Στην κάμερα της Ιωάννας Μαλέσκου μίλησε ο γνωστός ζαχαροπλάστης Στέλιος Παρλιάρος, ο οποίος αναφέρθηκε και στο Φώτη Σεργουλόπουλο.

Συνέντευξη στο Love it έδωσε ο Στέλιος Παρλιάρος, ο οποίος μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην απουσία του από την τηλεόραση, στα talent shows και στον Φώτη Σεργουλόπουλο.

«Αν μπείτε στο google, γράφουν ότι έχω το παιδί με τον Φώτη Σεργουλόπουλο. Αυτή είναι μία πολύ παλιά ιστορία. Το έχω δηλώσει πολλές φορές. Δε μπορείς να κατακρίνεις κάποιον και να λες κουτσομπολιά τα οποία δεν ισχύουν.

Εγώ με τον Φώτη είμαστε πάρα πολύ φίλοι, έχουμε κάνει παρέες, γλέντια, έχουμε ταξιδέψει… Τον γνώρισα πριν από 22 χρόνια στο Σαν στο σπίτι σας. Και με τη Μαρία Μπακοδήμου είμαστε φίλοι. Αυτό δε σημαίνει ότι δύο φίλοι επειδή είναι γνωστοί στην τηλεόραση έχουν κάνει γάμο και το παιδί είναι δικό τους. Είναι οξύμωρο» ανέφερε ο Στέλιος Παρλιάρος στον Κωνσταντίνο Αρτσίτα.

«Ό,τι fake news ακούω, τα ακούω από τα παιδιά στο εργαστήριο. Εμένα δε με ενδιαφέρουν» συμπλήρωσε στη συνέχεια ο γνωστός σεφ.

Δες όσα είπε στο Love it στο παρακάτω βίντεο

Μία από τις μεγαλύτερες αεροπορικές τραγωδίες που έχουν συμβεί στην Ελλάδα, έλαβε χώρα στις 5 Φεβρουαρίου του 1991. Τα αίτια της συντριβής παραμένουν άγνωστα, καθώς οι Αρχές έκαναν λόγο για στρατιωτικό απόρρητο.

Το πολεμικό αεροσκάφος C130 με αριθμό 748 έφυγε από την Ελευσίνα κατευθυνόμενο προς το Ηράκλειο της Κρήτης. Θα έκανε μια ενδιάμεση στάση στην Αγχίαλο προκειμένου να παραλάβει και άλλα άτομα πριν φτάσει στον προορισμό του.

Στο αεροπλάνο βρισκόντουσαν συνολικά 63 άτομα, 58 σμηνίτες και 5 μέλη του πληρώματος. Το αεροσκάφος είχε απογειωθεί στα πλαίσια της ελληνικής εμπλοκής στον πόλεμο του Περσικού Κόλπου και βρισκόταν σε διατεταγμένη αποστολή.

Μεγαλύτερες αεροπορικές τραγωδίες: Σαν ταινία του Hollywood

Τα όσα ακολούθησαν μετά την απογείωσή του θυμίζουν ταινία του Hollywood, με τα τραγικό φινάλε.

Έπρεπε να περάσουν περίπου 20 λεπτά για να χαθεί κάθε σήμα του αεροπλάνου. Είχε προηγηθεί μια επικοινωνία με τον πύργο ελέγχου στον Αλμυρό, μέσω της οποίας είχε ζητήσει και είχε πάρει άδεια προσγείωσης. Κατόπιν η επικοινωνία χάθηκε μαζί με τα ίχνη του και για τέσσερις μέρες κανείς δεν ήξερε τι είχε απογίνει.

Μεγαλύτερες αεροπορικές τραγωδίες: Εντοπίστηκαν τα θύματα στο όρος Όθρυς

Η εξαφάνιση του C130 υπήρξε ένα πολύ μεγάλο μυστήριο για τις επόμενες μέρες. Η εύρεση του αεροσκάφους σχετικοποίησε το μυστήριο, αλλά δεν το έσβησε οριστικά. Τουλάχιστον, οι νεκροί βρέθηκαν.

Συγκεκριμένα, τέσσερις μέρες μετά τη μυστηριώδη εξαφάνιση του C130, ο πιλότος ενός στρατιωτικού ελικοπτέρου που πετούσε πάνω από το όρος Όθρυς εντόπισε τα συντρίμμια του σκάφους, το οποίο είχε συνδεθεί με τη μεγάλη τραγωδία.

Οι 63 επιβαίνοντες είχαν σκοτωθεί και η περισυλλογή των θυμάτων έδωσε τη θέση της στον τεράστιο θρήνο των οικογενειών τους. Και ο θρήνος έδωσε τη θέση του στην οργή και τις κραυγές για απόδοση δικαιοσύνης.

