Η οικογένεια Παπαθανασίου ηταν “δεμένη” και οι ανιψιές του Αρτεμις και Ελένη , σε στενή επαφή μαζί με τον θείο τους που από την Αγριά, έφτασε στην κορυφή και σήμερα ταξίδεψε ατα αστέρια. Η δημοσιογράφος Ελένη Παπαθανασιου, τον “αποχαιρέτησε” με ένα συγκινητικό μήνυμα, χωρίς να κρύβει την πικρία για το γεγονός ότι ο Βόλος δεν τίμησε τον μεγαλύτερο συνθέτη, τον Βαγγέλη Παπαθανασίου.

“Στη γειτονιά των αγγέλων φτερούγισε ο παγκόσμιος, ο δικός μας Βαγγέλης Παπαθανασίου. Ανάμεσα στα αστέρια του σύμπαντος που λάτρεψε και ύμνησε όσο κανείς.

Ο Θείος μου Βαγγέλης Παπαθανασίου πέρασε στο Πάνθεον των Αθανάτων. Τα γνώρισε όλα στη ζωή του, τιμήθηκε όσο κανείς για το έργο του. Κι όμως παρέμενε σεμνός και ταπεινός, μέχρι παρεξηγήσεως. Απέφευγε τη δημοσιότητα, γιατί απλά δεν την είχε καμιά ανάγκη. Τα έργα του μιλούσαν στις ψυχές των ανθρώπων. Η μουσική του συντρόφευε και θα συντροφεύει γενιές και γενιές σ’ όλον τον πλανήτη.

Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας  τον είχε ανακηρύξει επίτιμο διδάκτορα και ο τότε πρύτανης κ. Πετράκος, είχε ταξιδέψει στο Παρίσι για να τον τιμήσει με τον χρυσό σταυρό.

Η πόλη του, ο Βόλος δεν τον τίμησε όπως και όταν έπρεπε (το είχε καταφέρει ο τότε Δήμος Αγριάς, μ’ ένα στεφάνι από ελιά γιατί αυτό είχε ζητήσει). Μάλιστα στο τελευταίο του ταξίδι στον Βόλο με επιστήμονες της NASA δεν του είχε επιτραπεί να πάει βόλτα με την ΑΡΓΩ στον Παγασητικό.

Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου θα μείνει για πάντα στο νου και στη ψυχή μας. Καλό ταξίδι αγαπημένε Βαγγέλη, καλό ταξίδι μέγιστε.”, αναφέρει η ανιψιά του Ελένη Παπαθανασίου.

Πηγή: gegonota.news

Η Μαγδαληνή Παυλίδου, από τα Ούζαλα του Πόντου, 107 ετών σήμερα, είναι μία από τις τελευταίες μάρτυρες της Γενοκτονίας των Ποντίων. Γεννημένη το 1915, ξεριζώθηκε από τον Πόντο το 1922, φεύγοντας με καράβι από την Σαμψούντα με προορισμό την παλιά Ελλάδα. Σήμερα ζει στα ορεινά της Δράμας, στο χωριό Χαριτωμένη.

Αν και πέρασε σχεδόν ένας αιώνας από τα θλιβερά γεγονότα του ξεριζωμού, δεν ξεπέρασε πότε τον φόβο και τον πόνο που έζησε στα παιδικά της χρόνια. Ούτε όμως «άνοιξε» και ποτέ κουβέντα για τα όσα πέρασε. Ακόμη και στα παιδιά της. «Δεν μας μίλησε ποτέ για κείνη την περίοδο. Την στεναχωρούσε. Πονούσε για αυτό και δεν ήθελε να τα αναφέρει και να ξύσει πληγές» θα πει η κόρη της Μαρία- 83 χρονών σήμερα– που την φροντίζει, μένοντας στο διπλανό σπίτι.

Άκουγα φωνές και νόμιζα ότι ακόμη για μένα φώναζαν οι Τούρκοι, για να έρθουν να με πάρουν

«Πως δεν θυμάμαι; Όλα τα θυμάμαι. Θυμάμαι, το ένα, θυμάμαι το άλλο και στεναχωριέμαι… Άκουγα φωνές και νόμιζα ότι ακόμη για μένα φώναζαν οι Τούρκοι, για να ‘ρθουν να με πάρουν. Φοβήθηκε το μάτι μου. Υποφέραμε» θα διακόψει την κόρη της, η κυρά Μαγδαληνή με την φωνή της να βγαίνει με δυσκολία. Καθισμένη στην αυλή του σπιτιού της στη Χαριτωμένη Προσoτσάνης, φορώντας το μαύρο αγαπημένο τσεμπέρι της και έχοντας ένα βλέμμα στο άπειρο, μίλησε στο ethnos.gr, σπάζοντας για πρώτη φορά τη σιωπή της, εξιστορώντας όσα την βασάνιζαν. Και μπορεί να βρίσκεται σε βαθιά γεράματα και το σώμα της να την προδίδει, όχι όμως η ψυχή και η μνήμη της που κουβαλούν θύμησες από την χαμένη πατρίδα.

