Και για την υπόθεση των τριών παιδιών στην Πάτρα μίλησε η Βάσω Λασκαράκη στο περιοδικό Enjoy.

Η ηθοποιός ξέσπασε για όλα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας.

Πώς είναι η ζωή μας από την πανδημία και μετά;

Πιστεύω πως όλοι αναρωτιόμαστε τι άλλο θα μας ξημερώσει, τι άλλο θα μας συμβεί. Έχουμε μια αβεβαιότητα. Για να μην τρελαθούμε, όμως, το λογικό θα είναι να σκεφτόμαστε το σήμερα. Για το αύριο, ότι και να έρθει, να λέμε «πρώτα ο Θεός, θα το αντιμετωπίσουμε και αυτό». Ποιος θα περίμενε ότι θα κλεινόμασταν στο σπίτι μας και ότι δεν θα δεχόμασταν ούτε τους φίλους μας;

Στη δεύτερη καραντίνα, για να μη με πάρει από κάτω, άρχισα να κάνω δουλειά με τον εαυτό μου και να βλέπω όλα τα πράγματα με άλλο μάτι. Είπα «κανείς δεν θα μου κλέψει την αγάπη μου και την πίστη μου προς τους ανθρώπους» και ας άκουγα για κακοποιητικές σχέσεις και εγκλήματα. Δεν πιστεύω ότι αυτή είναι η φύση των ανθρώπων. Βλέπω ότι στην κοινωνία μας υπάρχει θυμός, εδώ 90χρονος σκότωσε έναν νέο άντρα για μια θέση πάρκινγκ, και λες «τώρα τι να κάνω, να μιλήσω σε έναν άνθρωπο που έχει νεύρα και παραλογίζεται, να διεκδικήσω το δίκιο μου ή να κάνω την πάπια;».

Ως χαρακτήρας, δεν μπορώ να γίνω υπόδουλη της τρέλας κανενός. Όταν έχω δίκιο, θα μιλήσω με σεβασμό και επιχειρήματα, αλλά δεν θα αφήσω να πέσει τίποτα κάτω, ώστε να μου επιβληθεί κάποιος νοσηρός άνθρωπος. Ξέρετε, αν αρχίσουμε να μη μιλάμε για πολλά πράγματα, γινόμαστε συνένοχοι σε πολλά εγκλήματα και στραβά της κοινωνίας μας.

Δεν μπορεί το 2022 μια ολόκληρη γειτονιά στην Πάτρα να μην ήταν alert. Να μην είχε ακούσει κάτι, να μην είχε κάνει μια ανώνυμη καταγγελία; Πού ήταν οι παππούδες, οι συγγενείς, οι φίλοι, οι δάσκαλοι, οι κοινωνικοί λειτουργεί, οι γιατροί; Δεν κατάλαβαν κάτι περίεργο; Σε μια κοινωνία όλοι μας έχουμε ρόλους, αρμοδιότητες, ευθύνες και διορθώνουμε τα κακώς κείμενα, όταν ένα ζευγάρι δεν μπορεί. Δεν μπορούμε να αφήνουμε τα παιδιά στην τύχη τους, τότε έχει χαθεί η μπάλα. Στην Αγγλία υπάρχει ο θεσμός του οικογενειακού γιατρού για όλες τις οικογένειες, ο οποίος ελέγχει όλα τα μέλη. Ποιος θα ξέφευγε, λοιπόν; Όταν υπάρχουν νόμοι που τηρούνται, λειτουργοί που κάνουν με επαγγελματισμό τη δουλειά τους, δεν θα έχουμε ούτε βιασμούς ούτε δολοφονίες.

Είπες λέξεις σημαντικές. Τιμωρία, νόμοι, Δικαιοσύνη. Αν λειτουργούν όλα αυτά σωστά, δεν βάζουν φρένο στο έγκλημα;

Φυσικά. Γιατί, όταν ξέρει κάποιος ή κάποια ότι τα ισόβια είναι ισόβια και δεν θα είναι σε είκοσι χρόνια εκτός φυλακής, θα το σκεφτεί πολύ σοβαρά να αφαιρέσει τη ζωή του συνανθρώπου του ή να τον κακοποιήσει σωματικά, να τον βιάσει, να τον βλάψει. Έτσι μπαίνουν πολύ σαφή όρια. Για να έρθουν η κάθαρση και το φως στην κοινωνία μας χρειάζονται όρια και τιμωρία. Όποιος περάσει τα όρια να ξέρει ότι θα τιμωρηθεί και μάλιστα αυστηρά.

