Η «εξέλιξη του γραφείου» είναι ένα βίντεο που κυκλοφορεί στο internet και δείχνει τον αντίκτυπο που έχει η τεχνολογία στη ζωή μας τα τελευταία 35 χρόνια.
Ένα γραφείο γεμάτο από χαρτιά, ατζέντες, ημερολόγια, αρχειοθήκη, συσκευή φαξ κλπ, με την πάροδο του χρόνου και την είσοδο του υπολογιστή να αλλάζει. Σταδιακά όλα τα περιφερειακά εργαλεία εξαφανίζονται από το χώρο του γραφείου και μπαίνουν στο υπολογιστή.
Σ’ ένα βίντεο περίπου 90′ δευτερολέπτων καταγράφεται η αλλαγή του ανθρώπινου είδους εκατομμύρια χρόνια μετά την εμφάνισή του στη Γη.
Ο καλλιτέχνης παλαιοντολογίας John Gurche έχει ξοδέψει πολλά χρόνια μελετώντας τα οστά των προγόνων του ανθρώπου, δημιουργώντας έτσι την πιο ακριβή εικόνα της ανθρώπινης εξέλιξης.
Εκατομμύρια χρόνια μέσα σε 90 δευτερόλεπτα, παρουσιάζοντας το πως το ανθρώπινο πρόσωπο με μορφή πιθήκου στο πρώτο καρέ, καταλήγει στο πρόσωπο του ίδιου του καλλιτέχνη στο τελευταίο.
Η πολυαναμενόμενη ταινία της DC είναι γεγονός και πλήθος κόσμου την έχει ήδη δει και εντυπωσιαστεί από την παραγωγή. Ο λόγος προφανώς για τη Wonder Woman, που έχει κάνει ήδη πάταγο μέσα σε λίγες μόνο μέρες!
Με αφορμή, λοιπόν, την επιτυχία της ταινίας, αποφασίσαμε να σας δείξουμε την εξέλιξη του χαρακτήρα από το 1967, μέχρι και σήμερα. Όχι, δε θα δείτε μόνο κινηματογραφικές ταινίες, αλλά και καρτούν, τηλεοπτικές σειρές, αλλά και… παρωδίες, όπως στο South Park και το Lego Batman.
Κατα καιρούς έχουμε δει πολλές παλιές φωτογραφίες γνωστών ηθοποιών, τραγουδιστών και γενικά μεγάλων σταρ που μας κάνουν εντύπωση το πόσο πολύ έχουν αλλάξει ή το πώς έχουν παραμείνει ίδιοι.
Από τον Harrison Ford μέχρι την Madonna, και από τον Morgan Freeman μέχρι τον Keith Richards, ας δούμε πως φέρθηκε ο χρόνος σε μερικούς από τους μεγαλύτερους σταρ των περασμένων δεκαετιών.
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως έμοιαζαν τα πρώτα λογότυπα μεγάλων εταιρειών;Ήρθε η ώρα να σας λυθεί η απορία! Τα λογότυπα εξελίσσεται, το ίδιο και ο σχεδιασμός τους, οπότε και τα μεγαλύτερα παγκόσμια εμπορικά σήματα δεν θα μπορούσαν να μην έχουν υποστεί αλλαγές.
Κάποια άλλαξαν τελείως κατεύθυνση και σχεδιαστικό στυλ και άλλα έγιναν πολύ πιο μινιμαλιστικά, για να συνάδουν με τις τάσεις στον σχεδιασμό της εποχής. Ωστόσο, τα πρώτα λογότυπα των μεγάλων εταιριών είναι τόσο μα τόσο θρυλικά, που ξυπνούν καθετί νοσταλγικό μέσα μας.
Στον «Ηλία του 16ου», στη remake εκδοχή της ιστορικής ταινίας, έπαιζε τον ρόλο του μακαρίτη του Χατζηχρήστου που μοίραζε χαστούκια, ανελέητα, στον έρμο τον Θανάση Βέγγο – μακαρίτης και αυτός, δυστυχώς. Ο Χατζηχρήστος και δεκαετίες μετά ο Φιλιππίδης ερμήνευσαν τον ρόλο του αγαθιάρη παράνομου που παρίστανε τον αφελή «μπατσούλη». Με αυτή τη λαϊκή αφέλεια, την τόσο χαρακτηριστική στη μανιέρα του Πέτρου Φιλιππίδη (στο 50/50 ήταν απόλυτα εμφανής, αλλά στην ταινία «Εφάπαξ» στήθηκε όλος ο ρόλος γύρω από αυτή τη λαϊκή φάτσα με το αφελές χαμόγελο).