Μαγδαληννή Παυλίδου

Όσα είδε με τα παιδικά της μάτια, τα δεινά που βίωσε η οικογένεια της, ο φόβος, ο κατατρεγμός, ο ξεριζωμός, καταστάσεις που έζησε μέχρι τα 7 της χρόνια στον Πόντο αλλά και αργότερα όταν έφτασε στην παλιά Ελλάδα.

«Στα Ούζαλα ζούσαν μόνο Έλληνες. Μόλις είχαμε κάνει εκκλησία. Το χωριό ήταν όμορφο και μέσα στα δέντρα. Το σπίτι μας ήταν δίπατο με τέσσερα δωμάτια και ένα μεγάλο σαλόνι. Είχαμε και ένα μπαχτσέ. Τούρκοι δεν έμεναν στα Ούζαλα αλλά ήταν κοντά στα χωριά μας. Είχαμε και πολλούς Τούρκους που δούλευαν για μας. Όταν η μάνα μου η Χρυσάνθη είχε πολλά χωράφια- σιτάρια- έρχονταν Τούρκοι και την βοηθούσαν. Είχαν φιλίες».

Ο πατέρας της ο Γιάννης μπόλιαζε δέντρα και πετάλωνε ζώα. «Οι Τούρκοι ήταν φίλοι του. Τον αγαπούσαν τον μπαμπά μου. Τον είχαν πολύ καλά. Κάθε μέρα πήγαιναν και έρχονταν στα σπίτια μας οι Τούρκοι».

Μόλις 2-3 άτομα γλίτωσαν από τα Ούζαλα

Όλα, όμως, άλλαξαν όταν ξέσπασε ο πόλεμος (περίοδος πρώτου Παγκόσμιου). Οι περισσότεροι κάτοικοι από τα Ούζαλα κρύφτηκαν στα γύρα βουνά, φτιάχνοντας κρυψώνες τις οποίες έσκαψαν με τα χέρια τους. «Μια χαρά ήμασταν. Όλα τα καλά είχαμε. Μετά είχαμε πόλεμο και βγήκαμε στα βουνά. Δύο-τρία άτομα σώθηκαν από τα Ούζαλα. Οι υπόλοιποι σκοτώθηκαν. Κοιμόμασταν και τρώγαμε εκεί μέσα. Μια νέα κοπέλα από το χωριό μας, γέννησε μέσα στην κρυψώνα. Τούρκοι πήραν το μωρό, το πέταξαν και κείνη δεν ξέρω τι απέγινε. Την γιαγιά μου την σκότωσαν μόλις βγήκε από την κρυψώνα. Τον πατέρα μου τον σκότωσαν νωρίτερα μπροστά την εκκλησία. Δεν είδα να σκοτώνουν. Είδα, όμως, νεαρά παλικάρια σκοτωμένα στα χωράφια.…».

Η Μαγδαληνή Παύλίδου με τον δημοσσιογράφο του Έθνους Τίμο Φακαλή

Πώς σώθηκα

Με την έναρξη του πολέμου η μητέρα της για να σωθεί έδωσε την 7χρονη Μαγδαληνή σε έναν γνωστό της Τούρκο. «Γλίτωσα. Με πήρε στην αγκαλιά της και με έβαλε στο άλογο. Εγώ ήμουν μικρή. Δεν μπορούσα να ανέβω και με πήγαν στο σπίτι του Τούρκου. Έλα κυρία Χρυσάνθη να δεις το παιδί σου όποτε θέλεις είπε στη μάνα μου ο Τούρκος. Δεν θα την πειράξουμε».

Η μικρή Μαγδαληνή ανέλαβε χρέη νταντάς και πρόσεχε το μωρό του Τούρκου. Το μωρό, όμως, έπεσε κάτω και ο Τούρκος θεώρησε ότι η μικρή Μαγδαληνή το έσπρωξε. Για τιμωρία την χτύπησε με το πόδι του και έπεσε με το πρόσωπό της σε ένα τσεκούρι που ήταν παραδίπλα, κόβοντας την μύτης της. Το σημάδι στην μύτη της, την ακολουθεί μέχρι σήμερα μαζί με τις άσχημες θύμισες. «Το αφεντικό δεν με πρόσεξε. Ο παλιάνθρωπος με έσπρωξε πάνω στο τσεκούρι. Ας είναι καλά μια γυναίκα που μου έδεσε το τραύμα».

