Μωρέ, αφήστε με. Αφήστε με που σας λέω, καλά είμαι εγώ εδώ πέρα. Είναι ήσυχα -από αυτή την ησυχία την οποία έχω καιρό να αισθανθώ. Από αυτή την ησυχία που κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο πως την έχω ανάγκη, ίσως και περισσότερο από ποτέ.

Δε μιλάω πλέον, λέτε. Δεν αντιδρώ. Στην πλειοψηφία των πραγμάτων, δε μου κάνει τίποτε πλέον εντύπωση και φαίνεται. Ξέρετε τι άλλο φαίνεται επίσης; Η υπομονή μου που είναι λίγη και λήγει πλέον καθημερινά, σε επικίνδυνο βαθμό. Δεν έχω άλλη, ρε φίλε, στέρεψα, πώς το λένε;

Μα δε θα κάτσω πλέον να κάνω κουβέντα γι’ αυτό. Τόσες φορές το έκανα, με αυτήν την αναθεματισμένη την ελπίδα σύμμαχο κι είδα πού κατέληξα. Πόση φαιά ουσία πήγε τζάμπα, πόσος χρόνος σκορπίστηκε. Δε θα μιλήσω. Θα σκεφτώ και θα πράξω ανάλογα.

Κι όσο πιο πολύ σκέφτομαι, το συμπέρασμά μου δεν αλλάζει· απ’ όπου και να το πάρω, εκεί πάλι καταλήγω. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που με περιβάλλει δε με γεμίζει πλέον. Δεν έχει κάτι να μου πει, δε με ευχαριστεί. Είναι απλώς μια μάζα γεμάτη τυπικότητα, που γεμίζει το μάτι μόνο στο φαίνεσθαι και στη φανφάρα. Είναι μια μάζα με τυπικές ομιλίες που σπαταλάν το χρόνο, χωρίς να υπάρχει συζήτηση.

Μεταξύ μας τώρα, δε με ενδιαφέρει τι φάγατε χτες και τι ώρα πήγατε για ύπνο. Δε με απασχολεί σε ποιο μαγαζί θα πάτε και αυτό το Σάββατο, απλά για να λέτε πως πήγατε κάπου. Και φυσικά θα έχετε την απαίτηση να συμμετέχω κι εγώ σε αυτό το πανηγύρι. Δε θα έρθω· τρώω και μόνη μου πατατάκια στο σπίτι, χωρίς να μου τα κλέβετε κιόλας.

Η συζήτηση πού πήγε, μου λέτε; Από αυτές που συζητάμε για ιδέες, για όνειρα, για οτιδήποτε μας έρθει στο κεφάλι εκείνη την ώρα. Από αυτές που καταλήγεις να μιλάς για ώρες και νιώθεις το μυαλό σου να στροφάρει πιο γρήγορα, πιο έντονα. Από αυτές που νιώθεις το καρδιοχτύπι, τον ενθουσιασμό, την παρηγοριά και τη χαρά ταυτόχρονα ότι υπάρχουν κι άλλοι τρελοί σαν και σένα. Από αυτές που τις κάνεις σε ένα παγκάκι, δίπλα στη θάλασσα, μέσα στο αμάξι. Κρατάς ένα παγωτό, ένα σουβλάκι και μοιράζεσαι. Επικοινωνείς. Κι εγώ κρατάω αυτό. Την επικοινωνία, που πλέον δεν έχω με τους περισσότερους.

Κάποτε, τον παλιό καλό καιρό δεν έδινα σημασία και πέταγα κι ένα «δε βαριέσαι, μωρέ». Μα μεγάλωσα· και κυρίως άλλαξα. Αλλάζω μέρα με τη μέρα και το ίδιο κάνουν κι οι επιλογές μου. Και δε μου αφήνουν πλέον το ελεύθερο να είμαι ελαστική με οτιδήποτε με αδειάζει -και καλά κάνουν.

