Η Έλενα Λυμπέρη δημοσίευσε στο προφίλ του ρετρό λογαριασμού της στο Instagram «Elena’s diary» μια φωτογραφία της αείμνηστης Αλίκης Βουγιουκλάκη με τον δεύτερό της σύζυγο, Γιώργο Ηλιάδη.
Οι δυο τους πρωτογνωρίστηκαν στο εστιατόριο Σκορπιός, του οποίου ο Ηλιάδης ήταν ιδιοκτήτης. Η Βουγιουκλάκη είχε πάει στο εστιατόριο με τον Νίκο Μομφεράτο, ο οποίος καβγάδισε για τα πολιτικά με τον Ηλιάδη και κάπως έτσι ο Κύπριος επειχειρηματίας τράβηξε το ενδιαφέρον της Αλίκης. Σε μία προσπάθεια να τον διεκδικήσει η ίδια έγινε τακτική θαμώνας του εστιατορίου κι έτσι ξεκίνησε το φλερτ ανάμεσά τους.
Στις 29 Ιανουαρίου του 1982 το ζευγάρι παντρεύτηκε με έναν άκρως μυστικό γάμο τον οποίο κράτησαν κρυφό για σχεδόν δέκα χρόνια. Η Αλίκη θα αρνιόταν την ύπαρξη του γάμου μέχρι το 1993, όταν δήλωσε γελώντας στην περίφημη συνέντευξή της στον Νίκο Χατζηνικολάου: «Σας την έσκασα και δεν είναι η μόνη φορά».
Στην γλυκιά φωτογραφία που ανάρτησε η Έλενα Λυμπέρη, η Αλίκη ποζάρει χαμογελαστή στην αγκαλιά του αγαπημένου της, φορώντας ένα μαύρο φόρεμα και ένα πληθωρικό γαλάζιο καπέλο το οποίο έχει στολίσει με ένα όμορφο φούξια λουλούδι.
Η λεζάντα της φωτογραφίας γράφει:
«Αn affair to remember: Η Αλίκη Βουγιουκλάκη στην αγκαλιά του δεύτερου συζύγου της Γιώργου Ηλιάδη, καλοκαίρι στο εξοχικό της σταρ στο Θεολόγο»
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη είναι μία από τις αξεπέραστες σταρ της ελληνικής showbiz που ακόμα και σήμερα αποτελεί πηγή έμπνευσης και σημείο αναφοράς για την τέχνη του ελληνικού κινηματογράφου.
Κάθε νέα πληροφορία ή εικόνα από τη ζωή της προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον στο κοινό και όχι άδικα, αφού η ίδια έζησε μία πολύ ενδιαφέρουσα ζωή μέσα στα φώτα της δημοσιότητας.
Σε αυτό το νέο φωτογραφικό κλικ που δημοσίευσε η Έλενα Μακρή στο Instagram, κάνουμε ένα ταξίδι στον χρόνο και πιο συγκεκριμένα στο 1969 και βλέπουμε την Αλίκη Βουγιουκλάκη να είναι σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, έχοντας στο πλευρό της την επίσης άκρως ταλαντούχα ηθοποιό Μαίρη Χρονοπούλου και τον δημοσιογράφο-συγγραφέα Φρέντυ Γερμανό.
Δείτε τη φωτογραφία:
Όπως έγραψε στη λεζάντα της ανάρτησής της
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, ανάμεσα στην Μαίρη Χρονοπούλου και τον Φρέντυ Γερμανό το καλοκαίρι του 1969.”Με την Αλίκη είχαμε πλακατζίδικη σχέση,” είχε αφηγηθεί η Μαίρη Χρονοπούλου “Έχω κάτι πολύ τρυφερές φωτογραφίες και όταν τις κοιτάζω, συγκινούμαι. Γέλαγα πολύ με την Αλίκη γιατί είχε φοβερό αυτοσαρκαστικό χιούμορ. Κάποτε θυμάμαι ένα πρώην φλερτ μου είχε βρει δουλειά στο θέατρό της. Aυτός με ήθελε πολύ. Η Αλίκη το ήξερε και μου είπε “Εμένα μόνο οι κάτω των 10 και οι άνω των 60 με ερωτεύονται”.
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη υπήρξε για πολλά χρόνια η απόλυτη Ελληνίδα σταρ, της οποίας κάθε κίνηση γινόταν είδηση στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της εποχής.
Αλίκη Βουγιουκλάκη: Ο προσωπικός φωτογράφος της είχε καταγράψει πολλές ιδιωτικές στιγμές της
Ο Κλεισθένης Δασκαλάκος υπήρξε για χρόνια ο προσωπικός φωτογράφος και έμπιστος φίλος της Αλίκης Βουγιουκλάκη και μάλιστα, έχει καταγράψει πολλές ιδιωτικές στιγμές της ζωής της.
Ποιος ήταν ο θρυλικός φωτογράφος Κλεισθένης Δασκαλάκος
Ο εκπρόσωπός του μιλά για τη σχέση του με την Αλίκη και τις φήμες ότι την φωτογράφισε σε κώμα στο νοσοκομείο.
Η αλήθεια για τις φήμες ότι ο Κλεισθένης Δασκαλάκος φωτογράφισε σε κώμα την Αλίκη μέσα στο νοσοκομείο. Αυτή η εκδοχή καταρρίπτεται ενώ η μόνη φορά που φωτογράφισε ο Κλεισθένης την Αλίκη στο νοσοκομείο, ήταν μετά από δική της παράκληση μαζί με τον γιο της Γιάννη!
Ο εκπρόσωπος του τεράστιου αρχείου του Κλεισθένη Δασκαλάκη Νίκος Κακολύρης και ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων Νίκος Βασιλάκης μιλούν σήμερα στο okmag για τον Κλεισθένη, για τη συνεργασία του θρυλικού φωτογράφου με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη δυνατή φιλία τους αλλά και τις δύσκολες στιγμές της Αλίκης στο νοσοκομείο λίγο πριν φύγει από τη ζωή και εκείνος ήταν δίπλα της.
Η συνεργασία του με την Αλίκη Βουγιουκλάκη που οδήγησε σε μια μεγάλη φιλία
Την Αλίκη τη φωτογραφίζει από τα πρώτα της βήματα. Η Αλίκη είχε μεγάλη διαίσθηση σε κάποια πράγματα που απαιτούσε να έχει ένας άνθρωπος για να ανέβει ψηλά. Ήταν φιλόδοξη, ταλαντούχα και εργασιομανής. Κατάλαβε ότι για να ανέβει θα πρέπει σίγουρα να έχει και πάρα πολύ καλές φωτογραφίες και έτσι επέλεξε τον καλύτερο. Και είναι η μόνη ηθοποιός που δεν υπέγραψε ότι θα παίρνει μόνο δικαιώματα από τις ταινίες στο σινεμά αλλά από όλα όσα συμμετείχε. Ήταν πολύ μπροστά και ήταν προσηλωμένη στο στόχο της που ήταν να ανέβει στην κορυφή.