Τιμή στην Μαγδαληνή Παυλίδου

Με βαπόρι από την Σαμψούντα στην παλιά Ελλάδα

Ένα μήνα αργότερα η 7χρονη Μαγδαληνή μαζί με άλλα γυναικόπαιδα που μάζεψαν οι Τούρκοι, καβάλα στα άλογα πήγαν στη Σαμψούντα. «Δεν πήραμε τίποτα μαζί μας. Πού να τα πάρεις. Πού να τα κουβαλάς. Μόνο η μάνα μου πήγε να κάνει ψωμί στο φούρνο για να τρώμε στη διαδρομή. Θυμάμαι τη σκάλα στο βαπόρι μας. Μια κοπέλα όπως ανέβαινε πάνω και έτσι όπως στριμώχνονταν πολύς κόσμος, έπεσε κάτω και σκοτώθηκε. Μας φόρτωσαν στα αμπάρια. Πολύς κόσμος. Και όλοι ήταν πρόσφυγες. Καθόμασταν στο πάτωμα. Εμείς δεν είχαμε άντρες στο καράβι μας. Μόνο γυναίκες και παιδιά. Είχαμε περιουσία πάρα πολύ μεγάλη αλλά η μάνα μου ήταν αγράμματη και δεν πήραμε αποζημίωση. Οι Τούρκοι τα τσέπωσαν όλα». Και συνεχίζει: «Φτάσαμε στην παλιά Ελλάδα το 1922 και η μητέρα μου με έγραψε στο σχολείο». Μετακόμισε στη Λευκάδα, την Πρέβεζα και από κει βρέθηκε στα Κύρια της Δράμας και αργότερα στην Χαριτωμένη. «Γυρίσαμε πολλά μέρη. Είχαμε θείες και συμπέθερους στη Δράμα. Γι αυτό ήρθαμε εδώ».

Δημοτικό Διαμέρισμα Χαριτωμένης

Ο Ερυθρός Σταυρός εντόπισε την αδερφή μου

Σε αντίθεση με την Μαγδαληνή και την μητέρα της Χρυσάνθη, στον Πόντο έμεινε η μεγαλύτερή της αδερφή. «Η αδερφή μου ήταν αιχμάλωτη. Δεν μπορούσε να πάει να την πάρει η μάνα μου και όταν ήρθαμε εδώ (παλιά Ελλάδα) δήλωσε στην εφημερίδα ότι την αναζητεί. Η μαμά στεναχωριόταν για το παιδί της που έμεινε εκεί. Την εντόπισε ο Ερυθρός Σταυρός και ήρθε με τα καράβια που μάζεψαν τα ορφανά μετά την ειρήνη που υπέγραψε ο Βενιζέλος. Αγόρια και κορίτσια παντρεύτηκαν πάνω στα καράβια. Έτσι ήρθε και η αδερφή μου».Τον αδερφό της όπως και πολλούς αντάρτες τους πήγαν στην Ρωσία. «Μετά από χρόνια ο θείος μας, μας βρήκε στην παλιά Ελλάδα».

Οι αδερφές Παυλίδη στην Ελλάδα μετά τον ξεριζωμό από τον Πόντο

Δεν θέλω να επιστρέψω στον Πόντο

Σήμερα στην τηλεόραση όταν ακούει ποντιακά τραγούδια οι «κεραίες» της μένουν καρφωμένες εκεί. «Όχι δεν θέλω να πάω στα Ούζαλα του Πόντου. Που να πάω… Γέρασα… Δεν θυμάμαι πως ήταν το χωριό μας. Η πατρίδα μου είναι η Ελλάδα. Εδώ μεγάλωσα. Βλέπω τι κάνουν και σήμερα οι Τούρκοι. Γυρεύουν πόλεμο να κάνουν πάλι. Θέλουν πάλι να ρθουν, να πάρουν μέρος δικό μας σαν μην έχουν. Τόσα δικά μας μέρη ελληνικά πήραν. Δεν χόρτασαν…. Τρεις φορές πόλεμο ζήσαμε και άλλον θα δούμε;» αναρωτιέται, προσπαθώντας να υψώσει την αδύναμη φωνή της. Τον Ιούνιο η κυρά Μαγδαληνή κλείνει τα 107 και μπαίνει στα 108. Γέννησε συνολικά 9 παιδιά και έχει 15 εγγόνια.

Χωριό Χαριιτωμένη

Ευχαριστούμε την πρόεδρο του «Λαογραφικού Συλλόγου Μαυροβάτου Δράμας εξ Αργυρουπόλεως και Καρς», Φανή Δημητριάδου και την Χριστίνα Σαχινίδου, πρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων (ΠΟΠΣ) για τις πηγές και την υποστήριξη του ρεπορτάζ.

Τραγωδία σημειώθηκε στη Ελασσόνα. Όπως έγινε γνωστό αυτοκίνητο εξετράπη της πορείας του με αποτέλεσμα τον θάνατο ενός μωρού μόλις 10 μηνών.