Μεγαλύτερες αεροπορικές τραγωδίες: Αποδιοπομπαίος τράγος ο χειριστής του πύργου ελέγχου Αλμυρού

Κάποιος έπρεπε να φταίει για αυτή την τραγωδία και κάποιος έπρεπε να την πληρώσει. Οι οικογένειες των θυμάτων ήταν αδιάλλακτες ως προς αυτό.

Ο αποδιοπομπαίος τράγος βρέθηκε στο πρόσωπο του χειριστή του πύργου ελέγχου του Αλμυρού και έπειτα από τρία χρόνια δικάστηκε. Αρχικά καταδικάστηκε σε 2ετή φυλάκιση με αναστολή.

Με άλλα λόγια δεν μπήκε καν στη φυλακή και αυτό προκάλεσε την οργή των οικογενειών.
Δυο χρόνια αργότερα και έπειτα από εφέσεις η δίκη ξαναέγινε και το δικαστήριο ήταν ακόμα πιο κάθετο για την αθωότητά του, καθώς αυτή τη φορά τον αθώωσε παμψηφεί. Ήταν, ωστόσο, ήδη πολύ ταλαιπωρημένος ψυχολογικά.

Η αθώωση του χειριστής του πύργου ελέγχου Αλμυρού και η κατάθλιψη

Μερικά χρόνια μετά την αθώωσή του ο χειριστής του μοιραίου πύργου ελέγχου πέθανε λόγω κατάθλιψης στα 52 του. Άλλοι μίλησαν για δικαιοσύνη και άλλοι για το αθώο θύμα ενός κοινωνικού κανιβαλισμού που απλώθηκε ως αρρώστια πάνω από ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας με αφορμή το τραγικό γεγονός. Εκείνοι που αντιμετώπισαν με αλληλεγγύη τον χειριστή που κατηγορήθηκε για την τραγωδία, μετά τον θάνατό του μίλησαν για το 64ο θύμα του δυστυχήματος.

Μυστήριο η συντριβή του αεροπλάνου

Όπως και να έχει, το μυστήριο έχει παραμείνει άλυτο μέχρι και σήμερα και κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα τι είναι αυτό που οδήγησε στη συντριβή του αεροπλάνου. Θεωρίες υπάρχουν αλλά καμία δεν έχει επιβεβαιωθεί.

Ποιες θεωρίες επικρατούν

Μια από αυτές, φλερτάροντας με τη συνωμοσιολογία, δε δίνει μεν λύση στο γιατί το σκάφος έπεσε, αλλά αναφέρει πως οι Αρχές γνώρισαν εξαρχής πού είχε πέσει και καθυστέρησαν να προσεγγίσουν τα συντρίμμια για να προστατεύσουν κάποιο αδιευκρίνιστο μυστικό που είχε συνδεθεί με το αεροπλάνο.

Σύμφωνα με το συγκεκριμένο «σενάριο», μάλιστα, στο αεροπλάνο υπήρχαν επιζώντες που περίμεναν να βοηθηθούν, αλλά αγνοήθηκαν από τις Αρχές.

Μια άλλη εκδοχή λέει πως το αεροσκάφος μετέφερε εκρηκτικά που προκάλεσαν έκρηξη στον αέρα, με αποτέλεσμα ο πιλότος να οδηγηθεί στη μοιραία αναγκαστική προσγείωση.

Η εκδοχή αυτή ενισχύθηκε από το γεγονός ότι αφού βρέθηκαν τα συντρίμμια, ελικόπτερα Σινούκ απομάκρυναν από την περιοχή κιβώτια με άγνωστο περιεχόμενο καθώς και το ότι η περισυλλογή των νεκρών δεν έγινε με ιατροδικαστή να είναι παρών.

Μια τρίτη, πάλι, ισχυριζόταν πως στην περιοχή πετούσε και κάποιο άλλο εχθρικό αεροσκάφος, που αποσυντόνισε τα όργανα του C 130 και το οδήγησε σε πτώση.

Στρατιωτικό απόρρητο οι αιτίες της συντριβής

Οι Αρχές αρνήθηκαν να δώσουν στη δημοσιότητα τις αληθινές αιτίες, λέγοντας πως αποτελούν στρατιωτικό απόρρητο. Δηλώθηκε ωστόσο με κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν κρύβεται κανένα μυστήριο πίσω από την τραγωδία. Φυσικά, η μυστικοπάθεια των Αρχών απλά γιγάντωσε τις θεωρίες και η οργή των συγγενών έφτασε σε δυσθεώρητα ύψη.

Σήμερα, μπορεί το θέμα να έχει ξεχαστεί. Ωστόσο, στους κύκλους της πολεμικής αεροπορίας όλο και κάποιο πηγαδάκι θα συγκροτηθεί που θα επιχειρεί να βρει τη λύση του μυστηρίου.