Έτσι προστατεύεται ουσιαστικά το κοινωνικό σύνολο. Γιατί, όταν τα ισόβια είναι ισόβια, αυτός είναι παραδειγματισμός και δεν θα πετάξεις καμία κοπέλα από τα βράχια, δεν θα την πνίξεις με το μαξιλάρι, δεν θα τολμήσεις να σκοτώσεις και να τσιμεντώσεις κανένα παιδί. Έτσι σταματούν και το bulling και η ενδοοικογενειακή βία και η λεκτική, ψυχική και σωματική βία, με τα σαφή όρια και όταν οι νόμοι τηρούνται και είναι αυστηροί.

Σε δεύτερη φάση, θα ήταν πολύ χρήσιμο το κράτος, αν θέλουμε να μιλάμε για ένα σύγχρονο κράτος κοινωνικής πρόνοιας, να είχε για κάθε οικογένεια έναν ψυχολόγο και παιδοψυχολόγο, τον οποίο θα έπρεπε να επισκέπτεται η οικογένεια. Επίσης, θα έπρεπε να ήταν επιβεβλημένο στα σχολεία να υπάρχουν κοινωνικοί λειτουργοί και παιδοψυχολόγοι διορισμένοι από το κράτος και έτσι πολλά δεινά θα είχαν αποφευχθεί γιατί πολλές ψυχούλες θα μιλούσαν.

Ο μαθητής της Γ Λυκείου Μενέλαος Ράπτης έβαλε πλώρη για Αμερική από τη νέα ακαδημαϊκή χρονιά καθώς έγινε δεκτός με ολική υποτροφία σε ένα από τα κορυφαία εκπαιδευτικά ιδρύματα αστροφυσικής στον κόσμο, στο κολλέγιο Franklin and Marshall, της Πενσυλβάνια των Η.Π.Α.

ΕΝΑ ΠΑΙΔΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ ΕΓΙΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

«Ένα παιδικό όνειρο ζωής μεταμορφώθηκε σε πραγματικότητα», επισημαίνει με μεγάλη ανακούφιση, αλλά και περισσή χαρά, μιλώντας στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Μενέλαος Ράπτης. «Η καθημερινότητά μου και ό,τι την περικλείει, το πρίσμα μέσα από το οποίο αντιλαμβάνομαι τον κόσμο, άλλαξε πριν από λίγες ώρες, με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων και την αποδοχή μου από το κορυφαίο κολλέγιο αστροφυσικής των ΗΠΑ Franklin and Marshall», λέει και προσθέτει: «Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα λόγια του αστροναύτη Frank de Winne, στη βράβευσή μου από την Ευρωπαϊκή Διαστημική Εταιρία, για την πρώτη θέση σε διαγωνισμό αστροφυσικής, πως “Ο ουρανός δεν είναι ένα όριο. Είναι απλώς εκεί που ξεκινάει η διασκέδαση”. Τα παραπάνω λόγια, έχω την ευκαιρία τώρα να βιώνω ως αλήθειες, αλήθειες που ελπίζω να με οδηγήσουν σε μια ξεχωριστή ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, στο μονοπάτι των φυσικών επιστημών».

ΤΟ ΤΗΛΕΣΚΟΠΙΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΧΑΡΙΣΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ, ΑΛΛΑΞΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ

Όλα ξεκίνησαν όταν ο πατέρας του, του αγόρασε το πρώτο τηλεσκόπιό του και περνούσαν μαζί ατελείωτες ώρες κοιτώντας τον έναστρο ουρανό. «Η αγάπη μου για την αστροφυσική και γενικότερα για τις φυσικές επιστήμες καλλιεργήθηκε και μέσα από την ενασχόλησή μου με τη ρομποτική. Ήδη, από την ηλικία των 10 χρονών, θυμάμαι τον εαυτό μου να κατασκευάζει μικρά ρομποτάκια, να τα προγραμματίζει και να οργανώνει μια στρατηγική σχετικά με το πώς μπορεί το μικρό κατασκεύασμα να περάσει ένα εμπόδιο», αναφέρει.

Καθοριστικός, υπήρξε και ο ρόλος της οικογένειάς του, η οποία ήταν, όπως λέει, «απόλυτα υποστηρικτική, σε μια προσπάθειά της να μου πλάσει έναν χαρακτήρα, με διαρκή πνευματική αφύπνιση, που αναζητά διαρκώς δραστηριότητες που αναδεικνύουν την κλίση του και ενισχύουν το ταλέντο του».

ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΤΕΛΕΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΤΟΥ

Φύση ταπεινή, αλλά με όραμα και θέληση, ο νεαρός μαθητής διστάζει ν’ αναφερθεί στις διακρίσεις και στην πορεία που τον οδήγησαν στην επιτυχία. Ωστόσο θα θυμάται παντοτινά -καθώς αναμφισβήτητα διαμόρφωσε τους στόχους του- την κατάκτηση του τίτλου του «Νεαρού Ευρωπαίου Πρεσβευτή του Διαστήματος», λόγω της πρώτης θέσης που κατέκτησε σε διαγωνισμό της ESA, 6 χρόνια πριν. Κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού, κλήθηκε να αποτυπώσει σε μια κόλλα χαρτί το μέλλον του ανθρώπινου γένους, στο διάστημα. Μέσα από μια εκτενή έρευνα αστροβιολογίας και μέσα από την οπτική της παιδικής αθωότητας, κατάφερε, όπως σημειώνει, να καταθέσει τις σκέψεις του, ζωγραφίζοντας κάτι που έπειτα χάραξε το μέλλον του.

Σχετικά με τις τελευταίες διακρίσεις του, ξεχωρίζει την επιλογή του από τη μη κερδοσκοπική εταιρία Space Generation Advisory Council, στους 4 καλύτερους από όλο τον κόσμο, προκειμένου να παρουσιάσει την εργασία του στο Γενικό Συμβούλιό της, σχετικά με την πρόβλεψη της πανδημίας του κορονοϊού, με βάση διαστημικά δεδομένα δορυφόρων.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) ανακοίνωσε το Σάββατο πως τουλάχιστον ένα παιδί πέθανε εν μέσω αύξησης των περιπτώσεων οξείας ηπατίτιδας από άγνωστη αιτία μεταξύ ανηλίκων. Επίσης, διευκρίνισε πως ενημερώθηκε για 169 κρούσματα σε 12 χώρες. Σημειώνεται πως δεν αποκαλύπτεται καμία λεπτομέρεια για το παιδί που υπέκυψε, ούτε πού καταγράφηκε ο θάνατος.

Σύμφωνα με τον Οργανισμό, έως την 21η Απριλίου περιπτώσεις οξείας ηπατίτιδας άγνωστης προέλευσης σε παιδιά είχαν καταγραφεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις ΗΠΑ, στην Ισπανία, στο Ισραήλ, στη Δανία, στην Ιρλανδία, στην Ολλανδία, στην Ιταλία, στη Νορβηγία, στη Γαλλία, στη Ρουμανία και στο Βέλγιο.

Ο ΠΟΥ σημείωσε ότι οι 114 από τις 169 περιπτώσεις έχουν καταγραφεί στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Τα παιδιά που παρουσίασαν οξεία ηπατίτιδα ήταν ηλικίας μεταξύ του ενός μήνα και των 16 ετών. Τα 17 από αυτά κρίθηκε πως χρειάζονται μεταμόσχευση ήπατος.

Ο ΠΟΥ ανέφερε ότι στις τελευταίες 74 περιπτώσεις, εντοπίστηκε συνηθισμένος ιός της γρίπης, γνωστός ως αδενοϊός. Τα 20 από τα παιδιά που εξετάστηκαν είχαν μολυνθεί από τον νέο κορονοϊό -τα 19 είχαν ταυτόχρονα τον αδενοϊό και την COVID-19, πρόσθεσε.

Ο ΠΟΥ διαβεβαίωσε ότι παρακολουθεί στενά την κατάσταση και συνεργάζεται με τις βρετανικές υγειονομικές Αρχές και άλλα κράτη μέλη και εταίρους του για τα κρούσματα.

Οι υγειονομικές αρχές των ΗΠΑ εξέδωσαν έκτακτο προειδοποιητικό δελτίο, καλώντας τους παιδίατρους να επαγρυπνούν για περιπτώσεις ηπατίτιδας σε ανήλικους, που πιθανόν συνδέονται με έναν ιό της γρίπης, στο πλαίσιο ευρύτερης έρευνας για τα ανεξήγητα κρούσματα οξείας φλεγμονής του ήπατος σε παιδιά.

Με μολότοφ και βεγγαλικά γιορτάστηκε και φέτος η Ανάσταση στο Νέο Κόσμο.