Αν είχε μια ακατάλληλη φωτογραφία δεν θα τη δημοσίευσε για τα λεφτά
Η φιλία τους κτίστηκε με τον καιρό. Ο Κλεισθένης ήταν έμπιστος, δεν πρόδιδε. Και φωτογράφισε πολλά στιγμιότυπα από τα οποία θα κέρδιζε πολλά λεφτά. Αλλά ήταν έντιμος άνθρωπος. Δεν θα πρόδιδε κάτι. Αν είχε μια ακατάλληλη φωτογραφία δεν θα τη δημοσίευσε για τα λεφτά… Σιγά σιγά ήρθε πιο κοντά με την Αλίκη. Του είπε έλα σπίτι για να φωτογραφήσεις μια γιορτή η μια προσωπική στιγμή και έτσι έγιναν φίλοι. Επίσης η αντίληψή της ήταν τέτοια που έκανε για πρώτη φορά φωτογραφίες backstage από τις ταινίες και τις θεατρικές της παραστάσεις. Κάτι που δεν έκανε κανένας άλλος καλλιτέχνης εκείνη την εποχή
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη με τον φωτογράφο Κλεισθένη Δασκαλάκο στο σπίτι της στα γενέθλια του Γιάννη Παπαμιχαήλ
Ηταν πολύ καλοί φίλοι. Σε κάθε πάρτι του Γιάννη ήταν εκεί ο Κλεισθένης και ο γιος του Βαγγέλης έπαιζε με τον Γιάννη. Η γυναίκα του Κλεισθένη ήταν στο νυφικό τραπέζι της Αλίκης και του Δημήτρη Παπαμιχαήλ.
1973 H Αλίκη Βουγιουκλάκη αγκαλιάζει τον γιο του Κλεισθένη, Βαγγέλη Δασκαλάκο. Δίπλα τους ο Γιάννης Παπαμιχαήλ που είχε τα γενέθλιά του!
Ο Κλεισθένης στο πλευρό της Αλίκης στο νοσοκομείο λίγο πριν φύγει από τη ζωή
Η Αλίκη είχε μια συγκλονιστική σχέση με τον Κλεισθένη και πήγαινε και τις τελευταίες ημέρες στο νοσοκομείο για να τη βλέπει. Τότε ήταν που φωτογράφισε την Αλίκη στο νοσοκομείο μαζί με τον Γιάννη. Το ήθελε η Αλίκη. Ο ίδιος πάντως αυτές τις φωτογραφίες δεν τις πούλησε και δε τις έδωσε. Τώρα αν διέρρευσαν από κάπου δεν το γνωρίζω. O Κλεισθένης εμφάνιζε τις φωτογραφίες και μετά τις έδινε στην Αλίκη. Άρα δεν ξέρουμε τι μπορεί να έγινε. Ο Κλεισθένης κρατούσε τους άγραφους νόμους…
“Αν υπήρχε θα τη βρίσκαμε”
Αυτή η φήμη που υπάρχει ότι ο Κλεισθένης φωτογράφισε νεκρή την Αλίκη; Tι έχει συμβεί παραγματικά;
Είναι φήμη και είμαι κάθετος. Φωτογράφισε την Αλίκη όσο ήταν σε κώμα, πριν πεθάνει κάποιος από το οικογενειακό περιβάλλον της Αλίκης. Και μάλιστα είναι μια σοκαριστική φωτογραφία αλλά δεν είναι επαγγελματία φωτογράφου. Είναι μια εραστιχνική φωτογραφία που έχει διοχετευτεί. Ο Κλεισθένης δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο και η Αλίκη αποκλείεται να του είπε «φωτογράφισέ με σε κώμα πριν πεθάνω. Επίσης δεν υπήρξε ποτέ στο αρχείο του, που το έχουμε όλο. Αν υπήρχε θα τη βρίσκαμε.
Ποιος ήταν ο θρυλικός φωτογράφος Κλεισθένης Δασκαλάκος
Ο Κλεισθένης πέρασε δύσκολα στην κατοχή ως έφηβος και στο τέλος της δεκαετίας του 40 ξεκίνησε να εργάζεται ως υπάλληλος στον Μεγαλοοικονόμου. Ερωτεύτηκε τη φωτογραφία και πολύ πολύ γρήγορα ξεχώρισε. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄50 έφυγε από κει και με άλλους 4 συνεργάτες του δημιούργησε το θρυλικό φωτογραφικό πρακτορείο. Είχε 50 άτομα προσωπικό σε ένα τεράστιο κτίριο στην οδό Κολοκοτρώνη. Έκαναν τα πάντα. Πολιτικό αλλά και καλλιτεχνικό φωτορεπορτάζ. Τον εμπιστεύονταν όλοι. Ο τέως βασιλιάς, ο Ωνάσης, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής που έγινε και φίλος του και όλοι οι καλλιτέχνες!
Όταν γνώρισε την Αλίκη, ο Κλεισθένης είχε ήδη κάνει όνομα στο χώρο. Οι περισσότεροι από τους μεταπολεμικούς ηθοποιούς πήγαιναν όλοι στον Κλεισθένη. Και αυτό συνεχίστηκε και τις επόμενες δεκαετίες.
Η συνεργασία και η φιλία με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή
Όταν ο Κλεισθένης έγινε όνομα ήταν στα πράγματα ο Γεώργιος Παπανδρέου και ο Κωνσταντίνος Καραμανλης. Με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή απέκτησαν μια ιδιαίτερη σχέση και έγινε ο προσωπικός του φωτογράφος. Πήγαινε μαζί του παντού. Ακόμα και στο εξωτερικό. Αυτό διακόπηκε στην 7ετία της χούντας αλλά μετά συνεχίστηκε η συνεργασία τους. Εκτός από το πολιτικό φωτορεπορτάζ ο Κλεισθένης ήταν γερός και στο καλλιτεχνικό. Οπότε όλοι οι μεγάλοι πρωταγωνιστές πήγαιναν σε αυτόν. Έτσι σιγά σιγά έγινε ο αυτοκράτορας και στο καλλιτεχνικό ρεπορτάζ. Έκανε και πορτραίτα.
H επαγγελματική ταυτότητα του Κλεισθένη Δασκαλάκου το 1956
Η αγαπημένη ηθοποιός, Μυρτώ Αλικάκη καλεσμένη στο «Γειά σου» μίλησε για το ρόλο της στη σειρά «Μαύρο Ρόδο», αλλά και στην πίστη στον θεό.
«Η σχέση μου με την πίστη στον Θεό, είναι μια σχέση σεβασμού απέναντι στους ανθρώπους που πιστεύουν και το καταλαβαίνω. Εγώ προσωπικά δεν την έχω νιώσει αυτήν την ανάγκη. Δεν έχω νιώσει την ανάγκη να πιστεύω στον Θεό. Προτιμώ να πιστεύω στους ανθρώπους και στις δυνάμεις μου. Είμαι ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος. Παρόλα αυτά πιστεύω στο καλό, το οποίο μπορεί κανείς να πει ότι είναι Θεός ή χριστιανικό.
Μου αρέσει να είμαι καλύτερος άνθρωπος, δοτική, να μην είμαι ανταγωνιστική και να βοηθώ όποτε μπορώ. Δεν έχω ανάγκη να πάω στην εκκλησία ή να πιστεύω ότι υπάρχει κάτι μετά θάνατον. Πιστεύω ότι σαπίζουμε, τελειώνει η ιστορία κι ανακυκλωνόμαστε. Μου αρέσει αυτή η ιδέα, δεν με ενοχλεί καθόλου. Έχω άγχος αρρώστιας κι ανημπόριας» είπε μεταξύ άλλων η Μυρτώ Αλικάκη.
