηγούσε. Πήραμε τηλέφωνο αμέσως την αστυνομία. Όταν ήρθαν το μόνο που μας είπαν ήταν ότι δεν τους φαινόταν απειλητική ή βίαιη. Ήταν μία αδύναμη, μεσήλικη, θαμπή γυναίκα που δεν είχε κοιμηθεί τις τελευταίες 36 ώρες. Όχι όμως. Σε αυτούς φαινόταν ακίνδυνη.

Μέσα μου ούτε εγώ πίστευα ότι η μητέρα μου ήταν ικανή να με σκοτώσει. Το ήθελε όμως και μάλιστα πολύ. Με αντιμετώπιζε πάντα σαν μία ξένη, ένα παράσιτο. Δεν μπορούσα να το ρισκάρω. Μπορεί να ήταν μάνα μου αλλά έπρεπε να σώσω τον εαυτό μου.

Η μάνα μου πάθαινε συχνά τέτοιες κρίσεις κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. Δεν ήταν όμως μόνο η ψυχική της ασθένεια που την είχε μετατρέψει σε ένα τέρας. Ήταν κακός άνθρωπος από τη φύση της. Στα τέλη της εφηβείας για μένα η μητέρα μου έπαψε να υπάρχει.

Δεν πέθανε το σώμα της αλλά το μυαλό της. Για χρόνια προσπάθησα να είμαι καλό παιδί και να προσποιούμαι ότι συζητούσα μαζί της φυσιολογικά ασχέτως που αυτές οι συζητήσεις δεν κατέληγαν πουθενά. Τις ελάχιστες φορές που καταλάβαινε ποιος της μίλαγε, κάρφωνε τα μάτια της πάνω μου κι έκανε αρνητικά σχόλια για το βάρος μου, τα μαλλιά μου και τα όνειρά μου.

Στο τέλος έφυγα. Σταμάτησα να την επισκέπτομαι. Πλέον ζει σε ένα χώρο ειδικό για ψυχικά νοσούντες, μόνη της. Κανείς δεν την επισκέπτεται πια. Ο πατέρας μου δεν ζει. Καμιά φορά τη λυπάμαι, ξέρω όμως η παρουσία μου τι συναισθήματα της πυροδοτεί και δεν μπορώ να το αντέξω. Έχω να κοιτάξω το μέλλον μου, τη σταδιοδρομία μου και την οικογένειά μου. Υπάρχουν άνθρωποι που εξαρτώνται από μένα γι’ αυτό προτιμώ να μείνω μακριά.

Βλέπω το σύζυγό μου να αγκαλιάζει τη μαμά του και αναρωτιέμαι πώς νιώθει, αλλά δεν τον ζηλεύω. Απλά είμαι περίεργη.

Μερικές φορές κοιτάζω στον καθρέφτη και βλέπω τη μαμά μου. Από τη μία πλευρά είναι ευλογία γιατί η μαμά μου ήταν όμορφη γυναίκα.

Κάθε μέρα τη νιώθω μέσα μου αλλά όχι με την καλή έννοια. Αισθάνομαι την επιθυμία της να με κρίνει, το μίσος της, το πώς είναι να ζεις συνεχώς με την υποψία και τη δυσπιστία.

Η μάνα μου δεν είχε φίλους. Απωθούσε τους πάντες. Αποφάσισα να μην κάνω τα ίδια λάθη με εκείνη.

Παρόλα αυτά η παράνοια και η αμείλικτη κριτική της, πάντοτε με το γάντι, έγιναν για μένα χρήσιμα εργαλεία. Δεν με αφήνουν να εφησυχάζω ούτε να δείχνω πολλή εμπιστοσύνη ή να εξαρτώμαι από άλλους.