Έτσι και φέτος μετά το άκουσμα του «Χριστός Ανέστη» ομάδα ατόμων πέταξαν δεκάδες μολότοφ στους δρόμους της περιοχής.

Ο δρόμος έξω από τον Ιερό Ναό Ανάληψης Κυρίου στον Νέο Κόσμο, μετατράπηκε σε «εμπόλεμη ζώνη».

Κάτοικοι του Νέου Κόσμου και της ευρύτερης περιοχής, είχαν συγκεντρωθεί από νωρίς στο σημείο, ώστε να απαθανατίσουν το σκηνικό με τα κινητά τους τηλέφωνα.

Δείτε τα βίντεο:

Ο Αθανάσιος Διάκος (4 Ιανουαρίου 1788 – 24 Απριλίου 1821) ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές ήρωες-οπλαρχηγούς του πρώτου έτους της Επανάστασης του 1821 που έδρασε στη Στερεά Ελλάδα.

Σύμφωνα με μια εκδοχή, το πραγματικό του όνομα ήταν Αθανάσιος Γραμματικός ή κατά άλλους ήταν Αθανάσιος Μασσαβέτας. Γεννήθηκε είτε στην Άνω Μουσουνίτσα (σήμερα Αθανάσιος Διάκος) είτε στην Αρτοτίνα. Υπάρχει μακροχρόνια διαφωνία ανάμεσα στα δύο χωριά σχετικά με το ποια είναι η γενέτειρά του. Ήταν εγγονός ενός ντόπιου κλέφτη, αλλά το πραγματικό οικογενειακό του όνομα δεν είναι με ασφάλεια γνωστό. Είναι γνωστό ότι ο πατέρας του ονομαζόταν Νικόλαος Γραμματικός και ήταν γιος του κλέφτη Αθανασίου Γραμματικού.

Είχε έφεση στη θρησκεία και σε ηλικία 12 ετών στάλθηκε από τη μητέρα του στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην Αρτοτίνα Φωκίδας για την εκπαίδευσή του. Έγινε μοναχός σε ηλικία δεκαεπτά ετών και, λόγω της αφοσίωσής του στη χριστιανική πίστη και της ιδιοσυγκρασίας του, έγινε πολύ γρήγορα διάκος.

Η λαϊκή παράδοση αναφέρει πως όταν ο Αθανάσιος Διάκος ήταν μοναχός, ένας Τούρκος πασάς πήγε στο μοναστήρι του Προδρόμου στην Αρτοτίνα με τα στρατεύματά του και εντυπωσιάστηκε απ’ την εμφάνιση του νεαρού μοναχού. Ο Διάκος προσβλήθηκε απ’ τα λεγόμενα του Τούρκου (και την μετέπειτα πρόταση) και μετά από καβγά τον σκότωσε. Έτσι αναγκάστηκε να φύγει στα κοντινά βουνά και να γίνει κλέφτης.

(Η επάργυρη πιστόλα του Αθανασίου Διάκου εκτίθεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο στη παλαιά Βουλή. Διασώθηκε μετά την μάχη της Αλαμάνας από το πρωτοπαλίκαρό του. Φέρει ιδιόχειρη εγχάρακτη υπογραφή «θανάσις διάκος»)

Κλέφτης και Αρματολός

Αρχικά κλέφτης υπό την εξουσία διαφόρων καπετάνιων της Ρούμελης, διακρίνεται σε διάφορες συγκρούσεις με τους Τούρκους. Ο Καπετάνιος Τσαμ Καλόγερος, ξακουστός κλέφτης της Δωρίδας, σε μια συμπλοκή με τους Τούρκους, πληγώθηκε βαριά στο πόδι και θα έπεφτε στα χέρια τους αν ο Διάκος δεν έμενε να τον υπερασπιστεί. Με το σπαθί στο χέρι, τον σήκωσε και τον μετέφερε ως την Γραμμένη Οξιά, μια ψηλή ράχη, δύο ώρες από την Αρτοτίνα. Εκεί έφτασαν και οι άλλοι Κλέφτες και μπροστά τους είπε ο Τσαμ Καλόγερος: «Αν πεθάνω, αυτός πρέπει να γίνει καπετάνιος σας».

