Ώρες αγωνίας και πανικού για ένα 7χρονο αγοράκι στην Σκύδρα Πέλλας που τραυματίστηκε όταν έπεσε πάνω του καγκελόπορτα. Εξαιτίας του τραυματισμού του το παιδί μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης.
ΠΩΣ ΣΥΝΕΒΗ ΤΟ ΑΤΥΧΗΜΑ
Ο 7χρονος είχε πάει μαζί με τη μητέρα του επίσκεψη στον παππού του, στην Σκύδρα Πέλλας. Την ώρα που φεύγανε έπεσε πάνω του η καγκελόπορτα της εισόδου, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί. Αρχικά διακομίσθηκε στο Νοσοκομείο της Έδεσσας και στη συνέχεια στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο. Προανάκριση διεξάγει το Αστυνομικό Τμήμα Σκύδρας.
Κάθε άντρας που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να σκεφθεί μία πρωτότυπη πρόταση γάμου.
Όσο ανεβαίνει ο βαθμός δυσκολίας τόσο το καλύτερο. Σημαντικότερο από όλα; Να μην το αντιληφθεί η υποψήφια νύφη.
Ο Γιώργος σε συνεργασία με τους φίλους του ετοίμασαν κάτι ξεχωριστό για την αγαπημένη του Χρυσή.
Τα δύο νεαρά παιδιά με καταγωγή από τα Γιαννιτσά γνωρίστηκαν στη Θεσσαλονίκη. Από εκείνη την στιγμή και μετά έμειναν αχώριστοι.
Η Νέα Παραλία ένα από τα αγαπημένα τους σημεία. Έτσι το βράδυ της Τετάρτης ο Γιώργος αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα μπροστά από τις ομπρέλες του Ζογγολόπουλου.
Συνοδεία ενός πανό, το οποίο έγραφε «θέλεις να γίνεις γυναίκα μου», ο Γιώργος γονάτισε και περίμενε το μεγάλο «ναι» από την αγαπημένη του Χρυσή.
Δεκάδες περαστικοί απαθανάτισαν την στιγμή και χειροκρότησαν όταν τελικά η νεαρή γυναίκα απάντησε καταφατικά.
Εμείς να ευχηθούμε «η ώρα η καλή»!
Δείτε τις φωτογραφίες και το βίντεο του Άρη Φραντζεσκάκη:
Πρώτη φορά στα ιστορικά βλέπουμε εξάπλωση της «ευλογιάς των πιθήκων» σε περισσότερες από μία ευρωπαϊκές χώρες, σημείωσε ο Γκίκας Μαγιορκίνης
Την προσοχή για επαυξημένη επαγρύπνηση εφιστά ο καθηγητής Επιδημιολογίας, Γκίκας Μαγιορκίνης, αναφορικά με την εξάπλωση της «ευλογιάς των πιθήκων» η οποία παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις.
Ο κ. Μαγιορκίνης αναφέρθηκε σε συγκεκριμένα επιδημιολογικά στοιχεία, τονίζοντας ότι υπάρχουν τρία σημεία που θα πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη βάση τόσο επιστήμονες όσο και πολίτες
Ο καθηγητής σημείωσε χαρακτηριστικά πως «τα στοιχεία συγκλίνουν στην παρατεταμένη μετάδοση μεταξύ ανθρώπων και όχι ανθρώπων από μολυσμένα ζώα (όπως βλέπαμε στον παρελθόν), πρώτη φορά στα ιστορικά βλέπουμε εξάπλωση σε περισσότερες από μία ευρωπαϊκές χώρες, τα κρούσματα δεν έχουν όλα μεταξύ τους άμεση σχέση, συνεπώς σίγουρα υπάρχουν αδιάγνωστοι (ασυμπτωματικοί;) φορείς της νόσου».