ΠΩΣ ΣΥΝΕΒΗ Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Το ΙΧ που κινούταν στο δόμο Ελασσόνα-Κεφαλόβρυσο βγήκε εκτός δρόμου για άγνωστη αιτία με αποτέλεσμα το θάνατο του μικρού αγοριού, το οποίο αρχικά μεταφέρθηκε στο Κέντρο Υγείας Ελασσόνας, εκεί που οι προσπάθειες των γιατρών δεν κατάφεραν να το κρατήσουν στη ζωή. Σε κατάσταση σοκ, ασθενοφόρο παρέλαβε τη μητέρα, η οποία δεν τραυματίστηκε.

OΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΤΟ ΜΩΡΟ

Στη συνέχεια ένα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ παρέλαβε το άψυχο κορμάκι του μωρού για να το μεταφέρει στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας και μία μονάδα με την παρουσία γιατρού μεταφέρει επίσης στη Λάρισα τους γονείς του παιδιού που βρίσκονται σε κατάσταση σοκ, όπως μεταδίδει το larissanet.gr.

Ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ παρέλαβε το αγοράκι και το μετέφερε εσπευσμένα στο Κέντρο Υγείας Ελασσόνας όπου του έγινε για αρκετή ώρα καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κρατηθεί στη ζωή.

Εκδήλωση μνήμης της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας

Μπροστά στο άγαλμα του Άγνωστου Στρατιώτη τα μέλη του ΣΠΟΣ Νοτίου Ελλάδος και Νήσων απέδωσαν με περίσσεια λεβεντιά τον πυρρίχιο χορό σέρρα στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την ημέρα μνήμης των 100 χρόνων από τη Γενοκτονία των Ποντίων.

Ο σκοπός που βγήκε από τη λύρα του Ηλία Υφαντίδη, ο οποίος έχει την καλλιτεχνική ευθύνη της εκδήλωσης, πλημμύρισε με δέος, συγκίνηση και υπερηφάνεια όσους έδωσαν το παρών στο Σύνταγμα, προκειμένου να στείλουν ηχηρό μήνυμα: «Δεν ξεχνάμε και ζητούμε διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων».

Το «σήμα» για να ξεκινήσουν οι επετειακές εκδηλώσεις το έδωσαν το τσαρούχι και η μπότα των Ευζώνων, που πάτησαν γερά. Η αλλαγή φρουράς με όσους φορούσαν την ποντιακή στολή και ανέλαβαν την τιμητική φύλαξη του μνημείου προκάλεσε για μία ακόμα φορά ρίγη συγκίνησης, αλλά και το θαυμασμό.

«Φάτε πουλιά, φάτε πουλιά, τον ήρωα τον έρμο, γενναίο θαλασσόμαχο κι Ακρίτα τιμημένο, στον πόλεμο τραντέλλενας, στη μάχη σαν λιοντάρι» είναι η απόδοση στα νέα ελληνικά των στίχων του «Αητέντς επαραπέτανεν», του εμβληματικού ποντιακού τραγουδιού που ακούστηκε στο Σύνταγμα.

«Σήμερα είναι πιο επιτακτική ανάγκη από ποτέ η διεθνής αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου» είπε στο χαιρετισμό του ο περιφερειάρχης Αττικής Γιώργος Πατούλης, ο οποίος πρόσθεσε: «Θα είμαστε πάντα εδώ μέχρι την αναγνώριση».

Για το πάθος για την ιστορική δικαίωση ενός λαού έκανε λόγο ο πρόεδρος της ΠΟΕ Γιώργος Βαρυθυμιάδης. «Ανανεώνουμε την υπόσχεση στις επόμενες γενιές, ότι δεν θα λυγίσουμε ποτέ» σημείωσε. Και συνέχισε: «Η ΠΟΕ τάσσεται ανοιχτά κατά του πολέμου, όπου και αν διεξάγεται, απ’ όποιον και αν προκλήθηκε». Επίσης έκανε λόγο για απύθμενη υποκρισία όσων ρίχνουν δάκρυα για τα θύματα του πολέμου.

«Δεν είμαστε εδώ για να θρηνήσουμε παθητικά τις συμφορές που βρήκαν τη ράτσα μας. Είμαστε εδώ για να φωνάξουμε για μία ακόμα φορά ότι δεν πρόκειται να ξεχάσουμε ποτέ» είπε ο Γιώργος Βαρυθυμιάδης, κάνοντας πρόσκληση συστράτευσης στον αγώνα.

Από την Κύπρο στην Αθήνα ταξίδεψε ο μητροπολίτης Πάφου Γεώργιος. «Είναι λίγες οι φορές που η Ιστορία συμπεριφέρθηκε τόσο βάναυσα» υποστήριξε. Εξήγησε ότι δεν μπορούμε να γυρίσουμε την πλάτη στην Ιστορία, και ότι είμαστε υποχρεωμένοι να σκεφτόμαστε με μέτρο όχι τα χρόνια αλλά τις χιλιετίες. «Η γη του Πόντου υπήρξε ο καταρχήν χώρος των μαρτυρίων», ανέφερε.

