Με μια εντυπωσιακή μανούβρα, το Σάββατο ο καπετάνιος του Εξπρές Πήγασος έκανε την πρώτη προσέγγιση του πλοίου στο λιμάνι των Μεστών, εκτελώντας το νέο δρομολόγιο άγονης γραμμής Λαύριο – Μεστά Χίου -Αγιος Ευστράτιος – Λήμνος – Καβάλα.

Με ιδιαίτερη μαεστρία, ο καπετάνιος »γύρισε» το πλοίο μέσα στο λιμάνι και χάρισε μοναδικές εικόνες στους κατοίκους.

Η εντυπωσιακή μανούβρα του Εξπρές Πήγασος στο λιμάνι των Μεστών που τoυς άφησε όλους άφωνους.

Δείτε το βίντεο

Η φωτογραφία που κάνει τον γύρο του ελληνικού διαδικτύου

Τον γύρο των ΜΜΕ αλλά και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης κάνει η φωτογραφία με περικυκλωμένους από τα ΜΑΤ, 15χρονους μαθητές.

Στο χθεσινό εκπαιδευτικό συλλαλητήριο, ομάδα νεαρών προκάλεσε επεισόδια και φθορές, ενώ πραγματοποιήθηκαν συλλήψεις και προσαγωγές, όμως ορισμένα πλάνα από το τέλος της πορείας, όπου τα ΜΑΤ περικύκλωσαν μαθητές, προκάλεσαν αντιδράσεις.

Η μητέρα δύο μαθητών που απεικονίζονται στα πλάνα του βίντεο και στην viral φωτογραφία, μιλώντας στο Open ανέφερε ότι οι γιοι της 15 ετών που συμμετείχαν στην πορεία, επέστρεφαν στο σπίτι τους κατευθυνόμενοι προς το μετρό, όταν ξαφνικά περικυκλώθηκαν από άνδρες των ΜΑΤ.

«Θα φάτε χαστούκια»

Μάλιστα η μητέρα καταγγέλλει ότι οι αστυνομικοί ρώτησαν τα παιδιά αν έχουν κάτι ύποπτο πάνω τους και εκείνοι το αρνήθηκαν, οι άνδρες των ΜΑΤ απάντησαν: «Αν βρεθεί οτιδήποτε να ξέρετε ότι και οι τέσσερις θα φάτε χαστούκια».

Μάλιστα, όπως αναφέρει, δεν επέτρεπαν στα παιδιά να τηλεφωνήσουν στους γονείς τους και ότι για καλή τους τύχη, στο σημείο βρέθηκε ένας καθηγητής τους οποίος διαμαρτυρήθηκε κι έτσι τα παιδιά αφέθηκαν ελεύθερα.

“Επιτέλους. 15χρονα παιδιά να τους βάζετε σε αυτή τη διαδικασία σα να είναι εγκληματίες; Τι νομίζετε ότι κάνετε;” #κυβερνηση_τσιρκο #Χρυσοχοιδη_παραιτησου https://t.co/4oJjYTkCva

— Λένα Παππά (@Lenalandon) October 15, 2020

«Στα μαχαίρια» εξακολουθούν να βρίσκονται οι γονείς του Μπάμπη Αναγνωστόπουλου με τον πατέρα της Καρολάιν για την επιμέλεια της εγγονής τους.

• Μετά τους ισχυρισμούς του Ντέιβιντ Κράουτς για εμπλοκή σε συμμορία ναρκωτικών, ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος φαίνεται πως έχει βάλει στόχο να «σπάσει» τα ισόβια στο Εφετείο. Ο γυναικοκτόνος πιστεύει ότι έχει βρει ένα νομικό «παραθυράκι» για να βγει σε λιγότερα από τα προβλεπόμενα χρόνια. Την ίδια στιγμή, ο Ντέιβιντ Κράουτς «καρφώνει» τη μητέρα του Μπάμπη Αναγνωστόπουλου λέγοντας πως πιστεύει ότι ο γιος της είναι αθώος και έχει πέσει θύμα πλεκτάνης.

