Η Ελένη Αρβελέρ παίρνει θέση σε όσα «αποτρόπαια» συμβαίνουν, τις τελευταίες ημέρες, με τις αποκαλύψεις για τον Δημήτρη Λιγνάδη και στηρίζει την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, τονίζοντας πως δεν βαρύνεται με κάτι στην υπόθεση.
Μάλιστα, η ακαδημαϊκός κυρία Αρβελέρ, η οποία μίλησε στο iefimerida.gr, διερωτάται χαρακτηριστικά «πού στηρίζεται το δήθεν λαϊκό αίτημα παραίτησης της κυρίας Λίνας Μενδώνη, της υπουργού Πολιτισμού που ασκεί, κατά τη γνώμη μου, επαρκώς και επιτυχώς το πολυσχιδές έργο της;».
Η δήλωση της Ελένης Αρβελέρ για τη Λίνα Μενδώνη στο iefimerida.gr:
«Η κοινωνία μας σήμερα υποφέρει από το αποτρόπαιο. Και ευτυχώς η Πολιτεία αντέδρασε, ενώ η Δικαιοσύνη ήδη εργάζεται γρήγορα και ψύχραιμα για την κάθαρση.
Γιατί όμως να μην παίρναμε υπ’ όψιν και την επαγγελματική εμβέλεια και να μιλάμε μόνο για ανοίκειες διαγωγές που δεν ήταν ούτε μπορούσαν να είναι γνωστές;
Ο Λιγνάδης είχε τυπικά τα προσόντα για να γίνει καλός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. Γνωρίζω άριστα τη λειτουργία του Ιδρύματος, γιατί είχα την τιμή να προεδρεύσω του Δ.Σ. πάνω από μία δεκαετία∙ κι αυτό υπό πολλούς υπουργούς Πολιτισμού, αρχίζοντας από τη Μελίνα.
Πού, λοιπόν, στηρίζεται το δήθεν λαϊκό αίτημα παραίτησης της κυρίας Λίνας Μενδώνη, της υπουργού Πολιτισμού που ασκεί, κατά τη γνώμη μου, επαρκώς και επιτυχώς το πολυσχιδές έργο της;».
Tο πιο κοσμικό ορεινό χωριό της Μακεδονίας βρίσκεται στο νομό Πέλλας, μόλις 123χλμ. από τη Θεσσαλονίκη και 603 χλμ. από την Αθήνα.
Πρόκειται φυσικά για τον Άγιο Αθανάσιο που τα τελευταία χρόνια έχει μια εντυπωσιακή τουριστική ανάπτυξη και έχει εξελιχθεί ως το δημοφιλέστερο χειμερινό θέρετρο της Μακεδονίας.
Σκαρφαλωμένος σε υψόμετρο 1.200 μέτρων στις πλαγιές του Καϊμακτσαλάν, κτίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα από κτηνοτρόφους και χτίστες από την Ήπειρο και βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Αλή Πασά των Ιωαννίνων, ο οποίος είχε παραχωρήσει κάποια προνόμια στους κατοίκους για την αυτοδιαχείριση των κτημάτων τους.
Η περιοχή κατοικήθηκε και στα Ρωμαϊκά και Βυζαντινά χρόνια, κάτι που δικαιολογείται λόγω της εγγύτητας του οικισμού με την Εγνατία Οδό.
Μεταπολεμικά, ο πληθυσμός του χωριού μειώθηκε λόγω μετανάστευσης προς χώρες του εξωτερικού.
Κατά τη δεκαετία του 1980, δημιουργήθηκε πεδινότερα και το χωριό Νέος Άγιος Αθανάσιος, καθώς το παλιό χωριό κρίθηκε ανασφαλές από γεωλογικής άποψης μετά από σεισμούς.
Ο παλιός οικισμός εγκαταλείφθηκε πλήρως μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οπότε δημιουργήθηκαν ξενώνες και αναπτύχθηκε τουριστική δραστηριότητα λόγω του χιονοδρομικού κέντρου του Καϊμακτσαλάν ενώ το 1992 χαρακτηρίστηκε παραδοσιακός.
Από το 1995 και μετά, οπότε οι κάτοικοι άρχισαν να επιστρέφουν στον Παλιό Άγιο Αθανάσιο, έχει μετατραπεί σε χειμερινό τουριστικό θέρετρο και πόλο έλξης για τους λάτρεις των χειμερινών εξορμήσεων.
Τα γραφικά πέτρινα σοκάκια του χωριού ταξιδεύουν τους επισκέπτες σε άλλες εποχές ενώ ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του Παλιού Αγίου Αθανασίου είναι η εκκλησία της Aναλήψεως που κτίστηκε στα τέλη του 1700.
Η μαγευτική τοποθεσία στην οποία βρίσκεται στους πρόποδες του Καϊμακτσαλάν, ακριβώς επάνω από τη Λίμνη Βεγορίτιδα και ανάμεσα σε δασωμένες εκτάσεις απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς, καθιστούν τον Παλιό Άγιο Αθανάσιο ένα πρώτης τάξεως ορμητήριο για σκι στο χιονοδρομικό κέντρο, αλλά και για άλλες δραστηριότητες, όπως πεζοπορία, ιππασία, ορειβασία, αναρρίχηση και φυσικά κωπηλασία στη Λίμνη Βεγορίτιδα.
