Μαυρισμένη και ντυμένη στα λευκά, με λευκές πέρλες, μαύρο γυαλί κι καλοκαιρινό καπέλο, έκανε εμφάνιση η Ζωζώ Σαπουντζάκη στη βάφτιση του μικρού Βουτσά και μονοπώλησε το ενδιαφέρον και τα βλέμματα όλων.
Η υπέροχη Ζωζώ ξέρει τι πρέπει να φορέσει σε κάθε περίσταση, ώστε και το γεγονός να τιμήσει και η ίδια να αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις. Γιατί Ζωζώ είναι μόνο μία και μας αποδεικνύει ότι η ηλικία είναι άπλα ένας αριθμός.
Δείτε τις φωτογραφίες από την εμφάνιση της:
Τα 90 της χρόνια έκλεισε το Σάββατο (20/5) η εμβηματική σταρ του ελληνικού κινηματογράφου, Ζωζώ Σαπουντζάκη.
Μία από τις μεγαλύτερες περφόρμερ της μεταπολεμικής Ελλάδας, ένας ζωντανός θρύλος, κατάφερε να γίνει συνώνυμο του γλεντιού και της νυχτερινής διασκέδασης, αξιοποιώντας στο μέγιστο το ταλέντο της στο τραγούδι και στην πίστα, που μετέφερε και στη μεγάλη οθόνη.
Το υποκριτικό της ταλέντο ήταν αρκετό να δέσει με όλα τα παραπάνω και να γεμίσει τη μεγάλη οθόνη με την εκκεντρική εμφάνισή της.
Η Ζωζώ Σαπουντζάκη έδωσε το στίγμα της στον ελληνικό κινηματογράφο για τρεις τουλάχιστον δεκαετίες, ενώ έζησε και μια ζωή γεμάτη. Άλλωστε όπως είχε πει και η ίδια «εγώ θα ζήσω δυο ζωές, το λέει και το όνομά μου, Ζω-ζώ», σύμφωνα με το ΑΠΕ -ΜΠΕ.
Βίντεο που κυκλοφόρησαν στο Instagram δείχνουν την Ζωζώ Σαπουντζάκη να χορεύει, να τραγουδάει και να διασκεδάζει με αγαπημένους της φίλους.
Η αγάπη της για τη ζωή, το γλέντι, τον έρωτα, το τραγούδι και τους προβολείς των κινηματογραφικών πλατό, την κατέστησαν για πολλές δεκαετίες χαρά των γλεντζέδων, αδιαφιλονίκητη «βασίλισσα της νύχτας» αλλά και σταρ του κινηματογράφου, συνεχίζοντας ακόμη και σήμερα να μεταδίδει ζωντάνια και θετική ενέργεια.
Η Ζωή Σαπουντζάκη γεννήθηκε το ‘33, σε δύσκολες εποχές, στη Θεσσαλονίκη, ενώ ο πατέρας της Σωκράτης είχε καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη και η μητέρα της Φυλή, από τη Σμύρνη. Πάτησε το θεατρικό σανίδι μόλις επτά ετών, μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή της, Βάσω, στην ηθογραφία «Το Αγρίμι» στο Θέατρο του Λευκού Πύργου.
Η Βάσω σταμάτησε γρήγορα το θέατρο, γιατί έκανε οικογένεια, ενώ η Ζωζώ συνέχισε την προσπάθειά της στο θέαμα. Τη βοήθησε πολύ και η γνωριμία με τον γείτονά της Γιάννη Δαλιανίδη, που της έμαθε χορό, καθώς και η παρότρυνση της μητέρας της, που έπαιξε και ρόλο «μάνατζερ», στην καριέρα της, σύμφωνα με το ΑΠΕ – ΜΠΕ.
Στις αρχές της δεκαετίας του ‘50 κατέβηκε στην πρωτεύουσα, κερδίζοντας άμεσα το αθηναϊκό κοινό με το φλογερό ταπεραμέντο και την ομορφιά της, παίζοντας κυρίως σε επιθεωρήσεις. Γρήγορα, θα αφήσει το θέατρο για να μπει στον χώρο της νυχτερινής διασκέδασης σε κοσμικά κέντρα, όπου σύχναζε η «αφρόκρεμα» της εποχής, εφοπλιστές, βιομήχανοι, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες.
Οι εμφανίσεις της, ήταν τολμηρές και ιδιαιτέρως εντυπωσιακές, με τις πανάκριβες τουαλέτες της, τα φτερά και πούπουλα, που έκρυβαν μόνο τα «επίμαχα» μέρη του σώματός της. Σύντομα θα χαρακτηριστεί η «βασίλισσα της νύχτας», ενώ οι καμπύλες της θα γίνουν ακόμη ωραιότερες όταν αποφασίσει να βγάλει από πάνω της τα περιττά κιλά.
Τη δεκαετία του ‘50 θα μπει και στα κινηματογραφικά πλατό, κάνοντας εμφανίσεις ως τραγουδίστρια («Ο Μπαμπάς Εκπαιδεύεται», «Ο Λεφτάς», «Νύχτες στο Μιραμάρε»), ενώ η πρώτη της επιτυχία ως ηθοποιού ήρθε το 1966 στην κωμωδία του Γιάννη Δαλιανίδη «Ο Ξυπόλυτος Πρίγκηψ» κάνοντας τον Κώστα Βουτσά να «ξερογλύφεται», υποδυόμενη την τραγουδίστρια Μάρλεν.
Δυο χρόνια μετά, θα συμπρωταγωνιστήσει και πάλι με τον Κώστα Βουτσά στην κωμωδία «Ο Ψεύτης» και πάλι του Δαλιανίδη, ενώ τον επόμενο χρόνο θα έρθει η επιτυχία της στην κωμωδία «Το Θύμα», του Ντίνου Δημόπουλου. Έχοντας και πάλι δίπλα της τον Βουτσά, θα αφήσει εποχή ως μία ψωνάρα που θέλει να γίνει πρωταγωνίστρια του σινεμά, η περίφημη Μπέλα Μπούλα, σατιρίζοντας τις φιλόδοξες των στάρλετ της εποχής που ήθελαν να γίνουν σαν την πραγματική Σαπουντζάκη, βρίσκοντας το θύμα που θα χρηματοδοτήσει την τρέλα τους. Θα ακολουθήσει η κωμωδία «Ο Άνθρωπος της Καρπαζιάς» και πάλι με τον Βουτσά, ενώ μετά από κάποιες αποτυχίες, θα παίξει έναν ρόλο και στο χολιγουντιανό «Ο Έλληνας Μεγιστάνας» του Τζέι Λι Τόμσον, με πρωταγωνιστή τον Άντονι Κουίν, στο ρόλο του Αριστοτέλη Ωνάση.