Τους τελευταίους μήνες, ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος είναι χωρίς δικηγόρο και σύμφωνα με τον ΑΝΤ1, μετά από… μανιακή μελέτη νομικών, βρήκε το άρθρο 84 περί ελαφρυντικών καλής συμπεριφοράς μετά την πράξη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το συγκεκριμένο ελαφρυντικό αναγνωρίστηκε στους κρατούμενους των φυλακών μετά την αναθεώρηση του 2019 και πλέον ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος στοχεύει σε αναβολές του Εφετείου για να παραμείνει όσο το δυνατόν περισσότερο στη φυλακή δείχνοντας άριστη διαγωγή. Σύμφωνα με πληροφορίες, η δικηγόροι των Κράουτς γνωρίζουν την στρατηγική του Αναγνωστόπουλου και έχουν καταθέσει αίτημα για επίσπευση του Εφετείου

• Μητέρα Μπάμπη Αναγνωστόπουλου: «Το αγόρι μου είναι αθώο»

«Ένας παράγοντας που με ενοχλεί είναι η στάση της Γεωργίας, της γιαγιάς από την πλευρά του πατέρα. Είναι η ακλόνητη πίστη της στην αθωότητα του γιου της. Παρόλο που καταδικάστηκε για φόνο εκ προμελέτης με ομόφωνη ετυμηγορία από τρεις τακτικούς και τέσσερις λαϊκούς δικαστές, είναι πεπεισμένη για την αθωότητά του. Τα λόγια της προς εμένα, τη μοναδική φορά που της μίλησα, ήταν “το αγόρι μου είναι αθώο, θα δεις, μια μέρα θα βγει η αλήθεια”», είπε ο Ντέιβιντ Κράουτς στον ΑΝΤ1.

«Αυτή η πεποίθηση ενισχύεται από το περιεχόμενο των επιστολών που έγραψε όταν ήταν προφυλακισμένος στις φυλακές Κορυδαλλού πριν τη δίκη του, μία προς εμένα και τη Σουζάνα και μία προς εκείνη. Στις επιστολές εξηγεί πως ενεπλάκη σε μια συμμορία διακίνησης ναρκωτικών και όταν θέλησε να αποστασιοποιηθεί από τη συμφωνία τους, απείλησαν να σκοτώσουν την Καρολάιν και τη Λυδία. Η Γεωργία πλέον αρνείται ότι έλαβε την επιστολή της, αλλά όταν της μίλησα ήταν προφανές ότι το περιεχόμενο των επιστολών ήταν πανομοιότυπο. Δεν θέλω η εγγονή μου να μεγαλώσει με κάποιον που συνεχώς της λέει ότι το άτομο που δολοφόνησε τη μητέρα της είναι αθώο και έχει φυλακιστεί άδικα», συμπλήρωσε για τη μητέρα του Μπάμπη Αναγνωστόπουλου.

Για τη ζωή της εγγονής του στις Φιλιππίνες

«Η Λυδία θα μπορούσε να ζήσει μία ζωή με πολλά προνόμια, με την Ντόνα και την οικογένειά της. Έχει προσαρμοστεί όμορφα στη ζωή με τη νέα της οικογένεια. Για τα παιδιά της Ντόνα είναι απλώς η μικρή τους αδερφή, τα δύο μεγαλύτερα παιδιά την φροντίζουν όπως φροντίζουν τον μικρό αδερφό τους. Αυτό είναι ένα πολύ καλύτερο περιβάλλον για να μεγαλώσει, από το να μεγαλώνει με ηλικιωμένους παππούδες, είτε από την πλευρά της μητέρας είτε από αυτή του πατέρα. Αν και αγαπώ την όμορφη μικρή μου εγγονή, αναγνωρίζω ότι πρέπει να έχει μία μητέρα παρόμοιας ηλικίας με την αποθανούσα μητέρα της και ούτε η Σουζάνα και εγώ ούτε οι παππούδες από την πλευρά του πατέρα μπορούν να της το προσφέρουν αυτό», είπε ο πατέρας της Καρολάιν Κράουτς.

Συγκλονίζει ακόμη και σήμερα η οικογενειακή τραγωδία που εκτυλίχθηκε την Κυριακή το μεσημέρι στο Άργος, στην περιοχή Γεφύρια, όταν ένας 29χρονος σκότωσε την 11χρονη ετεροθαλή αδελφή του και στη συνέχεια αυτοκτόνησε, αφήνοντας πίσω την μητριά του και μητέρα του κοριτσιού που ήταν και εκείνη στο σπίτι…

Το περιστατικό προφανώς πήρε μεγάλες διαστάσεις και φανερώθηκε μια σύμπτωση. Η γυναίκα της οικογενειακής τραγωδίας είναι γιατρός και μάλιστα ήταν εκείνη που είχε καταφέρει να κρατήσει στη ζωή την Ασπασία Μπόγρη, την κοπέλα, που το 2013 ο πατέρας της πυροβόλησε δύο φορές στο κεφάλι για να εκδικηθεί την εν διαστάσει τότε σύζυγό του Σπυριδούλα Φατούρου.