«Αν η Κύπρος βρισκόταν μακριά, θα ήταν πιο κοντά ο Πόντος;» διερωτήθηκε, κάνοντας σύνδεση ανάμεσα στην εισβολή στην Κύπρο και στον τρόπο με τον οποίο η μητροπολιτική Ελλάδα αντιμετώπισε την Ιστορία πριν από εκατό και πλέον χρόνια.

Μίλησε για τη Γενοκτονία των Ποντίων που παραμένει στο περιθώριο της ιστοριογραφίας, και τόνισε ότι αυτό ίσως έχει να κάνει με τη λανθασμένη προσέγγιση των γεγονότων με βάση την Ανταλλαγή, «τη λήθη μέσα από μια λογική εξισορρόπησης».

Ο κ. Γεώργιος υπενθύμισε ότι Κύπρος και Πόντος έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά. «Πανάρχαιες κοιτίδες σε σημαντικές γεωγραφικές θέσεις. Αναλλοίωτα τα συμφέροντα των ξένων και η επιτηδειότητα των Τούρκων να τα εκμεταλλεύονται. Και το χειρότερο, ο ελληνισμός στο σύνολο υπνώθηκε, και σήμερα, χωρίς να παίρνει μαθήματα. Οφείλουμε να ανανήψουμε, να προγραμματιστούμε για να ανακόψουμε τις τουρκικές μεθοδεύσεις. Να διδαχθούμε από την Ιστορία. Ο Θεός να φωτίσει όλους μας, λαός και εξουσία» είπε.

Τον εθνικό ύμνο απέδωσε η μπάντα του Δήμου Λαυρεωτικής, αλλά τελικά αυτό το κουβάρι της μνήμης επιβεβαίωσε η εκκωφαντική σιωπή στο πιο πολυσύχναστο σημείο της Αθήνας, στο ενός λεπτού σιγή για τη μνήμη των 353.000 νεκρών, προτού ξεκινήσει η πομπή προς την πρεσβεία της Τουρκίας, για την επίδοση ενός ακόμα ψηφίσματος διαμαρτυρίας.

Πηγή: pontosnews.gr

Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου αποτελεί τον πιο διάσημο Έλληνα μουσικοσυνθέτη παγκοσμίως και είναι πολυβραβευμένος για τη συνεισφορά του στη μουσική βιομηχανία. Το ταλέντο του αιχμαλώτισε και συνεχίζει μέχρι και σήμερα να αιχμαλωτίζει εκατομμύρια θαυμαστών σε όλο τον κόσμο.

Ο Ευάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου του 1943 στην Αγριά Βόλου και από τη νεαρή ηλικία των τεσσάρων ετών έδειξε τα πρώτα σημάδια της ιδιαίτερης κλίσης του στη μουσική, ενώ στα έξι του έδωσε την πρώτη του παράσταση σε κοινό παίζοντας δικές του συνθέσεις στο πιάνο, χωρίς να έχει λάβει καμία μουσική εκπαίδευση μέχρι τότε.

Τόσο η οικογένεια όσο και οι δάσκαλοί του είδαν το μοναδικό χάρισμα που είχε και τον παρότρυναν να διευρύνει τις γνώσεις του επάνω στη μουσική, μα το παιδί θαύμα δε θέλησε ποτέ να παρακολουθήσει μαθήματα. Η φιλοδοξία του ήταν να δημιουργεί τη δική του μουσική, όπως ακριβώς την άκουγε και την αισθανόταν εκείνος, το να γίνει σολίστ στο πιάνο ή σε κάποιο άλλο μουσικό όργανο δεν ήταν κάτι που τον γέμιζε. Αργότερα, ωστόσο, σπούδασε κλασική μουσική, ζωγραφική και σκηνοθεσία στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Αθήνας.

Τη δεκαετία του ΄60, ο νεαρός συνθέτης δημιούργησε το συγκρότημα των Forminx που σημείωσε τεράστια επιτυχία στην Ελλάδα και ήταν αυτό που έκανε δημοφιλή την ηλεκτρονική μουσική στη χώρα. Όμως τα ελληνικά σύνορα δε συγκράτησαν τον μουσικοσυνθέτη, καθώς το πάθος του για τη μουσική τον οδήγησε, το 1968, στο Παρίσι, όπου μαζί με τον άλλον μεγάλο Έλληνα καλλιτέχνη Ντέμη Ρούσο δημιούργησαν τους Aphrodite’s Child και κατάφεραν να γίνουν το πιο δημοφιλές μουσικό σχήμα στην Ευρώπη εκείνης της περιόδου.

Η καριέρα του Βαγγέλη Παπαθανασίου πήγαινε από το καλό στο καλύτερο, ενώ η επιθυμία και η ασταμάτητη δίψα του για δημιουργία και εξερεύνηση νέων μουσικών δρόμων τον έκαναν, όντας ακόμα μέλος του συγκροτήματος, να ασχοληθεί και με άλλα projects. Το 1970, για παράδειγμα, συνέθεσε τη μουσική για μια ταινία του Χένρι Τσάπιερ (Henry Chapier), Γάλλου σκηνοθέτη, ενώ ασχολήθηκε και με τη μουσική σε ντοκιμαντέρ για την άγρια ζωή με τον Γάλλο σκηνοθέτη Φρεντερίκ Ροσίφ (Frederic Rossif), τα οποία σημείωσαν μεγάλη επιτυχία.

