Όταν ακούς τη λέξη “σωματεμπορία”, τί σου έρχεται στο νου; Εμπόριο ανθρώπων. Φρικτό και μόνο να το ακούς. Σου φαίνεται σαν κάτι μακρινό, ενώ δεν είναι.

Η ιστορία που πρόκειται να σας διηγηθώ είναι πολύ προσωπική και συνέβη πριν από 5 χρόνια. Φόβος, οργή, απόγνωση…Αμέτρητες ώρες χρειάστηκαν από την Αστυνομία μέχρι να βγάλει άκρη και να τελειώσει επιτέλους αυτός ο Γολγοθάς.

Όλα ξεκίνησαν με ένα 15χρονο αγόρι που έκανε την εμφάνισή του μέσω Instagram. Φαινομενικά ήταν ένα ήσυχο, φυσιολογικό παιδί, που δεν είχε ιδέα τί σημαίνει αλητεία, σωματεμπορία, κυκλώματα. Τα παιδιά σήμερα δεν έχουν την αίσθηση του κινδύνου, ούτε ξέρουν ότι πίσω από τα κοινωνικά δίκτυα μπορεί να κρύβεται κάθε καρυδιάς καρύδι, που παραμονεύει να τα βλάψει.

Ο ίδιος ήταν “φίλος” με αρκετά κορίτσια από την παρέα της κόρης μου και μιλούσαν καθημερινά. Έφερε στην παρέα και άλλους, δικούς του φίλους και όλοι μαζί τα έλεγαν μέσω Instagram, Twitter και Facebook.

Λίγο μετά την εμφάνιση του και της παρέας τους στο Διαδίκτυο, άρχισα να βλέπω αλλαγές στη συμπεριφορά της κόρης μου. Έγινε ξαφνικά μυστικοπαθής και την έπιανα με το τάμπλετ στο χέρι σε ώρες, που ποτέ άλλοτε δεν έμπαινε, πάντα κρυφά από μένα.
Δεδομένου ότι ξέρω τί συμβαίνει στο Διαδίκτυο και πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν τα πράγματα, έλεγχα την κόρη μου σε τακτική βάση, τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα. Έπαιρνα κρυφά το τάμπλετ, ενώ εκείνη κοιμόταν και έψαχνα να βρω πού μπήκε, με ποιους μιλούσε, τί λέγανε.

Παρατήρησα ένα ασυνήθιστο χρονικό χάσμα ανάμεσα σε μερικά μηνύματα και εικόνες, αλλά δεν έδωσα σημασία μέχρι περίπου δύο εβδομάδες αργότερα. Μια νύχτα, είχα ένα περίεργο προαίσθημα και άρπαξα για μία ακόμη φορά το τάμπλετ της για να κάνω τον καθιερωμένο μου έλεγχο. Αυτό που βρήκα, επιβεβαίωσε τους χειρότερους φόβους μου.

Ξεκίνησε με μια φωτογραφία. Μια περίεργη, ακατάλληλη φωτογραφία ενός κοριτσιού, στην ηλικία της κόρης μου πάνω κάτω, που με τη σέξι πόζα της με έβαλε σε υποψίες. Το συνηθισμένο μου ψαχούλεμα κατέληξε να γίνει ανθρωποκυνηγητό, ελέγχοντας τα πάντα σε όλους της τους λογαριασμούς.

Καθώς τελείωνα το ψάξιμο εκείνη τη νύχτα, το μόνο που ήθελα και έπρεπε να κάνω ήταν έναν πιο σχολαστικό έλεγχο. Τα πράγματα δεν ήταν όπως φαίνονταν. Ο ίδιος και η παρέα του δεν ήταν αυτοί που έλεγαν ότι ήταν.
Αξιοποιώντας τη δύναμη της Google και με τη βοήθεια ενός φίλου μου καλού αστυνομικού, έψαξα τους λογαριασμούς όλων σχεδόν των φίλων της κόρης μου, κάτι που δεν σκέφτονται να κάνουν τα παιδιά λόγω της τυφλής εμπιστοσύνης που δείχνουν σε όλους.