Η «μανιέρα» όμως φαίνεται πως ήταν η βιτρίνα. Πίσω από την αφέλεια στο «Εφάπαξ» κρυβόταν, κατά το σενάριο, ένας «ακάματος και με προσόντα εραστής».
Στην αληθινή ζωή τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά. Οι δημόσιες και επώνυμες πια καταγγελίες περιγράφουν έναν ηθοποιό και σκηνοθέτη ο οποίος τις τελευταίες δεκαετίες επιδιδόταν συστηματικά και ατιμωρητί στη σεξουαλική παρενόχληση έως και κακοποίηση των γυναικών, νεαρών ή μεγαλύτερων σε ηλικία, ηθοποιών που χτύπησαν την πόρτα του για μία δουλειά.
Στην αρχή καταγράφτηκαν οι αόριστες καταγγελίες της Τζένης Μπότση, Αγγελικής Λάμπρη και Λουκίας Μιχαλά για τον σκηνοθέτη και ηθοποιό Κώστα Σπυρόπουλο, ο οποίος, κατά τις καταγγελίες, συνήθιζε να παρενοχλεί τις «νεόφερτες» για οντισιόν. Μετά κατακλύστηκε το διαδίκτυο από το ρεπορτάζ για τον «κύριο Πάρτον». Ακολούθησε η δημόσια και επώνυμη καταγγελία της Νάνσυ Μάρκου, πρώην ηθοποιού, κατοίκου Λονδίνου, η οποία βίωσε μία πολύ σκληρή και απάνθρωπη εμπειρία με τον Πέτρο Φιλιππίδη και μάλιστα σε πολύ τρυφερή ηλικία.
Ο ηθοποιός είχε φροντίσει, πριν σκάσουν τα πρώτα, έστω και ανώνυμα, προειδοποιητικά πυρά, να στείλει παντού ένα εξώδικο απαγορεύοντας σε εκπομπές, τηλεοπτικούς σταθμούς και ραδιοφωνικές παραγωγές να ασχολούνται με το όνομά του. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο ιδιωτικό θεραπευτήριο «Υγεία» μετά από λιποθυμικό επεισόδιο. Το βράδυ της ίδιας ημέρας, η οικογένειά του -και όχι ο θεράπων γιατρός του ή το ιδιωτικό νοσοκομείο- εξέδωσε ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία ο Πέτρος Φιλιππίδης παρουσίασε συμπτώματα εγκεφαλικού επεισοδίου. Έκτοτε ουδέν νεότερον.
Στο μεταξύ και την Τετάρτη που μας πέρασε κυκλοφόρησε έντονα η πληροφορία πως 17 γυναίκες θα κατέθεταν επωνύμως καταγγελία κατά του ηθοποιού στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών. Στο μεσοδιάστημα παρενέβη ο πρόεδρος του Πειθαρχικού του Σωματείου, ο γνωστός ηθοποιός Πασχάλης Τσαρούχας, ο οποίος ανακοίνωσε πως έχουν υποβληθεί περισσότερες από 1.000 καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση και κακοποίηση στον χώρο του θεάτρου, του κινηματογράφου και των παραγωγών τηλεοπτικών σίριαλ. Ο αριθμός καταγγελιών είναι εντυπωσιακός και αποκαλύπτει το μέγεθος, ηθικό και νομικό, του προβλήματος.