Παρότι θα μπορούσε να έχει παντρευτεί μεγιστάνες τελικά έκανε δυο γάμους, όπως ήθελε η μητέρα της, με επιστήμονες. Έναν γιατρό, στα δεκαοχτώ της, ένας γάμος που κράτησε μόλις τρεις μήνες λόγω της ζήλιας που της είχε, αλλά και της μεγάλης διαφοράς ηλικίας και έναν δικηγόρο, πολύ αργότερα, με τον οποίο έζησε 23 χρόνια μέχρι τον θάνατό του. Μία ιστορία που την στεναχώρησε αρκετά, αλλά ίσως όχι όσο η περιβόητη και παταγώδης δικαστική περιπέτεια, που την έστειλε κατηγορούμενη για αποδοχή προϊόντων εγκλήματος και ψευδορκίας, εξαιτίας ενός ερωτικού συντρόφου της, που ως οικονομικός διευθυντής στην Πειραϊκή Πατραϊκή, έκανε κατάχρηση.
Ήταν το 1968, όταν είχε φτιάξει και την γνωστή αγαπημένη βίλα της στην Κινέτα, η οποία βρέθηκε στο στόχαστρο των ερευνών. Όπως και πανάκριβα κοσμήματα, μια πολυτελής Μερτσέντες και δέκα άλογα ιπποδρόμου, τα οποία, το κατηγορητήριο, ήθελε να είναι από την κατάχρηση των 15 εκατομμυρίων δραχμών του συντρόφου της. Η Σαπουντζάκη θα διαψεύσει όλες τις κατηγορίες, υποστηρίζοντας ότι όλα όσα είχε αποκτήσει προέρχονταν από τις μεγάλες αμοιβές της και θα αθωωθεί.
Οι τεράστιες αμοιβές της από τις εμφανίσεις της στις πίστες της Αθήνας και όλου του κόσμου, όπου εμφανίστηκε, πολλές φορές πήγαιναν στον «θεατρικό κουβά», ενώ θα μπορούσαν να της είχαν χαρίσει μία ονειρική ζωή. Όμως, για την Ζωζώ τα χρήματα ήταν για να ξοδεύονται, να γίνονται ελληνικά γλέντια. Αυτά που την εμπόδισαν να κατακτήσει και την Αμερική.
Όπως έχει διηγηθεί η ίδια, όταν ήταν στο Αμέρικα, για κάποιες εμφανίσεις, θα συναντήσει τυχαία τον μάνατζερ της Ελίζαμπεθ Τέιλορ, τον οποίο θα εντυπωσιάσει με το ταλέντο της. «Μου έκλεισε ένα από τα μεγαλύτερα συμβόλαια στη Νέα Υόρκη. Κατέληξα να παίρνω ένα εκατομμύριο δολάρια την εποχή εκείνη. Πολλά λεφτά. Θα έμενα στην Αμερική για πάντα, αλλά η νοσταλγία με έκανε να γυρίσω πίσω», είχε πει η Ζωζώ.
Η ηθοποιός εμφανίστηκε χαμογελαστή την ημέρα των γενεθλίων της. Τα 93 έκλεισε η Ζωζώ Σαπουντζάκη, γιορτάζοντας τα γενέθλιά της με αγαπημένα της πρόσωπα.
Μια ιδιαίτερη ημέρα ήταν η Τετάρτη 27 Μαΐου για την ηθοποιό, καθώς είχε την ευκαιρία να περάσει χρόνο με φίλους της. Μέσα από φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στα social media, η Ζωζώ Σαπουντζάκη εμφανίστηκε χαμογελαστή. Ο make-up artist και κομμωτής, Πέτρος Τσαμπούκος ανάρτησε το κοινό τους στιγμιότυπο στο Instagram, γράφοντας πάνω σε αυτό ευχές για την εορτάζουσα: «Ζωζώ. Χρόνια καλά στην πιο υπέροχη βασίλισσα».
Η Ζωζώ Σαπουντζάκη δεν ήταν απλώς μια «σταρ της πίστας», αλλά από τις πρώτες γυναίκες στην Ελλάδα που μετέτρεψαν την εμφάνισή τους σε ολοκληρωμένο show. Κάτι που λίγοι γνωρίζουν είναι ότι πολλά από τα θρυλικά κοστούμια της τα σχεδίαζε η ίδια ήδη από τη δεκαετία του ’60, πολύ πριν εμφανιστούν τα μεγάλα stage concepts στην ελληνική νύχτα. Έφερνε φτερά, παγιέτες και υφάσματα από το Παρίσι με δικά της χρήματα, ενώ συχνά άλλαζε 3 και 4 εμφανίσεις μέσα σε μία βραδιά. Την εποχή που οι περισσότερες τραγουδίστριες έμεναν ακίνητες πίσω από ένα μικρόφωνο, εκείνη κατέβαινε μέσα στον κόσμο, ανέβαινε σε τραπέζια και έκανε performance που θεωρούνταν «ακραία» για την εποχή.
Μια άλλη άγνωστη λεπτομέρεια είναι ότι η μητέρα της έπαιξε τεράστιο ρόλο στην καριέρα της και θεωρείται από πολλούς η πρώτη πραγματική «showbiz manager» στην Ελλάδα. Η μητέρα της έκλεινε συμφωνίες τηλεφωνικά κάνοντας μέχρι και τη φωνή της Ζωζώς για να ανεβάζει το κασέ της χωρίς να την κουράζει. Μάλιστα, είχε καταφέρει να πληρώνεται χιλιάδες δραχμές τη βραδιά όταν άλλοι κορυφαίοι καλλιτέχνες έπαιρναν πολύ λιγότερα. Επίσης, η Ζωζώ ξεκίνησε στο θέατρο από μόλις 7 ετών μαζί με την αδελφή της ως «Τα Σαπουντζάκια», παιδικό ντουέτο-θαύμα που έκανε τεράστια επιτυχία στη Θεσσαλονίκη πριν ακόμη γίνει γνωστή πανελλαδικά.