Το 15χρονο αγόρι και η παρέα του δεν ήταν παρά 4 ενήλικες, που χρησιμοποιούσαν τη δύναμη του Διαδικτύου για να «ψαρέψουν» παιδάκια. Οι δύο από αυτούς είχαν αρκετές συλλήψεις στο ενεργητικό τους, ενώ οι άλλοι δύο ήταν μάλλον καινούργιοι στα κόλπα. Δυο μέρες παλεύαμε να μάθουμε γι’ αυτούς, αλλά τελικά τα καταφέραμε. Τόση οργή και μίσος δεν έχω νιώσει ποτέ στη ζωή μου. Έμενε να μαζέψω τα στοιχεία που είχα συγκεντρώσει και να τα προσκομίσω στην αστυνομία, η οποία έδρασε άμεσα, για να αναλάβει από κει και πέρα. Μου ζήτησαν γραπτή άδεια να έχουν πρόσβαση στα τηλεφωνικά μας αρχεία, στους λογαριασμούς μας στο ίντερνετ και εμείς τη δώσαμε εν λευκώ και χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μετά από επτά μήνες ερευνών μας κάλεσαν από το αστυνομικό τμήμα της περιοχής μας για να πάμε εκεί το συντομότερο δυνατό. Χαρακτηριστικά μας είπαν “δεν είναι κάτι που θέλετε να ακούσετε από το τηλέφωνο”. Είχαν κάνει φύλλο και φτερό τα πάντα και τώρα είχε έρθει η στιγμή να μας πουν τί συνέβαινε.

Αφού φτάσαμε, μπήκαμε σε μια μικρή αίθουσα ανακρίσεων να μη μας ακούει κανείς και εκεί μας ενημέρωσαν ότι η άμεση επέμβασή μου και το ψάξιμο, που έκανα τακτικά στους λογαριασμούς της κόρης μου την είχε σώσει από βέβαιη απαγωγή.

Τελικά το αγόρι αυτό ήταν όντως ένα 15χρονο παιδί, το οποίο όμως οι σωματέμποροι χρησιμοποιούσαν για δόλωμα. Τον έβαζαν να ψάχνει και να βρίσκει αθώα νεαρά κορίτσια για να τα πασάρουν μετά αυτοί με τη σειρά τους στον κύκλο των πελατών τους. Τα θύματα της συγκεκριμένης ομάδας έφταναν τα 2.000 και δεν ήταν τίποτα περισσότερο από παιδάκια Γυμνασίου και Λυκείου, που οι επιτήδειοι καραδοκούσαν να παρασύρουν και να τα βάλουν στα κυκλώματα, τα παιδιά μας.

Τα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου χωρίς να το καταλαβαίνω. Σκεφτόμουν το παιδί μου. Πόσα πολλά θα μπορούσαν να είχαν συμβεί αν ήμουν λιγότερο υποψιασμένη; Πόσο εύκολα μπορεί κανείς να κλέψει την αθωότητα από ένα παιδάκι; Το όμορφο κορίτσι μου δεν ήταν παρά ένα θήραμα για αυτά τα τέρατα, που πλησίαζαν αργά και μεθοδικά σαν τα αρπακτικά, έτοιμα να βουτήξουν τη λεία τους και να τη διαλύσουν. Έκλαιγα γιατί φοβόμουν ότι μπορεί να μην ξαναέβλεπα την κόρη μου.

Ελπίζω η ιστορία μου να γίνει παράδειγμα προς μίμηση σε όλους όσοι διαβάσετε το άρθρο αυτό. Αρκεί μια στιγμή απροσεξίας από τους γονείς για να χαθούν όλα. Ξέρω ότι φοβάστε όσο κι εγώ. Ψάχνετε, όμως, τους λογαριασμούς τους, δεν είναι κακό. Να ρωτάτε τα παιδιά σας, να τους λέτε να μην έχουν “φίλους” που δεν ξέρουν πραγματικά. Δεν είχα ιδέα πόσο κοντά ήμουν στον να μην ξαναδώ ποτέ την κόρη μου. Η ασφάλειά τους είναι πάνω απ’ όλα. Εάν δεν γνωρίζετε από τεχνολογία ή δεν ξέρετε πού να αναζητήσετε, τότε ρωτήστε κάποιο δικό σας άνθρωπο που να ξέρει, κάποιον που να αισθάνεσαι ότι μπορείς να του εμπιστευτείς τη ζωή του παιδιού σου. Δεν έχει σημασία από ποια χώρα είσαι. Ο κίνδυνος παραμονεύει όπου υπάρχει διαδίκτυο.

Πριν από δέκα χρόνια εγκατέλειψα τη σύζυγό μου για κάποια άλλη. Τότε η κόρη μου ήταν 14 ετών. Είμαι πλέον παντρεμένος με εκείνη την άλλη γυναίκα και έχουμε έναν 7χρονο γιο.

