Ακόμα δεν πρόλαβε να τελειώσει ο τελικός του «Survivor» και η Ασημίνα μαζί με τον Χρήστο Δάντη άρπαξαν την ευκαιρία να φύγουν εκτός Αθηνών προκειμένου να απολαύσουν τον έρωτά τους μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα…

Όχι και τόσο αδιάκριτα… αφού τους εντοπίσαμε σε παραλία της Σάμου. Δείτε τους να απολαμβάνουν τον ήλιο και τη θάλασσα ο ένας δίπλα στον άλλον…

Τα σχόλια δικά σας…

Πηγή: nassosblog

Τον 30χρονο Ιβάν, τον δεύτερο διασωθέντα αγνοούμενο στην παραλία Μύτη στο Ποσείδι Χαλκιδικής, επισκέφτηκε η δήμαρχος Κασσάνδρας Αναστασία Χαλκιά και φωτογραφήθηκε με τον πατέρα του τυχερού άντρα μαζί με την παιδική μπάλα που τον έσωσε 18 ώρες στη θάλασσα.

Μάλιστα, η κυρία Χαλκιά βγήκε φωτογραφία με τον πατέρα του Ιβάν και τη μπάλα που κρατούσε ο νεαρός σε όλη τη συγκλονιστική περιπέτειά του.

Το χρονικό της διάσωσης η σανίδα του σερφ παιδική μπάλα της σωτηρίας

Το μεθοδευμένο κολύμπι, οι στάσεις ανάπαυλας αλλά και μια παιδική μπάλα που βρήκε μεσοπέλαγα ήταν αυτά που έσωσαν τη ζωή του 30χρονου Ιβάν, αφού τον κράτησε στην επιφάνεια του νερού για πάρα πολλές ώρες δίνοντάς του πολύτιμες ανάσες ξεκούρασης για να μη λυγίσει από την εξουθενωτική, πολύωρη κολύμβηση σχεδόν 18 ωρών.

Στην καλή φυσική κατάσταση αλλά και στην ψυχραιμία του αποδίδει η δήμαρχος Κασσάνδρας, Αναστασία Χαλκιά, το γεγονός πως ο άνδρας εντοπίστηκε ζωντανός. “Είναι πραγματικά τρομερό το ότι παρέμεινε ζωντανός, ενώ ήταν πάνω από 18 ώρες στη θάλασσα.

Η δήμαρχος ευχαρίστησε τόσο τους εθελοντές όσο και όλους του αλιείς που συμμετείχαν στην τεράστια αυτή επιχείρηση, ενώ έκλεισε με την ελπίδα να βρεθεί σώος και ο τρίτος αγνοούμενος.

Ο νεαρός μετέβη στο κέντρο Υγείας Κασσάνδρας προκειμένου να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες. Σύμφωνα με πληροφορίες, είναι καλά στην υγεία του αλλά είναι ιδιαίτερα καταπονημένος και αφυδατωμένος. Παρ’ όλα αυτά, η διάθεσή του είναι πολύ καλή.

Ο 30χρονος εντοπίστηκε από το ελικόπτερο της Πολεμικής Αεροπορίας που συμμετείχε στις έρευνες να πλέει προς Κατερίνη. Άμεσα ενημερώθηκε φορτηγό πλοίο σημαίας Γιβραλτάρ που έπλεε στα ανοιχτά της Νέας Σκιώνης και είχε δεσμευτεί από το υπουργείο Ναυτιλίας για τις ανάγκες των ερευνών εντοπισμού των αγνοουμένων. Το πλήρωμα του φορτηγού πλοίου περισυνέλεξε τον 30χρονο.

Ο άνδρας εντοπίστηκε περίπου 14 με 15 ναυτικά μίλια νότια νοτιοδυτικά της χερσονήσου της Κασσάνδρας.

Δείτε τις εικόνες:

Στις έρευνες μετείχαν ο πατέρας και ο αδερφός του

Αξίζει να σημειωθεί στο σημείο είχαν μεταβεί από το πρωί ο πατέρας και ο αδερφός του 30χρονου, οι οποίοι και συνέδραμαν τις έρευνες με το σκάφος των εθελοντών του ΟΦΚΑΘ.