Πίσω όμως από τη λάμψη, η ζωή της είχε και πολύ σκοτεινές στιγμές που δεν μιλούσε εύκολα δημόσια. Ένα από τα πιο σκληρά γεγονότα ήταν ότι έχασε παιδί όταν ήταν έγκυος, μετά από έντονη πίεση και εξαντλητική δουλειά σε θέατρο και νυχτερινά κέντρα. Μετά την αποβολή απομονώθηκε για μεγάλο διάστημα στην Κινέτα και δεν ήθελε ούτε να δει άνθρωπο ούτε να ξαναβγεί στη σκηνή. Επιπλέον, λίγοι γνωρίζουν ότι το σπίτι της στην Κινέτα καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά στις φωτιές, κάτι που την επηρέασε βαθιά, αν και η ίδια αντιμετώπισε την καταστροφή με απίστευτη ψυχραιμία λέγοντας ότι «τουλάχιστον τώρα βλέπω καλύτερα τη θάλασσα».
Τα 92α γενέθλιά της γιόρτασε η Ζωζώ Σαπουντζάκη, σε ένα πάρτι με καλεσμένους αγαπημένους φίλους και καλλιτέχνες.
Η σπουδαία ηθοποιός και τραγουδίστρια του παλιού καλού κινηματογράφου υποδέχτηκε τα αγαπημένα της πρόσωπα, χθες Παρασκευή 23 Μαΐου στο «Κουτούκι του Αντώνη» στον Πειραιά για μια αξέχαστη βραδιά.
Στο πλευρό της ήταν, φυσικά, και ο επί πολλά χρόνια σύντροφός της, Πύρρος Αναγνωστόπουλος, ενώ ανάμεσα στους καλεσμένους ήταν ο Φώτης Μεταξόπουλος.
Το κουτούκι που επέλεξε για τη βραδιά – λιτό, αυθεντικό, γεμάτο αναμνήσεις – πλημμύρισε από τραγούδια, γέλια, και έναν αέρα άλλης εποχής, με τη θρυλική Ζωζώ Σαπουντζάκη να μονοπωλεί φυσικά τα βλέμματα.
Η «βασίλισσα της νύχτας», όπως την αποκαλούν, κατάφερε να μετατρέψει το κάθε της πέρασμα σε γεγονός, κρατώντας πάντα ζωντανή τη γοητεία μιας άλλης εποχής, χωρίς ποτέ να παγιδεύεται στο παρελθόν.
Χωμένο σε ένα γραφικό στενάκι πάνω από την οδό Θηβών, στην καρδιά της Παλαιάς Κοκκινιάς, “Το Κουτούκι του Αντώνη” αποτελεί ένα παραδοσιακό κουτούκι που λειτουργεί αδιάκοπα από το 1958. Εδώ, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει, καθώς ο χώρος είναι διακοσμημένος με γνήσια παλιά αντικείμενα, μεταφέροντας τους επισκέπτες σε προηγούμενες εποχές.
Η Ζωζώ Σαπουντζάκη τραγούδησε και χόρεψε στο J2US.
Μια χάρη ζήτησε ο παρουσιαστής Νίκος Κοκλώνης στο J2US από την Ζωζώ Σαπουντζάκη μόλις ολοκλήρωσε την εμφάνισή της με τον Γιάννη Αθητάκη. Να του χαρίσει μια ερμηνεία του «Μια με θέλεις και μια με διώχνεις», όπως η ίδια ξέρει μοναδικά.
Η Ζωζώ Σαπουντζάκη φυσικά δέχτηκε με χαρά και πήρε και τα ζίλια της αλλά δεν έμεινε μόνο εκεί. Ξεκίνησε να χορεύει και να λικνίζεται στον ρυθμό του τραγουδιού. προκαλώντας ενθουσιασμό στο πλατό.
Δείτε την εμφάνισή της
Αποτύπωσε τις τραγικές στιγμές του μυθιστορηματικού βίου της στους πίνακες της μέσα από βίαιες βιβλικές σκηνές.
Αυτά ήταν τα έργα της: Μία κραυγή για την καταπίεση των γυναικών της εποχής της, μία φωνή διαμαρτυρίας για τον βιασμό της. Άλλωστε, το διασημότερο έργο της «Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη» είναι ένας πίνακας αιματηρής αγωνίας και φρίκης.
Και παράλληλα, θέτει το ερώτημα γιατί παραγνωρίστηκε:Επί αιώνες τα έργα της Τζεντιλέσκι αποδίδονταν σε άλλους ζωγράφους, ακόμη και στον πατέρα της Οράτιο.
Μόνο τις τελευταίες δεκαετίες αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον για τη ρωμαλέα ζωγράφο με τη διοργάνωση μεγάλων εκθέσεων, πρώτα στην Ιταλία και μετά στις ΗΠΑ.
Η Αρτεμισία Τζεντιλέσκι, η διασημότερη ζωγράφος του μπαρόκ ήταν μία από τις πιο ευφυείς καλλιτέχνες της «σχολής» Καραβάτζιο.
Υπήρξε μία θαρραλέα γυναίκα που αγωνίστηκε με τον λόγο και τα έργα της ενάντια στην ανδρική βία -κυρίαρχη πρακτική στον κόσμο που έζησε- μία καλλιτέχνις που, όπως έδειξε ο χρόνος, άφησε ανεξίτηλο στίγμα σε μία εποχή κατά την οποία οι συντεχνίες και οι ακαδημίες ήταν για τις γυναίκες κλειστές.
Η Αρτεμισία Τζεντιλέσκι κατάφερε κάτι που καμία άλλη δεν μπόρεσε να διαχειριστεί την εποχή της Αναγέννησης και του Μπαρόκ: Όπως αιώνες αργότερα, έκαναν η Φρίντα Κάλο, η Λουίζ Μπουρζουά ή, η Τρέισι Έμιν,έβαλε τη ζωή της στην τέχνη της.
Τα έργα της είναι αυταπόδεικτα αυτοβιογραφικά.
theguardianΣτον άγριο κόσμο της Τέχνης στη Ρώμη του Καραβάτζιο, οι άνδρες καλλιτέχνες ήταν πλούσιοι, αλαζόνες και μπορούσαν να κάνουν σχεδόν ο,τιδήποτε τους έκανε κέφι. Η Αρτεμισία πιθανώς είχε συναντήσει τον Καραβάτζιο πολλές φορές ως παιδί, ίσως μάλιστα, να την είχε ενθαρρύνει να ζωγραφίσει. Άλλωστε, υπήρξε στενός φίλος του πατέρα της.