Στο Πλωμάρι βρέθηκαν τα ΝΕΑ για να συναντήσουν τη Γεωργία Πιτσιλάδη, τη μητέρα που έχασε τον γιο της από καρκίνο λόγω τράπεζας που δεν εκταμίευσε τα χρήματα του εράνου
Τα ΝΕΑ ταξίδεψαν στο Πλωμάρι της Λέσβου για να συναντήσουν την κυρία Γεωργία Πιτσιλάδη, τη γυναίκα πίσω από τον ρόλο της Όλγας στην πολυσυζητημένη σειρά «Ριφιφί».
Η μητέρα του Παναγιώτη Βασιλέλλη
Η ιστορία της γυναίκας που έχασε τον γιο της από καρκίνο επειδή η τράπεζα δεν εκταμίευσε ποτέ τα χρήματα του εράνου για τη σωτήρια επέμβαση, δεν είναι μυθοπλασία. Είναι η σκληρή πραγματικότητα.
Η μητέρα του μικρού Παναγιώτη, του παιδιού με τα πράσινα μάτια που έφυγε τόσο άδικα, ανοίγει για πρώτη φορά την καρδιά της μιλώντας στα ΝΕΑ. «Να δικαιωθεί ο Παναγιώτης. Τίποτα άλλο δεν θέλω. Θέλω να δικαιωθεί», λέει συγκινημένη.
Η ιστορία του μικρού Παναγιώτη μέσα από τον φακό του «Ριφιφί»
Στο πέμπτο επεισόδιο της σειράς, η μυθοπλασία υποχωρεί για να δώσει χώρο σε μία από τις πιο σκληρές αλήθειες της σύγχρονης Ελλάδας. Ο δημιουργός Σωτήρης Τσαφούλιας δεν αφηγείται απλώς το περίφημο «ριφιφί του αιώνα», αλλά ανοίγει μια άλλη πόρτα: εκείνη της απώλειας, της αδικίας και της κραυγής που δεν ανήκει στη φαντασία.
Η Όλγα, την οποία υποδύεται η Ευαγγελία Μουμούρη, αποκαλύπτει το τραύμα που τη διαμόρφωσε. Μια ιστορία απώλειας παιδιού, μιας οικογένειας που συνετρίβη και ενός συστήματος που άργησε – πολύ.
Όταν η μυθοπλασία συναντά την πραγματικότητα
Στη σειρά, η τράπεζα δεσμεύει τα χρήματα που είχαν συγκεντρωθεί για τη θεραπεία ενός παιδιού στο εξωτερικό. Το παιδί δεν προλαβαίνει. Ο πατέρας καταρρέει. Η μητέρα μένει μόνη με μια κραυγή που δεν σβήνει ποτέ.
Η ιστορία αυτή δεν γράφτηκε για την τηλεόραση. Είναι εμπνευσμένη από την αληθινή υπόθεση του Παναγιώτη Βασιλέλλη, που συγκλόνισε τη χώρα το 2001.
Ο Παναγιώτης διαγνώστηκε στα 18 του μήνες με επιθετικό νευροβλάστωμα. Οι γονείς του, Στράτης Βασιλέλλης και Γεωργία Πιτσιλάδη, έδωσαν μάχη στο νοσοκομείο Παίδων, ζώντας μήνες ανάμεσα στην ελπίδα και τον φόβο. Οι γιατροί εξάντλησαν κάθε δυνατότητα, όμως η μόνη ελπίδα σωτηρίας βρισκόταν στο νοσοκομείο Memorial των ΗΠΑ. Το κόστος ξεπερνούσε τα 100 εκατομμύρια δραχμές, ποσό αδύνατο για μια οικογένεια που ζούσε από το μεροκάματο.
Ο πατέρας έκανε τότε το μόνο που μπορούσε: βγήκε δημόσια και ζήτησε βοήθεια. Η ελληνική κοινωνία ανταποκρίθηκε συγκλονιστικά. Από άκρη σε άκρη της χώρας, άνθρωποι έδιναν από το υστέρημά τους. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, συγκεντρώθηκαν σχεδόν 300.000 ευρώ. Όλα έδειχναν πως το παιδί θα προλάβαινε.
Ο πατέρας του Παναγιώτη Βασιλέλλη
Όμως στις 13 Ιουνίου 2000, η τράπεζα δέσμευσε τον λογαριασμό. Ο λόγος; Ο έρανος δεν είχε χαρακτηριστεί εξαρχής ως ερανικός και, βάσει νόμου του 1931, η εκταμίευση χρημάτων υπέρ ιδιώτη χωρίς ειδική άδεια θεωρήθηκε παράνομη. Παρά τις εκκλήσεις και τη λαϊκή πίεση, τίποτα δεν άλλαξε.
Ένας νόμος σχεδόν εβδομήντα ετών στάθηκε πιο ισχυρός από τον χρόνο ζωής ενός παιδιού. Ενστάσεις, αιτήσεις, υπουργικές αποφάσεις – όλα κινήθηκαν αργά. Πολύ αργά.
Όταν τελικά το κράτος έδωσε το πράσινο φως, ήταν ήδη αργά. Ο Παναγιώτης πέθανε στις 5 Μαρτίου 2001. Δύο ημέρες μετά, μέρος των χρημάτων αποδεσμεύτηκε. Όχι για εκείνον.
Η υπόθεση έφτασε μέχρι τον Άρειο Πάγο και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Κανείς δεν κρίθηκε υπεύθυνος. Όλοι είχαν εφαρμόσει τον νόμο. Κανείς δεν είχε προλάβει τη ζωή.
Στο «Ριφιφί», η ιστορία επιστρέφει χωρίς ονόματα, αλλά με όλο της το βάρος. Δεν ζητά δικαίωση, ζητά μνήμη. Υπενθυμίζει ότι πίσω από τα μεγάλα εγκλήματα κρύβονται μικρές, αθόρυβες αδικίες που πληρώθηκαν με το πιο ακριβό τίμημα.
Ο Παναγιώτης Βασιλέλλης θα ήταν σήμερα περίπου 28 ετών. Και αυτό το «θα ήταν» είναι που μένει, σαν κόμπος, κάθε φορά που η υπόθεση ξαναβγαίνει στο φως.
Ήμουν στο τελευταίο έτος της σχολής μου όταν έγινα πατέρας. Η εγκυμοσύνη αυτή δεν ήταν κάτι το προγραμματισμένο αφού με την τότε κοπέλα μου ήμασταν μαζί μόλις ένα χρόνο. Παρόλα αυτά είπαμε να το παλέψουμε, αφού η σχέση πήγαινε καλά και είχε καλές προδιαγραφές και έτσι έφερε στον κόσμο το παιδί μας, ένα πανέμορφο κοριτσάκι που έμελλε να μου αλλάξει τη ζωή και να με κάνει καλύτερο άνθρωπο.
Δεν σας κρύβω ότι στην αρχή τα πράγματα ήταν δύσκολα. Ήμασταν στην αρχή της κρίσης και οι δουλειές είχαν λιγοστέψει. Ποιος θα έπαιρνε ένα 23χρονο, άπειρο παιδί που μόλις είχε τελειώσει το πανεπιστήμιο και ήταν και πατέρας;
Μετά από πολύ ψάξιμο τα κατάφερα και μπορώ να πω ότι ήμουν από τους πολύ τυχερούς της υπόθεσης. Είμαι πολύ ευχαριστημένος από τη δουλειά μου γιατί οι εργοδότες μου εκτός από σωστοί στις υποχρεώσεις τους είναι και εξαιρετικοί σαν άνθρωποι (υπάρχουν και αυτοί!). Χωρίς τη βοήθειά τους δεν ξέρω αν θα τα είχα βγάλει πέρα μετά το κακό που με βρήκε.