Στις 4 Μαρτίου του 1972 το Γυμνάσιο Σπηλαίου Ρεθύμνου ξεκίνησε για να πραγματοποιήσει ημερήσια εκδρομή στη Γεωργιούπολη των Χανίων. Δυστυχώς, πρόκειται για μια αληθινή ιστορία, η οποία δεν είχε ευχάριστο τέλος.

Φτάνοντας στην ακτή, τα παιδιά μοιράστηκαν σε τέσσερις ομάδες. Έτσι, άρχισαν να κάνουν βόλτες με τα καΐκια. Όλα κυλούσαν ομαλά, μέχρι τη σειρά της τέταρτης ομάδας. Εκείνη μοιράστηκε σε δύο ψαράδικα. Είκοσι επτά μαθήτριες στο «Δύο Γιώργηδες» και δεκατρείς μαθητές στο «Δύο αδέλφια».

Χίλια μέτρα μακριά από την ακτή, το καΐκι με τις μαθήτριες ανατράπηκε και οι περισσότερες μαθήτριες μπλέχτηκαν στα δίχτυα του καταστρώματος. Μπλεγμένες στα δίχτυα, οι μαθήτριες, βυθίζονταν και πνίγονταν. Ήταν 13.40. Διαπιστώθηκε από το ρολόι μιας πνιγμένης μαθήτριας.

Ο κυβερνήτης του καϊκιού άρχισε να χτυπά τη σειρήνα. Γρήγορα, κατευθύνθηκε στη στεριά για να αποβιβάσει τους μαθητές. Έπειτα, έτρεξε στο ναυάγιο. Οι εικόνες ήταν αποκρουστικές. Έβγαζαν πτώματα αγκαλιασμένα. Μάλιστα, δύο αδερφές πνίγηκαν μαζί και η οικογένειά τους ξεκληρίστηκε.

Η αυτοθυσία μιας μαθήτριας

Μια μαθήτρια, η Παρασκευή Γλυνιαδάκη, κατάφερε να διασώσει δύο συμμαθήτριές της. Επίσης, άλλες τρεις κατάφεραν να σωθούν, διότι δεν είχαν μπλεχτεί στα δίχτυα.

Οι σπαρακτικές στιγμές και το πένθος

Όταν μαθεύτηκε η τραγωδία στο Ρέθυμνο, οι γονείς σκορπίστηκαν στους δρόμους και αναζητούσαν τρόπο να μεταφερθούν στον τόπο της τραγωδίας, ενώ άλλοι αναζητούσαν πληροφορίες.

Συνολικά, χάθηκαν 21 έφηβα κορίτσια. Η χώρα συγκλονίστηκε από την πρωτοφανή τραγωδία, ενώ τα χωριά της επαρχίας του Ρεθύμνου σκορπίστηκαν στο πένθος.

Οι ένοχοι

Η βάρκα «Δύο Γεώργηδες» δεν είχε άδεια μεταφοράς επιβατών. Διέθετε μόνο άδεια αλιείας. Για τον πνιγμό των 21 κοριτσιών κρίθηκε ένοχος ο λεμβούχος Ν. Κορδατζάκης. Μάλιστα, καταδικάστηκε με ποινή φυλάκισης 3 χρόνων. Αντίθετα, οι καθηγητές που συνόδευαν τα κορίτσια κρίθηκαν «ένοχοι άνευ συνειδήσεως». Στους καθηγητές επιβλήθηκε ποινή ενός έτους με αναστολή.

Δεν ξέρω από πού να το πιάσω και πού να το αφήσω. Ειλικρινά σας μιλάω. Πάμε από το κακό στο χειρότερο και από το κουλό στο κουλότερο. Όταν μιλάω με άλλες φίλες μου, χωρισμένες μαμάδες και αυτές, ακούω τρελές ιστορίες από πρώτα ραντεβού που με κάνουν και απορώ που πάει αυτός ο κόσμος.

Με λένε Σαββίνα, είμαι 38 χρονών και σας στέλνω για να μου πείτε ποιος τελικά έχει βλάβη στον εγκέφαλο μπας και είμαι εγώ και δεν το ξέρω.

Με το μπαμπά του γιου μου δεν παντρευτήκαμε ποτέ. Μείναμε μαζί τέσσερα χρόνια αφότου ήρθε το παιδί αλλά δεν τα βρίσκαμε και αποφασίσαμε να χωρίσουμε. Έκτοτε κράτησε κάποιες επαφές με το παιδί αλλά στο εξάμηνο εξαφανίστηκε και ούτε που γνωρίζουμε που είναι. Στο καλό. Ούτε που με πολυένοιαξε. Το παιδί μου μόνο δεν θέλω να στεναχωριέται.