Όμως, η ζωή για μία γυναίκα, παρότι ο πατέρας της είχε φιλοδοξίες για την εξόχως ταλαντούχα κόρη του (ακόμη και το κλασικό όνομα της φανερώνει τη διάθεση του), ήταν διαφορετική.
Η Αρτεμισία γεννήθηκε στη Ρώμη στις 8 Ιουλίου 1593.
Κόρη του ζωγράφου Οράτσιο Τζεντιλέσκι, μαθήτευσε μαζί με τα αδέλφια της δίπλα στον πατέρα της και το 1610, σε ηλικία μόλις 17 ετών, ζωγράφισε το πρώτο και περίφημο έργο της «Η Σωσσάννα και οι πρεσβύτεροι» (όπου δύο γέροι ηδονοβλεψίες κατασκοπεύουν μία νεαρή γυναίκα που παίρνει το λουτρό της).
theguardianΗ Αρτεμισία είχε χάσει την μητέρα της στην τρυφερή ηλικία των 12 ετών και μεγάλωνε σε ένα σκληρό, συχνά βίαιο οικογενειακό περιβάλλον, όπου επιπροσθέτως σπανίως της επιτρεπόταν να βγαίνει από το σπίτι.
Το 1611 ο συνεργάτης του πατέρα της και δάσκαλος της στην προοπτική, ο 30χρονος ζωγράφος Αγκοστίνο Τάσι βίασε την Αρτεμισία, που τότε ήταν 18 χρονών.
Της υποσχέθηκε γάμο, ωστόσο η υπόσχεση δεν εκπληρώθηκε και, εννέα μήνες μετά τον βιασμό, ο πατέρας Τζεντιλέσκι άσκησε δίωξη κατά του Τάσι ο οποίος, ύστερα από δίκη επτά μηνών, αφέθηκε ελεύθερος. Ήταν προστατευόμενος του Πάπα, συνεργαζόταν με τον Οράτιο σε τοιχογραφίες στο παπικό Παλάτσο Κιρινάλε.
Τα ξεχασμένα σήμερα έργα του, είχαν την εποχή εκείνη αξιολογηθεί διαφορετικά. «Ο Τάσι είναι ο μόνος από τους καλλιτέχνες που ποτέ δεν με απογοήτευσε», είχε δηλώσει ο Πάπας Ιννοκέντιος Χ, παρότι ο Τάσι είχε ρεκόρ βίαιων εγκλημάτων και είχε περάσει ένα διάστημα στη φυλακή.
Η δίκη ήταν πρώτη είδηση στη Ρώμη και έκανε διάσημη την Αρτεμισία, αλλά με τον δυσάρεστο τρόπο.
Ήταν πρωταγωνίστρια σε σκάνδαλο πρώτου μεγέθους.
Περιέργως πως, κάθε λέξη της πολύκροτης δικαστικής αυτής υπόθεσης επιβίωσε χάρη σε μια μεταγραφή η οποία ανοίγει ένα παράθυρο στις ζωές των καλλιτεχνών της εποχής του Καραβάτζιο. Στο 400 ετών έγγραφο που διασώζεται η Αρτεμισία μιλά με φωνή εύγλωττη, θαρραλέα, συναρπαστική.
Όταν έληξε η περιπέτεια, η Αρτεμισία παντρεύτηκε τον (μέτριο) ζωγράφο και μεγαλύτερο της σε ηλικία, Πιεραντόνιο Στιαττέζι – ο γάμος κανονίστηκε από τον πατέρα της- και εγκαταστάθηκε στη Φλωρεντία.
Στη συνέχεια, έγινε ζωγράφος της Αυλής, ευνοούμενη των Μεδίκων και το 1614 η πρώτη γυναίκα – μέλος της Accademia delle Arti del Disegno.
Ήταν η χρυσή περίοδος για τη ζωή και την τέχνη της: Στη Φλωρεντία γνώρισε τον Γαλιλαίο, αλλά και τον Φραντσέσκο Μαρία ντι Νικολό Μαρίνγκι, ο οποίος έγινε ισόβιος εραστής και οικονομικός υποστηρικτής της.
Ήταν η μοναδική γυναίκα ζωγράφος της εποχής που είχε δικό της μεγάλο ατελιέ με βοηθούς, όμως, ο τρόπος ζωής της δημιούργησε χρέη και το 1620 επέστρεψε στην Ρώμη. Ο γάμος της είχε λήξει προ πολλού.
Βεβαίως, ήταν διάσημη σε όλη την Ευρώπη.
Το 1630 εγκαταστάθηκε στη Νάπολη, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της, εκτός από την περίοδο της παραμονής της στην Αγγλία, όταν συνεργάστηκε και πάλι με τον πατέρα της ο οποίος είχε γίνει ζωγράφος του Καρόλου Α΄ το 1638.
Ο Οράτσιο πέθανε έναν χρόνο αργότερα, το 1639 και η Αρτεμισία επέστρεψε στη Νάπολη.
Πέθανε το 1653 ή 1654.
Στους πίνακες της η Αρτεμισία έχει έναν άγριο ρεαλισμό που ακόμα και ο Καραβάτζιο δεν είχε τολμήσει: Θα χρειαστούν δύο γυναίκες για να σκοτώσουν αυτό το κτήνος, έλεγε για το έργο της «Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη», που κατά πολλούς μαρτυρά την τραυματική εμπειρία του βιασμού της.
Ο εν λόγω πίνακας υπάρχει σε δύο εκδοχές: Η πρώτη εκδοχή του 1620 βρίσκεται στη Νάπολη και η δεύτερη εκδοχή που τη ζωγράφισε το 1621, στη Φλωρεντία.
* Πρωταγωνιστές της έκθεσης είναι οι Καραβατζίστι, οι ζωγράφοι που επηρεάστηκαν από το ύφος του Καραβάτζιο -μαθητές, αντιγραφείς, ανταγωνιστές, επίγονοι σε Ιταλία, Γαλλία, Ολλανδία, Ισπανία, Φλάνδρα- μεταξύ αυτών και η Αρτεμισία Τζεντιλέσκι.
[theguardian] [tvxs]
Αν και φοβισμένη, η 9χρονη Τζωρτζίνα κραύγασε για βοήθεια αναφορικά με τα όσα φρικτά ζούσε μέσα στους τοίχους του σπιτιού της
Η τελευταία πράξη του δράματος, που ξεπερνά και την πλοκή αρχαιοελληνικής τραγωδίας, παίχτηκε χθες στην πολύκροτη υπόθεση του θανάτου των τριών μικρών κοριτσιών από την Πάτρα, με την ελληνική κοινωνία να παρακολουθεί σοκαρισμένη την μητέρα τους να οδηγείται στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών κατηγορούμενη για ανθρωποκτονία από πρόθεση, μετά από την εισαγγελική παραγγελία για έκδοση εντάλματος εναντίον της, επιβεβαιώνοντας έτσι το πιο απεχθές σενάριο.
Σύμφωνα με τα ευρήματα των τοξικολογικών εξετάσεων, η 33χρονη μητέρα, Ρούλα Πισπιρίγκου φέρεται ως υπαίτια της ανθρωποκτονίας της 9χρονης -και πρωτότοκης- κόρης της, Τζωρτζίνας. Το μικρό κορίτσι, που τα τελευταία χρόνια είχε υποστεί εγκεφαλική παράλυση και έμεινε τετραπληγική, απέδωσε τελικά Δικαιοσύνη -αν και μετά θάνατον- αφού ήταν εκείνο που ώθησε τις Αρχές στο να ξετυλίξουν το κουβάρι του νήματος, λύνοντας το «μυστήριο» του μηχανισμού θανάτου της και ενώ είχαν προηγηθεί οι θάνατοιτων δύο μικρότερων αδελφών της, της Μαλένας και της Ίριδας.
Τα «σημάδια» της κεταμίνης
Μετά από μήνες ερευνών και εντατικής προσπάθειας της ΕΛ.ΑΣ. να «δέσει» τις κατηγορίες με βάση τα τοξικολογικά ευρήματα, η χημική ουσία κεταμίνη συνιστά την αιτία που οδήγησε τελικά στο θάνατο της 9χρονης Τζωρτζίνας. Η συγκεκριμένη ουσία εντοπίστηκε στον οργανισμό του άτυχου παιδιού πριν από τρεις βδομάδες και σε ποσότητα απολύτως θανατηφόρα, με τις Αρχές να μετρούν έκτοτε αντίστροφα προχωρώντας σε επαληθεύσεις στα εργαστήρια, προκειμένου να «αποκρυπτογραφήσουν» πλήρως το χρονικό του θανάτου της.
Ακόμη πιο συγκλονιστικό στην εξιχνίαση της υπόθεσης αποτελεί το γεγονός ότι η κεταμίνη παύει να ανιχνεύεται μετά την παρέλευση μιάμισης ώρας, στοιχείο που πιθανώς ήταν εν γνώση της μητέρας της. Παρά τις ταλαιπωρίες που υπέστη εν ζωή, το μικρό κορίτσι κράτησε καλά φυλαγμένο μέσα στα σπλάγχνα του το «όργανο» της δολοφονίας του, «μιλώντας από τον τάφο» για το φονικό του. Αν και νεκρή, εντούτοις η Τζωρτζίνα διατήρησε αναλλοίωτα τα ίχνη της ουσίας μέσα της, μέχρι αυτά να κατευθύνουν τις Αρχές προς την κάθαρση. Με δεδομένο ακόμη ότι η συγκεκριμένη ουσία προκαλεί συμπτώματα σπασμού, δεν αποκλείεται οι απόπειρες δολοφονίας της να ήταν στην πραγματικότητα εννιά, όσα δηλαδή και τα περιστατικά που το παιδί εμφάνισε, μένοντας την όγδοη φορά τετραπληγικό.
Η ζωγραφιά – SOS
Η διαδρομή της κεταμίνης στο κορμί της Τζωρτζίνας, ωστόσο, δεν ήταν το μόνο «σημάδι» που έστειλε η άτυχη μικρούλα, προκειμένου να υποδείξει το δράστη του αποτρόπαιου θανάτου της, δηλαδή την μητέρα της, τη στιγμή που εγείρονται ερωτηματικά και για την κατάληξη των αδελφών της. Παρότι το 9χρονο κορίτσι βίωσε επί χρόνια το φόβο και την απειλή μέσα στην ίδια την οικογενειακή της εστία, αλλά και υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας σε τραυματικά για την ψυχολογία του γεγονότα, όπως ο θάνατος της μικρότερης αδελφής του Ίριδας, προσπάθησε, ωστόσο, να γλιτώσει από την τραγική μοίρα των δύο άλλων παιδιών, εκπέμποντας «σήματα κινδύνου».
Αν και φοβισμένη, η 9χρονη Τζωρτζίνα κραύγασε για βοήθεια αναφορικά με τα όσα φρικτά ζούσε μέσα στους τοίχους του σπιτιού της, απεικονίζοντας ατόφια τα συναισθήματά της με αφορμή – τραγική ειρωνεία- τη… «Γιορτή της Μητέρας».
Η κρεμάλα
Σε μια ζωγραφιά διαφορετική από τις συνηθισμένες των παιδιών της ηλικίας της, η 9χρονη Τζωρτζίνασχημάτισε έναν άγγελο, μια μεγάλη καρδιά και ένα… δέντρο- κρεμάλα, τη στιγμή μάλιστα που «ζωγραφιές μετά τα 7 έτη εντάσσονται στο σχηματικο στάδιο και διέπονται από ρεαλισμό και βάθος», σύμφωνα με την Παιδοψυχολόγο – Λογοπαθολόγο, Χριστίνα Μπογιατζή. Η τελευταία ανέλυσε σημείο προς σημείο τα «μηνύματα» που έστειλε με τις φιγούρες της η Τζωρτζίνα, απεικονίζοντας τον τρόμο που βίωνε στην καθημερινότητα με την μητέρα της, μαζί με την αγωνία της να ξεφύγει από τον κύκλο αίματος, που της είχε στερήσει ήδη τις δυο αδελφές της.