Το Παρίσι ήταν που τον ανέδειξε, αλλά μετά τη διάλυση των Aphrodite’s Child, βρήκε το επόμενο μουσικό του καταφύγιο στο Λονδίνο, όπου παραμένει μέχρι και σήμερα. Εκεί, συνέθεσε μερικά από τα πιο σημαντικά του έργα, όπως τα «Albedo 0.39», «Spiral», «Heaven & Hell», «China», «Beaubourg» και «See you later», ενώ η διεθνής του αναγνώριση ήταν πλέον γεγονός. Η δεκαετία του 1980 αποτέλεσε μια δεκαετία σταθμό για την καριέρα του, καθώς συνεργάστηκε με τη μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιό Ειρήνη Παππά, αλλά και με τον μουσικό του συγκροτήματος Yes, Jon Anderson με τον οποίο ηχογράφησαν πολλά μουσικά άλμπουμ.

Η μεγάλη επιτυχία του συνάντησε την ευρύτερη αποδοχή από όλα τα κοινωνικά στρώματα το 1982, όταν ο συνθέτης απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού για την ταινία «Οι Δρόμοι της Φωτιάς». Η μουσική σύνθεση αυτή συνεχίζει ακόμα και σήμερα να προκαλεί συγκίνηση στο άκουσμά της, καθώς έχει συνδεθεί άρρηκτα με τον ελληνικό πολιτισμό και το ολυμπιακό ιδεώδες.

Οι επόμενες συνεργασίες του με τους Ρίντλεϋ Σκοτ, Κώστα Γαβρά και Κορεγιόσι Κουραχάρα (Koreyoshi Kurahara) στις ταινίες «Blade Runner», «Missing» και «Antarctica» αντίστοιχα άφησαν όχι μόνο εποχή, αλλά φανέρωσαν το ποιόν του καλλιτέχνη που είναι και τη σημαντική προσφορά του στη μουσική.

Λίγο αργότερα, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου ασχολήθηκε με μουσικά έργα για το θέατρο και τον χορό, ενώ η μουσική που έγραψε για την παράσταση «Ηλέκτρα» με πρωταγωνίστρια την Ειρήνη Παππά και σκηνοθέτη τον Μιχάλη Κακογιάννη γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Την ίδια περίοδο, εμπνεύστηκε και τη μουσική για τα μπαλέτα «Frankenstein – Modern Prometheus» το 1985 και «The beauty and the beast» το 1987, που ερμήνευσε το Royal Ballet στο Covent Garden του Λονδίνου.

Στα τέλη της δεκαετία του 1980, τιμήθηκε με τη μεγάλη διάκριση Max Steiner Award για τη σύνθεση διακεκριμένης κινηματογραφικής μουσικής θέτοντας για μια ακόμα φορά το όνομά του στους κορυφαίους του είδους.

Το 1989, ο Έλληνας δημιουργός, τιμήθηκε με το ετήσιο Max Steiner Award στους τομείς της σύνθεσης και παρουσίασης διακεκριμένης κινηματογραφικής μουσικής, διάκριση που παρουσιάστηκε ταυτόχρονα με το Hall of Fame Award, συνοδευόμενη από το ακόλουθο κείμενο: «Σ’ επιβράβευση της αναγνώρισης της ακούραστης προσπάθειας στη σύνθεση κινηματογραφικής μουσικής, προσθέτοντας αξιοπρέπεια και κλασική καλλιτεχνική δημιουργία στο background των κινηματογραφικών ταινιών».

Το 1990, εκδόθηκε το άλμπουμ του «The City» και, τον ίδιο καιρό, διηύθυνε ζωντανά τη μουσική για το Ευρωπαϊκό γεγονός «Eureka», το οποίο έλαβε χώρα στην Ολλανδία, παρουσιάζοντας τη δουλειά του σε πάνω από 250.000 άτομα. Μάλιστα την ίδια χρονιά, στα πλαίσια της Διεθνούς Ημέρας Ποίησης, ήταν ο οικοδεσπότης μια βραδιάς στο Ηρώδειο με πρωταγωνιστές τη Φανί Αρντάν, τη Μαρκέλλα Χατζιάνο και τον Άλαν Μπέιτς. Το 1991, ο Vangelis, όπως είναι διεθνώς γνωστός, αποδέχτηκε την πρόσκληση για να συμμετάσχει σαν μέλος της κριτικής επιτροπής στο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών.