Το πιο κοσμικό ορεινό χωριό της Μακεδονίας βρίσκεται στο νομό Πέλλας, μόλις 123χλμ. από τη Θεσσαλονίκη και 603 χλμ. από την Αθήνα.
Πρόκειται φυσικά για τον Άγιο Αθανάσιο που τα τελευταία χρόνια έχει μια εντυπωσιακή τουριστική ανάπτυξη και έχει εξελιχθεί ως το δημοφιλέστερο χειμερινό θέρετρο της Μακεδονίας.
Σκαρφαλωμένος σε υψόμετρο 1.200 μέτρων στις πλαγιές του Καϊμακτσαλάν, κτίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα από κτηνοτρόφους και χτίστες από την Ήπειρο και βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Αλή Πασά των Ιωαννίνων, ο οποίος είχε παραχωρήσει κάποια προνόμια στους κατοίκους για την αυτοδιαχείριση των κτημάτων τους.
Η περιοχή κατοικήθηκε και στα Ρωμαϊκά και Βυζαντινά χρόνια, κάτι που δικαιολογείται λόγω της εγγύτητας του οικισμού με την Εγνατία Οδό.
Μεταπολεμικά, ο πληθυσμός του χωριού μειώθηκε λόγω μετανάστευσης προς χώρες του εξωτερικού.
Κατά τη δεκαετία του 1980, δημιουργήθηκε πεδινότερα και το χωριό Νέος Άγιος Αθανάσιος, καθώς το παλιό χωριό κρίθηκε ανασφαλές από γεωλογικής άποψης μετά από σεισμούς.
Ο παλιός οικισμός εγκαταλείφθηκε πλήρως μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οπότε δημιουργήθηκαν ξενώνες και αναπτύχθηκε τουριστική δραστηριότητα λόγω του χιονοδρομικού κέντρου του Καϊμακτσαλάν ενώ το 1992 χαρακτηρίστηκε παραδοσιακός.
Από το 1995 και μετά, οπότε οι κάτοικοι άρχισαν να επιστρέφουν στον Παλιό Άγιο Αθανάσιο, έχει μετατραπεί σε χειμερινό τουριστικό θέρετρο και πόλο έλξης για τους λάτρεις των χειμερινών εξορμήσεων.
Τα γραφικά πέτρινα σοκάκια του χωριού ταξιδεύουν τους επισκέπτες σε άλλες εποχές ενώ ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του Παλιού Αγίου Αθανασίου είναι η εκκλησία της Aναλήψεως που κτίστηκε στα τέλη του 1700.
Η μαγευτική τοποθεσία στην οποία βρίσκεται στους πρόποδες του Καϊμακτσαλάν, ακριβώς επάνω από τη Λίμνη Βεγορίτιδα και ανάμεσα σε δασωμένες εκτάσεις απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς, καθιστούν τον Παλιό Άγιο Αθανάσιο ένα πρώτης τάξεως ορμητήριο για σκι στο χιονοδρομικό κέντρο, αλλά και για άλλες δραστηριότητες, όπως πεζοπορία, ιππασία, ορειβασία, αναρρίχηση και φυσικά κωπηλασία στη Λίμνη Βεγορίτιδα.
Πνιγμένη στους καπνούς ήταν την Κυριακή του Πάσχα.
Οι φωτογραφίες από το Arachovameteo.gr δείχνουν πώς φαινόταν το χωριό από μακριά την ώρα του παραδοσιακού ψησίματος των αρνιών.
Ωστόσο αυτό ου προκαλεί τις εικόνες δεν είναι ένα τυπικό ψήσιμο αρνιού καθώς στην Αράχωβα έχουν το τοπικό έθιμο του «λάκκου».
Όπως διαβάζουμε στο arachova.tripod.com: Ξημερώνοντας η Λαμπρή οι γεροντότεροι θα σημάνουν προσκλητήριο στους «λάκκους» καλώντας τη γειτονιά να αρχίσει τις προετοιμασίες για το ψήσιμο του αρνιού, αρχίζοντας με το μάζεμα των κλημάτων το άναμμα και την ιδιαίτερη φροντίδα της φωτιάς, που απαιτεί εμπειρία για να μη «χωνέψει».
Αυτή την ώρα αν κάποιος αγναντέψει την Αράχωβα από τα Μαύρα Λιθάρια η εικόνα θα τον ξαφνιάσει νομίζοντας ότι όλο το χωριό καίγεται γιατί κάθε γειτονιά και λάκκος και κάθε λάκκος από 10 αρνιά και πάνω!