«Σε κάθε περίπτωση δεν είναι μία επιδημική έξαρση όπως αυτές που γνωρίζαμε για αυτόν τον ιό και έχουμε συνηθίσει, και συνεπώς είναι σημαντικό να σκεφτούμε out of the box» υπογράμμισε ο Γκίκας Μαγιορκίνης, συμπληρώνοντας ότι υπάρχει η πιθανότητα «να βλέπουμε μία σημαντική αλλαγή συμπεριφοράς του ιού ως αποτέλεσμα και της μειωμένης ανοσίας από το εμβόλιο της ευλογιάς».
«Χωρίς να πιστεύω ότι υπάρχει άμεσα λόγος ανησυχίας, θα έλεγα ότι τα στοιχεία δείχνουν ανάγκη για αυξημένη επαγρύπνηση» κατέληξε ο καθηγητής Επιδημιολογίας.
Το μεσημέρι της Τρίτης 17 Μαΐου, έγινε γνωστό μέσα από τη σελίδα «Μένουμε Ζωγράφου» στο Facebook, ότι έγινε η εκταφή του ηθοποιού Στάθη Ψάλτη υπηρεσιακά, με την συγκεκριμένη ανάρτηση να αναφέρει ξεκάθαρα ότι κανένας δεν ενδιαφέρθηκε ούτε και ασχολήθηκε με το γεγονός.
Υπενθυμίζεται ότι στα συγγενικά του πρόσωπα συγκαταλέγονται η χήρα του και η κόρη του, Μαρία.
Από την στιγμή που έγινε γνωστή η είδηση αρκετοί επώνυμοι ξέσπασαν μέσα από τους προσωπικούς τους λογαριασμούς στα social media. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο Βαλάντης, ο οποίος φανερά εκνευρισμένος τα «έχωσε» στον Δήμαρχο.
Δείτε το βίντεο:
«Ντροπή σου, ποια εκταφή; Αντί να κάνεις έναν τάφο γι’ αυτόν τον άνθρωπο που προσέφερε τόσα πράγματα; Έτσι εκταφιάζετε και τους δικούς σας; Δε ντρέπεσαι λίγο; Ξεθάβετε τον άνθρωπο αντί να του κάνετε ένα μνήμα; Μόνο ντροπή. Ντροπή σου ρε. Αυτούς ψηφίζετε. Και τους άλλους τους κάνετε αγάλματα, όλους αυτούς που μας έχουν τσακίσει», αναφέρει ο τραγουδιστής στο βίντεο.
Και πρόσθεσε:«Έτσι τους ξεθάβετε και τους άλλους ή έχουν και πληρώνουν από τα λεφτά μας; Όταν είναι να πάρετε ψήφους τους βρίσκετε όλους. Ψάχνατε να ενημερώσετε. Τι να ενημερώσετε; Δε ντρέπεστε λίγο;».
Ο δημοσιογράφος Γιώργος Παπαδάκης με την σημερινή του παρέμβαση, επιβεβαίωσε το γιατί η υγιής λειτουργία των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων είναι βασική για την ίδια τη λειτουργία της δημοκρατίας.
Η δημοσιογραφική κριτική απέναντι στην εξουσία, είναι η πεμπτουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς απαγορεύει την ασυδοσία, την κατάχρηση εξουσίας, την αίσθηση της ατιμωρησίας που οδηγεί σε καταστροφή την ίδια την πατρίδα.
Αντίστοιχα, μία υγιής εξουσία όχι απλώς επιτρέπει, αλλά και επιδιώκει την άσκηση της δημοσιογραφικής κριτικής, προκειμένου να βελτιώνεται, να αποφεύγει τα λάθη, να αποτρέπει τις λαθροχειρίες.