Ένα χρόνο μετά τη γέννηση της κόρης μας, πάνω που κανονίζαμε να κάνουμε θρησκευτικό γάμο και τη βάπτιση μαζί, η κοπέλα μου σκοτώθηκε σε τροχαίο αφήνοντάς με μόνο με ένα παιδί που δεν είχα ιδέα πώς έπρεπε να μεγαλώσω. Είναι από αυτά τα άσχημα παιχνίδια της μοίρας που σε αφήνουν βουβό, άδειο. Δεν ήξερα από πού να το πιάσω και πού να το αφήσω. Έπρεπε να ακυρώσω γάμους, βαφτίσια και να κανονίσω κηδεία. Από τη μία πονούσα για την απώλεια της γυναίκας που λάτρευα και που με είχε κάνει πατέρα και από την άλλη έπρεπε να σταθώ στα πόδια μου, για χάρη του παιδιού. Ήμασταν νέοι, ζωντανοί, ευτυχισμένοι με όρεξη για δουλειά και τώρα ξαφνικά είχα βρεθεί μόνος με ένα παιδί που συνεχώς ζητούσε τη μαμά του. Καλός εγώ, καλές οι γιαγιάδες και οι παππούδες, αλλά η μαμά του; Τι να πεις.
Στην αρχή τα πράγματα ήταν απίστευτα δύσκολα. Δεν ήξερα τι να κάνω. Έπρεπε να τα κάνω όλα μόνος μου, παιδίατροι, εμβόλια, να θυμηθώ αυτό, το άλλο, να δουλεύω, να είμαι κοντά στο παιδί, να το ταΐζω, να το κάνω μπάνιο, να κάνω τις δουλειές του σπιτιού και να είμαι σωστός στις υποχρεώσεις μου. Στα 24 μου δεν είχα ούτε την εμπειρία ούτε το ψυχικό σθένος να τα κάνω όλα αυτά. Δεν ήξερα αν ήθελα να το περάσω όλο αυτό μόνος μου.
Συχνά κατηγορούσα τη μαμά του μωρού ότι έφυγε και με άφησε μόνο να τα βγάλω πέρα. Δεν σας κρύβω ότι πολλές φορές σκέφτηκα να δώσω το παιδί για λίγο σε κάποιο ίδρυμα μέχρι να μπορέσω να βάλω το μυαλό μου σε τάξη και να ορθοποδήσω, αλλά δεν μπορούσα να το κάνω. Όχι γιατί δεν με άφηναν οι γονείς και τα πεθερικά μου, αλλά γιατί αγαπούσα το παιδί μου και δεν άντεχα στη σκέψη να γυρίσω μία μέρα σπίτι και να μην το βρω εκεί. Μπορεί να ήμουν νέος με τα μυαλά ακόμα πάνω από το κεφάλι, άσχετος με την ανατροφή ενός παιδιού, αλλά η αγάπη μου ήταν μεγαλύτερη από τις δυσκολίες που βίωνα.
Όταν αρρώσταινε εγώ το έτρεχα στα νοσοκομεία. Ευτυχώς στη δουλειά μου υπήρχε μεγάλη κατανόηση και ποτέ δεν με πίεσαν ή με απείλησαν με απόλυση επειδή δεν μπορούσα να είμαι πάντα συνεπής στο ωράριο και στις εργασιακές μου υποχρεώσεις. Αρκετούς μήνες μετά κάναμε μόνοι μας τα βαφτίσια, μόνο εγώ το παιδί και λίγοι συγγενείς μας. Την ονόμασα Ελπίδα σαν τη μαμά της. Ελπίζω από εκεί ψηλά να μας βλέπει και να μας καμαρώνει.
Με τον καιρό άρχισα να αλλάζω και να ωριμάζω. Δεν λέω ότι δεν ζήλευα τους συνομηλίκους μου που έβγαιναν στα κλαμπ και στα μπαράκια ή πήγαιναν διακοπές το καλοκαίρι σε κοσμοπολίτικα νησιά, η αγάπη μου όμως και η εξάρτησή μου από το παιδί μου ήταν πολύ πιο δυνατά συναισθήματα από την ανάγκη μου για βόλτες, φλερτ και τα λοιπά. Κάποιες φορές κράταγαν οι γονείς ή τα πεθερικά μου το παιδί κι έβγαινα για λίγο καμιά βόλτα αλλά λίγο μετά τους παρατούσα όλους και όλα και γύρναγα στο παιδί μου. Η χαρά του όταν με έβλεπε ήταν απερίγραπτη. Χαμογελούσε και άνοιγε τα χεράκια του για να με καλωσορίσει. Το «μπαμπά» το είχαμε ψωμοτύρι. Κόντευε πλέον δύο ετών και ήταν φανερό ότι η σχέση μας ήταν μοναδική. Της ήμουν πλήρως αφοσιωμένος.
Για νέα σχέση ούτε λόγος. Δεν ήθελα. Δεν με ενδιέφερε. Ακόμα τους ρυθμούς μας δεν τους είχαμε βρει πλήρως, γιατί λοιπόν να κάνω απόπειρα για νέα σχέση τη στιγμή που το μέλλον της ήταν προδιαγεγραμμένο; Έπρεπε το παιδί να μεγαλώσει πρώτα λίγο ακόμα, να γίνει λίγο πιο ανεξάρτητο πριν κάνω το επόμενο βήμα.
Το έκανα όταν η κόρη μου ήταν 6 ετών, αλλά δεν πήγε καλά. Στο ενδιάμεσο το σεξ δεν μου έλειπε, αλλά ήθελα κάι πιο σταθερό, πιο σίγουρο, μια γυναίκα που θα μπορούσε να σταθεί σαν μάνα στο πλευρό της κόρης μου. Ειρωνικό αν το σκεφτείς ότι ήμουν μόλις 29 ετών. Κατανοώ ότι κάποιες γυναίκες μπορεί στη θεωρία να υποστηρίζουν ότι αγαπούν τα παιδιά, στην πράξη όμως τα βλέπουν σαν εμπόδιο και στο τέλος αποχωρούν αφού έχουν κάνει τη ζωή μπαμπά και παιδιού άνω κάτω. Έτσι έγινε και με τη συγκεκριμένη κοπέλα. Ήμασταν μαζί κάποιους μήνες πριν τη γνωρίσω στην κόρη μου. Η μικρή την αποδέχτηκε αμέσως και χάρηκε που επιτέλους μία γυναίκα θα έμπαινε στη ζωή μας αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να πω και το ίδιο γιατί την τότε σύντροφό μου. Με τις κινήσεις και τη συμπεριφορά της έδειχνε ότι ήθελε να με αποκόψει από την κόρη μου για να με έχει όλο δικό της. Αυτό δεν γινόταν και το είχα ξεκαθαρίσει από την αρχή. Το παιδί μου είχε μόνο εμένα στον κόσμο και δεν επρόκειτο να το προδώσω. Αν η γυναίκα αυτή ήθελε να είναι μαζί μου έπρεπε να αγαπήσει πρώτα την κόρη μου και μετά εμένα. Δεν το θέλησε γι’ αυτό και η σχέση αυτή διαλύθηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Ακόμα και σήμερα μετανιώνω που τη γνώρισα στην κόρη μου. Δεν είναι σωστό να ανακατεύουμε έτσι τη ζωή ενός παιδιού αν δεν είμαστε σίγουροι για την επιλογή μας.