Αφού λοιπόν ετοιμασθεί η φωτιά θα καθίσουν όλοι στο «λάκκο» αρχίζοντας να ψάλουν το «Χριστός Ανέστη» συνεχίζοντας με το ψήσιμο, το φαγοπότι, το χορό και το τραγούδι. Για τα απαραίτητα σε αυτό το σημείο έχουν φροντίσει οι νοικοκυρές με τηγανιτές συκωταριές από τα αρνιά, Αραχωβίτικο κρασί και κόκκινα αΥγά, τα οποία «φέρνουν γύρω» σε όλο το «λάκκο» και ειδικά στους περαστικούς. Αυτό επαναλαμβάνεται τόσες φορές όσα αρνιά έχει ο «λάκκος», συνήθως από 10-30.
Το ψήσιμο διαρκεί περίπου 4 ώρες και εξαρτάται από το βάρος του κάθε αρνιού. Κανένας όμως δεν φεύγει από το «λάκκο» αν δεν δοθεί το σύνθημα της λήξης από τους γεροντότερους και πλέον ειδικούς και αφού προηγουμένως ψαλεί το «Χριστός Ανέστη» με την ευχή «και του χρόνου να είμαστε καλά» και βέβαια με τις απαραίτητες τουφεκιές.
Πριν από λίγο καιρό σας μιλήσαμε για την μικρή χαριτωμένη αράχνη που ακούει στο όνομα Λούκας. Ο γραφίστας Τζόσουα Σλάις έφτιαξε την αράχνη μαζί με την βοήθεια του ανιψιού του, του Λούκας, που δάνεισε την φωνή του.
Σε αυτό το σύντομο βίντεο ο Λούκας είναι έξω από το παράθυρο και θέλει να μπει μέσα. Τα χαριτωμένα μάτια του και τα χνουδωτά πόδια του τον κάνουν τόσο γλυκό που είναι σαν να βγήκε από ταινία της Pixar. Ωστόσο, παρά την γλυκύτητά του αυτή την φορά δεν θα μπει μέσα.
Δείτε παρακάτω το βίντεο και μην ξεχάσετε να ανεβάσετε τον ήχο.
Ο Λούκας είναι η χαριτωμένη αράχνη που είναι έξω και θέλει να μπει μέσα.
Ο γραφίστας Τζόσουα Σλάις έφτιαξε την αράχνη μαζί με την βοήθεια του ανιψιού του, του Λούκας, που δάνεισε την φωνή του.
Τα χαριτωμένα μάτια του και τα χνουδωτά πόδια του τον κάνουν τόσο γλυκό που είναι σαν να βγήκε από ταινία της Pixar.
Ένα από τα σημαντικότερα έργα των μπαλέτων Bejart, το “Le Presbyter – Ballet for Life” παρακολούθησε το βράδυ της Πέμπτης η Αννα Μαρία. Η σύζυγος του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου πήγε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με φίλους και φωτογραφήθηκε στην είσοδο.
Η πάντοτε κομψή Αννα Μαρία πήγε στο Μέγαρο με ένα μπορντώ υφασμάτινο παντελόνι, το οποίο συνδύασε με ροζ σατέν πουκάμισο και ένα μπουκλέ κοντό σακάκι.
Στον λαιμό της φόρεσε ένα μακρύ κολιέ με πέρλες και έδωσε λάμψη στο πρόσωπό της με ένα ζευγάρι λαμπερά σκουλαρίκια με πέρλες και διαμάντια.
Συνδύασε το ντύσιμό της με ένα ζευγάρι άνετες σατέν μπαλαρίνες που είναι η νούμερο ένα τάση της σεζόν.
Η Άννα Μαρία συνεχίζει να ζει μόνιμα στην Αθήνα μετά τον θάνατο του συζύγου της, ωστόσο ταξιδεύει συχνά στο εξωτερικό ως καλεσμένη σε γκαλά και royal εκδηλώσεις των βασιλικών οίκων της Δανίας, της Ολλανδίας και της Αγγλίας.
Απώλεια γονιού: Τι να πει κανείς για τον πατέρα ή τη μητέρα που μπορεί να έχει χάσει; Η απώλειά του είναι ίσως ό,τι πιο σκληρό μπορεί κανείς να συναντήσει στην προσωπική του ζωή. Το παιδί χάνει αυτόν που τον γέννησε. Αυτόν που του χάρισε τη ζωή.
Μπορεί κάποιο παιδί να μεγαλώσει πολύ απότομα από ένα τέτοιο γεγονός. Αυτό δεν είναι κάτι παράξενο. Αντιθέτως, είναι πολύ φυσιολογικό. Στάδια που έχουν να κάνουν, με την απώλεια γονιού.
Σε περίπτωση που έρθει η απώλεια ενός γονιού, ο άνθρωπος περνά διάφορες φάσεις. Δηλαδή, διάφορα στάδια που έχουν να κάνουν με την ψυχοσύνθεσή του. Το πρώτο είναι η άρνηση. Το δεύτερο είναι η ανοχή. Το τρίτο είναι ο συμβιβασμός. Έπειτα, ακολουθεί η κατάθλιψη. Όμως, στο τέλος έρχεται πάντα η αποδοχή. Αυτό συμβαίνει, διότι ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται πως δεν μπορεί να αναστρέψει μία τέτοια κατάσταση. Αυτή η ανατροπή είναι πάνω από τα όριά του και δεν μπορεί να τα καταφέρει. Έτσι, απλά αποδέχεται το γεγονός και προσπαθεί να συνεχίσει.