Δεν θέλω ούτε πρόκειται να συγχωρέσω τη μητέρα μου ή να τα ξαναβρούμε. Μπορεί η τοξική της συμπεριφορά να με βοήθησε να εξελιχθώ, θα προτιμούσα όμως να ήταν κάποια άλλη στη θέση της. Θα μπορούσα να είχα μία μαμά να με αγαπά, να με νανουρίζει τα βράδια, να μου διαβάζει παραμύθια και να μου τραγουδά, μια μαμά που θα έδειχνε άνευ όρων αγάπη και υποστήριξη αλλά δεν είχα.

Κάποιοι από εμάς πρέπει να σταματήσουμε να δεσμευόμαστε στο μύθο της συμφιλίωσης. Δεν πρόκειται να συμβεί. Το μυαλό της μητέρας μου είναι πλέον σαν το ελβετικό τυρί. Γεμάτο τρύπες. Δεν με αναγνωρίζει και δεν έχει κανένα νόημα να την επισκεφτώ με την ελπίδα μήπως με αναγνωρίσει. Δεν είχα ποτέ την αγάπη της. Η συμπεριφορά της καθόρισε το ποια είμαι με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Το αντιμετώπισα σαν παιδί ή θα το αντιμετωπίσω ως ενήλικας. Ή και τα δύο.

Καλησπέρα!!!! Έχω μια κόρη περίπου 7 ετών! Είμαι χωρισμένη και ζω με τους γονείς μου.
Μετά από πολύ καιρό γνώρισα κι εγώ έναν άνθρωπο.

Μετά από 5 μήνες γνωριμίας έμεινα έγκυος, ήμουν κάθετη όμως πως δεν θέλω άλλο παιδί και έκανα εκτρωση. Εκείνος ήθελε να το κρατησουμε αν και έχει ήδη 4 παιδιά.

Μετά από 6 μήνες ξανά έγκυος ξανά κάθετη εγώ. Τώρα είμαι πάλι αλλά δεν ξέρω τι να κάνω. Και θέλω και δεν θέλω. Με τον μπαμπά όμως έχουμε τσακωθεί.

Η κοινωνία που ζω είναι μικρή και δεν μπορώ να έχω κι άλλη μια ταμπέλα……
Ξέρω οτι οι γονείς μου δεν θα το δεχτούν αυτό. Είμαι απελπισμένη!!!!!

Απαντάει η σύμβουλος ψυχικής υγείας κυρία Ίρις Κρέμερ

Απ’ ότι καταλαβαίνω από τα λεγόμενα σας αυτή είναι η τρίτη φορά μέσα στην σχέση σας που μείνατε έγκυος. Το ένστικτό σας, η επιθυμία σας και οι ανάγκες σας φαίνεται να σας έδειχναν ξεκάθαρα ότι δεν επιθυμείτε να αποκτήσετε ένα δεύτερο παιδί –για την ώρα τουλάχιστον.

Οι συνθήκες απ’ ότι λέτε δεν είναι κατάλληλες κοινωνικά, όμως δε θα σταθώ σε αυτό καθώς στην απόκτηση ενός παιδιού η σχέση του ζευγαριού είναι πιο σημαντική από οποιονδήποτε εξωτερικό παράγοντα. Είναι βασικό και πρωτεύον να εστιάσετε στη σχέση που έχετε με τον σύντροφο σας. Το να φέρετε στο κόσμο ένα παιδί σημαίνει ότι δένεστε μέσω του παιδιού για πάντα. Πως νιώθετε για αυτό τον άντρα; Πως φαντάζεστε το μέλλον σας μαζί του; Απ’ ότι καταλαβαίνω είστε τουλάχιστον 11 μήνες μαζί, έχετε κάποια κοινά όνειρα ή η σχέση σας είναι περισσότερο μια συντροφική σχέση χωρίς όμως την επιθυμία να ζήσετε υπό την ίδια στέγη ή να δημιουργήσετε μια οικογένεια μαζί; Πως αντιμετωπίζετε εσείς αυτή την σχέση;