Ο πατέρας της την καταδίκασε εφ’ όρου ζωής να είναι καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι, αφού η Ασπασία έχει διαγνωστεί με 99% αναπηρία.

Η Σπυριδούλα Φατούρου μιλώντας για ό, τι συνέβη στα Γεφύρια είπε: «Ακόμη και τώρα δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που συνέβη στην συγκεκριμένη οικογένεια. Την Ε.Κ., την τραγική μάνα του κοριτσιού όχι απλώς την γνωρίζω αλλά είναι η γυναίκα που έσωσε την Άσπα μου, το δικό μου παιδί… Η γιατρός Ε.Κ. ήταν εκείνη που παρέλαβε στο νοσοκομείο του Άργους την Άσπα μου εκείνη την αποφράδα μέρα του 2013 όταν την πυροβόλησε ο ίδιος της ο πατέρας.

Η Άσπα είχε την εικόνα νεκρής και η Ε.Κ. φώναζε:

’Εγώ θα την διασωληνώσω μόνο για τα 17 της χρόνια’’. Πάντα έλεγα πως κάθε φορά που θα την συναντώ, το λιγότερο που μπορώ να κάνω για εκείνη είναι να της φιλώ τα χέρια. Αυτή η γυναίκα, αυτός ο άγγελος που κατάφερε να κρατήσει στη ζωή το δικό μου παιδί βιώνει σήμερα το χαμό του παιδιού της από ένα ανάλογο ενδοοικογενειακό κακό. Η Ε.Κ. Δεν είναι μόνο μία εξαίρετη γιατρός της πόλης μας αλλά και μία μάνα με “μ” κεφαλαίο. Ποτέ δεν ξεχώρισε τα δύο παιδιά της οικογένειας, παρότι το μεγάλο ήταν από άλλη μάνα, πάντα είχε στα χείλη της μία καλή κουβέντα για εκείνο. Είμαι συγκλονισμένη και παρακαλώ όλο τον κόσμο, ειδικά τον κόσμο της επαρχίας, να δίνει σημασία στα κακά σημάδια και να μιλά. Κι αν δεν μπορεί να το κάνει, τότε να βουλώνει το στόμα του. Να μην μιλά, να μην κρίνει, να μην κατακρίνει. Τι να πω σ’ αυτή την μάνα; Το μόνο που μπορώ να κάνω για εκείνη είναι να προσεύχομαι στο Θεό να της δίνει δύναμη. Κλαίω και πονώ για αυτό το κοριτσάκι, γι’ αυτήν την τραγωδία που μου έφερε στο νου την τραγωδία του δικού μου παιδιού…».

Της Περσεφόνης Χρυσαφίδου

Η μάνα που δεν εργάζεται, δεν θα ακούσει ποτέ το “μπράβο” και το “ευχαριστώ” που της αξίζει…

Αν μπορείς να μην εργάζεσαι και να μένεις στο σπίτι με τα παιδιά, είσαι πολύ τυχερή θα σου πουν. Θα σου πουν επίσης πως έχεις την τύχη να είσαι παρούσα σε κάθε πρώτη τους φορά, σε κάθε νέα επιτυχία, σε κάθε πρώτη λέξη, στα πρώτα βήματα, στις πρώτες κουταλιές, μα και στα δύσκολα.

Ναι, σίγουρα είναι πιο εύκολο να μπορείς να φροντίσεις το παιδί σου όταν αρρωσταίνει, χωρίς να πρέπει να το αφήσεις για να δουλέψεις. Αυτές είναι κάποιες από τις πλευρές για τις οποίες μπορεί να σου μιλήσει σίγουρα μία εργαζόμενη μητέρα και για τις οποίες εκείνη νιώθει ενοχές που τις έχασε. Μα είναι και κάποια άλλα κομμάτια, για τα οποία μπορεί να μιλήσει μόνο εκείνη που δεν εργάζεται, είτε από επιλογή, είτε συγκυριακά.