Η κόρη μου ποτέ δεν με συγχώρεσε, ούτε αποδέχτηκε τη μητριά της. Ήταν πάντα ευγενική μαζί της, όταν ερχόταν Σαββατοκύριακα να μείνει μαζί μας, αλλά από τη στιγμή, που έγινε 18, σταμάτησε να έρχεται.

Τη βλέπω αραιά και που μόνος μου ή μαζί με το γιο μου και τη γυναίκα μου τη συναντά πλέον μόνο σε καμιά οικογενειακή μάζωξη.

Τώρα, που παντρεύεται, φαίνεται ότι βρήκε την ευκαιρία να με τιμωρήσει. Ζήτησε από τον πατριό της, που τον ξέρει μόνο 3 χρόνια, να την παραδώσει νύφη στην εκκλησία και ενώ κάλεσε εμένα και το γιο μου, τη γυναίκα μου την άφησε εκτός.

Την έπιασα, της μίλησα, της ζήτησα να δεχτεί ένα χρηματικό ποσό ως δώρο για το γάμο της, αλλά ήταν ανένδοτη. Δεν το πήρε με τίποτα. Νιώθω ότι με κάλεσε όχι επειδή το θέλει, αλλά επειδή είμαι πατέρας της. Αν είχε τη δυνατότητα, δεν θα με καλούσε καν. Και να πάω, θα είμαι ένας απλός καλεσμένος, τίποτα παραπάνω. Το σκέφτομαι να πάω, να μην πάω.

Η γυναίκα μου, από την άλλη, δείχνει κατανόηση και ανωτερότητα και μου ζήτησε να πάρω το παιδί και να πάω. Πιστεύει ότι έτσι και δεν πάω, θα το μετανιώσω. Θα εκτιμούσα πραγματικά την άποψή σας. Θα ήθελα να προσθέσω ότι γνωρίζω πόσο μεγάλο κακό έκανα στην κόρη μου και τη μητέρα της, αλλά το παιδί μου τουλάχιστον δεν το άφησα ποτέ έξω απ’ τη ζωή μου. Προσπάθησα να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο κοντά της και τη στήριξα όσο μπορούσα.

Δημήτρης

Είμαι έξαλλη!

Η νονά της κόρης μου, τη ρώτησε τι θελει για Πάσχα και η κόρη μου, της ζήτησε αθλητικά παπουτσια. Όταν της είπε όσο κάνουν (200ευρώ) η νονά της της είπε εντάξει θα το δω και θα σου πει.

Χθες την κάλεσε και της είπε δεν μπορει να τα αγοράσει.

Καταλαβαινω ότι οι εποχές ειναι δύσκολες και όλοι πληρώνουμε ένα σωρό σε ενοίκια και ρεύματα αλλά ΓΙΑΤΙ ΡΩΤΑΣ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΝ ΝΟΝΑ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΣΗΚΩΝΕΙΣ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΛΕΦΤΑ;

Ας μην της έπαιρνε τίποτα ή ας της έδινε τα χρήματα να παρει ό,τι θέλει.

Τώρα η μικρή ξεσηκωθηκε και τα ζητάει απο εμενα.

Όταν ρωτάς ειδικά ένα παιδί τι θέλει για δωρο να είσαι έτοιμος για όλα και να μην το παίζετε λαρτζ υποθέτοντας ότι θα ζητήσει παπούτσια του 10ευρου.

Μίνα

Την πρώτη φορά που παρατήρησα μια χούφτα καστανές μπούκλες στο ροζ μαξιλάρι της Rosie ήταν ένα φωτεινό, ηλιόλουστο Σάββατο πρωί του Οκτώβρη. Η κόρη μου είχε ήδη ξυπνήσει και έβλεπε παιδικά στο σαλόνι. Ήταν ένα περήφανο 2,5 ετών παιδάκι που λάτρευε να με βοηθά να ντύνω τη νεογέννητη αδερφή της και της φερόταν σαν να ήταν η κουκλίτσα της, το μικρό της παιδάκι. Μήπως ο ερχομός του νέου μωρού σπίτι την είχε στρεσάρει; Μήπως ήταν αλλεργική στο σαμπουάν; Το αντικαταστήσαμε με ένα άλλο, υποαλλεργικό, αλλά το πρωί της Δευτέρας ήρθα αντιμέτωπη με ένα σοκαριστικό θέαμα: στο μαξιλάρι της το πρωί βρήκα τη διπλάσια ποσότητα μαλλιών. Κάτι συνέβαινε. Έπρεπε αμέσως να μιλήσω με τον παιδίατρό μας.