Αναρτώντας την ανάλυσή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στις αρχές του μήνα, η κ. Μπογιατζή υποστήριξε σχετικά ότι «δεν είναι δυνατόν ένα παιδί να ζωγραφίζει ως άγγελο τη μαμά του όταν αυτή ζει!», όπως ισχυρίστηκε με τη σειρά της η μητέρα του παιδιού, Ρούλα Πισπιρίγκου, καθώς η αίσθηση του κινδύνου της Τζωρτζίνας υποδηλώνεται με πολλά και διαφορετικά σύμβολα στη ζωγραφιά, όπως η θέση της ίδιας σε μεγάλη απόσταση από την μητέρα της, το μαύρο χρώμα που χρησιμοποιεί για εκείνη, αλλά και ο κορμός του δέντρου σε… σχήμα κρεμάλας, από το οποίο η 9χρονη Τζωρτζίνα ένοιωθε να απειλείται.
«Για εσάς»
Ακόμη πιο ισχυρό στοιχείο στην ανάλυση της ζωγραφιάς του μικρού παιδιού είναι η «αφιέρωσή» της, η οποία δεν απευθύνεται στην μητέρα του, παρότι κατασκευάστηκε για τη γιορτή της. Αντίθετα, το σχέδιό της Τζωρτζίνας επιγράφεται «Για εσάς», όσους δηλαδή μπορούσαν να καταλάβουν τα κρυφά της «μηνύματα» και να της παράσχουν βοήθεια, για να τη διασώσουν από τον κίνδυνο που διαισθανόταν ότι κατευθυνόταν κατά πάνω της, όταν μάλιστα ο πατέρας της απουσιάζει εντελώς από την επίμαχη ζωγραφιά.
Η ερμηνεία της ζωγραφιάς
Σύμφωνα με την Παιδοψυχολόγο, Χριστίνα Μπογιατζή, στη ζωγραφιά της Τζωρτζίνας εκπέμπονται τα εξής μηνύματα:
Θέση παιδιού στην κούνια χρώμα μπλε: νιώθω ανασφάλεια να μπω στο σχήμα της ζωγραφιάς, σας προσέχω και σας παρατηρώ από μακρυά.
Κάνω κούνια: παραμένω παιδί. Είμαι δυναμική, μου αρέσει η κίνηση.
Σχήμα δέντρου: κορμός σε σχήμα κρεμάλας. Πρέπει να βρω τις λέξεις για να μην κρεμαστώ. Κινδυνεύω.
Κίτρινη κούνια: η θέση μου είναι αυτή της αντίληψης, η δυνατότητα μου να κινούμαι και να βλέπω από άλλη οπτική γωνία με βάζει σε ισχυρή θέση αντίληψης.
Ένωση δέντρου με καρδιά: συνδέομαι αλλά μένω μακριά.
“ΓΙΑ ΕΣΑΣ”: Δώστε προσοχή στη ζωγραφιά του πλαισίου καρδιάς. Όποιος μπορεί να το καταλάβει; Για όλους εσάς! Κραυγή βοηθείας. Γραμμένο με κόκκινο χρώμα σημαίνει πως ζητάω βοήθεια από εκείνους που αισθάνομαι οτι ανήκω μαζί τους, π.χ. όποιον ενδιαφέρεται.
Φωτεινότητα στην καρδιά: Στο πλαίσιο της καρδιάς είναι ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ!
Σχήμα αγγέλου/ πτηνού με μύτη που εξέχει: Η αδερφή μου έγινε άγγελος, πέθανε. Η μύτη της κάτι λέει για το θάνατό της, όμως έγινε ΚΑΙ πουλί/πτηνό πράγμα που με φοβίζει και εμένα και νιώθω ανασφάλεια.
Πράσινο πλαίσιο σε σχήμα καρδιάς: Βάζω αυτό που συμβαίνει στην αδερφή μου σε θέση ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΗΣ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ για να μη μου συμβεί το ίδιο.
Κεντρική φιγούρα με μαυρισμένο πρόσωπο: το πρόσωπο δίπλα στην αδερφή μου είναι επιθετικό, μη προσβάσιμο, πολύ συγκεχυμένο, τερατώδες, με χέρια που παραβιάζουν τα όρια της αδελφής μου, όμως εκείνη βγαίνει από το σχήμα σιγά σιγά και σώζεται από αυτό το πρόσωπο. Το πρόσωπο είναι ΑΠΕΙΛΗΤΙΚΟ, δεν είναι η αδερφή μου.
Πράσινος άγγελος: Η αδελφή μου ΦΕΥΓΕΙ από το μαυρισμένο πρόσωπο με τα μακριά χέρια. Διαφοροποιείται.
Δεξιά θέση αγγέλου στη ζωγραφιά: Η αδελφή μου (ΙΡΙΔΑ) είναι πλέον ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, γιατί μετά την παιδική ηλικία της κούνιας, ΓΙΝΕΣΑΙ ΑΓΓΕΛΟΣ στο μέλλον αν και εγώ απέχω από αυτό γιατί βρίσκομαι αριστερά, μακριά.
Πατέρας πουθενά. ΑΦΑΝΤΟΣ.
Μεικτά χρώματα πλαισίου καρδιάς: Το πράσινο είναι γιατί θέλω να είμαι μακριά του, δεν θέλω να γίνω άγγελος, το κόκκινο είναι γιατί συμπεριλαμβάνομαι εφόσον το βλέπω από μακριά.
Μαύρο πρόσωπο: Αμφιθυμία συναισθημάτων, απροσδιόριστο ον που προκαλεί σκοτάδι, κυριαρχία, θάνατο.
«Υποτίμησε τα αισθήματα»
Η ζωγραφισμένη «κραυγή» αγωνίας της 9χρονης Τζωρτζίνας προκάλεσε, ωστόσο, την αντίδραση της μητέρας της, η οποία φέρεται να έστειλε μηνύματα κατά της Παιδοψυχολόγου, για την ανάληψη της πρωτοβουλίας της να αποκωδικοποιήσει τα μηνύματα της μικρής. «Ποια είσαι εσύ που ερμηνεύεις τη ζωγραφιά του παιδιού μου και πού ξέρεις ποια χρονική στιγμή την έκανε;» φέρεται να είπε, μεταξύ άλλων, η Ρούλα Πισπιρίγκου στην Χριστίνα Μπογιατζή, με την επιστήμονα, ωστόσο, να επιμένει μέχρι τέλους στην ανάλυσή της.