Η πρώτη ομοβροντία
Την Πέμπτη το απόγευμα ακούστηκε η πρώτη ομοβροντία. Τρεις γυναίκες, η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, η Λένα Δροσάκη και η Πηνελόπη Αναστασοπούλου διάβηκαν τον Ρουβίκωνα και κατέθεσαν στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών επωνύμως και ενυπογράφως καταγγελία κατά του Πέτρου Φιλιππίδη για προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας των τριών αυτών ηθοποιών. Καλά πληροφορημένες πηγές που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα στον καλλιτεχνικό κόσμο κατέληξαν την Πέμπτη το βράδυ στο συμπέρασμα πως θα ακολουθήσουν και οι άλλες 14 επώνυμες και ενυπόγραφες καταγγελίες.
Τα «χαστούκια» δεν πέφτουν πια στον ταλαίπωρο τον Βέγγο από έναν φοβισμένο Χατζηχρήστο. Δεν έχουμε να κάνουμε με σινεμά. Μιλάμε για μία αδυσώπητη πραγματικότητα, όπου ένας πολύ γνωστός ηθοποιός και θιασάρχης, που πρωταγωνιστεί εδώ και δεκαετίες στο σανίδι, τον κινηματογράφο και στα τηλεοπτικά σίριαλ, ένα άτομο που επιλέγεται για συγκεκριμένους λόγους ως κεντρικό πρόσωπο σε τηλεοπτικές διαφημίσεις, βρίσκεται στο επίκεντρο ενός μείζονος σημασίας ηθικού και ποινικού σκανδάλου μεγατόνων. Υπάρχουν ποινικές προεκτάσεις διότι πολλά από τα αδικήματα τα οποία καταγγέλλονται δεν έχουν παραγραφεί, οπότε έχει πολλή δουλειά μπροστά του ο εισαγγελέας.
Σε πρώτη φάση αναμένεται η συλλογική αντίδραση στα καταγγελλόμενα στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, του οποίου το διοικητικό όργανο συνεδριάζει εκτάκτως την Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου για να εξετάσει την καταγγελία των Παπαχαραλάμπους, Δροσάκη και Αναστασοπούλου. Εκκρεμεί το βασικό αίτημα που υπέβαλαν και οι τρεις γυναίκες για άμεση διαγραφή του Πέτρου Φιλιππίδη από το συνδικαλιστικό σωματείο. Αντιλαμβάνεται και ο πλέον ανίδεος πως ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα έχει σοβαρές επαγγελματικής φύσεως επιπτώσεις.
Εντοπίστηκαν ωστόσο και φωνές οι οποίες δεν υιοθετούν αυτή την πρακτική καταγγελιών. Ο Σταμάτης Φασουλής φερειπείν εξέφρασε μία κλασική (παραδοσιακή) και εν πολλοίς αποπροσανατολιστική άποψη περί καταγγελιών, η οποία καλύπτεται πίσω από το δόγμα: «Αν διαθέτει κανείς στοιχεία, τότε να αποταθεί στον εισαγγελέα». Πρόκειται για μία άποψη η οποία εκτονώνει τις πιέσεις και παραπέμπει τις εξελίξεις στις καλένδες. Η ώρα του εισαγγελέα έρχεται αργότερα. Μετά την αποκάλυψη του «αθέατου κόσμου».
Αυτή η αλληλουχία γεγονότων και εξελίξεων παρατηρήθηκε και με το κίνημα # METOO στις ΗΠΑ ή τη Μεγάλη Βρετανία, όπου προηγήθηκαν οι δημόσιες και επώνυμες καταγγελίες μέσω social media (τα οποία τόσο κάθετα απορρίπτει ο Σταμάτης Φασουλής) και στη συνέχεια ανέλαβε δράση η Δικαιοσύνη. Άλλωστε πώς αλλιώς θα ανοίξουν τα στόματα και με ποιoν τρόπο θα καταλαγιάσει ο φόβος;
Το πρωί της 1ης Ιουνίου 1998 ο καθηγητής φιλολογίας, Δημήτρης Λιαντίνης έφυγε από το σπίτι του στη Ν.Κηφισιά. Στο γραφείο του είχε αφήσει ένα γράμμα για την κόρη του Διοτίμα στο οποίο έγραφε:
«Διοτίμα μου,
Φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος. Ετοίμασα τούτη την ώρα βήμα- βήμα ολόκληρη τη ζωή μου, που υπήρξε πολλά πράγματα, αλλά πάνω από όλα εστάθηκε μια προσεκτική μελέτη θανάτου. Τώρα που ανοίγω τα χέρια μου και μέσα τους συντρίβω τον κόσμο, είμαι κατάφορτος με αισθήματα επιδοκιμασίας και κατάφασης.