Βοηθά το παιδί να ωριμάσει
Μεγάλο ρόλο στο πόσο πονάει ένας άνθρωπος, παίζει και ο τρόπος που έφυγε ο δικός του άνθρωπος. Στην προκειμένη περίπτωση, το πως έφυγε από τη ζωή, ο γονιός του. Δηλαδή, είτε αυτό έχει να κάνει με τη μητέρα του, είτε με τον πατέρα του. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από την απώλεια ενός γονιού.
Κάνει τον άνθρωπο να ωριμάσει. Αυτό συμβαίνει, διότι μπορεί να μην είχε βιώσει προηγουμένως σε τόσο έντονο βαθμό το θάνατο ενός ανθρώπου. Πόσο μάλλον ενός δικού του ανθρώπου. Αυτός ο άνθρωπος είναι βέβαιο πως θα εμβαθύνει στις απρόβλεπτες καταστάσεις της ζωής. Όμως, θα έχει για πάντοτε χαραγμένο στην καρδιά του, τον γονιό, που έφυγε από κοντά του.
Να αγαπάς τον εαυτό σου και να μην τον θυσιάζεις
Να τον αγαπάς τον εαυτό σου και να τον φροντίζεις γιατί μόνο αυτόν έχεις. Αυτός σε κάνει χαρούμενο, αυτός σε ρίχνει και σε ανεβάζει. Και μην τον υποτιμάς για τις στιγμές που φάνηκες αδύναμος. Μόνο εσένα έχεις. Και στα εύκολα και στα δύσκολα.
Σε εκείνες τις στιγμές που κανένα χέρι δεν μοιάζει ιδανικό να σε ζεστάνει και κάθε αγκαλιά μοιάζει ξένη, αδιάφορη. Μην τον στεναχωρείς τον εαυτό σου, πρόσφερε όλα όσα του αξίζουν. Και μην κολλάς σε άτομα που για κάποιο λόγο δεν είναι στη ζωή σου. Μην περιμένεις πως όλα θα αλλάξουν και θα έρθουν συγνώμες στα πόδια σου. Κανείς δεν σώθηκε από μια συγνώμη, μια λέξη που έχουν βαλθεί να σπιλώνουν την αξία της.
Να τον αγαπάς τον εαυτό σου και να τον προστατεύεις. Μάθε να του αφιερώνεις χρόνο, να μένετε και λίγο μόνοι. Κουράζει το πλήθος, ο συνωστισμός στη ζωή σου. Να μάθεις να αναπνέεις, χωρίς να χρειάζεσαι οξυγόνο από άλλους. Μην ζεις παθητικά, παρασιτικά ούτε εις βάρος άλλων.
Και αν κάτι σου στράβωσε, θα είχε τους λόγους του. Κλείσε το μάτι και ρίξε ένα χαμόγελο. Να ζεις για σένα, για τις όμορφες μέρες που θα έρθουν και για εκείνα τα χαμόγελα που τόσο αγαπάς στους άλλους. Να αναζητάς την αλήθεια, ναι! Και να ψάχνεις το φως στους άλλους. Να νιώθεις ελεύθερος και να ξεδιπλώνεις κομμάτια του εαυτού σου εν καιρώ, βήμα-βήμα, σελίδα- σελίδα.
Να αγαπάς αυτό που είσαι, έτσι όπως είσαι και έτσι θα μάθουν να σ ’αγαπούν και οι άλλοι. Και αυτοί που αξίζουν θα είναι συνοδοιπόροι, φίλοι, σύντροφοι στη ζωή σου. Θα μείνουν δίπλα σου, θα σου κρατούν το χέρι στα πιο όμορφα, στα πιο ευφάνταστα γεγονότα της ζωής σου. Θα γελούν μαζί σου, γιατί δεν θα μπορούν να κάνουν και αλλιώς. Και όταν θα πέφτεις, θα σου χαμογελούν και θα σου ξαναχαμογελούν μέχρι να νιώσεις πως στην καταιγίδα σου, δεν είσαι μόνος, είναι δίπλα σου. Αυτοί που σε ξεχώρισαν, σε έμαθαν, σε χάιδεψαν τρυφερά, σου έδωσαν όσα χρειάστηκες, χωρίς να ζητήσεις.
Αυτοί που σ’ αγάπησαν στις μαύρες και τις όμορφες μέρες σου, είναι αυτοί που επέλεξαν να είναι δίπλα σου, γιατί τους χάρισες και εσύ ένα κομμάτι ζωή. Έγινες ένα ξεχωριστό χρώμα στην παλέτα της ζωής τους. Έμεινες στην καθημερινότητα τους και μοιράστηκες ενδόμυχα λόγια. Λόγια που σας ένωσαν, βρήκατε κάτι κοινό και χτίσατε πάνω σε αυτό. Μια φιλία, έναν έρωτα, ένα αγνό συναίσθημα. Να τον αγαπάς τον εαυτό σου και να μην τον χάνεις.