Αποφάσισα να αρχίσω και πάλι να γνωρίζω άντρες αμέσως μετά τη φυγή του αλλά όσες προσπάθειες και αν έκανα έπεσαν στο κενό. Κάποιοι δεν με έπαιρναν ποτέ τηλέφωνο, κάποιοι με έπαιρναν αλλά για κάποιο λόγο δεν κανονιζόταν ποτέ, με άλλους τελικά βγαίναμε αλλά δεν ταιριάζαμε, άλλοι ήταν σε σχέση άλλοι ήταν παντρεμένοι, τρέχα γύρευε δηλαδή.

Οι φίλες μου με παρότρυναν να δοκιμάσω κάποιους ιστότοπους διαδικτυακών γνωριμιών μιας και εκεί όπως μου είπαν τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Σιγά τα ξεκάθαρα είπα από μέσα μου αλλά την προσπάθεια μου την έκανα και γρήγορα έκανα ματς με έναν τυπά που μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρων. Μιλούσαμε για αρκετές μέρες μέχρι που τελικά αποφασίσαμε να βρεθούμε από κοντά και να γνωριστούμε καλύτερα.

Πράγματι Σάββατο βράδυ άφησα το παιδί στην αδερφή μου και βγήκα να δω τι παίζει. Ωραίο παιδί πράγματι, καλή δουλειά, με χιούμορ, έδειχνε να έχει όλα τα φόντα ότι κάτι καλό θα μπορούσε να ξεκινήσει.

Μιλήσαμε για τις ζωές μας και το πώς μεγαλώσαμε, τις σχέσεις μας, για το παιδί μου και το πράγμα γενικά τσούλαγε καλά. Προς το τέλος του ραντεβού άρχισα να κάνω διάφορες σκέψεις, πώς δηλαδή θα είναι τα πράγματα όταν ξαναβγούμε, πώς θα γίνει η γνωριμία με το παιδί μου, πώς θα είναι τα πράγματα αν αποφασίσουμε να είμαστε μαζί. Με λίγα λόγια άφησα το μυαλό μου να καλπάσει και πολύ κακώς αλλά βλέπετε είχα φάει τέτοια φόλα από τα προηγούμενα ραντεβού που αυτός μου φάνταζε κελεπούρι.

Στο τέλος του ραντεβού με γύρισε σπίτι μου και μου ζήτησε να ανέβει για ένα τελευταίο ποτό. Επειδή το έβλεπα που πάει το πράγμα και δεν ήθελα να του κάτσω από το πρώτο κιόλας ραντεβού του ξεκαθάρισα ότι είχαμε πιει ήδη αρκετά και ότι την επόμενη μέρα δούλευα αλλά όταν τον είδα ότι κάπως επέμενε του ξεκαθάρισα ότι δεν είμαι απ’ αυτές που κάνουν σeξ από το πρώτο ραντεβού και ότι θα ήθελα να τον γνωρίσω λίγο καλύτερα πριν αποφασίσουμε να προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα.

Το ύφος του άλλαξε απότομα και από κει που είχε πέσει πάνω μου και με φιλούσε τραβήχτηκε πίσω φανερά ενοχλημένος στη θέση του οδηγού. «Καλά τι έπαθες τώρα;» του είπα και μου απάντησε με θράσσος «Καλά τώρα και εσύ δεν είσαι και καμιά παρθένα. Δεν κοιτάς εκεί πέρα που είσαι χωρισμένη με παιδί είσαι και εκλεκτική πανάθεμά σε. Ρίξε λίγο νερό στο κρασί σου και κοίτα να γίνεις λίγο παραπάνω διαθέσιμη γιατί σε βλέπω μία ζωή μόνη».

Σηκώθηκα και έφυγα αμέσως.

Το ότι είμαστε χωρισμένες δηλαδή με παιδιά τι σημαίνει; Ότι πρέπει να ανοίγουμε τα ποδαράκια μας στον πρώτο τυχόντα μπας και μας κάνει τη χάρη και δεχτεί να τα φτιάξει μαζί μας; Εκεί καταντήσαμε; Να θεωρούμε τη μόνη μαμά, πουτ@ν@; Γιατί; Επειδή έχει παιδί, αλλά όχι άντρα; Αυτά τα στερεότυπα μας φάγανε. Ένας λόγος παραπάνω να μας σέβεστε ακόμη περισσότερο.

Είχαμε μια ατυχία στη ζωή μας. Δεκτό. Αυτό σημαίνει ότι θα το πληρώνουμε μια ζωή και θα παρακαλάμε τον κάθε τυχόντα όποιο κουσούρι κι αν έχει να μας δεχτεί και εμάς και τα παιδάκια μας;

Συνέλθετε και αλλάξτε τροπάρι. Ούτε εύκολες είμαστε επειδή χωρίσαμε ούτε όπου φυσάει ο άνεμος.