Πεθαίνω υγιής στο σώμα και στο μυαλό, όσο καθαρό είναι το νωπό χιόνι στα όρη και το επεξεργασμένο γαλάζιο διαμάντι.
Να ζήσεις απλά, σεμνόπρεπα, και τίμια, όπως σε δίδαξα. Να θυμάσαι ότι έρχουνται χαλεποί καιροί για τις νέες γενεές. Και είναι άδικο και μεγάλο παράξενο να χαρίζεται τέτοιο το δώρο της ζωής στους ανθρώπους, και οι πλείστοι να ζούνε μέσα στη ζάλη αυτού του αστείου παραλογισμού.
Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Η λύπη μου γι’ αυτό το έγκλημα με σκοτώνει….
Έζησα έρημος και ισχυρός.
Λιαντίνης
Τη μέρα που θα πέσω έδωσα εντολή
να στεφανωθούν οι μορφές**
Σολωμού στη Ζάκυνθο κ’ Λυκούργου
στη Σπάρτη.»
Το 1998 ήταν η 14η φορά που o Λιαντίνης ανέβαινε στον Ταύγετο. Το προηγούμενο βράδυ της εξαφάνισης του ο καθηγητής είχε διαβάσει το βιβλίο «Η ζωή εν τάφω» του Μυριβήλη. φωτογραφία: liantinis.org
Ο Λιαντίνης ταξίδεψε στην Σπάρτη, άφησε το αυτοκίνητό του κοντά στη βιβλιοθήκη της πόλης και πήρε ένα ταξί με προορισμό τον Ταύγετο. Στον ταξιτζή είπε ότι θα συναντούσε κάποιους Γερμανούς στο ορειβατικό καταφύγιο του βουνού. Από εκείνη την ημέρα τα ίχνη του εξαφανίστηκαν. Μόλις η γυναίκα του βρήκε το γράμμα, ενημέρωσε τις αρχές αναφέροντας πως φοβόταν για τη ζωή του, καθώς σκεφτόταν από καιρό τον θάνατό του. Οι αστυνομικοί έστρεψαν τις έρευνές τους στην περιοχή της Σπάρτης.
Το 1978-1979 παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης και έγραψε συνολικά εννέα βιβλία. Περισσότερα στοιχεία για τη ζωή και τον θάνατο του καθηγητή μπορείτε να βρείτε στη βιογραφία του με τίτλο «»Έζησα έρημος και ισχυρός» του Δ. Αλικάκου.
Ορειβάτες από τη Λακωνία και αστυνομικοί ανέβηκαν στον Ταύγετο, αλλά δεν κατάφεραν να τον εντοπίσουν.
Δύο μέρες μετά την εξαφάνισή του δύο μαθητές του στεφάνωσαν τα αγάλματα του Λυκούργου και του Σολωμού στη Σπάρτη και στην Ζάκυνθο αντίστοιχα, σύμφωνα με την επιθυμία του.
Η εξαφάνιση του απασχόλησε τα μέσα της εποχής και πολλοί προβληματίστηκαν με την περίπτωσή του.
Οι περισσότεροι δεν μπορούσαν να καταλάβουν πως ένας άνθρωπος παράτησε τη ζωή του και προετοίμασε με λεπτομέρεια, όπως αποδείχτηκε, τον θάνατό του.
Ο Λιαντίνης ήταν ένας καθηγητής πολύ αγαπητός στους φοιτητές του Πανεπιστημίου. Όταν έκανε μάθημα το αμφιθέατρο ήταν πάντα γεμάτο και όλοι τον άκουγαν με προσοχή. Μιλούσε για την παρακμή της σημερινής κοινωνίας, το αρχαιοελληνικό ιδεώδες για τη θεώρηση του θανάτου και την ποίηση.
Το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτρης Νικολακάκος και το άλλαξε σε Λιαντίνης από τη γενέτειρά του, το χωριό Λιαντίνα της Λακωνίας.
Γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου 1942 και πήγε σχολείο στην Σπάρτη. Σπούδασε Φιλολογία και Φιλοσοφία στην Αθήνα και εργάστηκε ως εκπαιδευτικός στους Μολάους Λακωνίας.
Αρχές της δεκαετίας του ’70 σπούδασε γερμανική γλώσσα στο Μόναχο και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα ξεκίνησε την ακαδημαϊκή του καριέρα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Εκείνη την εποχή παντρεύτηκε με την καθηγήτρια της Θεολογικής Σχολής, Νικολίτσα Γεωργοπούλου και απέκτησαν μια κόρη, τη Διοτίμα.
Παράλληλα, έγραφε βιβλία και ήταν λάτρης της ποίησης. Μελετούσε τα έργα του Σεφέρη, του Σολωμού, του Ελύτη και των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Έως την ημέρα που εξαφανίστηκε, ο Λιαντίνης ήταν καθηγητής στο Παιδαγωγικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το σημείο που βρέθηκε το 2005 η σορός του σε υψόμετρο 2.350 μέτρων. Φωτογραφία: liantinis.org
Τον Ιούλιο του 2005, εφτά χρόνια μετά την εξαφάνισή, η σορός του Λιαντίνη βρέθηκε κοντά στην κορυφή «Προφήτη Ηλία» στον Ταύγετο. Ο καθηγητής είχε κρυφτεί σε μια κοιλότητα του εδάφους που ήταν φραγμένη από πέτρες και ήταν αδύνατο να εντοπιστεί από τις αρχές. Το σημείο που άφησε την τελευταία του πνοή το είχε εντοπίσει σε μια ανάβαση του στο βουνό το 1994. Ο άνθρωπος που ανακάλυψε το μέρος που βρισκόταν η σορός του καθηγητή ήταν ο συγγενής του Παναγιώτης Νικολακάκος, ο οποίος οδήγησε στη σπηλιά την κόρη του με τον σύζυγό της. Ήταν ο μοναδικός που γνώριζε που βρισκόταν ο Λιαντίνης, αλλά είχε υποσχεθεί στον καθηγητή ότι δεν θα το αποκάλυπτε, έως ότου να περάσουν επτά χρόνια, όπως και έγινε.
«Θα πεθάνω, Θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω». Όταν εξαφανίστηκε ήταν 56 ετών
Ο ιατροδικαστής που εξέτασε τον σκελετό δεν κατάφερε να εντοπίσει τα αίτια ούτε την ακριβή ημερομηνία θανάτου, αλλά κατέληξε με απόλυτη βεβαιότητα ότι ήταν ο καθηγητής.
Όπως ανέφερε ο Λιαντίνης στο γράμμα προς την κόρη του, όλη του τη ζωή ετοίμαζε το θάνατο του και ήταν αποφασισμένος να πεθάνει όπως εκείνος επιθυμούσε, «όρθιος, στιβαρός και περήφανος».
Οι συγγενείς του σεβάστηκαν την επιθυμία του. Ο Λιαντίνης άφησε πίσω του σπουδαίο έργο από βιβλία και χειρόγραφα. Για τους μαθητές και τους συναδέλφους του ήταν ένας από τους καλύτερους καθηγητές που πέρασαν από τα έδρανα του Πανεπιστημίου.
Δείτε το απόσπασμα-ντοκουμέντο από το τελευταίο μάθημα του Δημήτρη Λιαντίνη προς τους μετεκπαιδευόμενους δασκάλους του Μαράσλειου Διδασκαλείου στις 27 Μαΐου 1998. Πέντε μέρες αργότερα εξαφανίστηκε.
Μια εξαφάνιση που συγκλόνισε ακόμα και την Αγγελική Νικολούλη
Η Αγγελική Πεπόνη εξαφανίστηκε από την Πρέβεζα στις 17 Ιουνίου του 2010. Για οκτώ ολόκληρα χρόνια, η υπόθεσή της ήταν ένα φάντασμα που πλανιόταν πάνω από την τοπική κοινωνία, μια “απλή” εξαφάνιση χωρίς ίχνη, χωρίς απαντήσεις. Η οικογένειά της όμως, δεν σταμάτησε ποτέ να ψάχνει και να υποψιάζεται. Μια μητέρα με σπαραγμό ψυχής, μια οικογένεια που γνώριζε την αλήθεια, αλλά δεν μπορούσε να την αποδείξει. Ήταν μια υπόθεση που πάγωσε τον χρόνο, ένα αίνιγμα που θα λυνόταν με τον πιο ανατριχιαστικό τρόπο.