Σήμερα η κόρη μου είναι 10 ετών. Μπορώ να σας πω ότι μεγαλώσαμε μαζί και ότι μου έμαθε πολλά περισσότερα απ’ ότι εγώ σε εκείνη. Είναι ένα παιδί ώριμο, πανέξυπνο, κοινωνικό και άριστη μαθήτρια. Με κάνει υπερήφανο κάθε μέρα. Μπορεί να μπήκα από νωρίς στα βάσανα που λένε και να τα βρήκα «μπαστούνια» πολλές φορές, την αγάπη όμως του παιδιού μου και τα μαθήματα που μου έχει δώσει δεν θα τα άλλαζα με τίποτα στον κόσμο.
Άλλη σχέση δεν έκανα από τότε ούτε σκοπεύω να κάνω άμεσα. Θέλω να χαρώ τα παιδικά της χρόνια και όταν μεγαλώσει λίγο ακόμα και φύγει από κοντά μου τότε ίσως σκεφτώ και εγώ να αποκατασταθώ. Μέχρι τότε όμως θα είμαστε μόνο εγώ και εκείνη. Δεν νιώθω πια μόνος. Έχουμε πολλά ακόμα να μάθουμε ο ένας τον άλλον…
Τα σκυλιά είναι αγαπητά για πολλούς ξεχωριστούς λόγους. Μας προστατεύουν, μας κρατούν συντροφιά, μας φτιάχνουν τη διάθεση όταν δεν είμαστε καλά… Αυτός είναι και ο λόγος που τα θεωρούν τον «καλύτερο φίλο του ανθρώπου».
Όμως ένα από τα θαυμάσια χαρακτηριστικά τους, η πίστη τους, είναι ίσως το πιο όμορφο από όλα. Ως ένας υπάκουος και τρυφερός σύντροφος, τα σκυλιά κολλάνε στο πλευρό μας και παραμένουν πιστά μέχρι το τέλος.
Και δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα για να περιγράψει κανείς αυτό το δέσιμο, αυτή την πίστη και την αφοσίωση που δείχνουν τα σκυλιά στον άνθρωπό τους, από την ιστορία του Χάτσικο.
Παρόλο που ο Χάτσικο έφυγε από τη ζωή το 1935, η ιστορία του συγκινεί ακόμη εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο και η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στην Ιαπωνία.
Διαβάστε την όμορφη ιστορία του παρακάτω και παρακαλούμε κοινοποιήστε για να μάθουν όλοι για την αξιοθαύμαστη αφοσίωση του.
Στο Τόκιο της Ιαπωνίας, σε μια έξοδο του σταθμού Σιμπούγια, υπάρχει ένα επιβλητικό μπρούτζινο άγαλμα ενός σκύλου που στην Ιαπωνία τιμάται ως εθνικός ήρωας.
Το όνομά του είναι Χάτσικο και πριν από σχεδόν 100 χρόνια, αυτό το γλυκό λευκό Ακίτα έμεινε στην ιστορία ως ο πιο πιστός σκύλος που υπήρξε ποτέ.
Ο Χάτσικο γεννήθηκε σε μια φάρμα στις 10 Νοεμβρίου του 1923 και το όνομά του σημαίνει κυριολεκτικά, ο όγδοος ευοίωνος πρίγκιπας. Τον Ιανουάριο του 1924, τον υιοθέτησε ένας ευγενικός και προστατευτικός καθηγητής πανεπιστημίου, με το όνομα Χιντεσάμπουρο Ουένο.
Κάθε μέρα ο άνδρας και ο σκύλος του περπατούσαν μαζί μέχρι το σιδηροδρομικό σταθμό της Σιμπούγια, όπου ο καθηγητής έπαιρνε το τρένο για να πάει στο πανεπιστήμιο.
Ο Χάτσικο πήγαινε κατόπιν σπίτι αλλά το απόγευμα ξαναγύριζε στο σταθμό, όπου περίμενε την επιστροφή του κυρίου του.
Καθώς περίμενε για τον αγαπημένο του ιδιοκτήτη, ο Χάτσικο έγινε γρήγορα αγαπητός από τον κόσμο που βρισκόταν στο σταθμό. Όποιος περνούσε από μπροστά του στο σταθμό, εργάτες και ταξιδιώτες, σταματούσαν για να τον ταΐσουν και να τον χαϊδέψουν.
Μια ημέρα του Μαίου του 1925 ο Χάτσικο συνόδευσε όπως πάντα τον καθηγητή στο σταθμό του τρένου και γύρισε σπίτι. Όταν γύρισε στο σταθμό ο καθηγητής δεν εμφανίστηκε.
Κατά τη διάρκεια μιας διάλεξης στο πανεπιστήμιο πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία. Ο αγαπημένος του άνθρωπος δεν θα επέστρεφε ποτέ ξανά.
Όμως ο Χάτσικο δεν το έβαλε κάτω, ξαναγύρισε στο σταθμό, περιμένοντας στο ίδιο σημείο τον κύριό του κάθε μέρα, για το υπόλοιπο της ζωής του.
Τελικά, ο Χάτσικο χαρακτηρίστηκε σαν ζωντανός θρύλος και ένας διάσημος γλύπτης φιλοτέχνησε ένα μπρούτζινο άγαλμα που τον απεικονίζει καθιστό, να περιμένει το αφεντικό του. Το άγαλμα αυτό τοποθετήθηκε τον Απρίλιο του 1934 σε μια έξοδο του σταθμού της Σιμπούγια, ενώ στα αποκαλυπτήρια ήταν παρών και ο ίδιος ο Χάτσικο.
Στις 8 Μαρτίου του 1935, περαστικοί βρήκαν τον Χάτσικο πεθαμένο σε ένα δρομάκι κοντά στον σταθμό της Σιμπούγια. Τέτοια μέρα κάθε χρόνο γιορτάζεται η ημέρα των Ακίτα σε όλο τον κόσμο.
Όταν το νέο του θανάτου του έγινε γνωστό, ο σταθμός και το άγαλμά του κατακλύστηκαν από κόσμο και λουλούδια.
Τα αίτια του θανάτου του έγιναν αφορμή για πολλές συζητήσεις και διαδόσεις. Μόλις τον Μάρτιο του 2011, επιστήμονες ανακάλυψαν πως ο κύριος λόγος θανάτου του ήταν ο καρκίνος ο οποίος ήταν σε τελικό στάδιο και είχε εξαπλωθεί από τους πνεύμονες μέχρι την καρδιά του.
Σήμερα, ο Χάτσικο βρίσκεται βαλσαμωμένος στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και Επιστημών του Τόκιο. Με αυτόν τον τρόπο, θα μπορεί να μνημονεύεται και να τιμάται για πάντα.
Στην παραπάνω εικόνα βλέπουμε τον τάφο του καθηγητή Ουένο. Διακρίνεται το Σότομπα (αναθηματική πλάκα) του τάφου του Ουένο, ενώ σε πρώτο πλάνο βλέπουμε το Σότομπα του Χάτσικο. Με αυτόν τον τρόπο, σύμφωνα με το Ιαπωνικό έθιμο οι δυο φίλοι θα μείνουν αιώνια αχώριστοι.
