Καλησπέρα σας.

Παντρεύτηκα πριν κάτι μήνες με τον άντρα μου αλλά τελικά φτάσαμε στο διαζύγιο. Πριν ένα χρόνο περίπου πήραμε δόσεις στο όνομά μου κάποια πράγματα, τα οποία θα τα κρατήσει εκείνος. Πως μπορώ να εξασφαλίσω ότι θα πληρώνει τη δόση των πραγμάτων; Και επίσης, είχαμε βγάλει κάποια βιντεάκια ερωτικού περιεχομένου μεταξύ μας τα οποία αρνείται να σβήσει και πλέον δεν τον εμπιστεύομαι. Πώς μπορώ να είμαι καλυμμένη και με αυτό;

Σας ευχαριστώ πολύ.

Απαντάει η δικηγόρος κυρία Κωνσταντίνα Αθανασίου

Αρχικά δεν γνωρίζουμε αν έχετε υπογράψει κάποιο συμφωνητικό. Αν όχι (αν δηλαδή το διαζύγιο δεν ήταν συναινετικό και δεν έχετε προβλέψει την επίλυση των οικονομικών σας εκκρεμοτήτων), τότε θα πρέπει άμεσα να υπογράψετε ένα ιδιωτικό συμφωνητικό, που να αναφέρει επακριβώς το θέμα, που μας θίξατε, δηλαδή αναλυτικά τα αντικείμενα, που ο πρώην σύζυγός σας έχει κρατήσει, καθώς και ότι αναλαμβάνει ο ίδιος να καταβάλλει τις δόσεις, αλλά και να σας αποστέλλει κάθε φορά τα αποδεικτικά της κατάθεσης.

Σχετικά με το δεύτερο θέμα, που μας θίγετε δεν υπάρχει κάποιος τρόπος να διασφαλιστείτε, αλλά αν ίδιος τα παρουσιάσει οπουδήποτε ή τα δημοσιοποιήσει, θα διαπράξει ποινικό αδίκημα, κάτι που πρέπει να του καταστήσετε σαφές.

Κωνσταντίνα Αθανασίου
Δικηγόρος
Πατησίων 154, Αθήνα
Τ.Κ 11257
Τηλ: 210 – 8675160
Κινητό: 6944 620176
Fax: 210 – 8676521
Email: [email protected]
Web: http://avlawyers.gr/

Πηγή: singleparent.gr

Σε μία μακροσκελή σπαρακτική ανάρτηση προχώρησε ο πατέρας της αδικοχαμένης Εβελίνας Παπαντωνίου, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 4 ετών μετά από σκληρή μάχη που έδωσε ενάντια στον καρκίνο.

Ο πατέρας της, Χάρης Παπαντωνίου, την αποχαιρέτησε με μια συγκλονιστική ανάρτηση στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.

Δείτε εδώ τα λόγια του πατέρα της:

Εύχομαι από καρδιάς να μην ζήσει κανείς άλλος αυτόν τον πόνο που νιώθουμε τώρα εμείς. Ένα πανέξυπνο, γλυκύτατο, πανέμορφο μωρό, γεμάτο νάζια, αγάπη και καλοσύνη, να σβήνει σιγά σιγα στην αγκαλιά του πατέρα και της μητέρας του…όσα και να μου λένε συνεχώς, τίποτα από αυτά δεν μπορεί να περιγράψει τον πόνο που νιώθω. Παρασκευή πρωί η ώρα 5:35, μαύρισε η ψυχή μου για πάντα. Όσα και να έχεις στη ζωή, όσα και να σου προσφέρουν, αυτός ο πόνος θα υπάρχει για πάντα και τίποτα δεν μπορεί να τον απαλύνει. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με την απουσία..η Εβελίνα μας, ωρίμασε πιο γρήγορα για την ηλικία της μέσα σε αυτούς τους μήνες. Υπήρξαν στιγμές που υπέφερε αλλά δεν τα έβαζε κάτω. Ήταν πραγματική μαχήτρια, γιατί ήθελε να ζήσει, να περνά όμορφα, να πηγαίνει σχολείο να βλέπει τις φίλες της, να παίρνει παιχνίδια, να παίζει και να πηγαίνει βόλτες μαζί μας. Προσπαθούσε να είναι δυνατή και να μην μας δείχνει οτι πονά, για να μην μας στεναχωρεί. Ακόμη και τις τελευταίες στιγμές που δεν μπορούσε να μιλήσει, άνοιγε με δυσκολία τα ροζ γλυκά της χειλάκια για να μας πει “ευχαριστώ και συγνώμη”. Είναι τόσο μεγάλη αδικία, ένα υγιέστατο αγγελούδι που έτσι ξαφνικά να εμφανίζεται ενα τέρας που λέγεται καρκίνος και σιγά σιγά να μας την παίρνει μακριά…