Στο τηλέφωνο ο γιατρός ήταν καθησυχαστικός. Μάλλον η απώλεια των μαλλιών οφειλόταν στο άγχος εξαιτίας της άφιξης του νέου μέλους, αλλά καλού κακού ζήτησε να του κάνουμε μία επίσκεψη. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα του όταν είδε τη μικρή για πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό που είχε να τη δει. Ήταν φανερό ότι τρομοκρατήθηκε. Είδε κάτι που δεν περίμενε να δει. Η συνηθισμένη ευχάριστη συνομιλία μας σταμάτησε καθώς εξέταζε προσεκτικά το τριχωτό της κεφαλής της. «Δεν νομίζω ότι είναι άγχος», είπε τελικά. «Νομίζω ότι είναι αλωπεκία. Θα σας παραπέμψω σε ειδικό γιατρό το συντομότερο δυνατόν».

Μέχρι την Πέμπτη τα μαλλιά της Rosie είχαν πέσει εντελώς. Την επόμενη εβδομάδα ο γιατρός, στον οποίο μας παρέπεμψε ο παιδίατρός μας διέγνωσε το παιδί όντως με αλωπεκία, μία αυτοάνοση διαταραχή όπου το σώμα επιτίθεται στα θυλάκια των τριχών της κεφαλής προκαλώντας την πτώση τους.

«Δεν υπάρχει θεραπεία», είπε ο ειδικός. Αυτές οι λέξεις έχουν χαραχτεί στο μυαλό μου.

Για τους επόμενους μήνες φορούσαμε στο παιδί διαφορετικό καπέλο κάθε μέρα για να το προστατεύσουμε από ανεπιθύμητα βλέμματα κια σχόλια. Ελπίζαμε ότι η τριχόπτωση θα ήταν προσωρινή. Εν τω μεταξύ αναζητούσαμε απαντήσεις σε βιβλία, σε δεύτερες και τρίτες γνώμες γιατρών και στο γενετικό έλεγχο που της κάναμε. Σαρώσαμε κυριολεκτικά το διαδίκτυο ψάχνοντας για θαύματα, ιστορίες με happy end ή για μία έστω μαγική σφαίρα που θα επέστρεφε τις καστανές μπούκλες στο όμορφο κεφαλάκι της Rosie. Ήμασταν απελπισμένοι. Δοκιμάσαμε αμέτρητες θεραπείες, αλοιφές, κρέμες, στεροειδή, φυτικά φάρμακα, ειδικές δίαιτες, αλλάξαμε ακόμα και τον τρόπο ζωής μας και την καθημερινότητά μας για να μειώσουμε το στρες αλλά τίποτα δεν απέδωσε. Έπρεπε να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή θα ήταν η νέα μας πραγματικότητα.
Με τον καιρό γινόταν όλο και πιο δύσκολο να πείσουμε το παιδί να φοράει καπέλο παντού και οι επόμενοι μήνες ήταν γεμάτοι σκαμπανεβάσματα. Οι γονείς έσπρωχναν τα παιδιά τους στο θέαμα της φαλακρής Rosie ψιθυρίζοντας «Σςςςςςς, μην κοιτάζεις» και «σταμάτα να δείχνεις, δεν είναι ευγενικό». Κάθε φορά που η Rosie μας ρωτούσε γιατί την κοίταζαν και την έδειχναν όλοι, της λέγαμε ότι ήταν απλά περίεργοι ενώ παράλληλα προσπαθούσαμε να της αποσπάσουμε την προσοχή με κάτι άλλο νιώθοντας ένα απίστευτο σφίξιμο στο στομάχι μας.

Με την πάροδο του χρόνου η ανεπιθύμητη προσοχή που μας έδειχναν οι γύρω μας άρχισε να μειώνεται. Σταματήσαμε να προσπαθούμε να αποσπάσουμε την προσοχή του παιδιού από τα βλέμματα και τα σχόλια των γύρω μας. Επίσης, σοκαριστήκαμε την πρώτη φορά που μας πλησίασε κάποιος και μας μίλησε για το παιδάκι του που έχει καρκίνο και που έχει χάσει και αυτό τα μαλλιά του, όχι τόσο με την ιστορία αυτού του παιδιού, αλλά με το γεγονός ότι τόσο καιρό δεν είχαμε σκεφτεί το πιο λογικό: Το παιδί μας ήταν μία χαρά και υγιέστατο, θα κάτσουμε να κλαίμε για λίγες τρίχες τη στιγμή που τόσα παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα; Στην τελική αλωπεκία είχε, ένα αυτοάνοσο, από το οποίο δεν κινδύνευε η ζωή της.