Όμως ο κόσμος δεν σταμάτησε εκεί. Οι άνθρωποι ήταν τόσο συγκινημένοι με την αφοσίωση, την αγάπη και την πίστη του Χάτσικο, που στόλισαν τον σταθμό στη μνήμη του.
Ονόμασαν επίσης μια από τις γραμμές, «Γραμμή Χάτσικο».
Πλέον, παρά τα πολλά πάρκα και τους αμέτρητους χώρους συνάντησης που υπάρχουν στο Τόκιο, το άγαλμα του Χάτσικο είναι ένα από τα πιο διάσημα και πιο αγαπητά σημεία της περιοχής. Γεμίζει συχνά με ανθρώπους που χαλαρώνουν, ποζάρουν δίπλα στο άγαλμά του ή απλά σταματούν να του πουν ένα «Γεια!».
Η μνήμη του Χάτσικο, τιμάται κάθε χρόνο σε μια τελετή αποκλειστικά για αυτόν. Χιλιάδες άνθρωποι έρχονται για να θυμηθούν την αιώνια αγάπη και αφοσίωση αυτού του σκύλου.
Πρόσφατα, ένα ακόμη άγαλμα τοποθετήθηκε ως φόρος τιμής σε αυτήν την όμορφη ιστορία, έξω από το πανεπιστήμιο που δίδασκε ο καθηγητής Ουένο.
Χιλιάδες άνθρωποι ήρθαν στα αποκαλυπτήρια του αγάλματος, γεμάτοι χαρά που έγιναν μάρτυρες αυτής της όμορφης επανένωσης.
Ελπίζουμε, η όμορφη ιστορία του Χάτσικο και του καθηγητή Ουένο, να τιμάται για πάντα και να διατηρηθεί με το πέρασμα των χρόνων.
Την αγάπη και την αφοσίωση αυτού του σκύλου αξίζει να την θυμόμαστε για πάντα!
Ήταν το πιο διάσημο ζώο του 19ου αιώνα ανά την υφήλιο, ένας πελώριος αφρικανικός ελέφαντας -σταρ που προσήλκυε εκατομμύρια επισκεπτών στο ζωολογικό κήπο του Λονδίνου και αργότερα σε αμερικανικό τσίρκο και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον «Ντάμπο» της Disney.
Μόνον που βλέποντας κανείς το τρέιλερ της νέας ταινίας που υπογράφει ο Τιμ Μπάρτον και αναμένεται να προβληθεί στις σκοτεινές αίθουσες τον ερχόμενο Μάρτιο δύσκολα μπορεί να φανταστεί ότι πίσω από το χαριτωμένο, ιπτάμενο ελεφαντάκι με τα τεράστια αυτιά κρύβεται η τραγική ιστορία του Τζάμπο.
Η αιχμαλωσία
Ήταν μόλις δύο ετών το 1862, όταν λαθροθήρες στην Ερυθραία τον αιχμαλώτισαν και κατέσφαξαν μπροστά στα μάτια του τη μητέρα του για τους χαυλιόδοντές της. Μέσω ενός Ιταλού ζωέμπορου το ορφανό ελεφαντάκι κατέληξε αρχικά σ’ έναν ζωολογικό κήπο στο Παρίσι, και μετά από τρία χρόνια στο νέο ζωολογικό κήπο του Λονδίνου στη Ρίτζεντ Στριτ, όπου το βάφτισαν Τζάμπο λόγω του μεγάλου μεγέθους – αν και το όνομα αποτελούσε σύνθεση δύο λέξεων της διάλεκτου Σουαχίλι: jambo που σημαίνει «γεια» και jumbe που σημαίνει «αρχηγός». Από την πρώτη μέρα της άφιξής του ο επιβλητικός αφρικανικός ελέφαντας άρχισε να προσελκύει πλήθη επισκεπτών, μεταξύ των οποίων η βασίλισσα Βικτωρία και τα παιδιά της.
Πλήθη συνέρρεαν στο ζωολογικό κήπο του Λονδίνου για να θαυμάσουν τον Τζάμπο (Φωτογραφία: Wikimedia Commons)
Αλλά ο Τζάμπο ήταν δυστυχισμένος. Μόνος του, περιορισμένος σ’ ένα κλουβί έξυνε τους χαυλιόδοντές του στα κάγκελα της φυλακής του και έπεφτε με τόση δύναμη στους τοίχους που το προσωπικό άρχισε να φοβάται για την ασφάλεια των ανθρώπων. Κι έτσι δέχθηκαν την πρόταση του αμερικανικού τσίρκου PT Barnum να τον πουλήσουν για 2.000 δολάρια.
Ο εθισμός στο αλκοόλ
O Jumbo με τον φροντιστή του, Μάθιου Σκοτ, σε αφίσα του τσίρκου Barnum το 1882 (Φωτογραφία: Wikipedia)
Κατά τη μεταφορά του από το Λονδίνο στη Νέα Υόρκη οι υπεύθυνοι του τσίρκου τον πότιζαν με μεγάλες ποσότητες ουίσκι για να τον κρατούν ήρεμο , πρακτική που συνέχισαν και στις ΗΠΑ δίνοντάς του πορτ και σαμπάνια, ενώ η αγαπημένη του τροφή έγιναν τα βουτηγμένα στο αλκοόλ μπισκότα. Ο Τζάμπο συνήθιζε να τρώει ό,τι του πετούσαν οι επισκέπτες, ακόμη και παιδικά παιχνίδια και νομίσματα.
Πριν από έναν χρόνο ο σερ Ντέιβιντ Ατένμπορο, ο διασημότερος στον κόσμο αφηγητής ντοκιμαντέρ με θέμα την άγρια φύση , πήγε με την ομάδα του στο Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στη Νέα Υόρκη για να μελετήσουν τα λείψανα του Τζάμπο και να ρίξουν φως στην τραγική του ιστορία.
Μια ζωή μέσα στους πόνους
Το ύψος του Τζάμπο έφθανε τα 3,23μ. την εποχή του θανάτου του το 1885 (Φωτογραφία: Wikimedia Commons)
Όταν ανέλυσαν τα οστά του, εντόπισαν στο ισχίο του στοιχεία που αποκάλυψαν τις ολέθριες συνέπειες που είχε στον οργανισμό του η ζωή στην αιχμαλωσία. «Έφερε πολλά ίχνη τραυματισμών που σχετίζονται με το στρες. Πρέπει να ήταν απίστευτα οδυνηρό γι’ αυτόν, αλλά ίσως αντανακλούν τον τρόπο με τον οποίο τον χρησιμοποιούσαν», για τις βόλτες των επισκεπτών, είπε ο δρ Ρίτσαρντ Τόμας του Πανεπιστημίου του Λέστερ.
Αλλά και τα γόνατά του ήταν κατεστραμμένα, συμπλήρωσε. «Είδαμε διάφορες αλλαγές στα οστά που δεν θα περιμέναμε σ’ έναν ελέφαντα της ηλικίας του. Ο Τζάμπο ήταν μόλις 24 ετών», όταν σκοτώθηκε και τα οστά του θύμιζαν περισσότερο έναν ελέφαντα ηλικίας 40 ή 50 χρόνων.