ADVERTISEMENT

Επίσης, εξίσου σημαντικό είναι οι λόγοι που δεν επιθυμείτε να αποκτήσετε δεύτερο παιδί. Αυτό σχετίζεται με το ποιος θα είναι ο πατέρας του παιδιού σας και ποια θα είναι τα δεδομένα της σχέσης σας (αν θα ζείτε μαζί, αν θα είστε παντρεμένοι) ή για σας είναι ξεκάθαρο ότι γενικότερα στην ζωή σας δεν επιθυμείτε να ξαναγίνετε μητέρα; Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα είναι που θα σας βοηθήσουν να κατανοήσετε τι επιθυμείτε αρχικά εσείς μέσα σας. Στη πορεία αν σκεφτείτε να κρατήσετε αυτό το παιδί θα πρέπει να εξετάσετε και υπό ποιες συνθήκες θέλετε να συμβεί αυτό, τι περιμένετε από τον σύντροφο σας ώστε να νιώθετε κι εσείς ασφαλής στο κοινωνικό περιβάλλον που ζείτε.

Ένας ακόμα άνθρωπος που επιβάλλεται να λάβετε υπόψιν σας είναι το παιδί που έχετε ήδη από την προηγούμενη σχέση σας. Πιστεύετε ότι αν γινόσασταν όλοι μαζί οικογένεια η κόρη σας θα μπορούσε να προσαρμοστεί σε μία νέα ζωή; Ο σύντροφός σας θα «αγκάλιαζε» το παιδί σας κι εσείς τα δικά του ζώντας, φαντάζομαι, υπό την ίδια στέγη; Αυτά είναι ζητήματα που είναι σημαντικό να τα συζητήσετε και με τον σύντροφο σας όταν ξαναέρθετε σε επαφή κι εφόσον επιθυμείτε, τελικά, και οι δύο να κρατήσετε αυτό το παιδί.

Όσον αφορά τους γονείς σας, υποθέτω πως σας βοηθούν οικονομικά στεγάζοντας εσάς και το παιδί σας. Η επιλογή να φέρετε στον κόσμο ένα παιδί είναι δική σας και του συντρόφου σας και κανένας άλλος δεν έχει λόγο σε αυτό. Εξίσου, όμως, ανήκει σε εσάς και η ευθύνη να μεγαλώσετε και να φροντίσετε αυτό το παιδί χωρίς να βασίζεστε εξ’ ολοκλήρου στην στήριξη τρίτων, έστω κι αν αυτοί οι τρίτοι είναι οι γονείς σας.

Σκεφτείτε λοιπόν πρώτα αν εσείς συναισθηματικά επιθυμείτε να ξαναγίνετε μητέρα, στη πορεία συζητείστε με τον σύντροφο σας ποιες είναι οι προϋποθέσεις που κατά τη γνώμη σας χρειάζεται να υπάρχουν για να γίνετε γονείς και λάβετε σοβαρά υπόψιν σας την κόρη σας που δε θα παύσει να είναι παιδί σας επειδή θα αποκτήσετε ένα ακόμα παιδί με έναν νέο σύντροφο.

Ίριδα Κρέμερ
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
Τηλέφωνο: 2130049125
E-mail: [email protected]
Web: http://lifemade.gr/

«Έχω ένα αγοράκι 10 μηνών. Οι συνθήκες της ζωής μου δεν είναι κατάλληλες για ένα παιδί. Δεν μπορώ να υποστηρίξω το μεγάλωμα του.Επιθυμώ, γιατί πιστεύω, ότι αυτό είναι το καλύτερο και το πιο υγιές για το παιδί, να βρω ένα ζευγάρι ή ακόμη και μονογονεϊκή οικογένεια, που να αγαπάει τα παιδιά, αξιόλογη και κατάλληλη, για να υιοθετήσει το παιδί»