Είμαστε γυναίκες που μεγαλώνουμε μόνες μας, παιδιά. Θα σέβεστε!

Σαββίνα

Από Singleparent.gr

Με λένε Ειρήνη και όταν έμεινα χήρα πίστεψα ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη τραγωδία που θα μπορούσε να μου τύχει. Έμεινα μόνη με δύο μωρά σε ένα σπίτι που με τα χίλια ζόρια καταφέραμε να χτίσουμε με τον άντρα μου στο Μάτι.

Πάνω που έλεγα πως δεν υπήρχε κάτι χειρότερο να μου τύχει και προσπαθούσαμε να βρούμε το δρόμο μας ξέσπασε εκείνη η τρομερή πυρκαγιά και μαζί με τις τόσες ζωές που χάθηκαν χάθηκε και το σπίτι μου που κάηκε ολοσχερώς. Το μόνο πράγμα για το οποίο δοξάζω το Θεό είναι ότι εκείνη την ημέρα και εγώ και τα παιδιά λείπαμε σε συγγενικά μας πρόσωπα και δεν πάθαμε το παραμικρό.

Την ημέρα εκείνη που κάηκε το σπίτι μας μείναμε κυριολεκτικά στο δρόμο. Το μόνο που είχαμε ήταν τα ρούχα που φορούσαμε, το αμάξι μας και η τσάντα που κουβαλούσα στην πλάτη μου. Τίποτε άλλο. Μόνη μου, χήρα, χωρίς σπίτι και με δύο παιδιά που να πάω; Απευθύνθηκα σε συγγενείς μου, οι οποίοι δέχτηκαν απρόθυμα να με φιλοξενήσουν και ένα μήνα μετά με έδιωξαν χωρίς να νοιαστούν αν έχω προλάβει να βρω σπίτι. Για δεύτερη φορά στη ζωή μου βρέθηκα στο δρόμο. Ούτε χρήματα είχα, ούτε σπίτι. Με τα παιδιά μου μείναμε για μία ολόκληρη εβδομάδα στο αμάξι. Το αμάξι αυτό υπήρξε το καταφύγιο μου σε μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου.

Στο διάστημα αυτό που μέναμε στο αμάξι γνωριστήκαμε με μία κυρία που έμενε πιο κάτω, μεγάλη σε ηλικία, η οποία μας πήρε σπίτι της και μας φέρθηκε όπως δεν μας φέρθηκαν ούτε οι ίδιοι μας οι συγγενείς. Μας έδωσε ένα δωμάτιο, μας μαγείρευε κάθε μέρα, μας αγόρασε ρούχα, παπούτσια και ό, τι χρειαζόμασταν και το κυριότερο; Μας στάθηκε. Ήταν ξένη αλλά μου φέρθηκε σαν μητέρα. Λίγο αργότερα όταν αρρώστησε μου ζήτησαν τα παιδιά της να μείνω στο σπίτι τους και να εργαστώ σαν αποκλειστική.

Ήξεραν την αγάπη που είχα για τη μαμά τους και προτίμησαν ένα άνθρωπο της εμπιστοσύνης τους, έναν άνθρωπο που ήξεραν ότι αγαπά και σέβεται τη μητέρα τους παρά μία ξένη. Έτσι δεν θα χρειαζόταν ούτε εμείς να φύγουμε και θα μπορούσα να βοηθήσω τη γυναίκα αυτή που μου φέρθηκε σαν να ήμουν κόρη της. Ευτυχώς η γιαγιά με τον καιρό καλυτέρευσε και δεν χρειαζόταν πια καθημερινή και αποκλειστική φροντίδα.

Χάρη στη γυναίκα αυτή και στα παιδιά της που με αγκάλιασαν στην οικογένειά τους μπόρεσα να ξανασταθώ στα πόδια μου και να κάνω ένα νέο ξεκίνημα. Βρήκα ένα μικρό σπιτάκι κοντά στη γιαγιά που μας φιλοξένησε και δουλειά σε μία εταιρεία.

Για πρώτη φορά μετά από καιρό νιώθω καλά και ήρεμη. Έμαθα από πρώτο χέρι πως ό, τι και να μας τύχει στη ζωή αν έχουμε κοντά μας τα κατάλληλα άτομα μπορούμε να το ξεπεράσουμε. Έζησα ήδη δύο μεγάλες τραγωδίες, δεν θα αντέξω τρίτη. Μέσα από αυτές τις τραγωδίες όμως γνώρισα ανθρώπους που αγάπησα και θα υπάρχουν στη ζωή μου και στις ζωές των παιδιών μου για πάντα, ανθρώπους με Α κεφαλαίο που σε μία δύσκολη στιγμή στάθηκαν στο πλευρό μου και δεν με πέταξαν από το σπίτι τους όπως οι συγγενείς μου. Τελικά ισχύει αυτό που λένε ότι μέσα από το κακό πάντα βγαίνει και κάτι καλό.