Το να μένεις σπίτι, μεγαλώνοντας τα παιδιά σου, είναι ως ένα βαθμό μεγάλη ευλογία. Ωστόσο, κάπου μέσα στην παιδική καθημερινότητα, στη ρουτίνα, στα συνεχόμενα “μαμά” και στη σπάνια κοινωνική επαφή με οποιονδήποτε ενήλικα κινδυνεύεις να χάσεις τον εαυτό σου. Ίσως να τον χάνεις και να τον ξεχνάς περισσότερο απ’ όσο αντιλαμβάνεσαι ή συνειδητοποιείς κάποιες φορές. Με προσπάθειες τον ξαναβρίσκεις, αλλά η τραμπάλα αυτά είναι συνεχόμενη, με μικρά και σύντομα διαλείμματα.

Γιατί πολλές φορές μετά από εξαντλητικά παιχνίδια και έχοντας δείξει τη δέουσα υπομονή στις παιδικές εξάρσεις, νιώθεις μόνη. Γιατί κάποιες φορές κι ενώ δε μετανιώνεις ούτε ένα λεπτό για το πλάσμα που έφερες στον κόσμο, σκέφτεσαι πόσα από τα όνειρά σου κοιμούνται ακόμη στο μυαλό σου.

Γιατί έρχονται στιγμές που θέλεις μία ώρα μόνο χωρίς να σου απευθύνει κανένας τον λόγο, χωρίς να πρέπει να δώσεις λύση σε κάποιο ζήτημα, χωρίς να πρέπει να υπάρχει “πρέπει”. Χρειάζεσαι μία ώρα για τον εαυτό σου και μόνο. Γιατί είναι βράδια, που έχοντας καταπιεί πολλές φορές τα νεύρα σου και την κούρασή σου, όλο αυτό νιώθεις να σε ξεπερνάει και το αφήνεις να γίνει λυγμός μέσα στο μπάνιο, όπου το νερό μπερδεύεται με τα δάκρυα.

Είναι αυτές οι πλευρές για τις οποίες σπάνια θα σου μιλήσουν, μήπως και παρεξηγηθούν ότι δεν αγαπούν τα παιδιά τους. Γιατί η μητρότητα σε πολλά σημεία της απαιτεί τη μέγιστη αυταπάρνηση και όλες αυτές οι στιγμές θα σε βρίσκουν απροετοίμαστη, καθώς αναρωτιέσαι αν θα τα καταφέρεις την επόμενη μέρα.

Μην περιμένεις να τ’ ακούσεις, δε θα σου πουν. Δε θα σου πουν για τις άυπνες νύχτες, για τους φίλους που σιγά σιγά εξαφανίζονται, για το πόσο έντονα νιώθεις να χάνεις την αυτοπεποίθησή σου, για το πόσο λίγο, έως καθόλου, ελκυστική αισθάνεσαι, για το πόσο ανάγκη έχεις ένα ποτήρι κρασί μόνη σου, για το πόσο ένοχη νιώθεις για όλα αυτά. Κανείς δε θα μπορεί να σου περιγράψει πόσο τεράστιο θυμό θα νιώσεις, όταν ακούσεις να σου λένε “μα, δεν κάνεις τίποτα, απλά είσαι σπίτι με τα παιδιά.”.

Το να είσαι μαμά είναι από μόνο του κάτι τρομερά δύσκολο, ίσως από τα δυσκολότερα καθήκοντα. Μα το να είσαι μαμά που μένει όλο το εικοσιτετράωρο στο σπίτι είναι μία πρόκληση, που δοκιμάζει τον ίδιο σου τον εαυτό. Αγαπάς τα παιδιά σου όσο τίποτα, παραπάνω και από τον εαυτό σου, αλλά δυστυχώς δεν είναι όλα πασπαλισμένα με χρυσόσκονη και αυτό είναι κάτι που μόνο αν το ζήσεις, θα το καταλάβεις.

[loveletters]

Η ζωή μου ανέκαθεν ήταν ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης και μια συνεχής αναζήτηση για αγάπη και αποδοχή.

Οι δυσκολίες για εμένα ξεκίνησαν πριν καν γεννηθώ. Η μητέρα μου έμεινε έγκυος σε εμένα από έναν παντρεμένο άντρα. Λίγο αφότου γεννήθηκα, με άφησε στην Αμερική για μια “καλύτερη ζωή” όπως είπε, και πήγε στην Ελλάδα για να δουλέψει.