Εκείνη τη στιγμή που οι γιατροί σου λένε κάτι τόσο άσχημο για το παιδί σου, οτι είναι πολύ δύσκολο δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο, οτι αυτός ο καρκίνος δυστυχώς είναι επιθετικός και μεταστατικος, οτι έχει 0.01% πιθανότητα επιβίωσης και οτι μόνο ένα θαύμα μπορεί να σώσει το αγγελούδι σου, τότε γονατίζεις κλαίγοντας, χάνεις τα λογικά σου και μετά από λίγη ώρα προσπαθείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου για να κάνεις το αδύνατον δυνατόν να βρεις τρόπο να σώσεις το παιδί σου που θα έδινες ΤΑ ΠΑΝΤΑ γι’αυτό..πέφτεις με τα μούτρα στο διάβασμα, σε έρευνες, γυρεύεις εναλλακτικές θεραπείες, trials, ιατροσόφια που ακούς και διαβάζεις.

Αφιερώνεις ώρες αμέτρητες σαν να σπουδάζεις ιατρός, με την ελπίδα ότι κάτι θα ανακαλύψεις, με την ελπίδα ότι θα φτιάξεις μαγικά σιρόπια που οι γιατροί δεν γνωρίζουν για αυτά..παράλληλα κλαίγοντας προσεύχεσαι συνεχώς στον μεγαλοδύναμο να σε ακούσει, να της δώσει μια ευκαιρία γιατί είναι ένα αθώο μωρό, κάνεις ταματα τεράστια, τρέχεις στο Άγιον Όρος να ζητήσεις βοήθεια από χαρισματικούς γέροντες, προσπαθείς να συγχωρέσεις όλους τους ανθρώπους που σε έχουν πικράνει, ζητάς ΕΛΕΟΣ από την Παναγία και τον Θεό πηγαίνοντας σε όλες τις εκκλησίες και Μονές που υπάρχουν γύρω σου, παρακλήσεις η μία μετά την άλλη, σταματάς να κοιμάσαι και να τρως, δυστυχώς όμως τίποτα…ο Θεός δεν έδειξε Έλεος..δύο πράγματα ζητούσα, ή να αφήσει το αγγελούδι μου στη γη και να είναι καλά ή να την πάρει χωρίς να πονά και να υποφέρει. Κανένα από αυτά τα δύο δεν έγινε. Τις τελευταίες μέρες υπέφερε πολύ, μαζί της και εμείς..πόσο αμαρτωλοί ήμασταν στη ζωή για να αξίζουμε κάτι τέτοιο? Όσοι μας γνωρίζουν πραγματικά τότε ξέρουν εάν το αξίζαμε. Ακούω συνεχώς “κανείς δεν ξέρει την βούληση του Θεού”. Όντως, κανείς δεν την ξέρει. Δεν νομίζω όμως οτι ο Θεός δεν μπορούσε να ακούσει ένα αγγελούδι που προσευχόταν κάθε μέρα και έλεγε “Παναγία μου κάνε με καλά”, “Άγιε μου κάνε με καλά”, “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον την δούλη σου Εβελίνα”.
Τι κακό έκανε ένα μικρό μωρό για να βασανίζεται τόσο?