Όταν οι άνθρωποι – συνήθως τα παιδιά – ρωτάνε τη Rosie για τα μαλλιά της πάντα έχει μία διαφορετική αλλά παράλληλα δημιουργική απάντηση να δώσει: «Τα μαλλιά μου πήγαν διακοπές» ή «τα μαλλιά μου κάνουν ένα διάλειμμα και θα επιστρέψουν σύντομα». Άλλες πάλι φορές όταν δεν είναι στα καλύτερά της λέει την αλήθεια ωμή όπως είναι. «Έχω αλωπεκία, είμαι φαλακρή».
Στην καθημερινότητά μας δεν είναι όλα ιδανικά. Υπάρχουν σχόλια που την ενοχλούν και την κάνουν να νιώθει άσχημα ειδικά όταν την περνούν για αγοράκι ή κάνουν ότι μπερδεύτηκαν ότι είναι αγοράκι (συμβαίνουν και αυτά!). Κατσουφιάζει και απαντά ότι δεν είναι αγόρι. Εκνευρίζεται τόσο πολύ που δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να εξηγήσει τα περαιτέρω. Πολλές φορές με ρωτάει «γιατί με περνούν για αγόρι από τη στιγμή που βλέπουν ότι φοράω ροζ; Τα αγόρια δεν φορούν ροζ». Απ’ όλες τις απαντήσεις που πρέπει να της δώσουμε αυτή είναι η πιο δύσκολη, πώς να εξηγήσεις δηλαδή σε ένα παιδί που κλαίει με λυγμούς ότι μερικές φορές συμβαίνουν πράγματα στη ζωή που δεν μπορούμε να ελέγξουμε;

Εκείνο το βράδυ αφού η Rosie αποκοιμήθηκε αποφασίσαμε με τον άντρα μου να επικεντρωθούμε στη συναισθηματική της ανάπτυξη, στην αυτοεκτίμησή της, στο τι μπορούμε να κάνουμε από δω και πέρα και να αφήσουμε πίσω την αδικία που βιώνει καθημερινά. Δεν είχε νόημα να προσπαθούμε να διορθώσουμε το πρόβλημα υγείας της. Πλέον έπρεπε να δούμε πώς θα μεγαλώσουμε ένα κοριτσάκι που δεν είχε μαλλιά και παράλληλα να μάθει να αγαπάει τον εαυτό της.

Τη μάθαμε να χαμογελά, να είναι υπερήφανη, να μην ντρέπεται για τον εαυτό της, να είναι ευαισθητοποιημένη με τα προβλήματα των άλλων, να είναι ευγνώμων για όσα έχει και να χαίρεται την κάθε μέρα σαν να μην υπάρχει αύριο.

Αν τύχει και μας δείτε στο δρόμο θα δείτε ένα πανέμορφο και ευτυχισμένο φαλακρό κοριτσάκι που όσο μαλλί του λείπει, τόση αυτοπεποίθηση έχει.

Πηγή: motherwellmag.com

Η κόρη μου είναι 29 χρονών και ετοιμάζεται να παντρευτεί σε ένα μήνα από τώρα. Λόγω κορονοϊού τον έχει ακυρώσει δύο φορές αλλά αυτή τη φορά όπως δείχνουν τα πράγματα ο γάμος θα γίνει.

Ο πατέρας της ήταν ένας πολύ κακός άνθρωπος και κακοποιούσε και εμένα και το παιδί γι’ αυτό και φρόντισα να τον βγάλω οριστικά από τη ζωή μας όσο ήταν ακόμα νωρίς. Άργησα πολύ να ξαναφτιάξω τη ζωή μου και δεν το έκανα παρά μόνο όταν η κόρη μου έγινε 14 χρονών. Παρόλο που ο άντρας μου είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος η κόρη μου δεν θέλει ούτε να τον βλέπει. Ήταν πάντα πολύ ειρωνική απέναντί του και του την έλεγε σε κάθε ευκαιρία χωρίς ποτέ αυτός να της έχει κάνει κάτι ή να της έχει πει την παραμικρή κουβέντα.