Παρακολουθήστε το σχετικό απόσπασμα από την εκπομπή «Καλημέρα Ελλάδα»:
Ο Γιώργος Παπαδάκης λοιπόν, έχοντας καλεσμένη στο στούντιο την υφυπουργό Δόμνα Μιχαηλίδου, δίδαξε δημοσιογραφία. Έβγαλε σε ζωντανή σύνδεση τον πρόεδρο και ιδρυτή του «Χαμόγελο του παιδιού», ο οποίος επανέλαβε τις τρομακτικές καταγγελίες κατά της υφυπουργού. Αποκάλυψε μάλιστα ότι τον πήρε τηλέφωνο ο υπουργός επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης για να του πει να σταματήσει να δίνει δημοσιότητα στο θέμα! Υποσχόμενος μάλιστα ότι θα τον δει ο ίδιος ο πρωθυπουργός, όταν επιστρέψει από το ταξίδι του στις ΗΠΑ.
Ο ΑΝΤ1 και ο Γιώργος Παπαδάκης κράτησε ως κύρια λεζάντα την καταγγελία του Κώστα Γιαννοπούλου, σε αντίθεση με ότι έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τα τελευταία τρία χρόνια με την πρωτοφανή ασυλία που δίνουν τα συστημικά ΜΜΕ στην κυβέρνηση.
Ο ίδιος ο Γιώργος Παπαδάκης μάλιστα αφού έκανε μία συγκινητική ανασκόπηση στην προσωπικότητα και τον αγώνα του Κώστα Γιαννοπούλου, στρεφόμενος στην Δόμνα Μιχαηλίδου της είπε αυστηρά και ξεκάθαρα: «Κάτω τα χέρια από το Χαμόγελο του παιδιού»!
Με απλά λόγια, ο Γιώργος Παπαδάκης δίδαξε δημοσιογραφία.
Σε κάκιστο σημείο ήταν οι σχέσεις της Ρούλας Πισπιρίγκου με τον Μάνο Δασκαλάκη. Το ζευγάρι από την Πάτρα, που έχει χάσει τρεις κόρες μέσα σε τρία χρόνια, ήταν ένα βήμα πριν το διαζύγιο.
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, η απιστία της Ρούλα Πισπρίγκου οδήγησε τον Μάνο Δασκαλάκη να φύγει από το σπίτι και να ζητήσει διαζύγιο. Σύμφωνα με όσα μεταδόθηκαν στην εκπομπή της Φαίης Σκορδά και του Γιώργου Λιάγκα, ο άνδρας ονομάζεται Γιάννης.
Μάλιστα μοιάζει εντυπωσιακά με τον Μάνο Δασκαλάκη.
«Βρήκαμε τον Γιάννη. Είναι αυτός ο άνθρωπος. Αντιλαμβάνεστε ότι δεν μπορούμε να δείξουμε τη φωτογραφία του. Αν μπορούσαμε, θέλω να σας πω ότι η ομοιότητα με τον Μάνο είναι συγκλονιστική. Θέλω επίσης να σας πω ότι έκαναν το ίδιο πάρεργο, το ίδιο χόμπι, ήταν και οι δύο ποδοσφαιριστές», αποκάλυψε ο Γιώργος Λιάγκας.
Πρόσωπο από το περιβάλλον του Γιάννη λέει: «Είναι αναστατωμένος με όλα αυτά που βγαίνουν στη δημοσιότητα, νιώθει άβολα, όμως δεν έχει κάποια σχέση με αυτήν την υπόθεση. Εκείνος ήξερε τον Μάνο, γιατί έπαιζαν μπάλα μαζί και έτσι γνώρισε αργότερα την Ρούλα. Δημιουργήθηκε μια σχέση μεταξύ τους για κάποιο μικρό διάστημα, αλλά όπως μαθαίνω ήταν μετρημένες οι φορές που είχαν βρεθεί. Εκείνος γνώριζε από την Ρούλα ότι είχαν χωρίσει με τον Μάνο. Αυτό του είχε πει. Δεν θέλει να έχει άλλη σχέση με την υπόθεση, γιατί πρέπει να προστατέψει την σημερινή του οικογένεια».