Οι έρευνες συνεχίζονται για τον εντοπισμό του τρίτου άτομου που είχε παρασυρθεί από τα θαλάσσια ρεύματα στην περιοχή της αμμόγλωσσας Μύτη, στο Ποσείδι, ενός 28χρονου συμπατριώτη των διασωθέντων, που είχαν επισκεφθεί τη Χαλκιδική για διακοπές και για το πάρτι γενεθλίων του ενός εξ αυτών.

Πηγή: Voria.gr, Thestival.gr, Thes.gr

Μια μαμά περιγράφει πώς η αρχικά ζεστή σχέση που είχε με τη νονά του παιδιού της, για λόγους ασήμαντους που και η ίδια δυσκολεύεται να καταλάβει, οδηγήθηκε στο να νιώθουν σήμερα, εκείνη με τη φίλη της, δύο ξένες. Και είμαστε βέβαιοι, ότι δεν είναι η μόνη μαμά που έχει αυτό το παράπονο από τους ανάδοχους του παιδιού της…

«Μέναμε στην ίδια πολυκατοικία. Γίναμε γρήγορα φίλες, γιατί εγώ ακόμα τότε ήμουν ελεύθερη και εκείνης η κόρη πήγαινε στο Δημοτικό, οπότε τα πρωινά, αφού την άφηνε στο σχολείο, ερχόταν στο σπίτι μου για καφέ. Εγώ τότε δούλευα, απογεύματα μόνο, ως κομμώτρια. Καμιά φορά της έβαφα και τα μαλλιά. Την ένιωθα σαν μεγάλη μου αδερφή. Δύο χρόνια μετά την πρώτη μας γνωριμία παντρεύτηκα. Δυσκολεύτηκα να μείνω έγκυος και εκείνη ήταν που με πήγε σε δύο διαφορετικούς γιατρούς, μέχρι να βρούμε τι φταίει. Τελικά, έπειτα από πολλές δυσκολίες, κατάφερα να φέρω στον κόσμο την κόρη μου. Θεώρησα υποχρέωσή μου να την «χρίσω» νονά της –ο άντρας μου συμφώνησε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Τα πρώτα χρόνια, όσο η κόρη μου ήταν ακόμα μωρό, είχε συχνές επαφές με τη νονά της. Βοηθούσε σίγουρα το ότι μέναμε στην ίδια πολυκατοικία. Όσο η κόρη μου μεγάλωνε -παραδέχομαι, ήταν ζωηρό παιδάκι- η νονά μας άρχισε να την αποφεύγει με την δικαιολογία ότι η κόρη της είχε πλέον πολύ διάβασμα για το σχολείο και η μικρή μου ενοχλούσε. Σταμάτησα κι εγώ να της την πηγαίνω τόσο συχνά.

Δημιουργήθηκε μια παρεξήγηση μεταξύ μας, όταν σε κάποια γενέθλια της μικρής δεν κατάφερε να έρθει. Αργότερα ψυχραθήκαμε λίγο περισσότερο, γιατί ο άντρας της σταμάτησε να ψωνίζει κρέας από το μαγαζί του δικού μου. Ξέρω σίγουρα ότι θύμωσε μαζί μου, γιατί δεν στάθηκα όσο έπρεπε στο πλευρό της όταν έσπασε το χέρι της σε 3 σημεία και δεν είχε καμία βοήθεια, όμως τότε είχα πλέον δύο παιδιά κι έτρεχα και δεν έφτανα όλη μέρα.

Λίγο πριν η κόρη μου κλείσει τα 6 η νονά, με την οικογένειά της, μετακόμισαν σε άλλη γειτονιά. Δεν μου είπε καν πού ακριβώς πήγανε. Απλά μου το ανακοίνωσε πεταχτά κάποια στιγμή που τη συνάντησα τυχαία στο ασανσέρ. Ήταν από τις τελευταίες φορές που την είδα. Πλέον έχουμε να συναντηθούμε περίπου 10 χρόνια. Δεν έχω κάνει καμία προσπάθεια να την προσεγγίσω –δεν το κρύβω. Όμως… εκείνη ως νονά, δεν έχει ανάγκη να δει το βαφτιστήρι της; Το πνευματικό της παιδί; Που όλα αυτά τα χρόνια δεν σταματούσε να ρωτάει για εκείνη; Που ακόμα και σήμερα που είναι μεγάλη κοπέλα, δεν έχει καταλάβει γιατί εκείνη δεν έχει νονά, ενώ όλα τα υπόλοιπα παιδιά έχουν;

Μερικές φορές αναρωτιέμαι, αν εκείνη σκέφτεται τα ίδια.