Αργότερα οι Κλέφτες χωρίστηκαν σε μπουλούκια (μικρές ομάδες), κατατρεγμένοι από το κυνήγι των Τούρκων. Ένα μπουλούκι έγινε από τον Διάκο, τον Γούλα και τον Σκαλτσοδήμο. Εκείνο τον καιρό, έμαθε ο Διάκος ότι πέθαναν ο πατέρας του κι ένας από τους αδερφούς του, ο Απόστολος. Ο Διάκος είχε δύο αδερφούς, τον Απόστολο και τον Κωνσταντίνο, που τον έλεγαν και Μασσαβέτα και δύο αδερφές, την Καλομοίρα και την Σοφία.

Ο πατέρας του με τον Απόστολο και τον Κωνσταντίνο, είχαν προτιμήσει την τσοπάνικη ζωή και τότε ήταν με τα κοπάδια τους στα χειμαδιά. Ένα Τούρκικο απόσπασμα που έφτασε στην καλύβα τους, συνέλαβε πατέρα και γιο επειδή βοήθησαν και πρόσφεραν φαγητό σε κλέφτες και τους πήγαν δεμένους στον Πατρατσίκι (Υπάτη). Ο Κωνσταντίνος δεν βρισκόταν εκεί και έτσι γλύτωσε. Οι άλλοι δύο όμως βρήκαν τον θάνατο στη φυλακή την ίδια νύχτα.Μόλις πληροφορήθηκε το γεγονός ο Διάκος, ορκίστηκε να εκδικηθεί. Τουρκικό απόσπασμα δεν προλάβαινε να ξεμυτίσει και το αποδεκάτιζε με τα παλικάρια του.

Εκείνη την περίοδο ο Αλή πασάς, στα Γιάννενα, έκανε σχέδια εναντίον του Σουλτάνου και κάλεσε στην έδρα του όλους τους καπετάνιους, Αρβανίτες και Χριστιανούς. Ανάμεσα τους και τον Σκαλτσοδήμο (σαν αντιπρόσωπο των αρματολών του Λιδωρικίου). Εκείνος όμως έστειλε τον Διάκο στη θέση του. Ο Αθανάσιος Διάκος υπήρξε αρματολός για δύο χρόνια (1814-1816) στο στρατό του Αλή πασά τον ίδιο καιρό με τον Οδυσσεα Ανδρούτσο.

Όταν ο Ανδρούτσος έγινε καπετάνιος μιας μονάδας αρματολών στη Λιβαδειά, ο Διάκος ήταν για ένα χρόνο πρωτοπαλίκαρο του. Στα χρόνια που ακολουθούν και που καταλήγουν στην Επανάσταση του 1821, ο Διάκος είχε φτιάξει τη δική του ομάδα κλεφτών και όπως πολλοί άλλοι καπετάνιοι κλεφτών και αρματολών γίνεται μέλος της Φιλικής Εταιρίας.

(Ο Α. Διάκος, πίνακας του Εσς, στη Στοά του Μονάχου)

Επανάσταση

Σύντομα μετά από το ξέσπασμα των εχθροπραξιών, ο Διάκος κι ένας ντόπιος καπετάνιος και φίλος, ο Βασίλης Μπούσγος, οδήγησαν ένα απόσπασμα μαχητών στη Λιβαδειά με σκοπό την κατάληψη της. Στις 1 Απριλίου του 1821, μετά από τρεις ημέρες άγριας μάχης από σπίτι σε σπίτι, το κάψιμο του σπιτιού του Μερ Αγά (συμπεριλαμβανομένου του χαρεμιού) και την κατάληψη του κάστρου, η πόλη έπεσε στους Έλληνες. Η Λιβαδειά, ελεύθερη πλέον, σήκωσε την ελληνική σημαία στις 4 Απριλίου στο κάστρο και την θέση Ώρα.

Ο Χουρσίτ πασάς, εντεταλμένος από τον Σουλτάνο, έστειλε δύο από τους ικανότερους διοικητές του απ’ τη Θεσσαλία, τον Ομέρ Βρυώνη και τον Κιοσέ-Μεχμέτ πασά, επικεφαλής 8.000 πεζών και 900 ιππέων Τούρκων με διαταγή να καταστείλουν την επανάσταση στη Ρούμελη και μετά να προχωρήσουν στην Πελοπόννησο και να σταματήσουν την πολιορκία της Τριπολιτσάς. Ο Χουρσίτ στηριζόταν στις ικανότητες του Ομέρ Βρυώνη. Ο Βρυώνης, αλβανικής καταγωγής και πασάς του Βερατίου, ήταν ικανότατος στρατηγός και γνώριζε πολύ καλά τα εδάφη και τους Έλληνες οπλαρχηγούς, τους περισσότερους εκ των οποίων είχε γνωρίσει στην αυλή του Αλή πασά. Μαζί τους ήταν και οι Αρβανίτες αρχηγοί Τελεχά-μπέης, Χασάν Τομαρίτσας, και Μεχμέτ Τσαπάρας.