Αυτές τις μέρες που παρακολουθώ στις ειδήσεις να καίγεται η μισή Ελλάδα έχει σφιχτεί η καρδιά μου. Τόσοι άνθρωποι, τόσα δέντρα, τόσα ζωάκια, τόσες περιουσίες. Στη θέση που ήμουν εγώ κάποτε βλέπω πολλούς ανθρώπους τώρα και στεναχωριέμαι. Το μήνυμα που θέλω να τους δώσω είναι να μην το βάλουν κάτω. Όπως πέφτουμε έτσι κάποια στιγμή θα σηκωθούμε. Όπως κατεβαίνουμε, έτσι κάποια στιγμή θα ανέβουμε. Δύναμη εύχομαι σε όλους και υπομονή. Αύριο είναι μία καινούργια μέρα.

Ειρήνη

Πηγή: singleparent.gr

Η ιδιαίτερη ιστορία της Χριστίνας Καπάτου ξεκινά το 2016, στα 19 της, όταν διαγνώστηκε για πρώτη φορά με νεοπλασία, που είναι ένα στάδιο πριν από τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Όπως εκμυστηρεύτηκε στο Marie Claire και την Εβίτα Τσιλοχρήστου, το έμαθε τυχαία μετά από κάποιες αιματολογικές εξετάσεις που είχαν διαφορετικές τιμές και, παρά το νεαρό της ηλικίας της, σύντομα βρέθηκε να κάνει το πρώτο της χειρουργείο.

«Παρακολουθούσα τους καρκινικούς δείκτες κι ενώ γι’ αρκετό καιρό δεν υπήρξε επανεμφάνιση, στους 14 μήνες εμφανίστηκε ακόμη πιο επιθετικά από πριν. Επέστρεψα στην Αθήνα για να βρίσκομαι κοντά στο νοσοκομείο που με παρακολουθούσαν στενά. Ουσιαστικά άφηνα τις σπουδές μου δίχως να ξέρω το θα γίνει. Μου ήταν δύσκολο, γιατί εκεί εργαζόμουν, είχα μπει γενικά σ’ ένα ρυθμό ζωής. Tρεις μήνες μετά αφότου επέστρεψα στην Αθήνα, μου είπαν ότι έπρεπε να ξαναχειρουργηθώ.»

Το ενδεχόμενο της μητρότητας άρχισε να απομακρύνεται…

«Πριν από το δεύτερο χειρουργείο μου, μίλησα με τρεις γιατρούς και όλοι μου έλεγαν το ίδιο: “Κάνεις το χειρουργείο και ξεχνάς το να κάνεις παιδιά…” Εκεί για να πώ την αλήθεια μου, δυσκολεύτηκα πάρα πολύ. Γιατί αφενός πάντα ήξερα, ότι κάποια στιγμή θα ήθελα να γίνω μητέρα, όπως το σκέφτεται κάθε κοπέλα στα 19-20 ή σαν έφηβη και αφετέρου γιατί θα έπρεπε να πάρω μια απόφαση που θα μ’ επηρέαζε για όλη μου τη ζωή, αλλά όχι για εκείνη τη στιγμή. Έπρεπε να πάρω μια απόφαση για κάτι που ίσως ήθελα δέκα χρόνια μετά… Οι κοντινοί μου άνθρωποι, με συμβούλευαν στο να μην προχωρήσω, ελπίζοντας – κυρίως λόγω ηλικίας – ότι κάτι θ’ άλλαζε και θα γινόμουν καλά. Εγώ πήγα κόντρα στο ρεύμα και είπα πως θα το κάνω.

Τελικά προχώρησα στο δεύτερο χειρουργείο και περίπου 11 μήνες μετά είναι Οκτώβρης και γίνεται διάγνωση με ακόμη πιο επιθετικό στάδιο, συγκεκριμένα βρισκόμουν στο στάδιο 3. Ήμουν συντετριμμένη, γιατί όταν συμβαίνει αυτό σε τέτοια ηλικία που το σώμα είναι πολύ καλύτερα από τα 70 σου π.χ χρόνια, τι να περιμένεις; Είναι Ιανουάριος, μετά τις επαναληπτικές μου εξετάσεις και βρίσκομαι στο νοσοκομείο Άγιος Σάββας, ώστε να μιλήσω με τον γιατρό μου. Του λέω λοιπόν ότι θέλω να τ’ αφαιρέσω όλα, με την ελπίδα ότι δεν θα βγει κάπου αλλού.

Εκεί συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο μπορεί να είναι κάτι τέτοιο και για τον γονιό. Θυμάμαι τη μητέρα μου να είναι βράχος μπροστά μου, αλλά την είχα πετύχει σε στιγμές που δεν γνώριζε ότι είμαι εκεί, να λυγίζει.»