Της λείπει άραγε η μικρή;

Αναρωτιέται ποτέ πώς να έχει γίνει; Αν ψήλωσε, αν πάχυνε, αν είναι καλή μαθήτρια; Αν έχει φίλες, αν έχει χόμπυ, τι θέλει να σπουδάσει;

Ένοιωσε, άραγε, κάποιο Πάσχα άσχημα που η κόρη μου δεν έλαβε από τη νονά της το παραμικρό δώρο; Που αναγκάζεται πλέον ο νονός του γιου μου, τον οποίον επιλέξαμε να είναι ο αδερφός του άντρα μου για να μη μας «φύγει» κι αυτός, να αγοράζει κάθε φορά δύο δώρα;

Αναρωτιέμαι, επίσης, με τι καρδιά εγκαταλείπεις έτσι ένα μικρό παιδί; Και γονιός να μην είσαι (που εκείνη ήταν) δεν μπορεί να αδιαφορείς εντελώς για το κενό που αφήνεις πίσω σου, για τα συναισθήματα απογοήτευσης που προκαλείς.

Ακόμα κι αν δεν ζήτησες εσύ να γίνεις νονός, αλλά κατά κάποιον τρόπο ο ρόλος σου “φορτώθηκε”, δεν παύεις να είσαι έστω ηθικά δεσμευμένος απέναντι στο παιδί. Και δεν θα αναφερθώ στον θρησκευτικό “όρκο” που δίνεις ενώπιον Θεού και μαρτύρων, να συμβάλλεις πνευματικά στην ανατροφή του, αλλά στην ανθρώπινη, ουσιαστική παρουσία που «απαιτεί» αυτός ο ρόλος και που πίστευα πως ήθελες κι εσύ να έχεις.

Μπορεί, βέβαια, να φταίω κι εγώ. Να έκρινα λάθος. Να θεώρησα ότι θα στεκόσουν πάντα στο πλευρό μας -στο πλευρό της- όπως στάθηκες, προκειμένου να έρθει στον κόσμο. Και ότι επειδή ήσουν ήδη μαμά (αφοσιωμένη μαμά) και με σχετική οικονομική άνεση, δεν θα σε επιβάρυνε με κάποιον τρόπο η νέα αυτή ευθύνη σου. Ίσως να σου επιβλήθηκα με απαιτήσεις, στις οποίες τελικά να μην είχες διάθεση να ανταποκριθείς. Μπορεί απλά να μετάνιωσες –για λόγους που δεν θα μάθω, μάλλον, ποτέ.

Αν, πάντως, τύχει να φτάσει στα χέρια σου αυτό το γράμμα. Ή έστω αν διαβαστεί από κάποιον άλλο νονό που ίσως δεν έχει πάρει τον ρόλο του πολύ στα σοβαρά, να ξέρεις ότι δεν σου κρατάω κακία. Η κόρη μου μεγάλωσε και χωρίς εσένα. Της είπα την αλήθεια –“η νονά σου εξαφανίστηκε”, και έτσι έπαψε κι εκείνη να ρωτά. Κι όση πικρία κι αν νιώθω μέσα μου για τη στάση σου, οφείλω να σου αναγνωρίσω κάτι: Μπορεί να μη στάθηκες αντάξια του ρόλου σου, μπορεί να μην ανταποκρίθηκες, όπως συνηθίζουν οι νονές, στην ευθύνη, όμως η κόρη μου πήρε από εσένα ένα σκληρό αλλά καλό μάθημα. Ότι στην πραγματική ζωή δεν υπάρχουν νεράιδες που φτιάχνουν άμαξες από κολοκύθες και πλουμιστά φορέματα από κουρέλια. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που μένουν ή φεύγουν, συχνά χωρίς να είναι στο χέρι σου να τους σταματήσεις. Άνθρωποι διαφορετικοί από εμάς. Άνθρωποι με αδυναμίες. Και άνθρωποι που με τον τρόπο τους μας μαθαίνουν πώς να ΜΗΝ είμαστε.»