Προσπάθησε να μην ξοδεύεσαι, να μην αναλώνεσαι και όταν δίνεσαι πάντα να κρατάς κάτι για σένα. Το «πολύ» κουράζει, εξαντλεί, φοβίζει. Μοιράζει πνιγμένες ανασφάλειες, κρυμμένους φόβους, λόγια που ψάχνουν να ακουστούν από χείλη που ποτέ δεν τόλμησαν. Άνοιξε την ψυχή σου εκεί που ξέρεις πως δεν θα χαθείς. Κι αν κάνεις πως χάνεσαι, πιάσου από σένα. Τον εαυτό σου να τον έχεις ψηλά, να τον αγαπάς και να μην τον πληγώνεις. Και μην ξεχνάς.. Οι άνθρωποι που αξίζει να βρίσκονται στη ζωή μας, είναι εκείνοι που μας αποδεικνύουν ότι μας χρειάζονται και εκείνοι στη δική τους ζωή.
Το πέρασμα του φαραγγιού της Σαμαριάς θεωρείται εμπειρία ζωής όχι μόνο για τους Κρητικούς και τους Έλληνες αλλά για τους ανά τον κόσμο φυσιολάτρες.
Κάθε χρόνο το διασχίζουν άνθρωποι όλων των ηλικιών, ανεξάρτητα από τη φυσική τους κατάσταση και την πεζοπορική εμπειρία τους.
Αυτό όμως δε σημαίνει πως είναι και παιγνίδι. Για να ολοκληρώσει κανείς την πορεία θα πρέπει να περπατήσει για ώρες, να κατέβει αρκετά σκαλοπάτια, να περάσει πολλά ξύλινα αυτοσχέδια γεφυράκια, να ισορροπήσει πάνω σε μικρές πέτρες μέσα στο ποτάμι κι όλο αυτό πριν κλείσει το φαράγγι το απόγευμα.
Στις 12 Ιουνίου, στην πολλοστή διάσχιση της Σαμαριάς, που οργάνωσε ο Ορειβατικός Σύλλογος Ηρακλείου, ανάμεσα στους περίπου 100 ανθρώπους-μέλη του που πέρασαν το εντυπωσιακό φαράγγι της Κρήτης ήταν κι ένας νέος που όχι μόνο συγκίνησε αλλά έδωσε σε όλους εμάς μαθήματα ζωής και δύναμης.
Στις περίφημες Πόρτες λίγο πριν την έξοδο από το φαράγγι
Ο Ανδρέας Τυμπακιανάκης, για τον οποίο ο λόγος, λίγο πριν τα 18 του, αποφάσισε να κάνει, με παρότρυνση του πατέρα του Αλέξανδρου, τη διάσχιση του φαραγγιού.
Και θα ήταν όλα συνηθισμένα και χωρίς ενδιαφέρον αν ο Ανδρέας ήταν σαν όλους εμάς, όμως, δυστυχώς, γεννήθηκε με πρόβλημα όρασης και λίγο πριν τα πέντε του χρόνια μπορούσε να διακρίνει μόνο αν ήταν μέρα ή νύχτα.
Προσεβλήθη από καρκίνο και στα δυο μάτια. Στο ένα αναγκάστηκε παιδάκι ακόμα να κάνει εξόρυξη οφθαλμού ενώ από το δεύτερο είχε απώλεια όρασης 70%. Περίπου πέντε ετών σταμάτησε κάθε θεραπεία αφού δεν μπορούσε να περισώσει κάτι από την όραση του.
Κι αν όλο αυτό ακούγεται τόσο τρομακτικό και δύσκολο για ένα παιδί ο Ανδρέας μας λέει, με αφοπλιστική ειλικρίνεια, πως τα άτομα που συνήθως έχουν ένα πρόβλημα στην πραγματικότητα δεν έχουν αλλά οι άλλοι βλέπουν αυτό που τους συμβαίνει ως πρόβλημα.
Ο ίδιος λοιπόν δεν βιώνει αυτό που του έπαθε στα πρώτα τρυφερά χρόνια της ζωής του ως πρόβλημα. Λειτουργεί ως ένας φυσιολογικός νέος άνθρωπος, που έχει πάρει τη ζωή στα χέρια του και δεν τον σταματάει ούτε η δυσκολία της πολύωρης κατάβασης του φαραγγιού της Σαμαριάς.
Όταν λοιπόν ο πατέρας του πρότεινε να πάνε οικογενειακώς στο φαράγγι ο Ανδρέας δεν το σκέφτηκε καθόλου.
Τα μάτια του πατέρα του κι ενός οικογενειακού φίλου έγιναν τα δικά του μάτια και με τη βοήθεια ενός μπατόν (ορειβατικού μπαστουνιού) μπήκε στο φαράγγι στις 9 το πρωί της περασμένης Κυριακής, περίπου 40 λεπτά δηλαδή νωρίτερα από τα υπόλοιπα μέλη του ΕΟΣ Ηρακλείου, ενώ εξήλθε στις 6 το απόγευμα ολοκληρώνοντας με επιτυχία τη διάσχιση.