Έχω ένα αγοράκι 10 μηνών και θέλω να το δώσω για υιοθεσία. Πού μπορώ να απευθυνθώ;

Καλησπέρα

Έχω ένα αγοράκι 10 μηνών. Οι συνθήκες της ζωής μου δεν είναι κατάλληλες για ένα παιδί. Δεν μπορώ να υποστηρίξω το μεγάλωμα του.Επιθυμώ, γιατί πιστεύω, ότι αυτό είναι το καλύτερο και το πιο υγιές για το παιδί, να βρω ένα ζευγάρι ή ακόμη και μονογονεϊκή οικογένεια, που να αγαπάει τα παιδιά, αξιόλογη και κατάλληλη, για να υιοθετήσει το παιδί. Δεν γνωρίζω κανέναν προσωπικά και θέλω να αποφύγω τη δημόσια διαδικασία, γιατί θα είναι επιζήμια για το παιδί. Μπορείτε να με βοηθήσετε, πού θα μπορούσα να απευθυνθώ;

Απαντάει η δικηγόρος κυρία Δάφνη Ι. Σιώπη

Καταρχήν, θα πρέπει να σημειωθεί, ότι ως υιοθεσία νοείται η νομική πράξη με την οποία το παιδί αποκόπτεται νομικά από την φυσική – βιολογική του οικογένεια και εντάσσεται πλήρως νομικά στην οικογένεια των θετών του γονέων. Για να υιοθετηθεί ένα ανήλικο παιδί, πρέπει να συντρέχουν οι παρακάτω προϋποθέσεις:

α) αυτός που υιοθετεί να είναι ικανός για δικαιοπραξία, να έχει συμπληρώσει τα τριάντα (30) χρόνια του και να μην έχει υπερβεί τα εξήντα (60),
β) η διαφορά του θετού γονέα από το ανήλικο τέκνο να είναι μεγαλύτερη από δέκα οκτώ (18) χρόνια, αλλά όχι περισσότερη από πενήντα (50) χρόνια, περιορισμός που δεν ισχύει μόνο στην περίπτωση που ένας σύζυγος επιθυμεί να υιοθετήσει τέκνο που υιοθετείται ή έχει ήδη υιοθετηθεί από το σύζυγό του,
γ) απαιτείται να υπάρχει αυτοπρόσωπη συναίνεση τόσο των φυσικών γονέων ή του επιτρόπου (σε περίπτωση που δεν υπάρχει γονέας) όσο και του υποψήφιου θετού γονέα. Η συναίνεση των φυσικών γονέων δεν επιτρέπεται να δίδεται πριν από την συμπλήρωση τριών (3) μηνών από την γέννηση του τέκνου,

δ) απαιτείται να μην υπάρχει άλλος θετός γονέας, εκτός αν πρόκειται για τον σύζυγο του υποψήφιου θετού γονέα.

Στην πράξη, οι υιοθεσίες διακρίνονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες, όμως στην περίπτωσή σας, αφού θέλετε η διαδικασία να γίνει σχετικά γρήγορα μπορείτε να επιχειρήσετε την ιδιωτική υιοθεσία, στην οποία οι υποψήφιοι θετοί γονείς είναι αυτοί που έρχονται σε επαφή με το υιοθετούμενο παιδί (συνήθως μέσω κάποιου ιατρικού ή γυναικολογικού κέντρου).

Η διαδικασία αυτή απαιτεί σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα για να ολοκληρωθεί και αφού βρεθεί το ζευγάρι που επιθυμεί να υιοθετήσει το παιδί χρειάζεται η συναίνεση των γονέων. Αν εσείς έχετε την αποκλειστική επιμέλεια του παιδιού λόγω γέννησής του χωρίς γάμο ή αν δεν έχει πραγματοποιηθεί εκούσια ή δικαστική αναγνώριση ή αν δεν υπάρχει πατέρας (άγνωστος ή αποθανών) τότε μπορείτε και μόνη σας να συναινέσετε στην υιοθεσία του παιδιού σας χωρίς να απαιτείται η έγκριση από κάποιον άλλον.