Εκείνη λοιπόν εργαζόταν ως πόρνη, έχοντας τον σύντροφό της για προαγωγό  μέχρι που έμεινε ξανά έγκυος και έκανε έναν γιο. Παράλληλα εγώ εκείνο το διάστημα έμενα με την γιαγιά στην Αμερική. Η ζωή μου μόνο εύκολη δεν ήταν.

Υπέφερα από λεκτική και σωματική  κακοποίηση, ενώ από 5 ετών με έβαζε να κάνω όλες τις δουλειές του σπιτιού. Μου έλεγε συνεχώς ότι η μητέρα μου δεν με αγαπάει και δεν νοιάζεται για μένα, αλλά εγώ είχα την ελπίδα πως η μαμά μου θα γυρνούσε, θα με έπαιρνε από εκεί και θα ζούσαμε μαζί ευτυχισμένες.

Όντως η μητέρα μου επέστρεψε στην Αμερική για τις διακοπές εκείνων των Χριστουγέννων. Η χαρά μου δεν περιγραφόταν με λόγια. Δυστυχώς όμως η γιαγιά μου είχε δίκιο.

Η μητέρα μου μετά βίας ασχολούνταν μαζί μου.

Έβγαινε συνέχεια με την αδερφή της και δεν ενδιαφερόταν να περάσει χρόνο μαζί μου. Σαφώς και η γιαγιά μου δεν παρέλειπε να τονίζει πως είχε δίκιο και η μητέρα μου δεν νοιαζόταν στο ελάχιστο για εμένα. Μαζί με την μητέρα μου σε εκείνο το ταξίδι, εμφανίστηκε και ένας καινούργιος άντρας. Μας είπαν πως είναι ζευγάρι και θα παντρευτούν στην Ελλάδα.

Έτσι και έγινε.

Τα χρόνια πέρασαν και όταν έφτασα 12 χρονών, αποφάσισαν να με πάρουν μαζί τους στην Ελλάδα. Λίγες μέρες μετά τα 13α γενέθλιά μου φύγαμε για Ελλάδα.

Επιτέλους θα είχα τη μαμά μου, το σπίτι μου, το δικό μου δωμάτιο! Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη!

Τους πρώτους μήνες ήμουν πολύ χαρούμενη. Το μόνο μου πρόβλημα ήταν στο σχολείο αφού δυσκολευόμουν αρκετά με τη γλώσσα. Ήθελα όμως να είμαι υπάκουη και ευγενική, προκειμένου να να μην έχει κανείς παράπονο από εμένα. Έκανα τα αδύνατα δυνατά να μην ενοχλώ κανέναν!

Για την μητέρα μου όμως δεν ήμουν ποτέ αρκετά καλή. Παραπονιόταν συνεχώς πως δεν είμαι καλό παιδί και  έλεγε σε όλους πόσο την ταλαιπωρούσα.

Είχαν περάσει τρεις μήνες  από τότε που ήρθα στην Ελλάδα και ζούσα με τη μητέρα μου και τον πατριό μου και ήδη αισθανόμουν το ίδιο που αισθανόμουν και στη γιαγιά μου. Ότι είμαι βάρος.

Θυμάμαι ήταν το Πάσχα του 2002 όταν εκείνος με φίλησε στο στόμα. Σοκαρίστηκα πάρα πολύ… δεν μπορώ καν να περιγράψω τοπως αισθάνθηκα. Το εκμυστηρεύτηκα στην κολλητή μου στο σχολείο και με συμβούλεψε να το πω στη μαμά μου.

Εγώ όμως δεν ήθελα να το πω, γιατί η μητέρα μου είχε ήδη παράπονα από εμένα και έλεγε σε όλη την οικογένεια πως δεν είμαι καλό παιδί. Δεν ήθελα να την στεναχωρήσω και να το πει σε όλους.

Εκείνο το Μεγάλο Σάββατο έγινε η πρώτη ολοκληρωμένη σeξουαλική κακοποίηση.

Με θυμάμαι να κλαίω στην εκκλησία με λυγμούς. Έκλαιγα τόσο πολύ που δεν μπορούσα να συνέλθω.Ήθελα να της το πω αλλά σκεφτόμουν πως θα μου έριχνε το φταίξιμο και θα έλεγε ότι της διέλυσα την οικογένεια. Ήμουν σίγουρη πως θα πίστευε ότι θέλω να της διαλύσω την οικογένεια.Έτσι κλείστηκα στον εαυτό μου και άρχισα να μη μιλάω καθόλου.