Ο Διάκος και το απόσπασμά του, που ενισχύθηκαν από τους μαχητές Πανουργιά και Δυοβουνιώτη, αποφάσισαν να αποκόψουν την τούρκικη προέλαση στη Ρούμελη με την λήψη αμυντικών θέσεων κοντά στις Θερμοπύλες. Η ελληνική δύναμη των 1.500 ανδρών χωρίστηκε σε τρία τμήματα: ο Δυοβουνιώτης θα υπερασπιζόταν τη γέφυρα του Γοργοποτάμου, ο Πανουργιάς τα ύψη της Χαλκωμάτας και ο Διάκος τη γέφυρα της Αλαμάνας.

Στρατοπεδεύοντας στο Λιανοκλάδι, κοντά στη Λαμία, οι Τούρκοι διαίρεσαν γρήγορα τη δύναμή τους. Η κύρια τούρκικη δύναμη επιτέθηκε στο Διάκο. Η άλλη επιτέθηκε στο Δυοβουνιώτη, του οποίου το απόσπασμα γρήγορα οδηγήθηκε σε οπισθοχώρηση, και η υπόλοιπη στον Πανουργιά, οι άντρες του οποίου υποχώρησαν όταν πληγώθηκε σοβαρά, ενώ βρήκαν ηρωικό θάνατο, μεταξύ των άλλων ανδρών, και ο επίσκοπος Σαλώνων Ησαΐας με τον αδερφό του Παπαγιάννη.  Έχοντας η πλειοψηφία των Ελλήνων υποχωρήσει, οι Τούρκοι συγκέντρωσαν την επιθετική τους ισχύ ενάντια στη θέση του Διάκου στη γέφυρα της Αλαμάνας. Βλέποντας ότι ήταν θέμα χρόνου προτού κατακλυστούν απ’ τον εχθρό, ο Μπούσγος, που πολεμούσε παράλληλα με τον Διάκο, του πρότεινε να υποχωρήσουν. Ο Διάκος επέλεξε να μείνει και να παλέψει μαζί με 48 συμπολεμιστές του σε μία απελπισμένη μάχη σώμα με σώμα, λίγες ώρες πριν συντριβούν. «Εγώ θα μείνω» ήταν η απάντηση.

Γέφυρα της Αλαμάνας και θάνατος του Αθανασίου Διάκου

Ο μαρτυρικός του θάνατος

Ο σοβαρά πληγωμένος στον δεξί ώμο ο Διάκος συνελήφθη από πέντε Τσάμηδες. Οι συναγωνιστές του Καλύβας και Μπακογιάννης που όρμησαν ξιφήρεις να το σώσουν σκοτώθηκαν κοντά στον αρχηγό τους. Ο Διάκος μεταφέρθηκε από τους Τούρκους στην Λαμία μπροστά στον Ομέρ Βρυώνη, ο οποίος τον γνώριζε από την κοινή θητεία τους παλιότερα στην αυλή του Αλή πασά, τον εκτιμούσε πολύ και προσφέρθηκε να τον κάνει ανώτερο αξιωματικό στον οθωμανικό στρατό, αν αλλαξοπιστούσε και ασπαζόταν το Ισλάμ. Ο Διάκος αρνήθηκε απαντώντας “Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω! “. Ο Ομέρ πασάς έδειξε συμπάθεια προς τον Διάκο, αλλά κάποιος Χαλήλ μπέης από την πόλη ικέτευσε για την άμεση και παραδειγματική θανάτωσή του, επηρεάζοντας και τον Κιοσέ-Μεχμέτ, που ιεραρχικά ήταν ανώτερος του Ομέρ Βρυώνη.