Όσο μένω, τόσο αδειάζω. Γιατί κανένας σας δε σπάει τη μοναξιά μου όταν μου προσφέρετε τις τυπικούρες, τα λόγια τα ανούσια, τις εγωιστικές συμπεριφορές. Κάνετε φασαρία. Η σιωπή μου λαμβάνεται σαν πρόσκληση για να συνεχιστεί η τυπική κουβέντα, που εγώ θέλω να σταματήσει. Κι η προτίμησή μου να απέχω απ’ όλο αυτό με χαρακτηρίζει ως παράξενη, μα τις περισσότερες φορές κακιά. Όχι απλά απέχω, αρνούμαι ξεκάθαρα να συμμετέχω. Θα κάτσω σπίτι μου, μόνη μου με τα βιβλία μου και τις σειρές μου και θα τα περάσουμε άψογα. Και σίγουρα πιο εποικοδομητικά.

«Ε, δε βαριέσαι μωρέ». Και τώρα αυτό το εννοώ πιο πολύ από ποτέ. Γιατί ξέρω ότι δεν είναι ελαστικό σαν όλα τ’ άλλα που είχα πει στο παρελθόν. Ας είναι, ας είμαι η παράξενη κι η κακιά. Τουλάχιστον δε θα αισθάνομαι άδεια. Δε θα αισθάνομαι μόνη. Δε θα νιώθω πως χάνω χρόνο άδικα. Δε θα νιώθω ότι μιλάω σε τοίχους. Δε θα νιώθω να πνίγομαι κάθε μέρα σε ένα βυθό γεμάτο βλακεία.

Εγώ κρατώ όλα αυτά και θα πάω σήμερα ήσυχα για ύπνο. Γιατί ξέρω ποιοι είναι όντως δίπλα μου. Γνωρίζω ποιοι είναι αυτοί που όντως με καταλαβαίνουν. Γνωρίζω ποιοι είναι αυτοί που έχουν να μου πουν και να μου μάθουν κάτι. Γνωρίζω κι εγώ κάποιους τρελούς σαν και μένα. Είναι εκείνοι που τρώνε σουβλάκι δίπλα μου, αναλύουν τον εξπρεσιονισμό κι είναι παρόντες στα εύκολα και στα δύσκολα· όχι όποτε τους βολεύει.

Κάθε μέρα που περνά μου κάνει ξεκάθαρο ότι μπορώ και καλύτερα. Μου δείχνει το τέλμα που υπάρχει σε όλο αυτό το δήθεν που μοιραζόμαστε. Μου δείχνει ότι η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους είναι ένα απ’ τα πιο σημαντικά πράγματα σ’ αυτό που λέγεται ζωή.

Και πάλι δεν έχω το περιθώριο και τη θέληση να αγνοήσω τίποτε απ’ όλα αυτά. Αυτό που πλέον θα αγνοώ είναι το τυπικό που μου δίνετε μαζί με το θόρυβο που κάνετε. Μπορώ και καλύτερα. Κι αυτά τα καλύτερα τα έχω βρει. Εγώ για εκεί οδεύω.

Γεια σας. Τα λέγαμε.

Μαμά, το ξέρω ότι μ’ αγαπάς. Ποτέ δεν αμφισβήτησα την αγάπη σου.

Ακόμα και τις φορές εκείνες που με μαλώνεις, ξέρω ότι η καρδιά σου είναι γεμάτη στοργή και τρυφερότητα για μένα.

Προσπαθείς να μου προσφέρεις όλα αυτά που έχω ανάγκη, ίσως και περισσότερα ακόμα. Είσαι πάντα δίπλα μου όταν σε χρειάζομαι και το χάδι σου είναι η πιο γλυκιά μου μυρωδιά.

Πολλές φορές, όμως, με βαραίνουν τα δικά σου όνειρα. Αυτό είναι το μόνο παράπονο που έχω από σένα.

Θέλεις να είμαι ο καλύτερος σε όλα. Στο σχολείο, στις ξένες γλώσσες, στον αθλητισμό. Μου βάζεις τις φωνές, με κάνεις να αμφισβητώ τις ικανότητές μου, να ντρέπομαι για τις αποτυχίες μου και να νιώθω ότι δεν μπορώ να φτάσω τα άλλα παιδιά με τα οποία με συγκρίνεις.