Μαζί τους ήταν η μητέρα του Ιωάννα και η αδελφή του, οι οποίες όμως προχωρούσαν μπροστά αφήνοντας στους άνδρες της παρέας την καθοδήγηση του Ανδρέα.
Όπως περιγράφει ο ίδιος στο Newshub.gr, η πεζοπορία στο φαράγγι δεν τον δυσκόλεψε καθόλου. Απόλαυσε, όπως όλοι όσοι μπήκαν εκείνη τη μέρα στη Σαμαριά, τη δροσιά του φαραγγιού, τους κελαριστούς ήχους του νερού που έτρεχε στο ποτάμι του, κι όλη τη φύση που αυτή την περίοδο δοξάζεται στο ωραίο φαράγγι της δυτικής Κρήτης.
Όλη αυτή την ομορφιά υποσυνείδητα, όπως μας λέει, έχει μάθει να την αναγνωρίζει σε όλα τα πράγματα, κάθε ημέρα που περνάει, αν και στην περίπτωση της Σαμαριάς φαίνεται να είχε τόσο καλή παρέα που θα σκεφτόταν ακόμα και επανάληψη του όλου εγχειρήματος.
Να σημειώσουμε πως αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη πεζοπορία του Ανδρέα που δεν έχει έτυχε μέχρι σήμερα να περάσει άλλο φαράγγι.
Ο Ανδρέας ολοκλήρωσε φέτος τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση παρακολουθώντας μαθήματα σε κανονικό σχολείο κι όχι ειδικό.
Ως ΑΜΕΑ έχει τη δυνατότητα,με βάση το βαθμό του απολυτηρίου του, να εισαχθεί σε κάποιο ΑΕΙ αν και ακόμα δεν έχει αποφασίσει ή καλύτερα δεν ήθελε να μας αποκαλύψει τα σχέδια του.
Εκείνο που μας βεβαιώνει είναι πως άτομα σαν αυτόν όχι μόνο το φαράγγι της Σαμαριάς αλλά και το γύρο του κόσμου αν θέλουν μπορούν να κάνουν.
Ακούγοντας τον να μας μιλάει και νιώθοντας τη βαθιά πίστη που έχει στον εαυτό του, είμαστε σίγουροι πως όσα λέει τα εννοεί και με το παραπάνω.
Και βέβαια καθοριστικό ρόλο στον τρόπο που αντιμετωπίζει τη ζωή έχει παίξει η οικογένεια του που του έδωσε όλα τα εφόδια να μη νιώθει πως η απώλεια όρασης μπορεί να σταθεί εμπόδιο σε ότι θελήσει.
Τα μέλη του ΕΟΣ Ηρακλείου περήφανα για τον Ανδρέα βλέπουν στο πρόσωπο του έναν άνθρωπο που ανοίγει δρόμους, ένα νέο ισάξιο με όλους πεζοπόρο που έκανε την πρόσφατη διάσχιση του φαραγγιού της Σαμαριάς εμπειρία ζωής και για εκείνους, κι ας το έχουν περάσει οι περισσότεροι πάμπολλες φορές.
Να σημειώσουμε πως ο Ανδρέας Τυμπακιανάκης δεν αποδεικνύεται μόνο καλός πεζοπόρος αλλά είναι και καλός μουσικός καθώς παίζει μπουζούκι.
Επίσης είχε ανεβάσει με τη βοήθεια του σχολείου του παράσταση θεάτρου Σκιών για να στείλει το δικό του μήνυμα ένταξης των μαθητών με ειδικές μαθησιακές ανάγκες στο σχολικό περιβάλλον.
Είναι ένας ταλαντούχος νέος που δεν παύει να μας εκπλήσσει καθημερινά και να μας προσφέρει υπέροχα μαθήματα ζωής, που όλοι έχουμε ανάγκη.
Μετά το τέλος της εκπομπής «Πάμε Δανάη», η Δανάη Μπάρκα κάνει ακόμα μία μεγάλη αλλαγή στη ζωή της.
Η Δανάη Μπάρκα είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα πως όταν κάτι τελειώνει, ακόμα κι αν στεναχωρηθούμε, πρέπει να το δούμε ως ευκαιρία για νέα και ίσως καλύτερα μονοπάτια.
Δείτε το βίντεο:
Ήταν το περασμένο Μάιο, όταν η εκπομπή της, «Πάμε Δανάη», έριξε πρόωρα τίτλους τέλους μετά από πέντε χρόνια στον αέρα του MEGA. Τότε, όταν αποχαιρετούσε για τελευταία φορά το κοινό, ήταν εμφανώς συγκινημένη και στεναχωρημένη γι’ αυτό το τέλος. Όλα, όμως, δείχνουν ότι αυτό της έδωσε κίνητρο να αλλάξει πράγματα στη ζωή της και ίσως να της άφησε και χώρο να ανασάνει.