Άγαλμα του Τζάμπο στο Σεν Τόμας του Οντάριο, όπου άφησε την τελευταία του πνοή (Φωτογραφία: Wikipedia)
Ένας αγαθός γίγαντας με τραγικό παρελθόν
Oι ιδιοκτήτες του τσίρκου υποστήριζαν ότι ο Τζάμπο ήταν ο μεγαλύτερος Αφρικανικός ελέφαντας στον πλανήτη εκείνη την εποχή, με ύψος που έφθανε περίπου τα τέσσερα μέτρα. Αλλά από την ανάλυση των οστών των ποδιών του η ομάδα ανακάλυψε ότι το πραγματικό του ύψος ήταν γύρω στα 3,15 μ, όταν πέθανε. Οι Αφρικανικοί ελέφαντες της ηλικίας του συνήθως φθάνουν τα 2,60 μ. Δεδομένου, ωστόσο, ότι οι ελέφαντες αναπτύσσονται μέχρι τα 40, ο Τζάμπο είχε περιθώριο άλλα 16 χρόνια να μεγαλώσει και ίσως να φθάσει το ύψος που του απέδιδαν στο PT Barnum.
Τρομακτικά ξεσπάσματα οργής
Η ήρεμη συμπεριφορά του στη διάρκεια της ημέρας δεν είχε καμία σχέση με τα τρομακτικά ξεσπάσματα οργής του τις νύχτες, όταν έπεφτε με όλο το βάρος του πάνω στον ξύλινη περίφραξη και πολύ συχνά αυτοτραυματιζόταν. Σε μια περίπτωση, μάλιστα, έσπασε και τους δύο χαυλιόδοντές του κι όταν ξαναμεγάλωσαν, τους έξυσε πάνω στους τοίχους του κελιού του. Ο Μάθιου Σκοτ, που τον είχε αναλάβει υπό την προστασία του από τον καιρό που ήταν στο Λονδίνο και τον συνόδεψε και στις ΗΠΑ, του έδινε να πιει ουίσκι και μπύρα και κοιμόταν μαζί του για να μη νοιώθει μόνος του.
Οι υπεύθυνοι θεωρούσαν τότε ότι ο Τζάμπο ταλανιζόταν από το “musth”, την ώθηση του γενετήσιου ενστίκτου στους νεαρούς ελέφαντες να ζευγαρώσουν, που μπορεί να τους κάνει πολύ βίαιους. Αλλά όπως επισημαίνουν σήμερα ειδικοί, ο Τζάμπο θα έπρεπε σε μια τέτοια περίπτωση να είναι βίαιος και απέναντι στους επιτηρητές του, αλλά δεν έχει καταγραφεί ποτέ κάποιο τέτοιο ξέσπασμά του απέναντι σε ανθρώπους.
Ένα νέο στοιχείο προέκυψε όταν η ομάδα του σερ Ντέιβιντ Ατένμπορο μελετώντας το κρανίο του ελέφαντα βρήκε στοιχεία παραμορφωμένων δοντιών, καθώς τα πρώτα του δεν είχαν πέσει με αποτέλεσμα τα καινούρια από κάτω να φυτρώσουν στραβά και να του προξενούν φρικτούς πόνους.
Οστά του Τζάμπο και τμήμα της ουράς του (Φωτογραφία: Wikipedia)
Κι όσοι έχουν περάσει πονόδοντο, γνωρίζουν ότι ο πόνος είναι πολύ μεγαλύτερος τη νύχτα, γεγονός που μπορεί να αποτελεί μια από τις πιθανές αιτίες των βίαιων ξεσπασμάτων οργής του Τζάμπο τα βράδια.
Ο πονόδοντος ίσως επιδεινώθηκε κι από τα κολλώδη κουλουράκια που του πετούσαν μέσα από τα κάγκελα οι επισκέπτες. Η ανάλυση των οστών του Τζάμπο έδειξε ακόμη ότι η διατροφή του ήταν πολύ φτωχή σε ποικιλία. Οι αφρικανικοί ελέφαντες που ζουν ελεύθεροι τρέφονται με χόρτα, φύλλα, κλαδιά, ακόμη και φλοιούς δέντρων. Και σύμφωνα με την δρα Χόλι Μίλερ του Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ, η κακή κατάσταση των δοντιών του οφείλεται και στο ότι δεν κατανάλωνε τις κατάλληλες τροφές.
Έτρωγε τα κέρματα που του πετούσαν οι επισκέπτες
Το ταριχευμένο σώμα του Τζάμπο σε μουσείο που είχε φτιάξει μετά το θάνατό του το Barnum (Φωτογραφία: Wikipedia)
Σύμφωνα με αναφορές της εποχής εκείνης ο Τζάμπο είχε αποκτήσει τη συνήθεια να τρώει τα κέρματα που του πετούσαν οι επισκέπτες στο κελί του. Και πράγματι, όπως αποδείχθηκε, μετά το θάνατό του το στομάχι του ήταν γεμάτο με κέρματα, σφυρίχτρες, κλειδιά και πριτσίνια.
To ταριχευμένο σώμα του μεταφέρθηκε και φυλασσόταν στο Πανεπιστήμιο Ταφτς της Μασαχουσέτης, αλλά χάθηκε σε πυρκαγιά. Σώθηκε, όμως, η ουρά του, τρίχες της οποίας αναλύθηκαν για να αποκαλυφθεί τι είχε φάει έως και τις τελευταίες του ώρες. Ανιχνεύτηκε, λοιπόν, μια υψηλή ποσότητα αζώτου, που υποδηλώνει ότι ο οργανισμός του Τζάμπο τελούσε υπό στρες και εξήγαγε όσο το δυνατόν περισσότερο άζωτο από τη διατροφή του για να βοηθήσει στην αποκατάστασή του.
Ο τραγικός θάνατος του ελέφαντα-σταρ
O Tζάμπο νεκρός, λίγο μετά την πρόσκρουση της εμπορικής αμαξοστοιχίας πάνω του στις 15/09/1885 (Φωτογραφία: Wikipedia)
Τον Σεπτέμβριο του 1885 το τσίρκο του Barnum πήγε στον Καναδά για κάποιες παραστάσεις στο Σεν Τόμας του Οντάριο. Την εποχή εκείνη ο Τζάμπο έπασχε από μια μυστηριώδη ασθένεια που του προκαλούσε απώλεια βάρους.
Μετά την παράσταση ο Τζάμπο κι ένας μικρός ελέφαντας ονόματι Τομ Θαμπ επέστρεφαν στο βαγόνι τους, όταν την ώρα που διέσχιζαν τις ράγες εμφανίστηκε ξαφνικά μια εμπορική αμαξοστοιχία να κινείται με μεγάλη ταχύτητα προς το μέρος τους.
Οι εκδοχές αναφορικά με το τι ακριβώς συνέβη ποικίλλουν. Ο Μπάρνουμ υποστήριξε ότι ο Τζάμπο θυσιάστηκε τρέχοντας προς το τρένο για να σώσει το φίλο του, τον Τομ Θαμπ.
Mετά το θάνατο του Τζάμπο το τσίρκο βρήκε νέο τρόπο για να επωφεληθεί, εκθέτοντας σε περιοδεία τον σκελετό του! (Φωτογραφία: Wikipedia)
Αλλά από φωτογραφίες που βρήκε ο σερ Ντέιβιντ Ατένμπορο στο μουσείο της Κομητείας Έλτζιν, όπου σκοτώθηκε ο Τζάμπο, προκύπτει ότι το τρένο ερχόταν πίσω από το άτυχο ζώο την ώρα που επιβιβαζόταν στο βαγόνι κι έπεσε πάνω του -εξ ου και οι εκδορές στο δέρμα του.