Και οταν έρχεται το τέλος νιώθεις πάλι ότι δεν έχεις κάνει αρκετά. Γιατί το παιδί σου ταξίδεψε στους ουρανούς με τους αγγέλους. Μένεις με αυτό τον πόνο που μέρα με τη μέρα ξέρεις οτι θα ειναι χειρότερος. Ξέρεις οτι η απουσία θα μεγαλώνει….
Καλό Παράδεισο να έχεις φραουλίτσα μου..σε αγάπησα όσο τίποτα άλλο στον κόσμο. Μου έδωσες τα 4 καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Χαρήκαμε, πονέσαμε, κλάψαμε μαζί αλλά ήσουν ότι καλύτερο είχαμε…θα σε σκέφτομαι για πάντα. Συγνώμη που πονάω καρδούλα μου, αλλά έφυγες άδικα..συγνώμη που ήμουν ανήμπορος στο να σε σώσω…
Σ’ΑΓΑΠΩ, σε ΛΑΤΡΕΥΩ και ηδη μου λειπεις απο το πρωτο λεπτο. ❤️ 

Με ένα «χρυσό» άλμα στα 8,52μ που αποτελεί την καλύτερη φετινή επίδοση στον κόσμο και ρεκόρ αγώνων, ο Μίλτος Τεντόγλου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στον τελικό του μήκους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Μόναχο.

Πριν από τέσσερα χρόνια (2018) ήταν και πάλι πρώτος στην ίδια διοργάνωση, αλλά στο Βερολίνο με 8,25μ. και ίσως εάν γινόταν η διοργάνωση του 2020 που ματαιώθηκε λόγω Covid-19 να είχε κερδίσει ένα ακόμα χρυσό. Στο Τόκιο πέρσι στους Ολυμπιακούς Αγώνες το χρυσό το κέρδισε με άλμα στα 8,41μ και στο Παγκόσμιο του Όρεγκον φέτος ήταν 2ος με 8,32μ.

Δεν έκρυψε, μάλιστα, και τον επόμενο στόχο του, που είναι το παγκόσμιο ρεκόρ: «Το όνειρό μου είναι τα 9 μέτρα. Κάθε αθλητής του μήκους αυτό το νούμερο έχει στο μυαλό του. Ένα παγκόσμιο ρεκόρ (8,95μ του Αμερικανού Μάικ Πάουελ από το 1991, στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στο Τόκιο). Δεν είναι μακριά. Μισό μέτρο παραπάνω.. Ήταν ένας καλός αγώνας. Τον ευχαριστήθηκα. Είχα κερκίδα. Ήταν εδώ η οικογένειά μου, οι φίλοι μου, οι συναθλητές από την Εθνική ομάδα. Τους ευχαριστώ. Ήθελα το χρυσό, το ρεκόρ αγώνων, την καλύτερη επίδοση φέτος στον κόσμο. Αυτό θέλω στους αγώνες».

Ο Ολυμπιονίκης είχε άκυρη την πρώτη προσπάθεια, απογειώθηκε στα 8,23μ στη δεύτερη και 8,35μ στην τρίτη, για να φθάσει στα 8,52μ στο τέταρτο (ρεκόρ αγώνων και ρεκόρ σταδίου), ενώ άφησε την 5η και την 6η προσπάθεια.

Στη 2η θέση έμεινε ο Βρετανός Φίνκαμ-Ντιουκς με 8,06μ, ενώ 3ος με χειρότερη δεύτερη προσπάθεια ήταν ο Γάλλος Πομερί (8,06μ) και 4ος με την ίδια επίδοση ο Σουηδός Μονκλέρ.