Το πρώτο μεγάλο βήμα το είχε κάνει σχεδόν αμέσως. Με το φινάλε του «Πάμε Δανάη», είδαμε τη Δανάη Μπάρκα να επιστρέφει στο θεατρικό σανίδι μετά από καιρό. Η επιστροφή έγινε με τη μουσική παράσταση «Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα», όπου πέρα από το ότι συμπρωταγωνιστούσε με τη μητέρα της, Βίκυ Σταυροπούλου, η ίδια κατάφερε να κλέψει τις εντυπώσεις τόσο με την υποκριτική ερμηνεία της όσο και με το τραγούδι.
Δείτε το βίντεο:
Στη συνέχεια είδαμε να έρχονται οι αλλαγές και σε προσωπικό επίπεδο. Εδώ και αρκετό καιρό έχει γίνει γνωστό ότι είναι ερωτευμένη και σε σταθερή σχέση με τον επιχειρηματία Φάνη Μπότση. Παράλληλα, αποφάσισε μία αλλαγή και στην εξωτερική της εμφάνιση, με την απώλεια αρκετών κιλών, που η ίδια έχει αναφέρει ότι δεν θα μπορούσε να έχει χάσει χωρίς τον απαραίτητο χρόνο, αλλά και αν δεν είχε φύγει από πάνω της το άγχος για την εικόνα της.
Το επόμενο βήμα της Δανάης Μπάρκα αφορά την υγεία της
Τώρα η Δανάη Μπάρκα ανακοίνωσε την επόμενη μεγάλη αλλαγή στη ζωή της, μία αλλαγή άμεσα συνδεδεμένη με την υγεία της. Μέσα από τις ιστορίες της στο Instagram, η ηθοποιός αποκάλυψε ότι έχει ξεκινήσει να προσπαθεί να κόψει το κάπνισμα. Η προσπάθεια αυτή, μάλιστα, είναι αρκετά νωπή, αφού στην ιστορία της αναγράφεται ότι είχε να καπνίσει γύρω στις 17 ώρες και 52 λεπτά.
«Μέσα σε όλα, χθες απόγευμα αποφάσισα να ξανακόψω το κάπνισμα. Το είχα κόψει από το 2015, που έφυγε ο παππούς μου, γιατί του το είχα υποσχεθεί. Μετά ίσως έκανα 1-2 με την παρέα χωρίς πακέτο και το 2021 το ξανάρχισα (όχι βιομηχανικά, ηλεκτρονικά)», εξηγεί η Δανάη Μπάρκα στην ιστορία της.
Μάλιστα, η ηθοποιός έκανε ακόμα μία ιστορία. Αυτή ήταν λίγο, πιο χιουμοριστική με την ίδια να ρωτάει τους ακολούθους της αν πιστεύουν ότι θα τα καταφέρει ή όχι να κόψει το τσιγάρο χωρίς να πάρει πίσω όλα τα κιλά, γιατί θα αρχίσει να τσιμπολογάει αντί να καπνίζει.
Σε κάθε περίπτωση, όπως και να πάει η προσπάθεια της, είναι ξεκάθαρο ότι η Δανάη Μπάρκα βρίσκεται σε μία πολύ καλή φάση της ζωής της. Ίσως είναι η απαλλαγή από το άγχος μίας καθημερινής τηλεοπτικής εκπομπής, ίσως η επιστροφή της στο θέατρο, ίσως ο έρωτας ή ίσως ο συνδυασμός όλων αυτών μαζί.
Όποιος από εσάς έχει σκύλο ξέρει ότι είναι κάτι παρά πάνω από ένα κατοικίδιο.Είναι μέλος της οικογένειάς σας.
Και γι ‘αυτό είναι τόσο δύσκολο όταν περάσουν το ουράνιο τόξο. Είτε έζησαν πολλά χρόνια δίπλα σας κάνοντας μια υγιή χαρούμενη ζωή είτε σας άφησαν πολύ σύντομα, ο πόνος της απώλειας είναι κάτι που είναι σχεδόν αφόρητος.
Υπάρχουν όμως άνθρωποι που θα μας λένε να «το ξεπεράσουμε» επειδή «είναι απλώς ένα σκυλί». Αυτά τα λόγια πληγώνουν, γιατί για εμάς ήταν πολύ περισσότερα.
Λοιπόν,δεν υπάρχει τίποτα που να μπορώ να πω για να απαλύνω την απώλεια σας, τουλάχιστον έχουμε τώρα μια έρευνα για να υποστηρίξουμε το γεγονός ότι η διαδικασία πένθους είναι πολύ πραγματική. Όχι μόνο αυτό, αλλά έχει βρεθεί πραγματικά ότι μπορεί να είναι πιο δύσκολο να ξεπεραστεί ο θάνατος ενός κατοικίδιου ζώου από ότι είναι να ξεπεράσουμε την απώλεια ενός ανθρώπου.
Ξέρω ότι μπορεί να ακούγεται τρελό, αλλά να τι ισχυρίζεται η μελέτη. Το γεγονός είναι ότι δενόμαστε συναισθηματικά με τα κατοικίδια ζώα μας με τον ίδιο τρόπο που δενόμαστε με άλλους ανθρώπους. Οι ίδιες ορμόνες και χημικές ουσίες απελευθερώνονται στο μυαλό μας, που μας κάνουν να νιώθουμε ότι μας αγαπούν και καθώς τα χρόνια περνούν δεν διαφέρουν από την υπόλοιπη οικογένειά μας.