Συμπληρώνοντας, αντίθετα, το παζλ της υπόθεσης, η κ. Μπογιατζή παρατήρησε ως προς την πιστότητα της ζωγραφιάς πως «τα κορίτσια συνήθως χρησιμοποιούν ευρύτατο φάσμα χρημάτων και οι λεπτομέρειες είναι πιο εύστοχες από αυτές των αγοριών στο σχηματικο στάδιο (ηλικία 7 και άνω)», συμπληρώνοντας επιπλέον πως «η ζωγραφιά λειτουργεί ως έναν απενοχοποιημενο τρόπο έκφρασης συναισθημάτων δίχως την απαίτηση λεκτικής επάρκειας». Μετά τις καταιγιστικές εξελίξεις, «η κυρία Πισπιρίγκου υποτίμησε τα συναισθήματα του παιδιού της. Από τις ζωγραφιές αποτυπώθηκαν πολλά σκοτεινά συναισθήματα» συμπέρανε η κ. Μπογιατζή, καταλήγοντας πως «η Τζωρτζίνα μίλησε από τον τάφο. Μίλησε το σώμα, μίλησε η ψυχή της. Το παιδί μίλησε με κάθε δυνατότητα που είχε».
«Είχε πολύ υψηλό δείκτη νοημοσύνης»
Ο προπονητής της στο ποδόσφαιρο, άλλωστε, έκανε λόγο για ένα παιδί με μεγάλη ευφυΐα, το οποίο είχε πολύ ισχυρή αντίληψη του περιβάλλοντος. Αναφερόμενος στη Τζωρτζίνα, ο ίδιος περιέγραψε στο «Φως στο Τούνελ» πως η 9χρονη «είχε πολύ υψηλό δείκτη νοημοσύνης. Έπαιρνε πολύ εύκολα όλα όσα της δίδασκα. Ήταν χαρούμενο και ευδιάθετο παιδί, μες στην τρελή χαρά». «Φαινόταν ότι αγαπούσε πολύ τον μπαμπά της. Ήταν συνέχεια μαζί» συμπλήρωσε ο ίδιος, με αποτέλεσμα το παιδί να διακόψει κάποια στιγμή τις προπονήσεις με τον μπαμπά του, στον οποίο φέρεται να είχε ιδιαίτερη αδυναμία.
«Ήταν κάπως στεναχωρημένο»
Από τον μίτο των ερευνών που ξετυλίγεται τους τελευταίους μήνες, ως κομβική αναδεικνύεται και η συμπεριφορά της μικρής Τζωρτζίνας μετά την απώλεια της δεύτερης στη σειρά αδελφής της, Μαλένας τον Απρίλιο του 2019, όταν πια επέστρεψε και πάλι στο σχολικό περιβάλλον. Μιλώντας, με εμφανή τη συγκίνησή της, η δασκάλα της Τζωρτζίνας στο νηπιαγωγείο, ανέφερε προ καιρού πως «όταν έφυγε (σ.σ. πέθανε) η Μαλένα, κράτησαν το παιδί δύο μέρες και μετά συμφώνησα ότι έπρεπε να γυρίσει στο περιβάλλον του σχολείου».
Όταν πλέον η Τζωρτζίνα, όμως γύρισε στο σχολείο, «ήταν κάπως στεναχωρημένο τον πρώτο καιρό, ήθελε να είναι κοντά μου, της κρατούσα το χέρι και μου έλεγε ότι η Μαλένα είναι ένα αγγελάκι στον ουρανό και μας βλέπει από εκεί ψηλά», διηγήθηκε η δασκάλα της 9χρονης, με την Τζωρτζίνα να έχει αντιληφθεί πιθανότατα το μέγεθος της απειλής που αντιμετώπιζε και η ίδια.
«Έμοιαζε σοκαρισμένο»
Πολύ περισσότερο, όταν βίωσε από κοντά τις στιγμές του θανάτου της μικρότερης αδελφής της, Ίριδας, στις 21 Μαρτίου 2021, παρακολουθώντας μπροστά στα μάτια της τις προσπάθειες ανάνηψης του βρέφους στο Καραμανδάνειο Παιδιατρικό Νοσοκομείο. «Θυμάμαι ένα κοριτσάκι, το οποίο ήταν αμίλητο. Παρακολουθούσε όσα συνέβαιναν χωρίς να μιλάει, ήταν τρομαγμένο, ήταν χαμένο. Συνέβαιναν όλα μπροστά του. Έμοιαζε σοκαρισμένο. Μετά μάθαμε ότι και το παιδάκι αυτό είχε την ίδια κατάληξη» υποστήριξε μάρτυρας που ήταν «παρών» κατά το θάνατο της Ίριδας, με την Τζωρτζίνα να αποτελεί τον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας θανάτου στην οικογένειά της. Μεσολάβησαν, άλλωστε, μόνο 15 ημέρες, μέχρι τις 8 Απριλίου 2021 -κι ενώ την προηγούμενη ημέρα ενημερώθηκαν οι οικογένειες για την υποβολή αιτήματος διαζυγίου των γονιών της- οπότε η Τζωρτζίνα εισάγεται στο Καραμανδάνειο Νοσοκομείο και τρεις μέρες μετά υπέστη ανακοπή, η οποία της προκάλεσε ανήκεστο εγκεφαλική βλάβη.
«Σαν κάτι να φοβάται»
Μέχρι το τέλος, πάντως, η Τζωρτζίνα έστελνε «μηνύματα» τρόμου στο περιβάλλον της, με κάθε ευκαιρία. Μαρτυρίες που συγκέντρωσε η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» κάνουν λόγο για έκδηλο φόβο από πλευράς του 9χρονου κοριτσιού, που είχε προβληματίσει τους οικείους του, μετά και την απώλεια της δεύτερης αδελφής της.
«Η Τζωρτζίνα τις πρώτες ημέρες μετά το θάνατο της Ίριδας, με όσους μιλούσε για το γεγονός που είχε τραυματίσει την ψυχούλα της, ξεκινούσε τη διήγησή της από την κουζίνα και μετά. Εκεί δηλαδή που η θεία της μετέφερε το βρέφος για να το επαναφέρει μαζί με τη Ρούλα. Φαινόταν σαν να είχε διαγράψει εντελώς το πριν από το μυαλό της και όταν τη ρωτούσαμε σχετικά, έδειχνε σαν κάτι να φοβάται», περιέγραψε πρόσωπο από το στενό περιβάλλον της άτυχης μικρής, η οποία κράτησε καλά φυλαγμένα τα ίχνη, μέχρις ότου να δικαιωθεί χθες από τα τοξικολογικά εργαστήρια.
protothema.gr
Απαντήσεις στο μυστήριο της Πάτρας αναζητούν οι αρχές. Η Τζωρτζίνα, η Μαλένα και η Ίριδα Δασκαλάκη έφυγαν από τη ζωή με διαφορά τριών ετών σε μία υπόθεση που έχει σοκάρει το πανελλήνιο.