Η υιοθεσία ανηλίκου πρέπει να αποσκοπεί πάντα και πρωτίστως στο συμφέρον του τέκνου (1542 ΑΚ) και θα πρέπει να υπάρχει, μαζί με τη συναίνεση των φυσικών γονέων, και η συναίνεση των θετών. Η υιοθεσία τηρείται πάντοτε μυστική σύμφωνα με το άρθρο 1559 ΑΚ και μόνο μετά την ενηλικίωσή του το τέκνο έχει δικαίωμα να μάθει τα στοιχεία των πραγματικών του γονιών.

Συνεπώς στην περίπτωσή σας μπορείτε να απευθυνθείτε σε κάποιο ίδρυμα ή γυναικολογικό κέντρο τα οποία θα σας φέρουν σε επαφή με κάποιο ζευγάρι που επιθυμεί να υιοθετήσει ή ακόμα και με κάποιο μεμονωμένο άτομο που δεν είναι παντρεμένο και επιθυμεί να υιοθετήσει (αρκεί βέβαια στην περίπτωση αυτή να κριθεί από το δικαστήριο ότι η υιοθεσία του ανηλίκου από μονογονεϊκή οικογένεια είναι καθ’ όλα προς το συμφέρον του τέκνου) και να ξεκινήσετε έτσι όλες τις απαραίτητες διαδικασίες που χρειάζονται ώστε να επιτευχθεί μια νομότυπη υιοθεσία.

Δάφνη Ι. Σιώπη
Δικηγόρος LLM

Δεν έχετε ιδέα τι έχει περάσει ο άλλος στη ζωή του. Το λέω εκ πείρας.

Έχω ακούσει πάρα πολλά σχόλια. Γιατί; Είμαι μητέρα τεσσάρων παιδιών. Το κάθε ένα έχει άλλον πατέρα.

Ήδη φαντάζομαι τα σχόλια που θα γράψετε κάτω από αυτό το άρθρο. Δεν με νοιάζει όμως. Ό, τι και να πείτε… τα έχω ακούσει όλα. Αυτή είναι η ιστορία μου…

Όταν τελείωσα τη σχολή ήμουν 22 χρονών. Είμαι απο επαρχία, και εκείνο το καλοκαίρι έπιασα δουλειά σε μια ταβέρνα, γιατί απο Σεπτέμβρη θα έπιανα δουλειά στην Αθήνα και δεν ήθελα να είμαι βάρος στους γονείς μου. Γνώρισα ένα παιδί που είχε έρθει για σεζόν και ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά.

Ζούσαμε έντονα τον έρωτά μας όλο το καλοκαίρι. Το Σεπτέμβρη πήγαμε και οι δυο στην Αθήνα, όπου συνεχίσαμε τη σχέση μας κανονικά και πιο ερωτευμένοι από ποτέ. Μία μέρα, τον περίμενα να έρθει στο διαμέρισμα που νοίκιαζα και άργησε. Κάτι που δεν έκανε ποτέ. Δεν απαντούσε στα τηλέφωνα, ούτε τίποτα. Εκείνο το βράδυ σκοτώθηκε με τη μηχανή, ενώ ερχόταν να με δει.