Και δεδομένου ότι δεν βρέθηκαν ίχνη καταγμάτων στον σκελετό του, το συμπέρασμα είναι ότι πέθανε από εσωτερική αιμορραγία – ένα τραγικό τέλος μιας σύντομης, γεμάτης θλίψεις ζωής…
Πέρασε κιόλας ένας χρόνος… Το πώς πέρασε είναι άλλο θέμα.
Αύριο είναι το μνημόσυνο του ενός έτους που έχασα την γυναίκα μου. Στα 33 της. Δε ξέρω τι είναι πιο δύσκολο αύριο, ο πόνος που έχω ή η όλη εκμετάλλευση που θα συναντήσω πάλι στο κοιμητήριο κι θα προσπαθώ να συγκρατηθω.
Ανάμεσα σε άλλα, έχω να βρω για να πληρώσω την εκκλησία και τον ψάλτη. Το ξέρω αυτό, έχω τα λεφτά έτοιμα, δε σκοπεύω να κλέψω κάποιον. Αλλά στα 40, δε πρόλαβα να μπω στην εκκλησία, ήρθε αμέσως ο ψάλτης και μου είπε απαιτητικά, “εσύ είσαι ο γαμπρός, τόσα είναι, πλήρωσε”. Δε θα σας κλέψω, λίγη ευγένεια δε βλάπτει όμως. Κι ως και τον δίσκο είχαν κάνει λάθος. Κάποιος έξυπνος που έφτιαξε το δίσκο, αντί για “Γεωργία Φ.” είχε γράψει “Γεώργιος Φ.”.
Έχω το πόνο μου, έχω κι την ανικανότητα του κάθε ενός.
Να δω τι θα συναντήσω αύριο.
Ελπίζω να είσαι καλά καρδούλα μου στον ουρανό που πήγες.
Πριν προτρέξετε να απορρίψετε την παρακάτω ιστορία ως ψεύτικη, καλό θα είναι να γνωρίζετε εκ των προτέρων ότι είναι πολύ αληθινή.
Πρόκειται για την ιστορία ενός άντρα που ονομάζεται Νόρμαν Κούζινς (διαβάστε για αυτόν στο wikipedia), ο οποίος θεράπευσε τον εαυτό από μια ανίατη ασθένεια, χρησιμοποιώντας απλά την θετική σκέψη και το γέλιο. Η ιστορία του είναι τεκμηριωμένη στο βιβλίο του, που μετέπειτα γυρίστηκε και ταινία, με τίτλο «Ανατομία μιας ασθένειας».
Ελπίζουμε ότι η ιστορία του Νόρμαν θα σας εμπνεύσει να ζήσετε τη ζωή σας με έναν τρόπο χαρούμενο και πιο αισιόδοξο.
Πριν από πολλά χρόνια, ο Νόρμαν Κούζινς διαγνώστηκε ότι πάσχει από μια ανίατη ασθένεια. Οι γιατροί του είπαν ότι έχει μόνο έξι μήνες ζωής και ότι το ποσοστό ανάρρωσης του ήταν μόνο 1 προς 500!
Ο Νόρμαν μετά από το πρώτο σοκ, συνειδητοποίησε ότι το άγχος, η κατάθλιψη και ο θυμός που είχε στη ζωή του συνέβαλαν στην επιδείνωση της ασθένειας του. Σκέφτηκε επίσης, ότι όλα αυτά τα άσχημα συναισθήματα ίσως στην πραγματικότητα να ήταν και η βασική αιτία της εμφάνισης της ασθένειας του.
Αναρωτήθηκε, «αν η ασθένεια μου μπορεί να προκλήθηκε από την αρνητικότητα, γιατί να μην μπορεί με τον ίδιο τρόπο η θετικότητα να δημιουργήσει ευεξία;»
Αποφάσισε λοιπόν να πραγματοποιήσει ένα πείραμα, με πειραματόζωο τον ίδιο του τον εαυτό.
Το γέλιο έγινε η καθημερινή του δραστηριότητα. Πήγε να δει όλες τις κωμωδίες που μπόρεσε να βρει: Κίτον, Τσάπλιν, Φίλντς.
Άρχισε να διαβάζει μόνο αστείες ιστορίες και χαρούμενες ειδήσεις. Επικοινώνησε με όλους τους φίλους του και τους ζήτησε να του μεταφέρουν οτιδήποτε τους είχε συμβεί ή είχαν ακούσει που τους προκάλεσε γέλιο.
Πριν ξεκινήσει το παράξενο πείραμα του, οι αβάσταχτοι πόνοι που τον ταλαιπωρούσαν λόγω της ασθένειάς του, δεν τον άφηναν να κοιμηθεί τις νύχτες. Γελώντας για 10 λεπτά συνεχόμενα την ημέρα όμως, κατόρθωσε να βρει ανακούφιση στους πόνους του και να καταφέρει επιτέλους να κοιμηθεί.
Το αποτέλεσμα τελικά του πειράματος του: Ο Νόρμαν κατάφερε να διαψεύσει τους γιατρούς του, να ξεπεράσει την ασθένειά του και να ζήσει ακόμη 20 ευτυχισμένα, υγιέστατα και παραγωγικά χρόνια.
Όλη η ιστορία του Νόρμαν περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια στο βιβλίο του με τίτλο «Ανατομία μιας ασθένειας», μέσα από το οποίο αποδίδει το θαύμα της ανάρρωσης του στην αγάπη της οικογένειας του και στο χαμόγελο!
Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι το γέλιο είναι χάσιμο χρόνου. Ότι πρόκειται για μια πολυτέλεια, μια επιπολαιότητα, κάτι που πρέπει να επιδίδεται κανείς μόνο περιστασιακά.
Τίποτα δεν μπορεί να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Το γέλιο είναι καθοριστικό για την ισορροπία μας, την ευημερία μας και την ζωντάνια μας. Αν δεν νιώθουμε καλά, το γέλιο θα μας βοηθήσει να νιώσουμε καλύτερα. Αν νιώθουμε καλά, το γέλιο θα μας βοηθήσει να παραμείνουμε χαρούμενοι.
Μετά από το πρωτοποριακό πείραμα του Κούζινς, ακολούθησαν επιστημονικές μελέτες οι οποίες απέδειξαν ότι το γέλιο έχει θεραπευτική επίδραση στο σώμα, στο μυαλό και στα συναισθήματα του κάθε ανθρώπου.
Έτσι, ακόμη και αν δεν σας αρέσει να χαμογελάτε συχνά, θεωρήστε ότι από ιατρικής άποψης είναι απαραίτητο και κάντε το όσο πιο συχνά μπορείτε.
Χρησιμοποιήστε ό, τι σας κάνει να γελάσετε: ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, βιβλία, κινούμενα σχέδια, ανέκδοτα.
Δώστε στον εαυτό σας την άδεια να γελάσει ελεύθερα – δυνατά και φωναχτά – όποτε κάτι σας φαίνεται αστείο. Οι άνθρωποι γύρω σας μπορεί να θεωρήσουν ότι είστε παράξενοι, αλλά αργά ή γρήγορα θα συμμετάσχουν, ακόμα κι αν δεν γνωρίζουν τον λόγο που σας προκάλεσε γέλιο.
Ορισμένες ασθένειες μπορεί να είναι μεταδοτικές αλλά τίποτα δεν είναι πιο μεταδοτικό από.. το γέλιο!