Η κακοποίηση πλέον γινόταν συνέχεια.

Η μητέρα μου μετά από λίγο διάστημα έμεινε έγκυος. Ο πατριός μου εκμεταλλευόταν την εγκυμοσύνη της μητέρας μου με τον χειρότερο τρόπο. Από τις δουλειές του σπιτιού μέχρι τα συζυγικά καθήκοντα έπρεπε να τα κάνω εγώ με τη δικαιολογία πως “Αφού δεν μπορεί να τα κάνει η μάνα σου θα τα κάνεις εσύ”.

Τους μισούσα όλους τόσο πολύ. Μια μέρα ξέσπασα! Τους είπα ότι τους μισώ και τους δυο και εκείνος με χτύπησε πάρα πολύ άσχημα.Η ζωή μου απέκτησε νόημα όταν η μητέρα μου έφερε στον κόσμο τον μικρό μου αδερφό, το Μιχάλη.

Αυτό το μωράκι έγινε πηγή δύναμης για εμένα και ήθελα να τον προστατεύσω πάση θυσία. Για εμένα προσωπικά όμως η καθημερινότητα χειροτέρευε συνεχώς.

Είχα γίνει γκόμενα, υπηρέτρια και μάνα του παιδιού όντας και εγώ ακόμα παιδί και ενώ η μάνα μου έκανε τη ζωή της με τον πατριό μου.

Έβγαιναν, έπιναν, διασκέδαζαν και δεν νοιάζονταν για τίποτα. Ανεχόμουν όλο και χειρότερες καταστάσεις και το έκανα μόνο για εκείνη και τον αδερφό μου. Κάποια στιγμή, 15 χρονών ήμουν θυμάμαι, δεν άντεξα άλλο. Με είχε μόλις κακοποιήσει, και μόλις επέστρεψε η μάνα μου από τη δουλειά, πήγαν στο δωμάτιο και έκαναν δυνατά σeξ. Πήρα χάπια έκανα απόπειρα αυτοκτονίας. Δεν άντεχα άλλο τη ζωή μου.

Γλίτωσα στο παραπέντε. Μετά την απόπειρα σταμάτησα να μιλάω για αρκετό καιρό. Έτσι εκείνο το διάστημα ξεκίνησα να γράφω ένα ημερολόγιο.Εκείνος μου είπε να προσέξω καλά τι θα γράφω γιατί θα το μετάνιωνα πικρά αν άνοιγα το στόμα μου.  Με άφησε ήσυχη για λίγο καιρό. Όχι όμως για πάντα. Σύντομα άρχισε ξανά ο εφιάλτης.

Τα χρόνια περνούσαν μέσα σε αυτήν την παράνοια. Είχα φτάσει 17 χρονών. Εκείνο το διάστημα με είχε πλησιάσει ένα αγόρι. Ήταν το πρώτο μου φλερτ. Νεανικό καρδιοχτύπι.

Το έβλεπα  σαν μια αχτίδα φωτός στο σκοτάδι που περιέβαλλε την ζωή μου. Μια μέρα μας είδαν κάτι γείτονες και όταν γύρισα σπίτι της μητέρας και του πατριού μου, με χτύπησαν και οι δυο τους πολύ άσχημα.

Ήταν Ιούλιος θυμάμαι και εγώ φορούσα μακρυμάνικο για να μην φαίνονται οι μελανιές μου! Δεν άντεξα.

Έκανα δεύτερη απόπειρα. Ευτυχώς και αυτή αποτυχημένη. Στα 19 μου έκανα πλέον την πρώτη μου σχέση. Με τον Σ.

Ο πατριός μου βέβαια δεν με άφησε. Πήγε να με χτυπήσει αλλά έτυχε εκείνη την ώρα και ήρθε ο Σ στο σπίτι και τον άκουσε. Του τα είπα όλα. Του εξήγησα πως μένω για τον αδερφό μου αλλά και γιατί  δεν έχω λεφτά. Αν δεν κάνω αυτό που μου λέει δεν θα μπορέσω να επιβιώσω. Εκείνος μου είπε  πως θα με στηρίξει και όντως αυτό έκανε.

Όπως κάθε σχέση σε τέτοια ηλικία, κάποια στιγμή έληξε.