Προσπαθώ, όμως, μαμά.  Προσπαθώ πολύ. Αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα.

Δεν είμαι τέλειος, μανούλα. Κανένας δεν είναι τέλειος, αλλά είμαστε όλοι όμορφα διαφορετικοί. Αυτό μάς λένε οι δάσκαλοί μας στο σχολείο. Ούτε εσύ είσαι τέλεια, μαμά. Κάνεις κι εσύ λάθη και μου ζητάς πολλές φορές συγνώμη. Για μένα, όμως, είσαι η καλύτερη μανούλα του κόσμου.

Άσε με, σε παρακαλώ, να είμαι ο εαυτός μου. Δε μπορώ να είμαι ο καλύτερος σε όλα ούτε μπορώ να γίνω εγώ αυτό που εσύ δεν μπόρεσες. Δε θέλω να κουβαλήσω τα δικά σου ανεκπλήρωτα όνειρα, μαμά. Είναι βαριά για τους δικούς μου ώμους.

Θέλω απλά να με αγαπάς γι’ αυτό που είμαι. Γι’ αυτό που εσύ με έπλασες. Ένα παιδί μεγαλωμένο με την αγάπη και την τρυφερότητά σου, με τα δάκρυα και το χάδι σου.

Ένα παιδί που δεν είναι τέλειο, αλλά είναι μοναδικό και ξεχωριστό στα δικά σου μόνο μάτια.

Της Γεωργίας Ανδριώτου.

ΠΗΓΗ: www.anapnoes.gr

Ο π. Ανδρέας Κονάνος είναι ένας ιερωμένος ο οποίος έχει εξαιρετικά μεγάλη απήχηση στους νέους. Δεν είναι καθόλου τυχαίο εξάλλου το γεγονός πως στην προσωπική του σελίδα στο facebook ακολουθείται από 115.000 νέους ανθρώπους, ενώ όπου μιλάει, ο χώρος κατακλύζεται από εκατοντάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας. Ανέλαβε στην ενορία του φοιτητικές συναντήσεις, αγρυπνίες, ομιλίες, αλλάκαι διαλέξεις σε σχολές γονέων και πνευματικά κέντρα της Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Ο αρχιμανδρίτης, που είναι ιδιαίτερα αγαπητός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα-έκπληξη.

Το πολύ όμορφο κείμενο που ακολουθεί είναι από το βιβλίο του «Στο βάθος κήπος» και αξίζει πραγματικά να το διαβάσετε..

«Να λες στον άνθρωπό σου:
«Σ’ ευχαριστώ για όσα έχεις κάνει για μένα. Που υπάρχεις, που με βασανίζεις. Με βοηθάς να μαθαίνω να σε συγχωρώ»

Η αγάπη είναι το επιστέγασμα και η βάση. Αυτή σκεπάζει όλες τις αρετές. Είναι η ασφάλεια και η σιγουριά ότι πας καλά. Διότι, αν όλα αυτά τα κάνεις χωρίς αγάπη, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, δεν έχει νόημα. Διότι όλα αυτά τα βρίσκεις κι αλλού: σε αρχαίους φιλοσόφους, ρήτορες, ιδρυτές διάφορων φιλοσοφικών συστημάτων. Είχαν τιθασεύσει, ίσως, το «εγώ» τους, δεν έπιναν πολύ, δεν έτρωγαν, δεν κοιμούνταν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είχαν κι αγάπη.

Αγάπη να ‘χεις. Αγάπη να βγάζεις. Αγάπη ν’ αφήσεις. Κι όσοι θα έρχονται έπειτα από χρόνια κοντά στον τάφο σου και θα σε θυμούνται και θα σε φέρνουν στη σκέψη και στο μυαλό τους, θα λένε: «Α, αυτός ο άνθρωπος είχε αγάπη. Είχε καλοσύνη. Σε κανέναν δεν είπε κάτι κακό ούτε κράτησε σε κάποιον κακία. Λόγο για κάποιον δεν είπε. Δεν τον θυμάμαι να κατηγόρησε, να κατέκρινε. Ποτέ. Τα χέρια του, συνέχεια ελεημοσύνες. Το στόμα του έσταζε μέλι. Τα μάτια του, πάντα γεμάτα δάκρυα απ’ τον πόνο των ανθρώπων. Τα πόδια του πήγαιναν συνέχεια εδώ κι εκεί, σε αρρώστους και βασανισμένους».