Η δημοσιογράφος Κέλλυ Χεινωπόρου ανέφερε ότι η σχέση της Ρούλας Πισπιρίγκου με αυτόν τον άνδρα έγινε πριν από ενάμιση με δύο χρόνια. Όπως αναφέρθηκε, η σχέση κράτησε λίγους μήνες με μετρημένες συναντήσεις.
Οι συνευρέσεις τους γίνονταν στο διαμέρισμα της σπιτονοικοκυράς. Είναι παντρεμένος, 33 ετών και μοιάζει με τον Μάνο Δασκαλάκη σύμφωνα με τη δημοσιογράφο.
Θετική στον κορονοϊό βρέθηκε η κόρη του Μπάιντεν, Άσλεϊ. Επρόκειτο να συνοδεύσει τη μητέρα της σε περιοδεία. Δεν έχει διευκρινιστεί πότε ήταν η τελευταία φορά που συναντήθηκε με τον πατέρα της.
Η κόρη του προέδρου Τζο Μπάιντεν, η Άσλεϊ, βρέθηκε θετική στην Covid-19, ανακοίνωσε ο Λευκός Οίκος.
Η Άσλεϊ Μπάιντεν επρόκειτο να συνοδεύει τη μητέρα της, την πρώτη κυρία Τζιλ Μπάιντεν, στην περιοδεία της στην Κεντρική Αμερική. Αφού βρέθηκε θετική ωστόσο, δεν θα πάει σε αυτό το ταξίδι.
Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, δεν έχει διευκρινιστεί προς το παρόν πότε ήταν η τελευταία φορά που η Άσλεϊ συναντήθηκε με τον πατέρα της.
Η κυρία Σταυρούλα Πελέκη, τα δύσκολα χρόνια και η πολλή αγάπη στο Ορφανοτροφείο Θηλέων Λαμίας.
«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Ναύπακτο. Τίποτα δε μου έλειπε όταν ήμουν μικρή. Και εγώ και τα αδέλφια μου τα είχαμε όλα. Μόνο ίσως ο πατέρας μου που τον χάσαμε νωρίς, αλλά είχαμε τον τρόπο μας. Το 1957 τελείωσα δασκάλα και το 1960 ήρθα στο ίδρυμα στη Λαμία. Ήμουν 22,5 χρονών κορίτσι. Είχα μεγαλώσει κοντά στο κατηχητικό και ο πνευματικός μου με καθοδήγησε να έρθω στο ίδρυμα όπου ζητούσαν διευθύντρια. Ξέρω, ακούγεται περίεργο στην εποχή μας, αλλά τότε έτσι ήταν η υπακοή στον πνευματικό μας.
Η μάνα μου δεν ήθελε με τίποτα να φύγω.» Τι πας να κάνεις;» μου έλεγε και με ρωτούσε συνέχεια τι μου λείπει. Δεν μπορούσε να καταλάβει πως έπρεπε να το κάνω. Νόμιζε πως θα χαθώ και θα πάω στράφι. Για μια χρονιά είχα υπογράψει στην αρχή, αλλά μετά δεν μπορούσα να αφήσω τα κορίτσια μου. Δεν καταλάβαινε πως για μένα η προσφορά ήταν πιο σημαντική από το να κάνω οικογένεια και τις φιλοδοξίες.
Σε μια μικρή κοινωνία που όλοι ξέραν πως τα είχαμε όλα, την έπιαναν και της έλεγαν πού το στέλνεις το κορίτσι. Είχε πεισμώσει πολύ και δεν μου το συγχώρεσε ποτέ. Δεν μου ξαναμίλησε. Δεν με πήρε ποτέ τηλέφωνο και ούτε ποτέ ήρθε να με δει. Ένα χρόνο μετά πέθανε.
Την έσκασα. Ήταν άρρωστη και δεν με πήρανε τα αδέλφια μου να μου το πουν. Με πήρε μια δασκάλα μου και πήρα δανεικά να πάω να την προλάβω. Λίγο πριν πεθάνει έφτασα σπίτι μας, της μίλησα και μου έδωσε την ευχή της. Νομίζω με συγχώρεσε. Κατάλαβε.