Μετά από λίγο διάστημα έπρεπε να φύγω στην Αμερική  για να βοηθήσω τη θεία μου, που με χρειαζόταν.  Δυστυχώς με ακολούθησαν.

Ο πατριός προσπαθούσε και πάλι να με τα ίδια αλλά εκεί μπορούσα να του ξεφύγω μένοντας σε σπίτια συγγενών.

Κάποια στιγμή είχα απλά παραιτηθεί. Του είπα πως δεν αντέχω άλλο, πως αν σταματήσει δεν θα έλεγα κάτι, πως χρειαζόμουν ένα πατέρα. Δεν κατάφερα να τον πείσω.

Στα 21 μου γνώρισα τον  πρώην άντρα μου στην Αμερική.  Οι δικοί μου δεν τον ήθελαν. Μου έλεγαν να γυρίσω μαζί τους στην Ελλάδα, ενώ εγώ ήθελα να μείνω στην Αμερική και να τον παντρευτώ. Να μείνω μακριά τους.

Τελικά αποφασίσαμε να πάμε σαν ζευγάρι στην Ελλάδα για μια καλύτερη ζωή, ενώ πια εγώ ήμουν ήδη έγκυος στο παιδί μας. Αρχικά έφυγα εγώ προκειμένου να βρω δουλειά γιατί εκείνος δεν ήξερε τη γλώσσα.

Σχεδόν αμέσως μετά την γέννηση του γιου μου έπιασα δουλειά. Ο πρώην άντρας μου  είχε έρθει και κρατούσε το παιδί ενώ εγώ εργαζόμουν.

Μέναμε όλοι μαζί τότε με τη μάνα μου και τον πατριό μου αφού δεν υπήρχαν λεφτά για δικό μας σπίτι.

Συνέχεια η μάνα μου άφηνε υπονοούμενα για το πόσο όμορφος είναι ο άντρας μου και πόσο θα τον “κυνηγούσε” αν ήταν και οι δύο ελεύθεροι.

Έκανα υπομονή μέχρι να μαζέψουμε τα χρήματα και να πάμε στο δικό μας σπίτι και να στήσουμε τη ζωή μας με το παιδί μας. Όταν καταφέραμε να μετακομίσουμε μόνοι μας, όλα άλλαξαν με τον σύζυγό μου. ‘Άρχισε να μου φέρεται και εκείνος άσχημα.

Ήταν σαν να ζω και πάλι με την μάνα και τον πατριό μου. Είχε αντιγράψει την συμπεριφορά τους στο ακέραιο. Με έβριζε, μου φερόταν άσχημα, δεν έψαχνε για δουλειά γιατί είχε βολευτεί να κάθεται σπίτι. Είχα φτάσει στο Αμήν.

Είχα και ένα παιδί να σκεφτώ πια. Χωρίσαμε.

Μετά από το διαζύγιό μου έκανα σχέση με έναν κατά πολύ μεγαλύτερό μου άντρα. Υποθέτω πως έψαχνα την πατρική στοργή. Ήταν όντως πολύ καλός άνθρωπος και του εκμυστηρεύτηκα τα πάντα. Δεν κράτησε όμως για πολύ αυτή η σχέση και ο καθένας τράβηξε το δρόμο του.

Δεν ήμουν πια ιδιαίτερα αισιόδοξη πως θα βρω έναν καλό άνθρωπο να μοιραστώ μαζί του τη ζωή μου. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να προσεύχομαι και να ελπίζω.

Στα 27 μου πια λοιπόν γνώρισα τον σημερινό μου σύζυγο, τον Γ. Δεν του είχα τίποτα για το δύσκολο παρελθόν μου και ούτε ήθελα.

Μια μέρα όμως είδαμε μια ταινία που είχε σκηνές από την κακοποίηση ενός παιδιού, η οποία με επηρέασε πάρα πολύ. Δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου, ούτε και να συνέλθω. Από αυτή τη συμπεριφορά μου κατάλαβε πως μου είχε συμβεί κάτι πολύ άσχημο στην ζωή μου και όσο και αν επέμενα πως δεν υπάρχει τίποτα, τόσο εκείνος συνέχιζε να ρωτάει και να πιέζει για να μάθει.