Πηγή: mama365

Ο μικρός Πολυχρόνης Ταγάρας επιστρέφει στην Ελλάδα – Στις 19 Ιουλίου θα προσγειωθεί με τους γονείς του στην Θεσσαλονίκη. Για τα χαρμόσυνα νέα ενημέρωσε μέσω facebook, η μητέρα του

Να σημειώσουμε ότι οι γονείς του μικρού Πολυχρόνη δώρισαν απινιδωτές σε Αχινό και Τριανταφυλλιά

Οι γονείς του μικρού Πολυχρόνη Ταγάρα 17 μηνών σήμερα ο οποίος έδωσε τον δικό του αγώνα ζωής πριν λίγο καιρό καθώς αντιμετώπιζε σοβαρό καρδιακό πρόβλημα, γνωρίζοντας πόσο σημαντική είναι η λειτουργία της καρδίας και θέλοντας να συνεισφέρουν και αυτοί από πλευράς τους στο γενικό καλό της ζωής των πολιτών προσφέρουν μέσω του συλλόγου Αγάπη Βασιλική Κόμνου από έναν απινιδωτή στα χωριά καταγωγής του: Αχινό & Τριανταφυλλιά. Η πρόεδρος του συλλόγου Ελένη Τσιώνη μιλώντας στο ΕΠΙΛΟΓΕΣ εξηγεί την λειτουργία του συλλόγου καθώς και τη σπουδαιότητα του να γνωρίζουν οι πολίτες να προσφέρουν Α’ βοήθειες και γνώσεις κάρδιο αναπνευστικής αναζωογόνησης

Δείτε την ανάρτηση της Χρύσας Μασμανίδου:

Καλημέρα από Βοστώνη ακόμα, 19/7/22 όμως πρώτα ο Θεός, θα προσγειωθούμε Θεσσαλονίκη! Ναι, κλείσαμε ήδη τα εισιτήρια! Στο αεροδρόμιο θα μας υποδεχτούν οικογενειακοί φίλοι που δεν είναι άλλοι από την αξιότιμη οικογένεια Κόμνου. Ο Τάκης Κόμνος και η σύζυγος του Ελένη Τσώνη( Πρόεδρος του Συλλόγου Αγάπη Βασιλική Κόμνου).

– Μεγάλη μας χαρά και μεγάλη μας τιμή!
Και μάλιστα, ήταν εκεί μαζί μας στην αναχώρηση του συγκεκριμένου ταξιδιού στις 13/6 για να μας εμψυχώσουν και να μας δώσουν τη θετική τους ενέργεια. Έτσι, για την ιστορία!
Ο Τάκης και η Ελένη δημιούργησαν τον Σύλλογο αυτό μετά την απώλεια της 15χρονης κόρης τους…Η Βασιλική, ένα κορίτσι υπόδειγμα προσωπικότητας, όμορφο, χαμογελαστό, ένα κορίτσι της άθλησης, προδόθηκε απ’ την καρδούλα του κι άφησε πίσω 2 γονείς κι έναν αδερφό, τον Δημήτρη, να κρατούν τις οικογενειακές αναμνήσεις σαν κόρη οφθαλμού…Μέσα σε αυτήν την οδυνηρή κατάσταση που το βάρος της απώλειας δεν ζυγίζετε και δεν οριοθετείται, οι γονείς θέλησαν να δημιουργήσουν τον Σύλλογο με το όνομα του παιδιού τους ώστε να μείνει η μνήμη της Βασιλικούλας μας αναλλοίωτη στο χρόνο…με σκοπό και κύριο μέλημα να αφήσουν έργο ως κληρονομιά στον συνάνθρωπο!

Η στιγμή που μπορεί να προδοθεί κάποιος απ’ την καρδιά του, πολλές φορές, έρχεται απροείδοποιητα…είναι μια στιγμή κι όμως μπορεί να αποβεί μοιραία…Προσπαθούν λοιπόν να αφυπνίσουν όλους εμάς ώστε το φορτίο της απώλειας δικού μας ανθρώπου να μην σηκωθεί στους ώμους μας όπως οι ίδιοι κουβαλούν το δικό τους φορτίο και γνωρίζουν περισσότερο απ τον καθένα τι σημαίνει να φεύγει απ τη ζωή ένα 15χρονο παιδί, το δικό σου παιδί!
Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε δυστυχώς εμείς οι έξω είναι ότι μπορεί να γίνουμε οι από μέσα!