Σύμφωνα με το «Live news» όσα αποτύπωνε το μικρό κορίτσι στο χαρτί δίνουν μία εικόνα για το τι συνέβαινε το σπίτι της οικογένειας. Μία από αυτές, ζήτησε η ανακρίτρια να αναλυθεί από ειδικό πραγματογνώμονα.
Η ζωγραφιά απεικονίζει 4 φιγούρες. Στα αριστερά βρίσκεται η Ρούλα και ο Μάνος ενώ στη δεξιά μεριά η Τζωρτζίνα και η Μαλένα. Η κεντρική και πιο έντονη φιγούρα, η μαύρη, που έχει ακουστεί ότι απεικονίζει την Πισπιρίγκου, τελικά είναι αυτή του πατέρα, η οποία μάλιστα κρατά το χέρι της 6,5 ετών τότε Τζωρτζίνας.
Η Τζωρτζίνα τοποθετεί την μητέρα σε μια απόσταση από την ίδια, αναζητώντας το στήριγμα του πατέρα. Τα χέρια της μητέρας είναι τόσο αχνά που δεν μπορεί να κρατήσει κανέναν. Το πρόσωπο της Μαλένας είναι μουτζουρωμένο και με αυτό τον τρόπο ίσως εκφράζει τα ερωτήματα για την νεκρή αδελφή της.
Μία ζωγραφιά που σοκάρει παρουσίασε το βράδυ της Τετάρτης (16/7) η τηλεόραση του Open. Το έργο, φτιαγμένο από την ίδια την Ειρήνη Μουρτζούκου πριν από τον θάνατο του 15μηνου Παναγιωτάκη τον Αύγουστο του 2024, απεικονίζει μια σκηνή θανάτου, όπου ο μικρός εμφανίζεται νεκρός, περιτριγυρισμένος από συγγενείς, φίλους και την ίδια τη δημιουργό.
Η εικόνα αυτή, απολύτως ανατριχιαστική, αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα υπό το φως των αποκαλύψεων για την εμπλοκή της Ειρήνης Μουρτζούκου σε τέσσερις παιδοκτονίες – ανάμεσά τους οι δύο κόρες της και η μικρότερη αδερφή της.
Στο σκίτσο γράφει το όνομα «Πάνος», πλαισιωμένο από έναν σταυρό. Στα πλάγια διακρίνονται ονόματα που έχουν σημαίνοντα ρόλο στην εξέλιξη των ερευνών.
Δείτε το βίντεο:
Πολλοί δυσανασχετούν με την εικόνα των μουτζουρωμένων θρανίων στις σχολικές τάξεις.
Συνθήματα για τις ομάδες, στιχάκια αγαπημένων τραγουδιών της νεολαίας και σκίτσα των μαθητών που “φιλοξενούνται” την εκάστοτε σχολική χρονιά είναι η εικόνα που αντικρίζει κανείς μπαίνοντας στην τάξη και παρατηρώντας τα θρανία.
Όμως υπάρχουν και θρανία που ομολογουμένως αποτελούν μια ενδιαφέρουσα εικαστική παρέμβαση από πλευράς μαθητών και μπορείς να εντυπωσιαστείς από την ευρηματικότητα και την εικαστική ματιά που αποτυπώθηκε στο σκίτσο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας λεοπάρδαλη που φιλοτεχνήθηκε με πριν από λίγα χρόνια (σχ.2015) από την τότε μαθήτρια της Α Λυκείου Ιφιγένεια Αρβανιτάκη και αποτελεί ένα εικαστικό κομψοτέχνημα που δικαίως προσελκύει τα βλέμματα και κλέβει τις εντυπώσεις όποιου την αντικρίσει. Μάλιστα όπως μάς αποκάλυψε
Η εν λόγω ζωγραφιά έγινε viral τις τελευταίες μέρες στο διαδίκτυο μέσα από την ανάρτηση του φιλολόγου Θωμά Μυλωνά που την έχει μαθήτρια και έμεινε έκπληκτος από το ζωγραφικό της ταλέντο.
Μάλιστα την ανάρτησή του ο καθηγητής επικροτεί το σκίτσο της μαθήτριας και αφήνει αιχμές για το γεγονός ότι πριν λίγο καιρό το Υπουργείο Παιδείας επιχείρησε να εξοβελίσει την καλλιτεχνική εκπαίδευση από τα Γυμνάσια και τα Λύκεια. Όπως αποτυπώνεται από τα γραφόμενά του οι Τέχνες είναι ουσιώδους σημασίας για τους μαθητές καθώς μέσω αυτών τα παιδιά λένε ό, τι δεν μπορεί να ειπωθεί.
Υπάρχει λοιπόν ένας καθηγητής -εγώ- που μπαίνει στην τάξη Β4 να κάνει τους αρχικούς χρόνους του «λύω». Και πέφτει πάνω σε μια τίγρη! Μια τίγρη!
Θέλω να πω, οι αρχικοί χρόνοι του «λύω» είναι μέσα στην ύλη, ενώ η τίγρη δεν είναι. Δεν είναι καθόλου.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να συγχαρώ θερμά την κυρία Κεραμέως που έβγαλε την τέχνη από το σχολείο, διότι ως γνωστόν η τέχνη είναι ένα πράμα πάρα πολύ άχρηστο.
Τολμά να μολύνει έναν απρόσωπο μαζοποιημένο χώρο με την προσωπική του έκφραση. Θα έπρεπε να τιμωρηθεί με δια παντός αποβολή από όλα τα σχολεία της χώρας.
Με πιάνει πανικός πως η τίγρη από ώρα σε ώρα θα ορμήξει και θα με κατασπαράξει. Καλό θα ήταν να της διδάξω και αυτηνής τους αρχικούς χρόνους του «λύω».
Ή μάλλον -προτιμότερο- σύμφωνα με τους κανονισμούς, να πάρω ένα Άζαξ και βετέξ και να καθαρίσω το θρανίο. Να την εξαφανίσω την κωλοτίγρη.
Αν δεν το βρείτε εδώ, δεν είναι είδηση
© Tilestwra.com