Μια ζωή στο περιθώριο, ένα τέλος δίχως δικαιοσύνη
Η Αγγελική ήταν μια γυναίκα που ζούσε στα άκρα. Πάλευε με τον εθισμό στα ναρκωτικά και είχε εγκλωβιστεί σε μια βίαιη σχέση. Οι φίλοι της αποκάλυψαν σοκαριστικές λεπτομέρειες για το πώς ο πρώην σύντροφός της την κακοποιούσε με τη βοήθεια ενός φίλου του. Την χτυπούσαν ανελέητα με αντάλλαγμα ναρκωτικά, ενώ την εξέδιδαν για να εξασφαλίζουν τη δόση τους. Η μητέρα της, με όλη τη δύναμη της ψυχής της, προσπαθούσε να την προστατεύσει, κλείνοντάς την ακόμα και στο σπίτι για να την απομακρύνει από έναν 59χρονο άνδρα, ο οποίος φέρεται να έπαιζε κεντρικό ρόλο στην τραγωδία της.
Ο ίδιος ο ύποπτος ισχυριζόταν ότι η Αγγελική έφυγε από το σπίτι του και ίσως κατευθύνθηκε προς την Αλβανία. Ωστόσο, ο γιος του τον διέψευσε, δηλώνοντας ότι την είχε δει στο σπίτι τους την ημέρα που εξαφανίστηκε. Ο άνθρωπος αυτός, με βεβαρυμένο παρελθόν για διακίνηση ναρκωτικών, είχε μάλιστα απειλήσει και τον αδελφό της Αγγελικής. Παρά τις καταγγελίες, η υπόθεση παρέμενε στάσιμη.
Το ανατριχιαστικό εύρημα που έφερε την ανατροπή
Η στιγμή της αλήθειας ήρθε οκτώ χρόνια αργότερα, τον Οκτώβριο του 2018. Ένα ανθρώπινο κρανίο ανακαλύφθηκε σε μια αποχετευτική τάφρο στη βιομηχανική περιοχή της Πρέβεζας, σε μια τοποθεσία δίπλα στο σπίτι του βασικού υπόπτου. Οι ιατροδικαστές επιβεβαίωσαν ότι το κρανίο ανήκε σε μια νεαρή γυναίκα και ότι ο χρόνος θανάτου ήταν περίπου μια δεκαετία πριν. Η ταυτότητα της νεκρής επιβεβαιώθηκε με εξέταση DNA και ένα παλαιότερο τραύμα στο κεφάλι από τροχαίο ατύχημα. Ήταν η ΑγγελικήΠεπόνη.
Το εύρημα αυτό, αν και φρικιαστικό, έδωσε κάποια απάντηση στην οικογένεια. Τον Νοέμβριο του 2018, το κρανίο της Αγγελικής ενταφιάστηκε, δίνοντας μια στοιχειώδη κατάληξη στον μαρτυρικό Γολγοθά της οικογένειας. Στη συνέχεια, τον Μάρτιο του 2019, ο εισαγγελέας της Πρέβεζας απήγγειλε κατηγορίες για ανθρωποκτονία. Παρόλα αυτά, η δικαστική διαδικασία παραμένει σε εξέλιξη, και η υπόθεση δεν έχει ακόμα κλείσει με μια τελική καταδίκη. Η οικογένειαΠεπόνη συνεχίζει να αγωνίζεται, ζητώντας από τη Δικαιοσύνη να φέρει στο φως την πλήρη αλήθεια και να αποδοθούν οι ευθύνες σε όσους εμπλέκονται σε αυτή την αποτρόπαια υπόθεση.