Εγώ προσωπικά, ίσως επειδή πλησίασα τόσο κοντά, κι έζησα την απόγνωση, έχω ενσυναίσθηση…κι αν στάθηκα τυχερή να αναπνέω χαμογελαστά είναι γιατί ο Θεός είχε στα σχέδια του να συνεχίσει να πάλλεται η καρδιά του Πολυχρονάκου…Ένα θαύμα που το ζω και ακόμα δεν έχω συνέλθει παρα την θετική εξέλιξη της υγείας του 17 μηνών γιου μου…

Είναι τόσο δύσκολο και επώδυνο να παλεύεις μεταξύ ζωής και θανάτου…κι είναι πολλά αυτά που μπορώ να πω και να εκφράσω για καταστάσεις, πρόσωπα και στιγμές από την ημερομηνία γέννησης του Πολυχρόνη και μέχρι σήμερα…που εύχομαι ολόψυχα καμία μάνα και κανένας πατέρας να μην κληθεί να περπατήσει σε τέτοιο σκοινί ξανά, μονοπάτια της ζωής που σου χαλούν τον ύπνο, σου στερούν το χαμόγελο, εξαντλούν την ψυχή σου, σε επισκιάζουν και σε οδηγούν να υπερβείς τον εαυτό σου…

Αυτό που εκφράζει η λεξη “

μπράβο” και η λεξη “

συγχαρητήρια” είναι το λιγότερο που ενδιαφέρει τις οικογένειες με τέτοιο υπόβαθρο! Όλοι στην ίδια θέση το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό.

Να χαίρεστε που απέχετε από όλο αυτό…Όμως, δείτε, ακούστε, μάθετε και παραδειγματιστείτε για να μπορέσετε να προστατευτείτε και να προστατεύσετε!

Υπάρχουν κρυφές καρδιακές ασθένειες σε φαινομενικά υγιή παιδιά…

Και οι 3 αξιόλογοι πανελλήνιοι σύλλογοι για παιδιά με καρδιοπάθειες 1) Παιδικές Καρδιές με πρόεδρο την Κα Τσικριτσίδου 2) Η καρδιά του παιδιού με πρόεδρο την Κα Κορτσιδοπούλου και 3) Αγάπη Βασιλική Κόμνου με πρόεδρο την Κα Τσώνη το γνωρίζουν αυτό. Συστήνουν απ’ όσο ξέρω, επίσκεψη σε παιδοκαρδιολόγο προληπτικά. Και φυσικά, εντρυφόντας στα περί καρδιάς καταννοώ απόλυτα την παρότρυνση τους αυτή και την επικροτώ!!!

Η προσφορά των απινιδωτών κι ότι άλλο αποφασίσαμε να γίνει ως δωρεά όπως και το επικείμενο σεμινάριο δεν είναι μια διαδικασία ενεργοποίησης για ακούσματα που “χαϊδεύουν τα αυτιά” και “κορδώνουν πρόσωπα”! Και με λυπεί ιδιαίτερα το γεγονός πως δεν υπάρχουν οι αναμενόμενες συμμετοχές ακόμα! Για εμένα , η συμμετοχή σας θα ήταν η δική μου χαρά…

Εγώ κι ο Τάσος είχαμε δηλώσει και πληρώσει τη συμμετοχή μας σε σεμινάριο τον φετινό Φλεβάρη και λόγω νόσησης από covid-19 δεν παρευρέθηκαμε. Μετά λόγω την πλέον γνωστής σε σας κατάστασης δεν υπήρξε κατάλληλος χρόνος για να διεκπεραιωθεί. Ήρθε λοιπόν η ώρα, μαζί με κάποιους από εσάς, να υλοποιήσουμε αυτήν μας την ανάγκη…για εμάς, για εσάς, για τις μικρές μας κοινωνίες…ένας απινιδωτής χωρίς γνώσεις για τη χρήση του δεν έχει καμία αξία και κανένα λόγο να υπάρχει τοποθετημένος οπουδήποτε! Εάν κάποιος αντιλαμβάνεται τα ωραία ελληνικά μου, (φημίζομαι για αυτό ) αντί για σχόλια του τύπου “

μπράβο” να γράψει τη φράση: θα συμμετέχω και αυτός ο λόγος να τηρηθεί ώστε να έχουμε όλοι μερίδιο σε αυτήν την προσφορά για τον συνάνθρωπο!

Αξιότιμοι Πρόεδροι των χωριών Αχινού( Κε Ανέστης Κεμανιτζόγλου ) και Τριανταφυλλιάς (Κε Adam Theodoridis ) παρακαλώ πολύ να μεριμνήσετε για την υλοποίηση αυτού του έργου.

Σας ευχαριστούμε