Πέτρινα χρόνια. Δύσκολα. Μπήκα κοριτσόπουλο εδώ μέσα και έμεινα μια ζωή. Πέρασα την πόρτα και δεν είχε τίποτα. Ένα παλιό σπίτι και 40 ορφανά χωρίς φαΐ. Επαρχία μεταπολεμικής Ελλάδας και μια φτωχή, κλειστή κοινωνία. Κολύμπι στα βαθιά. Τους τρεις πρώτους μήνες κλεινόμουν τις νύχτες σε ένα μπάνιο και έκλαιγα. Έλεγα δεν μπορώ να τα καταφέρω. Ήμουν εντελώς μόνη σε ένα μέρος με αγνώστους και καταστάσεις σκληρές. Ήμουν τόσο μικρή και έπρεπε να διευθύνω κάτι που δεν ήξερα. Υπήρχαν κορίτσια μεγαλύτερα από μένα.
Πολλές φορές είπα να φύγω και να γυρίσω πίσω, αλλά πώς θα μπορούσα να αφήσω τα κορίτσια αυτά; Νομίζω πως κουμάντο από τότε και μετά με έκανε ο Θεός. Αυτός κανόνιζε. Δέκα χρόνια πάλευαν να βάλω σειρά και να το κάνω αξιοπρεπές και βιώσιμο. Μετά κάπως ανασάναμε. Τώρα με τη κρίση και για εμάς όπως και για όλους είναι δύσκολα. Ποτέ όμως δεν άφησα τα κορίτσια να πεινάσουν.
Πάντα μας αγκάλιαζαν και είχαμε φαγητό. Μακάρι να μπορούσα να προσφέρω και πιο πολλά στις ψυχές αυτές, αλλά εδώ κάνουμε εθελοντισμό. Δεν είμαστε υπάλληλοι. Αν και νομίζω τελικά πως το δόσιμο είναι πολύ σημαντικότερο όταν γίνεται από καρδιάς και όχι για ανταμοιβή.»
H κυρία Βάγια Κόκκαλη από το Πολυδένδρι Δομοκού. Μια από τις σαράντα ορφανές που η Σταυρούλα Πελέκη συνάντησε το 1960 στο ορφανοτροφείο. Μεγάλωσε στο ίδρυμα, έφυγε το 1965 για να εργαστεί στον Άγιο Σάββα και επέστρεψε για να προσφέρει εθελοντικά. Σήμερα είναι 81 ετών, δεν έκανε οικογένεια και λέει πως εδώ είναι το σπίτι της – Φωτογραφία: Kωνσταντίνος Γεωργακόπουλος
«Δεν είμαι η μάνα τους. Το ξέρω πολύ καλά. Με φωνάζουν μαμά και δε γυρνάω επίτηδες. Μετά μου λένε » Κυρία γιατί δεν γυρνάτε;»
Ποτέ μου δεν μετάνιωσα. Αισθάνομαι ο πιο πλήρης άνθρωπος του κόσμου. Μικρή ήθελα να γίνω νοσοκόμα. Να ταξιδεύω και να βοηθάω τραυματίες στον πόλεμο. Παιδικές φαντασιώσεις. Τελικά κοντά σε αυτό που ονειρευόμουν με έφερε η ζωή. 500 και πάνω κορίτσια περάσαν από εδώ όσο είμαι εγώ και τελικά νιώθω πως τίποτα δεν είναι σημαντικότερο από την αγάπη που έδωσα και εισέπραξα. Δεν είμαι η μάνα τους.
Το ξέρω πολύ καλά. Με φωνάζουν μαμά και δε γυρνάω επίτηδες. Μετά μου λένε » Κυρία γιατί δεν γυρνάτε;» Τους λέω με ωραίο τρόπο πως δεν είμαι η μητέρα τους και πως καμιά γυναίκα δεν μπορεί να αναπληρώσει το κενό της μάνας που τις γέννησε.