Λίγο καιρό αργότερα, συνέθεσε και πάλι για τον κινηματογράφο, αυτήν τη φορά συνεργαζόμενος με τον Ρομάν Πολάνσκι για την ταινία του «Bitter-Moon» και συνέχισε γράφοντας μουσική και για άλλες πολύ επιτυχημένες ταινίες, όπως το γνωστό «1492: Conquest of Paradise», με το οποίο κατάφερε να κερδίσει και το βραβείο Echo Awards και το βραβείο Golden Lion για το καλύτερο κινηματογραφικό soundtrack. Το άλμπουμ, μάλιστα, έγινε πλατινένιο σε 17 χώρες.

Συνεργάστηκε, επιπλέον, με τον Ζακ-Υβ Κουστώ, για τον οποίο επιμελήθηκε αρκετές μουσικές που πλαισίωναν τις ταινίες του, όπως η ταινία «We cannot permit», η οποία προβλήθηκε στην παγκόσμια συνδιάσκεψη του 1992 για το περιβάλλον με τίτλο «Earth», που έλαβε χώρα στο Ρίο της Βραζιλίας.

Το 1996, ο Vangelis κέρδισε ακόμη μία διάκριση, καθώς αναγνωρίστηκε επίσημα σαν ο πιο επιτυχημένος Έλληνας καλλιτέχνης του κόσμου, ένα γεγονός πού βασίστηκε στις πωλήσεις των άλμπουμ του, κατά τη διάρκεια των World Music Award, που πραγματοποιήθηκαν στο Μόντε Κάρλο. Τον ίδιο χρόνο, συνέθεσε και ηχογράφησε το soundtrack για την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, «Cavafy», ένα προκλητικό πορτραίτο του φημισμένου Έλληνα ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη. Η μουσική για την ταινία αυτή του προσέφερε το βραβείο στην κατηγορία του «Καλύτερου soundtrack», τόσο στο «Flanders International Film Festival του Βελγίου» όσο και στο «Valencia International Film Festival της Ισπανίας». Το 1997, για ακόμη μία φορά, τιμήθηκε στην κατηγορία του «Πιο επιτυχημένου εμπορικά Έλληνα καλλιτέχνη του κόσμου», στα World Music Awards στο Μόντε Κάρλο.

Επίσης, συνεργάστηκε με τον Όλιβερ Στόουν γράφοντας τη μουσική για την ταινία του «Μέγας Αλέξανδρος» και με τον Γιάννη Σμαραγδή για την ιστορική ταινία διεθνούς παραγωγής «El Greco».

Η παρουσία του Παπαθανασίου είναι συνυφασμένη με τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, μιας και, το 1999, συνέθεσε τη μουσική για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και αποκάλυψε και το επίσημο έμβλημα των Αγώνων, ενώ είχε κάνει και τη μουσική για την τελετή παράδοσης της ολυμπιακής φλόγας τόσο στο Σύδνεϋ όσο και από το Σύδνεϋ στην Αθήνα.

Το 2003, αποκάλυψε την ικανότητα του στη ζωγραφική. παρουσιάζοντας εβδομήντα έργα ζωγραφικής στα πλαίσια της Βαλένσια Μπιενάλ στην Ισπανία. Η έκθεση Vangelis Pintura μεταφέρθηκε στην Ουρουγουάη, την Αργεντινή και τη Βραζιλία και, μετά την επιτυχία της, τα έργα του πλέον εκτίθενται σε σημαντικές γκαλερί σε όλο τον κόσμο.

Η εξερεύνηση του διαστήματος ενθουσίαζε τον Βαγγέλη Παπαθανασίου από τα πρώτα του παιδικά χρόνια, όπως έχει δηλώσει και ο ίδιος, κι ένα μεγάλο μέρος από τα έργα του είναι αφιερωμένο σε αυτό, ενώ, διαχρονικά, οι κορυφαίοι διαστημικοί οργανισμοί τον εμπιστεύτηκαν για να μελοποιήσει τις επιτυχίες τους.

Η πρώτη του γνωριμία με τον κόσμο του διαστήματος έγινε το 1980 όταν ξεκίνησε να προβάλλεται η αμερικανική τηλεοπτική σειρά «Cosmos: A Personal Voyage» του Καρλ Σαγκάν, που είχε ως κύριο θέμα τη θέση του ανθρώπου στο σύμπαν και την ύπαρξη εξωγήινης ζωής. Η μουσική επένδυση των επεισοδίων δημιουργήθηκε από τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, ενώ η σειρά απέσπασε βραβείο Emmy και προβλήθηκε σε 500 εκατομμύρια τηλεθεατές σε 60 χώρες.

Το 1995, το International Astronomical Union Minor Planet Center έδωσε το όνομά του (Vangelis) στον Αστεροειδή 6354 ως ένδειξη εκτίμησης και σεβασμού στη μουσική του προσφορά, αλλά και στην αγάπη του για το διάστημα.