Έτσι την επόμενη μέρα ο Αθανάσιος Διάκος βρήκε φρικτό μαρτυρικό θάνατο. Οι Τούρκοι τον παλούκωσαν ζωντανό. Ένας Τούρκος παραγγέλθηκε για να του περάσει το σουβλί μέσα από το σώμα του. Χωρίς να πειράξει τα ζωτικά εσωτερικά όργανα, και μόνον τρυπώντας του το έντερο και το διάφραγμα, ο Τούρκος του πέρασε το σουβλί ανάμεσα από τα σπλάχνα και το πνευμόνι, μέχρι που του το έβαλε επάνω από τον ώμο. Ο Διάκος στήθηκε όρθιος στραμμένος προς τη Δύση για να τον καίει ο ήλιος. Γύρω του οι Τούρκοι έστησαν σε πασσάλους τα ακρωτηριασμένα κεφάλια των παλικαριών του, να τον κοιτάνε. Ο Διάκος άντεξε για πολύ το φρικτό βασανιστήριό του και αντιμετώπισε το μαρτυρικό του θάνατο με θάρρος. Μόνο ένα παράπονο βγήκε απ’ τα χείλη του, προβλέποντας την ανάσταση του Ελληνισμού: «Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει, τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι». Κατά τον Φιλήμονα ο Διάκος στράφηκε προς τους Αλβανούς και είπε «Δεν βρίσκεται από σας κανένα παλικάρι να με σκοτώσει με πιστόλα και να με γλυτώσει από τους Χαλδούπιδες!».

Ο βάναυσος τρόπος θανάτου του Διάκου στα χέρια των Τούρκων  τρομοκράτησε αρχικά το λαό της Ρούμελης, αλλά η γενναία στάση του κοντά στις Θερμοπύλες τον έκανε μάρτυρα για τον απελευθερωτικό σκοπό και  αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τους επόμενους, που κλήθηκαν να πολεμήσουν για την ελευθερία του έθνους. 

Η φοβερή αυτή θανατική ποινή εκτελέστηκε στο Ζητούνι (Λαμία) στις 24 Απριλίου, την επομένη της μάχης στην Αλαμάνα. Μετά τον θάνατό του, οι Τούρκοι πέταξαν το λείψανό του σε κοντινό χαντάκι. Οι Χριστιανοί, όμως, βγήκαν κρυφά τη νύχτα και έθαψαν το σώμα του, στον χώρο που αρχίζει σήμερα η οδός Ησαΐα. Ο χώρος της ταφής του είχε λησμονηθεί και ανακαλύφθηκε από τον αντισυνταγματάρχη Ρούβαλη, το 1881. Το 1886 έγινε το πρώτο μνημόσυνό του και τοποθετήθηκε η σημερινή προτομή. Η επιτροπή εκδουλεύσεων, προηγουμένως, τον αναγνώρισε ως ανώτατο αξιωματικό πρώτης τάξης και επιδίκασε μηνιαία σύνταξη στην αδερφή του ως τον θάνατό της, το 1873.

(Η Μάχη της Αλαμάνας. Λιθογραφία. Αλέξανδρος Ησαΐας) 

Η ζωή του και η μαρτυρική του θυσία ενέπνευσαν τη λαϊκή μούσα…

Ο Θάνατος του Διάκου

Πολλή μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα,
καν ο Καλύβας έρχεται, καν ο Λεβεντογιάννης.
-Ουδ’ ο Καλύβας έρχεται, ουδ’ ο Λεβεντογιάννης,
Ομέρ-Βρυώνης πλάκωσε με δεκοχτώ χιλιάδες.

Ο Διάκος σαν τ’αγρίκησε, πολύ του κακοφάνη,
ψιλή φωνή ν’ εσήκωσε, τον πρώτο του φωνάζει:
– Το στράτευμά μου σύναξε, μάσε τα παληκάρια,
δωσ’ τους μπαρούτη περισσή και βόλια με τις φούχτες
γλήγορα και να πιάσωμε κάτω στην Αλαμάνα,
όπου ταμπούρια δυνατά έχει και μετερίζια.

Επήραν τ’ αλαφρά σπαθιά και τα βαριά τουφέκια,
στην Αλαμάναν’ έφτασαν κι’ έπιασαν τα ταμπούρια.
-Καρδιά, παιδιά μου, φώναξε, παιδιά μη φοβηθήτε,
ανδρεία ωσάν Έλληνες, ωσάν Γραικοί σταθήτε!

Εκείνοι εφοβήθηκαν κι’ εσκόρπισαν στους λόγγους.
Έμειν’ ο Διάκος στη φωτιά με δεκοχτώ λεβέντες,
τρεις ώρες επολέμαε με δεκοχτώ χιλιάδες.