ADVERTISEMENT

Περιττό να σας πω οτι έφυγε η ζωή κάτω απ’ τα πόδια μου. Πόσο μάλλον όταν μετά απο δυο μήνες βαρύτατου πένθους, ανακάλυψα οτι είμαι έγκυος. Σοκ. Δεν ήξερα τι να κάνω και πήγα στο χωριό ένα Σαββατοκύριακο να δω τους γονείς μου, και τους το είπα. Εκείνοι αντέδρασαν όπως περίμενα. Μου είπαν οτι είναι ντροπή, και τι θα πουν στο χωριό κτλ κτλ. Εγώ το μωρό ήθελα να το κρατήσω. Ήταν κομμάτι του αγαπημένου μου.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, αλλά με το ζόρι με ανάγκασαν να φύγω απο την Αθήνα, να αφήσω δουλειά και σπίτι και να γυρίσω στο χωριό. Εκεί, αφού γέννησα το κοριτσάκι μου, οι γονείς μου αποφάσισαν οτι είμαστε οικονομικό βάρος, παρόλο που δούλευα ως ταμίας στο παντοπωλείο για να βοηθάω. Έτσι “με πάντρεψαν” με το γιο ενός φίλου τους.

Καλός άνθρωπος ήταν στην αρχή, δεν θα πω ψέμματα. Αλλά δεν τον ερωτεύτηκα ποτέ. Δέχτηκε και φερόταν στην κόρη μου σαν παιδί του, και μαζί αποκτήσαμε άλλη μία. Μια ωραία μέρα μετά από 6 χρόνια γάμου, μου είπε να φύγω απο το σπίτι μαζί με τα παιδιά, γιατί είχε βρεί μια Ρουμάνα που εργαζόταν καθαρίστρια στο ξενοδοχείο που διαχειριζόταν στο χωριό και την ερωτεύτηκε.

Με δυο παιδιά και χωρίς σπίτι, αποφάσισα να τα μαζέψω και να πάμε στην Αθήνα. Μετά από ένα δύσκολο διάστημα προσαρμογής, (μας φιλοξένησε ένας θείος του πρώην άντρα μου), βρήκα δουλειά ως γραμματέας σε ένα γραφείο.

Ένα χρόνο μετά, το αφεντικό μου χώρισε απο τη γυναίκα του και περνούσε μια πολύ δύσκολη φάση στη ζωή του. Εγώ δεν είχα κανέναν ερωτικό σύντροφο και ούτε και με απασχολούσε το θέμα, από τότε που μας πέταξε έξω ο πρώην σύζυγός μου. Το ένα έφερε το άλλο και ένα βράδυ βγήκαμε με όλους τους συναδέλφους για ποτό και περάσαμε το βράδυ μαζί. Λίγο διάστημα μετά, γεννήθηκε ο γιος μας.

Ήμασταν πολύ ευτυχισμενοι. Τα παιδιά μου, ο νέος μου σύντροφος, η δουλειά. Όλα ήταν μια χαρά, μέχρι που τα βρήκε με την πρώην γυναίκα του γιατί δεν ήθελε να έχει βάρος τα παιδιά μου από τους προηγούμενους συντρόφους μου και έτσι και αλλιώς πάντα εκείνη ήθελε. Αυτά μου δήλωσε.

Φυσικά μετά από όλα αυτά δεν ήθελα να ξαναδώ άντρα στη ζωή μου.

Περνούσα ήσυχα με τα παιδιά μου, προσπαθώντας να τους προσφέρω το καλύτερο που μπορώ.

Περάσανε 4 χρόνια. Γνώρισα έναν υπέροχο άνθρωπο, με τον οποίο είμαστε μαζί μεχρι και σήμερα. Αποκτήσαμε μαζί μια κόρη.

Είμαι τώρα 54 χρονών, με τον άντρα μου κλείνουμε μαζί 20 χρόνια γάμου και είμαστε ευτυχισμένοι με τα εγγόνια μας από την πρώτη και τη δεύτερη κόρη μου. Τα παιδιά μου αυτόν ξέρουν ως πατέρα. Δεν τον αλλάζουν με τίποτα.

Μην κρίνετε όταν ακούτε κάτι. Έχω τέσσερα υπέροχα παιδιά απο τέσσερις διαφορετικούς άντρες. Και δεν πειράζει.

Ειρήνη Κ.

Πηγή: badmoms.gr