Το καλοκαίρι του 2001, παρουσίασε το έργο «Μυθωδία» στους στύλους του ολυμπίου Διός, όπου η μουσική του έργου δημιουργήθηκε ώστε να συνοδεύσει τη διαστημική αποστολή της ΝΑSΑ 2001 «Οδύσσεια στον Άρη». Ήταν μία φαντασμαγορική μουσική παράσταση, κατά τη διάρκεια της οποίας προβάλλονταν απεικονίσεις κυρίως από θεούς της αρχαίας Ελλάδας και διαστημικές εικόνες της ΝΑSΑ μέσω ειδικών οπτικών εφέ. Τα σολιστικά μέρη του έργου ερμήνευσαν οι σοπράνο Τζέσι Νόρμαν και Κάθλιν Μπατλ. Επίσης συμμετείχε η Μητροπολιτική Ορχήστρα του Λονδίνου, η 120μελής χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ενώ ο ίδιος ο συνθέτης χειριζόταν τα πλήκτρα. Το έργο προβλήθηκε τηλεοπτικά σε όλο τον πλανήτη, ενώ υπήρχαν γιγαντοοθόνες και στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Μετά το τέλος της μουσικής παράστασης η Γαλλική Κυβέρνηση, την οποία εκπροσώπησε ο Υπουργός Παιδείας Ζακ Λανγκ, απένειμε στον Βαγγέλη Παπαθανασίου τον τίτλο του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής σε μία τελετή που έλαβε χώρα στο περιστύλιο του Ζαππείου.

Δύο χρόνια αργότερα, η ΝΑSΑ τίμησε τον περίφημο μουσικό με το μετάλλιο δημόσιας συνεισφοράς σε αναγνώριση εξαιρετικής συνεισφοράς στο όραμα της, βραβείο που αποτελεί την υψηλότερη τιμή από τον Αμερικανικό Οργανισμό για μη κυβερνητικά πρόσωπα.

Τον Ιούνιο του 2018, έγραψε μουσική για την εναπόθεση της τέφρας του διάσημου κοσμολόγου Στίβεν Χόκινγκ και το τραγούδι μεταδόθηκε, μέσω της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας, στο διάστημα προς την κατεύθυνση της πλησιέστερης μαύρης τρύπας, 1Α 0620-00 ως φόρος τιμής στο έργο και την προσφορά του θανόντα επιστήμονα στις επιστήμες.

Βραβεία – Διακρίσεις

– Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού, 1982, για τη μουσική στην ταινία Δρόμοι της φωτιάς.

– Βραβείο Χρυσού Λέοντος στο «Cannes Lions International Advertising Festival», για τη μουσική «Ask the Mountains» σε τηλεοπτική διαφήμιση.

– Βραβείο Max Steiner Award, το 1989, για σύνθεση και παρουσίαση διακεκριμένης κινηματογραφικής μουσικής.

– Βραβείο Echo (Γερμανία) για τον Διεθνή Καλλιτέχνη της Χρονιάς, 1992.

– Βραβείο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Φλάνδρας (Βέλγιο) για την Καλύτερη Μουσική Επένδυση Κινηματογραφικής Ταινίας.

– Βραβείο του «Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βαλένθια» για την Καλύτερη Μουσική Επένδυση Κινηματογραφικής Ταινίας.

– Βραβείο Κοινού για την Καλύτερη Μουσική Επένδυση Κινηματογραφικής Ταινίας από την Παγκόσμια Ακαδημία Μουσικής Επένδυσης στη Φλάνδρα, Βέλγιο.

– Βραβείο Απόλλων το, 1993, για τη συνεισφορά του στη μουσική από την Εταιρεία των Φίλων της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

– Ο τίτλος του Ιππότη του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων της Γαλλικής Δημοκρατίας, το 1992. Η απονομή έγινε από τον Γάλλο Υπουργό Παιδείας.

– Δύο φορές το Παγκόσμιο Μουσικό Βραβείο του Μόντε Κάρλο, για τον Έλληνα καλλιτέχνη με τις μεγαλύτερες πωλήσεις.

– Ο τίτλος του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, το 2001.

– Βραβείο RIAJ (Δισκογραφική Βιομηχανία της Ιαπωνίας) για διεθνές τραγούδι της χρονιάς, 2002.

– Μετάλλιο Δημόσιας Συνεισφοράς της ΝΑSΑ σε αναγνώριση εξαιρετικής συνεισφοράς στο όραμα της, το 2003.

– Το 2013, τα Ελληνικά Ταχυδρομεία εξέδωσαν γραμματόσημα τα οποία τον απεικόνιζαν.
-Τιμητικό Διδακτορικό Δίπλωμα από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το 2008, παραχωρώντας του τον διακεκριμένο τίτλο του Ομότιμου Καθηγητή. Το διδακτορικό του δόθηκε για την εξαιρετική συμβολή του στη μουσική παιδεία του ελληνικού λαού, καθώς και για τη διάδοση του μηνύματος του Ελληνισμού σε όλο τον κόσμο.