Ώσπου έγινε ένα θαύμα!

«Σ’ εκείνο λοιπόν το ραντεβού με το γιατρό – κι ενώ δεν υπήρχε η περίπτωση και η δυνατότητα εγκυμοσύνης – ήμουν ήδη έγκυος! Χωρίς να το γνωρίζω… Κι ενώ λοιπόν, λέω στο γιατρό μου ότι θέλω να τ’ αφαιρέσουμε όλα κι ότι είμαι αποφασισμένη, μου πρότεινε να περιμένω δύο εβδομάδες ώστε να το σκεφτώ καλύτερα. Θα ήταν κάτι μόνιμο κι επειδή είχαμε συζητήσει και κάποια άλλα σενάρια όπως το να καταψύξω ωάρια κλπ., ήθελε να είμαι σίγουρη.

Το ραντεβού με το γιατρό είχε γίνει Πέμπτη και τέσσερις μέρες μετά , διαπιστώνω πως είχα δυο ημέρες καθυστέρηση. Το συζητάω με την αδερφή μου, με παροτρύνει για τεστ και της λέω αποκλείεται να είμαι έγκυος, μου το είχαν αποκλείσει τόσοι γιατροί. Εγώ πίστευα πως η καθυστέρηση ήταν από το άγχος εκείνης της εβδομάδας. Τελικά κάνω τεστ και βγαίνει θετικό. Στα 20 δευτερόλεπτα μάλιστα το έδειξε… Δεν το πίστευα… Κάνω δεύτερο και τρίτο τεστ πάλι θετικά. Βγαίνω στο σαλόνι, με ρωτάει η μητέρα μου αν έκανα το τεστ, της το ακουμπάω στο τραπέζι και της λέω: θα γίνεις γιαγιά!

Στην αρχή και μέχρι να το συνειδητοποιήσει δεν πολυμιλούσε. Μου έλεγε να περιμένω να κάνω και τις αιματολογικές εξετάσεις, για να είμαστε σίγουρες κι έτσι έγινε. Μόλις το επιβεβαίωσα πήρα τον γιατρό μου τηλέφωνο. Τον ρωτάω “κάθεστε;” “Κάθομαι”, μου λέει. “Είμαι έγκυος!” ΠΑΥΣΗ. Μου λέει, θα σου μιλήσω ειλικρινά. Δεν ξέρω πώς και τι έγινε, κι εμείς οι γιατροί μπορούμε να εξηγήσουμε μέχρι ένα σημείο μερικές φορές. Θα σου πω όμως ότι είναι θεόσταλτο κι ότι ενδεχομένως να είναι και η μόνη σου ευκαιρία εφόσον ήρθαν έτσι τα πράγματα.»

Ο γολγοθάς της εγκυμοσύνης

«Ο ογκολόγος μου μ’ έστειλε σ’ έναν ειδικό μαιευτήρα που ειδικεύεται σε δύσκολες εγκυμοσύνες όπως ήταν η δική μου. Τον συναντώ, του εξηγώ, κάνουμε κι έναν υπέρηχο και μου λέει πως είναι πολύ δύσκολο να αολοκληρωθεί η εγκυμοσύνη. Ωστόσο μου είπε να το προσπαθήσω.

Με ανέλαβαν, όντως στο δεύτερο μήνα είχα μία αιμορραγία, ξεκινάω κάποιες αγωγές και μου έλεγαν να είμαι προετοιμασμένη να γεννήσω από τον έκτο μήνα και δίχως να είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρω. Φτάνω στον πέμπτο μήνα, κάνω μια μεγάλη εξέταση που γίνεται τότε, με βλέπει ο γιατρός και μου λέει, αν μου συνέβαινε λίγα χρόνια μετά δεν υπήρχε περίπτωση να αντέξει το σώμα μου. “Και τώρα δύσκολα… Φτάσε στον έκτο”, λέει ο γιατρός. Φτάνω, μου λένε στον έβδομο…

Μην τα πολυλογώ έκλεισα 10 μήνες! Γέννησα στο δέκατο, μάλιστα πήγα και μου προκάλεσαν τον τοκετό. Ο γιατρός μου εντυπωσιασμένος… Είμαι η δεύτερη γυναίκα στην Ελλάδα που γέννησε με ανεπάρκεια τραχήλου και μήτρας, που είναι αποτέλεσμα των χειρουργείων εξαιτίας του καρκίνου. Συνήθως οι γυναίκες που εμφανίζουν καρκίνο στη μήτρα, έχουν γεννήσει γιατί είναι μεγαλύτερες σε ηλικία. Ο ογκολόγος μου δεν είχε παρόμοια περίπτωση σε ηλικία σαν τη δική μου. Με τρίτη δηλαδή επανεμφάνιση και στο στάδιο που βρισκόμουν.»