Έφτασε να ψάξει τον πρώην σύντροφό μου προκειμένου να μάθει περισσότερα. Μετά από μεγάλη πίεση εκείνος του επιβεβαίωσε πως ο πατριός μου με κακοποιούσε συστηματικά για πολλά χρόνια. Έγινε έξαλλος.

Ακριβώς πριν 4  χρόνια, πήγε και βρήκε την μάνα μου, χωρίς τη συγκατάθεσή μου και της τα είπε όλα. Για τους βιaσμούς, την βία και τα μαρτύρια που επέμενα τόσα χρόνια εξαιτίας του ανθρώπου που είχε βάλει στο σπίτι μας και στην καρδιά της.

Εκείνη και ο μεγάλος μου αδερφός (εκείνος που είχε κάνει ακριβώς μετά απο μένα) δεν πίστευαν τίποτα. Χειρότερο και από  όσα μου συνέβησαν, ήταν νομίζω το γεγονός πως δεν με πίστευαν οι  “δικοί μου” άνθρωποι. Τους απείλησα πως θα τον ηχογραφήσω για να αποδείξω πως λέω την αλήθεια.

Εκείνοι όμως τον προειδοποίησαν και εκτοτε δεν μου μιλούσε κανείς στα τηλέφωνα. Με είπαν τρελή και μυθομανή. Με κατηγόρησαν πως είμαι ερωτευμένη με τον πατριό μου και για αυτόν τον λόγο πλάθω αυτές τις ιστορίες.

Η μάνα μου είναι σίγουρη πως θέλω να την χωρίσω και να της διαλύσω το σπίτι γιατί την μισώ. Ξεκίνησα να επισκέπτομαι ψυχίατρο προκειμένου να στηρίξω τον εαυτό μου.

Εκείνος, μιλώντας με  τους ψυχολόγους που με είχαν βοηθήσει μετά από τις απόπειρες, διασταύρωσε τα στοιχεία.

Πήγαινα στον ψυχίατρο ήδη για 4 μήνες όταν θέλησα να πάρω την μητέρα μου μαζί μου σε μια συνεδρία. Ήλπιζα πως θα βοηθούσε την σχέση μας. Την ρώτησα γιατί δεν δέχεται να ηχογραφήσω τον πατριό μου αφού πιστεύει πως είναι αθώος.

Η απάντησή της ήταν να πάω να πάρω τα χάπια μου μήπως και συνέλθω. Ο ψυχίατρος προσπάθησε να μας βοηθήσει αλλά εκείνη σηκώθηκε και έφυγε λέγοντας πως θα κινηθεί νομικά εναντίον μου.

Όλη η οικογένεια με έπαιρνε τηλέφωνο και με έβριζε. Με δικηγόρο και διάφορα τεστ που χρειάστηκε να κάνω, αποδείχθηκε πως έχω διαταραχή μεταιχμιακής προσωπικότητας.

Αυτό είναι κάτι που το εμφανίζουν άτομα που έχουν κακοποιηθεί λεκτικά ή σωματικά. Μαζέψαμε με τον άντρα μου όλα τα έγγραφα μαζί με ότι αποδείξεις μπορούσαμε επιπλέον προκειμένου να βρω το δίκιο μου επιτέλους.

Κοινός γνωστός τους είπε πως ετοιμάζουμε εκδίκηση και τότε ως δια μαγείας, η  μητέρα μου έκανε στροφή 180 μοιρών.  Μου ζήτησε συγγνώμη και μου εκμυστηρεύτηκε πως ο πατριός μου τα παραδέχτηκε όλα.

Γίνανε περιστατικά πάρα πολύ άσχημα. Η μητέρα μου έφτασε στο σημείο να μου λέει να δικάσω και εκείνην. Κάπου εκεί είπα πως δεν έχω άλλες αντοχές. Τους άφησα όλους πίσω μου και αποφάσισα πως θα προχωρήσω στη ζωή μου.

Σταματήσαμε να έχουμε σχέσεις για πολύ καιρό. Μέχρι πριν λίγες μέρες. Ήρθε και μου έδωσε ένα φάκελο. Όταν το άνοιξα είδα πως ήταν ένα προσκλητήριο. Ένα προσκλητήριο για το θρησκευτικό γάμο της μητέρας μου με τον πατριό μου.

Σαν δώρο για τον γάμο τους κατέθεσα μια μήνυση 22 σελίδων. Παντρεύτηκαν την προηγούμενη Κυριακή.

Σ.

Πηγή: badmoms.gr