Η ζωή σπάνια μας προσφέρει τις πιο βαθιές της εκπλήξεις

Τις περισσότερες φορές φτάνουν σιωπηλά — απαλά, διακριτικά και εντελώς απρόσμενα. Για μένα, μια τέτοια έκπληξη ήρθε όχι με βροντή, αλλά με ένα ανεπαίσθητο φτερούγισμα. Ή μάλλον, εκατοντάδες από αυτά — ακριβώς έξω από την πόρτα μου.

Ξεκίνησε πριν από μερικές εβδομάδες. Παρατήρησα μια παράξενη, χάρτινη μάζα που ήταν προσκολλημένη στον τοίχο από τούβλα, ακριβώς κάτω από το φως της εισόδου μου. Έμοιαζε με ένα μικροσκοπικό, αποξηραμένο καρύδι — ιδιαίτερο, περίτεχνο και παράταιρο. Περίεργος, τράβηξα μια φωτογραφία και σύντομα έψαξα τι ήταν. Ήταν μια φωλιά από αλογάκια της Παναγίας με αβγά. Μέσα της, εκατοντάδες ζωές παρέμεναν αδρανείς, περιμένοντας την άνοιξη.

Την άφησα ανέγγιχτη, σαν μια σιωπηλή υπόσχεση στη φύση. Κάθε λίγες μέρες, έλεγχα τη φωλιά πίνοντας τον πρωινό καφέ μου. Έγινε ένα μικρό τελετουργικό — μια στιγμή ανάπαυλας μέσα στη βιασύνη της καθημερινότητας. Και μετά, την ξέχασα.

Μέχρι σήμερα το πρωί.

Βγήκα έξω κρατώντας την κούπα μου, έτοιμος για άλλη μια συνηθισμένη ημέρα. Αλλά κάτι είχε αλλάξει. Ο αέρας γύρω από την εξώπορτά μου έμοιαζε να τρεμοπαίζει, γεμάτος από ανεπαίσθητες κινήσεις. Πλησίασα, κρατώντας ασυναίσθητα την ανάσα μου.

Ήταν παντού.

Εκατοντάδες — ίσως χιλιάδες — μικροσκοπικά, τέλεια σχηματισμένα αλογάκια της Παναγίας έβγαιναν από τη φωλιά, όχι μεγαλύτερα από μια βλεφαρίδα. Σκαρφάλωναν στα τούβλα, γαντζώνονταν στο πλαίσιο της πόρτας, απλώνονταν στη βεράντα σαν εικόνα από όνειρο. Κάθε ένα ήταν ένα μικρό θαύμα: λεπτά πράσινα σώματα, απίστευτα μακριά πόδια, τριγωνικά κεφάλια με παρατηρητικά, εξωγήινα μάτια. Ζωντανά κοσμήματα που έλαμπαν στο πρωινό φως.

Γονάτισα μαγεμένος. Η καρδιά μου γέμισε με μια χαρά που δεν περίμενα. Έμοιαζε σαν ένα ήρεμο θαύμα που συνέβαινε μερικά εκατοστά από τα παπούτσια μου — μια σιωπηλή έκρηξη ζωής, όμορφη στην ευθραυστότητα και στο μέγεθός της. Κινούνταν με απαλό σκοπό, με το ένστικτο να τα οδηγεί από τη μια επιφάνεια στην άλλη. Υπήρχε κάτι αρχέγονο σε αυτό, σχεδόν ιερό.

Σε έναν κόσμο συχνά γεμάτο θόρυβο, επείγουσες ανάγκες και αβεβαιότητα, αυτό το μικρό γεγονός σταμάτησε τον χρόνο. Ήταν μια υπενθύμιση: το εξαιρετικό βρίσκεται πάντα κοντά μας, συχνά μεταμφιεσμένο ως καθημερινότητα. Και μερικές φορές, το μεγαλύτερο θαύμα συμβαίνει όταν απλά δίνεις προσοχή.

Πέρασα ώρες παρατηρώντας. Τράβηξα βίντεο. Φωτογράφισα. Ξέχασα τις δουλειές που έπρεπε να κάνω, το κινητό μου, ακόμα και τον καφέ μου που κρύωνε δίπλα μου. Οι γείτονές μου, αρχικά περίεργοι, με πλησίασαν. Τα πρόσωπά τους καθρέφτιζαν το δικό μου — μάτια ανοιχτά, σιωπηλοί, γεμάτοι θαυμασμό.