Εγώ βέβαια παιδιά δεν έκανα, αλλά νομίζω πως όλα τα παιδιά του ορφανοτροφείου τα αγάπησα σαν δικά μου. Μάνα τους αισθάνομαι, αλλά δεν μπορώ να κλέβω τον τίτλο από τις πραγματικές μητέρες. Καμιά φορά με μερικά είχα τέτοιο δέσιμο που νομίζω με κάλυψε σαν μάνα. Σαν άνθρωπος και εγώ είχα αδυναμίες, αλλά προσπαθούσα να κρατάω ισορροπίες και να μην τα ξεχωρίζω όσο δύσκολο και αν ήταν. Για μένα, όλες ίδιες.
«Εγώ βέβαια παιδιά δεν έκανα, αλλά νομίζω πως όλα τα παιδιά του ορφανοτροφείου τα αγάπησα σαν δικά μου.» Φωτογραφία: Kωνσταντίνος Γεωργακόπουλος
Σκληρό πράμα η ορφάνια. Είδα πολύ πόνο στα 54 χρόνια που είμαι εδώ. Ψυχούλες βασανισμένες. Πώς να σκεφτώ εγώ πολυτέλειες και προσωπική ζωή; Εδώ είχα καινούρια οικογένεια συνέχεια. Περνούσαν τα χρόνια και δεν καταλάβαινα πώς.
Άλλες έφευγαν, νέες ερχόντουσαν. Πώς να βάλω εγώ τον εαυτό μου πάνω από τα κορίτσια που είχαν χάσει τους γονείς τους; Νομίζω πως ακόμη πιο συγκλονιστικό από το θάνατο είναι η εγκατάλειψη. Τα παιδιά που τα παράτησαν και τα απαρνήθηκαν. Οι μάνες εκεί έξω και τα παιδιά εδώ μέσα. Αυτό ήταν πάντα το πιο δύσκολο. Ο πόνος του παιδιού που η μάνα το αρνήθηκε είναι από τα πράγματα που με ανατρίχιαζαν πάντα.
Μπήκα κοριτσόπουλο εδώ μέσα και έμεινα μια ζωή. Πέρασα την πόρτα και δεν είχε τίποτα. Ένα παλιό σπίτι και 40 ορφανά χωρίς φαΐ. Επαρχία μεταπολεμικής Ελλάδας και μια φτωχή, κλειστή κοινωνία. Κολύμπι στα βαθιά. Τους τρεις πρώτους μήνες κλεινόμουν τις νύχτες σε ένα μπάνιο και έκλαιγα.
Παλιά τα κορίτσια τα μαθαίναμε μοδιστρική και όσες ήταν καλές μαθήτριες τις σπουδάζαμε. Το σταματήσαμε το μάθημα. Τι να γίνουν τώρα; Μοδίστρες; Κοιτάμε να τις κάνουμε φοιτήτριες και να τις σπουδάζουμε. Έχουμε πολλές φοιτήτριες. Ξέρεις κάτι όμως; Δεν θα με με νοιάξουν πια τόσο τα πτυχία. Να είναι ευτυχισμένες θέλω, να είναι καλοί άνθρωποι και να έχουν όσο πιο όμορφη ζωή γίνεται. Μέχρι να παντρευτούν θα τις έχω πάντα έννοια.