Σκίστηκε το τουφέκι του κι’ εγίνηκε κομμάτια,
και το σπαθί του έσυρε και στη φωτιά ν’ εμπήκε,
έκοψε Τούρκους άπειρους κι’ εφτά μπουλουκμπασάδες.
Πλην το σπαθί του έσπασε ν’απάν’ από τη χούφτα
κι’ έπεσ’ ο Διάκος ζωντανός εις των εχθρών τα χέρια.
Χίλιοι τον πήραν απ’ εμπρός και δυο χιλιάδες πίσω.

Κι’ Ομέρ Βριώνης μυστικά στο δρόμο τον ερώτα:
– Γένεσαι Τούρκος, Διάκο μου, την πίστη σου ν’ αλλάξης,
να προσκυνάς εις το τζαμί, την εκκλησιά ν’ αφήσης;
Κι’ εκείνος τ’ απεκρίθηκε και με θυμό του λέει:
-Πάτε κι’ εσείς και’ η πίστη σας, μουρτάτες να χαθήτε,
εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θελ’ απεθάνω.
Αν θέλετε χίλια φλωριά και χίλιους μαχμουτιέδες,
μόνο πέντ’ έξι ημερών ζωή να μου χαρίστε,
όσο να φτάσ’ ο Οδυσσεύς και ο Θανάσης Βάγιας.

Σαν τ’ άκουσ’ ο Χαλίλμπεης με δάκρυα φωνάζει:
-Χίλια πουγγιά σας δίνω ‘γω κι’ ακόμα πεντακόσια,
το Διάκο να χαλάσετε, το φοβερό τον κλέφτη,
ότι θα σβήση την Τουρκιά και όλο το Δοβλέτι.

Το Διάκο τον επήρανε και στο σουβλί τον βάλαν,
Ολόρθο τον εστήσανε, κι’ αυτός χαμογελούσε.
Την πίστη τους τους έβριζε, τους έλεγε μουρτάτες.
– Εμέν’ αν εσουβλίσετε , ένας Γραικός εχάθη
ας είν’ καλά ο Οδυσσεύς κι’ ο καπιτάν Νικήτας,
αυτοί θα κάψουν την Τουρκιά κι’ όλο σας το Δοβλέτι.

Η Πελοποννησιακή παραλλαγή του τραγουδιού

Τρεις περδικούλες κάθουνται στου Διάκου το ταμπούρι,
μίνια τηράει τη Λειβαδιά κι’ άλλη το Καρπενήσι,
η Τρίτη νη καλύτερη μοιρολογάει και λέει:

– Πολλή μαυρίλα ν’ έρχεται στου Διάκου το ταμπούρι
καν ο Καλύβας έρχεται, καν ο Λεβεντογιάννης.
– Μήτε ο Καλύβας έρχεται μητ’ ο Λεβεντογιάννης,
Ομέρ Βριγιώνης, το σκυλί, με δεκοχτώ χιλιάδες.

Και ο σεΐζης του μιλάει του Διάκου και του λέει:
– Διάκο, πάμε να φύγουμε, πάμε στην Αλασσόνα,
π’ εκεί είν’ ο τόπος δυνατός, ταμπούρια για να πιάσ’ με
τ’ ασκέρια σου κιοτέψανε και πήρανε τους λόγγους.

Κι’ έμειν’ ο Διάκος μοναχός, με δεκοχτώ νομάτους,
τρεις ημερούλες πολεμάει και τρία μερονύχτια.
Εμαύρισε κι’ αράχνιασε, σα μαύρη καλιακούδα,
απ’ τις μπαρούτες τις πολλές κι’ απ’τα πολλά τα σμπάρα.

Τσακίστη το ντουφέκι του απ’τα πολλά ντουφέκια,
το ‘σπασε το σπαθάκι του απάν’ από τη χούφτα,
τότε τον πιάσαν ζωντανόν κειν’ τα κοντοτουρκάκια.

Κι’ ο Ομέρ-Βριγιώνης, το σκυλί, του Διάκου πάει και λέει:
– Διάκο, Τούρκος δε γένεσαι, πασά για να σε κάνω;
– Τι λες, μωρέ βρωμόσκυλο, τι λες, μωρέ μουρτάτη;
εγώ γραικός γεννήθηκα, γραικός θέλα πεθάνω.

Τότε τον βάλαν στο σουγλί και παν να τόνε ψήσουν,
κι’ ο Διάκος ετραγούδαγε της άνοιξης τραγούδι:
– Για ιδές καιρό που διάλεξε ο Χάρος να με πάρη,
τώρα το Μάη, την άνοιξη, π’ ανοίγουν τα λουλούδια!