Αυτό δεν ήταν απλώς μια φωλιά εντόμων που εκκολάπτονταν. Ήταν κάτι διαφορετικό. Μια στιγμή σύνδεσης, μια κοινή αναπνοή μπροστά στην ομορφιά της νέας ζωής, ένας ανείπωτος σεβασμός για το πόσο υπομονετική είναι η φύση — και πόσο γενναιόδωρη όταν της δίνουμε χώρο.

Τελικά, τα τελευταία λίγα αλογάκια της Παναγίας εξαφανίστηκαν μέσα στον κισσό και το γρασίδι, ξεκινώντας τη σύντομη αλλά ουσιαστική ζωή τους. Και μαζί τους, κάτι άλλαξε μέσα μου. Τα τούβλα δίπλα στην πόρτα μου ήταν ξανά απλά τούβλα — αλλά ήξερα πως είχαν γίνει σκηνικό ενός θαύματος.

Αυτό το σημείο στον τοίχο, κάποτε απαρατήρητο, έγινε ένα παράθυρο σε έναν άλλο κόσμο. Μια υπενθύμιση πως ακόμη και στη σιωπή, η μαγεία μπορεί να περιμένει να αποκαλυφθεί.

Το να μεγαλώσουμε είναι δώρο, αφού σημαίνει ότι είμαστε υγιείς και ζούμε τη ζωή μας. Η πρόκληση είναι να μεγαλώνουμε χωρίς να γερνάμε!

Από τη Σύλβα Σαραφίδου, ψυχολόγο, MSc, AKC, υποψήφια διδάκτωρ, (www.ideaspsychology.com)

Όχι δεν πάσχουμε από το σύνδρομο του Ντόριαν Γκρέι! Στόχος μας δεν είναι να παραμείνουμε για πάντα νέες, fit και χωρίς ρυτίδες. Αφενός γιατί αυτό θα ήταν ένας πραγματικά ανέφικτος στόχος και αφετέρου γιατί είναι δώρο το να μεγαλώνουμε: Σημαίνει ότι ζούμε την κάθε μέρα και εξελισσόμαστε.

Το αν θα γεράσουμε όμως είναι άλλη ιστορία. Γιατί όπως και να το κάνουμε, η έννοια των γηρατειών έχει συνδεθεί με κάποιες αρνητικές εικόνες. Όλοι έχουμε ως εικόνα κάποιον «ηλικιωμένο» – με δυσκολία στην κίνηση, προβλήματα μνήμης, και διαρκείς αναφορές «στα παλιά». Σήμερα όμως οι μεγαλύτεροι άνθρωποι δεν ταιριάζουν απαραίτητα με αυτή την εικόνα! Σήμερα, υπάρχει η δυνατότητα να μεγαλώνουμε  χωρίς να γερνάμε και αυτό περνάει από το χέρι μας.

Πώς θα μεγαλώνουμε χωρίς να «γερνάμε»: Ο 10λογος που αξίζει να επαναλαμβάνεις στον εαυτό σου

1

Φροντίζω τον οργανισμό μου. Αυτό σημαίνει ότι τρώω σωστά και ισορροπημένα και κοιμάμαι καλά. Χωρίς υπερβολές μα και χωρίς στερήσεις.

2

Μένω κινητικά ενεργή.  Γυμνάζομαι με ότι τρόπο μου αρέσει είτε είναι περπάτημα, είτε yoga, είτε στο γυμναστήριο, είτε κάνοντας κάποιο σπορ) και διατηρώ τακτικό πρόγραμμα κίνησης.

3

Παραμένω γνωστικά ενεργή. «Γυμνάζω το μυαλό μου με ασκήσεις όπως σταυρόλεξα ή sudoku, παίζω επιτραπέζια, δημιουργώ παζλ. Και προσπαθώ να αποφεύγω να googlάρω ό,τι δεν θυμάμαι – προσπαθώ πρώτα να το θυμηθώ «στίβοντας» το μυαλό μου.

4

Ζω στο σήμερα και εστιάζω στο «εδώ και τώρα» και όχι στα παλιά. Ενημερώνομαι για την επικαιρότητα, μαθαίνω τις εξελίξεις. Και όχι, η τεχνολογία δεν θα με ξεπεράσει, θα την ακολουθώ και θα την εξερευνώ ακόμη κι όταν δεν θα την πολυκαταλαβαίνω! (Γι’ αυτό άλλωστε υπάρχουν τα παιδιά και τα εγγόνια, για να μας βοηθάνε όταν η τεχνολογία θα μας έχει ξεπεράσει!)