Τώρα που παντρεύεται μου ξεκαθάρισε ότι δεν τον θέλει στο γάμο της ούτε ζωγραφιστό. Χρησιμοποιεί μάλιστα τον κορονοϊό σαν δικαιολογία, ότι δηλαδή θα έχει πολύ λίγους καλεσμένους οπότε προτιμά μόνο τα άτομα εκείνα που είναι σημαντικά για εκείνη και τα εκτιμά. Προτιμά να έρθουν οι φίλοι της που τους αγαπά πολύ και είναι χρόνια φίλοι παρά ο άντρας μου. Ποτέ δεν περίμενα να ακούσω τέτοιες κουβέντες από το ίδιο μου το παιδί. Έβγαλε μία απίστευτη κακία που δεν δικαιολογείται.

Όταν προσπάθησα με ηρεμία και λογική να το συζητήσω με το σύζυγό μου βγήκε έξω από τα ρούχα του και μου είπε πως αν είναι να μην παρευρεθεί στο γάμο τότε να μην πάω ούτε εγώ, αν είναι να πάω ασυνόδευτη. Μου είπε επίσης ότι η θέση μου είναι δίπλα του και όχι δίπλα στην κόρη μου και μετά το γύρισε στο ότι φοβάται τον κορονοϊό (είναι και κάπως μεγάλος στην ηλικία) και φοβάται μην κολλήσω τίποτα στο γάμο και του το φέρω σπίτι.

Είμαι στη μέση και δεν ξέρω τι να κάνω. Από τη μία λέω από μέσα μου ότι δεν πρόκειται να χάσω το γάμο του παιδιού μου από την άλλη δεν είναι ωραίο όλο αυτό που γίνεται. Ο άντρας μου έχει κάθε δίκιο να εκνευρίζεται αλλά δεν έχει το δικαίωμα να με κρατήσει με το ζόρι σπίτι και να χάσω το γάμο του μοναδικού παιδιού μου. Κανονικά η κόρη μου πρέπει να ρίξει λίγο νερό στο κρασί της αλλά δεν βλέπω να το κάνει. Εγώ από τη μεριά μου, τι να κάνω; Να ακούσω τον άντρα μου και να μην πάω ή να τον αψηφήσω και να σταθώ δίπλα στο παιδί μου αυτή την τόσο μεγάλη μέρα;

Νίκη

Με το σύζυγό μου και τη μικρή μας κόρη επισκεφτήκαμε για Πάσχα τη μητέρα μου και τον πατριό μου για να γιορτάσουμε όλοι μαζί τις άγιες αυτές ημέρες. Το σοκ που θα πάθαινα δεν το είχα φανταστεί ποτέ στη ζωή μου.

Η κόρη μου είναι γενικά ένα πολύ ζωηρό παιδί και δύσκολα την κάνω ζάφτι. Τρέχει, τρυπώνει, ανακατώνει και τη χάνω απ’ τα μάτια μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Ήθελε ντε και καλά να πάει να παίξει στο δωμάτιο της μητέρας μου, κάτι για το οποίο η μάνα μου δεν είχε κανένα πρόβλημα. Μπαίνοντας η μικρή στο δωμάτιο έτρεξε προς την ντουλάπα, λες και κάτι την τράβαγε προς τα εκεί (δεν ήταν ο Θεός, ο Διάβολος μάλλον ήταν).

Στη ντουλάπα δεν βρήκαμε τα ταγιεράκια της μαμάς μου, ούτε τα παλτά της, ούτε κάποιο από τα ρούχα της, αλλά μια ολοκληρωμένη συλλογή σεξουαλικών βοηθημάτων. Από δονητές και στραπόν μέχρι στολές για ρόλους και ένα βουνό από τσόντες και προφυλακτικά. Έκανα γύρω στα δέκα βήματα πίσω. Αφού κόντεψα να πέσω από τις σκάλες.
Πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω τί είχε γίνει, η κόρη μου, που ευτυχώς που είναι μικρή σε ηλικία και δεν καταλαβαίνει ακόμα, είχε πιάσει στα χέρια της ένα τεράστιο δονητή, τον περιεργαζόταν και με ρωτούσε τί ήταν.

Η μητέρα μου είναι 65 ετών και έχω μείνει άφωνη. Δεν της είπα τίποτα, γιατί δεν ξέρω πώς να ανοίξω κουβέντα για ένα τόσο λεπτό ζήτημα. Μου προκαλεί απίστευτη ντροπή και αμηχανία.

Να της ζητήσω τουλάχιστον με τρόπο να κλειδώνει τις ντουλάπες όταν ερχόμαστε; Και πώς θα της εμπιστευτώ τώρα το παιδί μου να μου το κρατήσει μετά από αυτό;

Γαρυφαλλιά