Οι «καθαρές» εξετάσεις

«Αφού γέννησα λοιπόν, σαράντα μέρες μετά, κάνω την εξέτασή μου και δεν έχω τίποτα! Την έχω ακόμη κι εχω πει θα τη βάλω στον τοίχο μου. Εντάξει υπάρχει μια επιστημονική εξήγηση για το πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό, που είναι σχετική με το έμβρυο που στέλνει βλαστοκύτταρα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, στα όργανα που έχουν καταστραφεί.

Γέννησα με φυσιολογικό τοκετό, ήταν δύσκολος βέβαια αλλά τα πήγαμε μια χαρά. Λόγω ορμονών βοήθησε η γέννηση του παιδιού σε όλο αυτό αλλά και ο φυσιολογικός τοκετός, επειδή το μωρό περνάει μέσα από τον τράχηλο, γίνεται πιο εξωτερικός και βλέπει ο γιατρός καλύτερα τι γίνεται. Όταν σαράντισε το μωρό κι έκανα εξετάσεις, δεν είχα τίποτα. Κυριολεκτικά τίποτα. Κι έξι μήνες μετά που έχουν περάσει, είμαι καλά. Πέντε χρόνια είχα να πάρω στα χέρια μου καθαρές εξετάσεις. Την πρώτη φορά που βγήκαν τα καλά αποτελέσματα, ήμουν βράδυ στο σπίτι κι όταν το έμαθα ξέσπασα σε κλάματα. Δεν το πίστευα.»

Πηγή: marieclaire.gr

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει βυθιστεί στη θλίψη, καθώς “έφυγε” από τη ζωή ένας καλός του φίλος και πιστός νεοδημοκράτης, ο Δημήτρης Γιαννουλάκης.

Βαρύ πένθος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη

Μάλιστα, ο Πρωθυπουργός έκανε την εξής δήλωση στον προφίλ του στο Twitter:

«Αποχαιρετώ με θλίψη έναν πιστό νεοδημοκράτη και καλό μου φίλο, έναν εξαίρετο επιχειρηματία και ευγενέστατο άνθρωπο.

Ο Δημήτρης Γιαννουλάκης υπήρξε σταθερός πυλώνας της παράταξής μας στο Ηράκλειο. Από τα «πέτρινα χρόνια» της δεκαετίας του ‘80 με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη μέχρι και χθες αγωνιζόταν για τη Νέα Δημοκρατία και τους ανθρώπους της. Θα τον θυμόμαστε πάντα με ευγνωμοσύνη.

Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην αγαπημένη του σύζυγο και στους δύο γιους του. Κωστή, Γιώργο, να είστε υπερήφανοι για τον πατέρα σας».

Το Tweet που έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης

Θλίψη προκάλεσε στο Ηράκλειο και γενικότερα στην Κρήτη, η είδηση του θανάτου του Δημήτρη Γιαννουλάκη.

Ο γνωστός επιχειρηματίας, πολιτικό στέλεχος και παράγοντας της τοπικής αυτοδιοίκησης γεννήθηκε στο Καλό Χωριό Πεδιάδος του Δήμου Γουβών.

Σπούδασε Οικονομικά στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς (Πανεπιστήμιο Πειραιά). Ασχολήθηκε με το εμπόριο, με επιχείρηση υδραυλικού και μηχανολογικού εξοπλισμού, πλακιδίων και ειδών υγιεινής.

Ήταν ο εμπνευστής και ιδρυτής ενός πρότυπου, σύγχρονου οικισμού, διεθνούς εμβέλειας, πρωτόγνωρου στα Ελληνικά δεδομένα, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην ανάπτυξη και προβολή του Νομού και της Κρήτης διεθνώς.

Διατέλεσε πρόεδρος ΝΟΔΕ/ΝΔ Ηρακλείου και μέλος της κεντρικής επιτροπής της ΝΔ. Διετέλεσε για πολλά χρόνια Νομαρχιακός Σύμβουλος Ηρακλείου, ενώ υπηρέτησε την αυτοδιοίκηση και από την θέση του επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο Περιφερειακό Συμβούλιο Κρήτης.

Ήταν παντρεμένος με την Κούλα Ασπιρτάκη και απέκτησαν δύο παιδιά, τον Κωστή και τον Γιώργο.

Η κηδεία του εκλιπόντος είναι σήμερα, Πέμπτη. Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί στις 17.00 από τον Ι.Μ.Ναό του Αγίου Μηνά, στο Ηράκλειο. Η σορός θα βρίσκεται στο ναό από τις 16.00. Η ταφή θα γίνει στο νέο Κοιμητήριο Ηρακλείου.