5

Είμαι κοινωνική. Συνεχίζω να κάνω αυτά που έκανα, τις δραστηριότητές του και εάν έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο προσθέτω κι άλλες! Επιδιώκω την επικοινωνία -πρόσωπο με πρόσωπο ή έστω τηλεφωνικά- με φίλους και συγγενείς, και αποφεύγω να κλείνομαι στον εαυτό μου μεταφορικά, και στο σπίτι μου κυριολεκτικά.

6

Δεν κάθομαι αδρανής. Αν έχω περισσότερο χρόνο καταπιάνομαι με ένα χόμπι, μαθαίνω κάτι καινούριο όπως μια νέα ξένη γλώσσα, επαναφέρω παλιά συνήθεια- κέντημα, πλέξιμο, κηπουρική.

7

Δεν διαμαρτύρομαι για την ηλικία μου και τα δεδομένα της. Θυμάμαι ότι κάποιες αλλαγές λόγω ηλικίας είναι αναπόφευκτες, εάν διαμαρτυρόμαστε διαρκώς για αυτές θα τις μεγεθύνουμε στο νου μας. Τις αποδέχομαι! Αποφασίζω ότι δεν «πειράζει» αν κουράζομαι λίγο πιο εύκολα, ή εάν με πονάει η μέση μου πιο συχνά – αυτά δεν μπορούν να με εμποδίσουν από το να έχω μία γεμάτη καθημερινότητα.

8

Εκτιμώ την ηλικία μου. Θυμάμαι πως με το πέρας των χρόνων έρχονται και πολλά θετικά, που συχνά αγνοούμε, εξιδανικεύοντας το παρελθόν. Έχω εμπειρία και λιγότερη αγωνία και αβεβαιότητα από έναν νέο, έχω όμως και πολλά ακόμα να βιώσω που με κάνουν να προσδοκώ και να ανυπομονώ.

9

Δεν αντιμετωπίζω τον εαυτό μου ως «γερασμένο». Δεν σταματώ να περιποιούμε το πρόσωπο, τα μαλλιά μου, να φοράω τα χρώματα και τα ρούχα που μου αρέσουν. SOS: Δεν λέω φράσεις όπως «εγώ παιδί μου τώρα γέρασα» σαν τη γιαγιά μου και δεν αποκαλώ οποιονδήποτε πάνω από πέντε χρόνια νεότερο «νιάτο»!

10

Χαίρομαι την κάθε στιγμή. Κάθε ηλικία έχει τις δυσκολίες μα και τις χαρές της. Βρίσκω την ουσιαστική χαρά σε κάθε στιγμή δεν ξεχνώ να νιώθω ευγνωμοσύνη για το ότι μεγαλώνω και ΖΩ. Δεν έχουν όλοι αυτό το προνόμιο…

Σύλβα Σαραφίδου: Ψυχολόγος

Αν χρησιμοποιείτε κυλιόμενες σκάλες, σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει το ότι κάθε σκαλί έχει μικρές οριζόντιες γραμμές.

Ενώ αυτές οι γραμμές προσδίδουν μια αρμονία στο σχεδιασμό τους, ο λόγος που υπάρχουν δεν έχει να κάνει με το design, αλλά με τη λειτουργικότητα αυτού του μέσου.

Καθώς το κάθε σκαλοπάτι της κυλιόμενης φτάνει στο σημείο που γίνεται επίπεδο – που συνήθως υπάρχει κάτι που μοιάζει με μαύρο βουρτσάκι- καθαρίζεται από κάθε πιθανό σκουπίδι που μπορεί να έχει πέσει στις σκάλες.

Αυτές οι οριζόντιες αυλακώσεις σε συνδυασμό με το βουρτσάκι διασφαλίζουν ότι τα πιο επικίνδυνα υλικά δεν θα γλιστρήσουν μέσα στο μηχανισμό ώστε να κάνουν την κυλιόμενη να κολλήσει ή -ακόμα χειρότερα- να καταρρεύσει.

Επιπλέον, είναι κι ένας τρόπος να αποφευχθεί ο κίνδυνος να γλιστρήσετε πατώντας πάνω στη σκάλα (ειδικά αν έχει χυθεί κάποιο υγρό από κάποιον περαστικό).