Αλλά γιατί θα ήταν πιο δύσκολο να το ξεπεράσουμε; Λοιπόν, δεν υπάρχει αποδεκτός τρόπος για να θρηνήσουμε την απώλεια ενός κατοικίδιου ζώου.
Εάν ένα από τα ανθρώπινα μέλη της οικογένειας κάποιου πεθάνει, υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι που μπορεί να καταφύγει για να διαχειριστεί τον πόνο. Περιτριγυρίζονται από αγαπημένους φίλους που θα δώσουν υποστήριξη και μέλη της οικογένειας που προσπαθούν να βοηθήσουν με οποιονδήποτε τρόπο μπορούν.
Μπορούν να στραφούν στην παροχή ψυχολογικής υποστήριξης από ειδικό αλλά κανείς δεν θα ασκήσει κριτική γιατί γνωρίζουν ότι θα περάσουν μια δύσκολη περίοδο.
Ωστόσο, όταν το κατοικίδιο ζώο σας πεθάνει, αναμένεται να συνεχίσετε τη ζωή σας σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.
Πρέπει να πάτε στην δουλειά,στις κοινωνικές υποχρεώσεις σας και να συνεχίσετε το υπόλοιπο της ζωής σας χωρίς να έχετε την κατανόηση από τους περισσότερους ανθρώπους. Σίγουρα, η πιο κοντινή οικογένεια και οι φίλοι σας γνωρίζουν τι συμβαίνει, αλλά και αυτοί ίσως δεν μπορούν να καταλάβουν πόσο βαθιά αυτό σας επηρεάζει.
Χωρίς πρόσθετους τρόπους για βοήθεια στην αντιμετώπιση του πόνου, καταπιέζετε όλα αυτά τα συναισθήματα και δεν έχετε την δυνατότητα να το ξεπεράσετε πραγματικά.
Δεν είναι μόνο ότι χάνετε αυτό καθ’ αυτό το ζώο σύμφωνα με την ψυχολόγο Julie Axelrod, αλλά χάνετε και μια πηγή αγάπης και ένα σύντροφο.
Επίσης, αυτή η απώλεια οδηγεί σε μια τεράστια αναστάτωση στην καθημερινή ρουτίνα, μερικές φορές περισσότερο από την απώλεια πραγματικών ανθρώπινων αγαπημένων. Έχετε προγραμματίσει την ημέρα σας με βάση το σκυλί σας, και ξαφνικά χάνετε όλη αυτή την σειρά, πράγμα που μπορεί να σας κάνει να αισθάνεστε εντελώς χαμένοι.
Ένα από τα πιο λυπηρά πράγματα που συμβαίνει στους ιδιοκτήτες σκύλων που χάνουν τους συντρόφους τους είναι ότι για λίγο, συνεχίζουν να ζουν σαν να ήταν το σκυλί τους ζωντανό.
Για παράδειγμα, κάτι θα πέσει στο άλλο δωμάτιο και θα ρωτήσουν αν ήταν το σκυλί, ή μπορεί ακόμη και να ακούσουν άλλους θορύβους που θα νομίσουν ότι έκανε ο σκύλος τους. Είναι οι αναμνήσεις που μας ξεγελούν αλλά είναι περιττό να πούμε ότι είναι δύσκολο. Η ενοχή παίζει επίσης ρόλο όταν αρκετά συχνά, υπάρχει η ανάγκη να βάλουμε τέλος στο βασανιστήριο του ζώου, μια δύσκολη επιλογή, ενώ νιώθουμε αδύναμοι να κάνουμε κάτι άλλο.
Την επόμενη φορά που θα νιώσετε αναστατωμένοι από την απώλεια ενός κατοικίδιου ζώου, θυμηθείτε ότι είναι απολύτως εντάξει να ραγίσει η καρδιά σας. Είναι μέλος της οικογένειάς σας, ανεξάρτητα από το τι λένε οι μη λάτρεις των σκύλων και είναι απολύτως κατανοητό θα βιώσετε την απώλεια όπως λέει και η επιστήμη.
Στον λαιμό της φόρεσε ένα μακρύ κολιέ με πέρλες και έδωσε λάμψη στο πρόσωπό της με ένα ζευγάρι λαμπερά σκουλαρίκια με πέρλες και διαμάντια.
Συνδύασε το ντύσιμό της με ένα ζευγάρι άνετες σατέν μπαλαρίνες που είναι η νούμερο ένα τάση της σεζόν.
Η Άννα Μαρία συνεχίζει να ζει μόνιμα στην Αθήνα μετά τον θάνατο του συζύγου της, ωστόσο ταξιδεύει συχνά στο εξωτερικό ως καλεσμένη σε γκαλά και royal εκδηλώσεις των βασιλικών οίκων της Δανίας, της Ολλανδίας και της Αγγλίας.