Μετά λίγο ηρεμώ. Πάντα όμως κρατάω επαφές. Έρχονται εδώ και με βλέπουν και εγώ τις παρακολουθώ. Μου φέρνουν τα παιδιά τους. Μερικά τα βαφτίζουν Σταυρούλα. Αν ήμουν αυστηρή; Δεν νομίζω! Μαλακή μου λέγαν πάντα πως ήμουν. Δεν ήταν και εύκολο. Είναι διπλή η ευθύνη να μεγαλώνεις και να φροντίζεις ορφανά παιδιά. Από τη μία τόσα πολλά κορίτσια που θα πρέπει να τα προφυλάξεις και να τα μεγαλώσεις ηθικά και από την άλλη ο κόσμος να αλλάζει και να πρέπει να τα κάνεις δυνατά για να τον αντιμετωπίσουν. Έχω περάσει τόση αγωνία…
Το πιο συγκλονιστικό που έζησα πρόσφατα ήταν το μωρό που βρέθηκε κοντά μας. Ένα πλάσμα έξι μηνών. Πρώτη φορά είχαμε τόσο μικρό παιδί εδώ μέσα. Τεράστια ευτυχία, αλλά και μεγάλη ευθύνη σε μια τόσο δύσκολη εποχή. Τώρα είναι 23 κορίτσια εδώ μέσα. Δύσκολα είναι, αλλά έχει ο Θεός.
Δεν ξέρω τι θα γίνει όταν φύγω. Κάποιος θα βρεθεί ελπίζω. Όταν πεθάνω τους έχω πει δε με νοιάζει. Βάλτε με σε μια κουβέρτα και πετάξτε με. Απλά πριν, πέστε στα γόνατα και πείτε μια προσευχή για τη ψυχή μου.»
Κάθε καλοκαίρι η Τατιάνα Στεφανίδου και ο Νίκος Ευαγγελάτος γυρίζουν τα ελληνικά νησιά με ένα τεράστιο σκάφος που διαθέτει η οικογένεια.
Οι δύο παρουσιαστές κάθε καλοκαίρι όταν ολοκληρώνονται οι εκπομπές τους, ετοιμάζουν βαλίτσες και φεύγουν για ταξίδι με το σκάφος τους.
Μάλιστα, δεν είναι λίγες οι φορές που η παρουσιάστρια έχει ποζάρει πάνω στο σκάφος με «καυτά» μπικίνι και εντελώς αρετουσάριστη και έχει τραβήξει πολλά likes στο προφίλ της στο Instagram.
Όπως έχουμε δει από φωτογραφίες που έχει δημοσιεύσει στο λογαριασμό της, το σκάφος τους είναι πολύ μεγάλο, χωράει άνετα μια ολόκληρη οικογένεια και πρέπει να κοστίζει μία περιουσία!
Η οικογένεια κάνει κοντινές αλλά και μακρινές αποδράσεις με το σκάφος της και απολαμβάνει τον ήλιο και τη θάλασσα της χώρας μας.
Φωτογραφίες από το σκάφος του Ευαγγελάτου και της Στεφανίδου:
Σε μια συγκινητική ανάρτηση προχώρησε η Κάκια Ιγερινού που αφορά τον καλό και αγαπημένο της φίλο, Γιάννη Φέρτη. Η σεναριογράφος στο κείμενο της, αναφέρεται στη μάχη που δίνει ο Γιάννης Φέρτης με το Αλτσχάιμερ. «Δύσκολο να θυμίζεις στον πιο πιστό σου φίλο ποιος είσαι κάθε δέκα λεπτά» έγραψε αρχικά η Κάκια Ιγερινού αναφερόμενη στο Αλτσχάιμερ.
Στην συνέχεια της δημοσίευσής της, στον προσωπικό της λογαριασμό στο twitter, η Κάκια Ιγερινού πρόσθεσε: «Η μνήμη σβήνει.Κι αναλαμπές μόνο φωτίζουν ένα Άγιο παρελθόν. Αγάπης. Αφοσίωσης. Σεβασμού. Σπάνιες αρετές στις μέρες μας. Κι ο Γιάννης τις είχε όλες.Ακόμη τις έχει.Είναι το μόνο που δεν ξεχνάει:Η αξιοπρέπεια».
Την ανάρτησή της συνόδευσε με μια φωτογραφία του 84χρονου ηθοποιού Γιάννη Φέρτη ο οποίος δίνει τη δική του μάχη με το Αλτσχάιμερ.