Αν είστε από τους γονείς που συνηθίζουν να δίνουν στα παιδιά τους ένα τάμπλετ ή ένα κινητό κάθε φορά που εκείνα φαίνονται να βαριούνται, θα σας ενδιέφερε να ακούσετε τι έχουν να πουν οι επιστήμονες για αυτό.
Σύμφωνα με μια καινούργια έρευνα, η παρατεταμένη χρήση κινητών και τάμπλετ μπορεί να οδηγήσει σε Διαταραχή Εξάρτησης από τις Οθόνες, η οποία μπορεί “να προκαλέσει πολλά συμπτώματα όπως αϋπνία, οσφυαλγία, αύξηση ή απώλεια βάρους, προβλήματα όρασης, πονοκεφάλους και κακή διατροφή”, σύμφωνα με το SmartParenting.
Επίσης, αυτή η διαταραχή μπορεί να προκαλέσει και συναισθηματικά συμπτώματα, όπως άγχος, ανειλικρίνεια, συναισθήματα ενοχής και μοναξιά.
Η Διαταραχή Εξάρτησης από τις Οθόνες θεωρείται μια νέα πρόκληση για την παιδική νευρολογία.
Ο Δρ. Αρίκ Σίγκμαν, ψυχολόγος και συγγραφέας της έρευνας, υποστηρίζει ότι αυτή η διαταραχή μοιάζει πολύ με την Διαταραχή Εθισμού στο Διαδίκτυο.
Σύμφωνα με την έρευνα του Σίγκμαν, οι εθισμένοι σε οθόνες εμφανίζουν εξαρτημένη, προβληματική συμπεριφορά, συμπεριλαμβανομένων των συμπτωμάτων απόσυρσης, αυξημένης ανοχής στην χρήση των οθονών, αποτυχίας μείωσης ή διακοπής των δραστηριοτήτων στην οθόνη, ψέματα σχετικά με έκταση χρήσης, απώλειας εξωτερικών ενδιαφερόντων και συνέχειας χρήσης οθόνης παρά τις δυσμενείς συνέπειες.”
Παρόλο που γίνονται και άλλες έρευνες αυτή την στιγμή προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι όσοι πάσχουν από αυτή την διαταραχή “έχουν μικροδομικές και ογκομετρικές διαφορές ή ανωμαλίες στον εγκέφαλό τους.”
Με άλλα λόγια, η Διαταραχή Εξάρτησης από τις οθόνες μπορεί να οδηγήσει σε εγκεφαλική βλάβη.
Μια σίγουρη ένδειξη είναι όταν η χρήση γκάτζεντ επηρεάζει ήδη την συμπεριφορά του παιδιού.
“Οι γονείς θα πρέπει να ανησυχήσουν όταν οι καθημερινή ρουτίνα της οικογένειας ή διάφορες δουλειές δεν μπορούν να εκτελεστούν πια από το παιδί, επειδή δεν ξεκολλάει από την οθόνη. Οι ηλεκτρονικές συσκευές δεν είναι κακές από μόνες τους. Είναι χρήσιμες και ουσιαστικό κομμάτι της επικοινωνίας μας. Οι γονείς θα πρέπει να επιτρέπουν στα παιδιά να χρησιμοποιούν αυτές τις συσκευές. Το κλειδί είναι να βρουν την ισορροπία”, εξηγεί η Κλοντέ Αβελίνο, σύμβουλος παιδικής ανάπτυξης και εκπαίδευσης στην προσχολική ηλικία.
Πόσο χρόνο πρέπει να περνάνε τα παιδιά μπροστά από μια οθόνη;
Σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Παιδίατρων, τα παιδιά ηλικίας 2 έως 5 ετών πρέπει να περνάνε το πολύ 1 ώρα την ημέρα μπροστά από μια οθόνη. Τα μωρά κάτω των 18 μηνών δεν πρέπει να περνάνε καθόλου χρόνο μπροστά από οθόνες.
Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον video δημοσίευσε πρόσφατα το Business Insider, το οποίο παρουσιάζει το πως επεκτάθηκε στις περιοχές του πλανήτη Γη ο homo sapiens. Αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ το ανθρώπινο είδος είναι 200.000 ετών, πέρασαν 140.000 χρόνια προτού εγκαταλείψει την Αφρικανική ήπειρο.