Αυτό μ’ αρέσει πολύ. Είναι κάτι που ζηλεύω. Είναι το ανώτερο χάρισμα. Ετσι δεν λέει και η Αγία Γραφή; «Πίστη, ελπίδα κι αγάπη. Μείζων δε τούτων, η αγάπη». Το ανώτερο. Σήμερα μιλήσαμε για τα ανώτερα. Καλή δύναμη σου εύχομαι. Κάνε ένα βήμα ν’ αγαπήσεις, να χαρείς, να νιώσεις τον πλούτο αυτής της ομορφιάς μες στην ψυχή σου. Και μην πληγώνεσαι αν δεν σ’ αγαπούν. Δεν αξίζει να στενοχωριέσαι αν δεν σε αγαπούν.

Μην ασχολείσαι με το πώς σου φέρονται οι άλλοι, διότι θα αρρωστήσεις. Μάθε εσύ ν’ αγαπάς. Ανεξαρτήτως του τι κάνουν οι άλλοι. Μάθε εσύ -σαν τον Θεό- να δίνεις. Σαν τον ήλιο να λάμπεις. Ασε τους άλλους. Αν δεν σ’ αγαπούν, δεν πειράζει. Γιατί ούτε κι εσύ αγαπάς πάντα. Αν μάθεις την τέλεια αγάπη, τότε θ’ αγαπάς. Ωσπου να μάθεις, κάνεις λάθη. Ετσι είναι οι άνθρωποι. Μην περιμένεις πολλά απ’ τους ανθρώπους.

Μην απαιτείς και λες: «Εγώ σ’ αγάπησα. Τώρα θέλω κι εσύ να μ’ αγαπάς». Μην κινείσαι έτσι. Εσύ θα τρέφεσαι απ’ αυτή την πηγή, που θα βγαίνει από μέσα σου. Κι αν οι άλλοι σου ανταποδώσουν την αγάπη, θα ‘ναι ωραία. Αν δεν σου την ανταποδώσουν, δεν πειράζει. Μην γκρινιάζεις, γιατί μετά χάνεις αυτό το καλό που κάνεις και είναι μισό. Εσύ θ’ αγαπάς. Αγάπη, αγάπη, αγάπη. Ωραία λέξη. Καλή δύναμη.

Και γράψε αυτή τη λέξη στην καρδιά σου. Λέγε τη και με το στόμα σου. Και πες τη και σήμερα σε κάποιον. Πες τη στο παιδί σου, στη γυναίκα σου, στον άντρα σου, πες τη στα αδέλφια σου. Σε παρακαλώ, σήμερα βρες κάποιον και πες του τη λέξη «σ’ αγαπώ». Σ’ εμένα μην την πεις πάλι. Διότι εγώ το ξέρω. Μου την έχεις ξαναπεί τόσες φορές. Πες την όμως και σε κάποιους που δεν την έχεις πει, γιατί δυσκολεύεσαι. Εκεί θέλω να το πεις. Κι αν σε κοροϊδέψουν και λίγο, δεν πειράζει.

Συνέχισε να τη λες έπειτα από μέσα σου. Μην τη λες με τρόπο που να προκαλείς. Να λες στον άνθρωπό σου: «Σ’ αγαπώ και σ’ ευχαριστώ για όλα όσα έχεις κάνει για μένα. Σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις. Που με βοηθάς. Που με στηρίζεις. Που με βασανίζεις. Και με βοηθάς και με τον τρόπο αυτό να μαθαίνω. Και με βοηθάς να σε υπομένω, να σε συγχωρώ»».

*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος»