Τα βλέμματα πάνω της συγκέντρωσε στη Μύκονο η κόρη της Νατάσας Θεοδωρίδου, Χριστίνα Μπέτα, πραγματοποιώντας μια υπέρλαμπρη εμφάνιση.
Μπορεί η κόρη της Θεοδωρίδου να μένει μόνιμα στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στο Λονδίνο, ωστόσο δεν χάνει ευκαιρία να επισκεφθεί την Ελλάδα που τόσο αγαπά και πόσο μάλλον τα ελληνικά νησιά για να περάσει τις διακοπές της.
Στη Μύκονο απαθανάτισε ο φωτογραφικός φακός τη Χριστιάνα Μπέτα. Η κόρη της Νατάσας Θεοδωρίδου περπάτησε στα σοκάκια της Μυκόνου πιο εντυπωσιακή από ποτέ, έχοντας μάλιστα δίπλα της έναν γοητευτικό συνοδό.
Η εμφάνιση της Χριστιάνας Μπέτα στην Μύκονο
Η Χριστιάνα Μπέτα είναι μία γυναίκα με στιλ και αισθητική, κάτι που αποδεικνύει συνεχώς μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram. Αγαπάει τα ρούχα και τη μόδα ενώ πολύ συχνά “κλέβει” ρούχα της μητέρας της. Ευδιάθετη, καλοκαιρινή και άκρως μαυρισμένη, η 27χρονη κράτησε αγκαζέ τον Ανέστη Ευαγγελόπουλο, φορώντας ένα σέξι, mini, σατέν φόρεμα.
Με πορτοκαλί flat πέδιλα και έντονο bronze μακιγιάζ, η Χριστιάνα Μπέτα περπάτησε στο νησί των ανέμων “κλέβοντας” όλες τις εντυπώσεις.
Με αφορμή τη συμπλήρωση 26 χρόνων από τον θάνατο της πόσταρε μία κοινή φωτογραφία του με τους γονείς του
Ήταν 23 Ιουλίου 1996 όταν η Αλίκη Βουγιουκλάκη άφησε την τελευταία της πνοή, βυθίζοντας στο πένθος το πανελλήνιο.
Μετά από δύο μήνες νοσηλείας, στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, και μάχη με τον καρκίνο στο ήπαρ (επίσημη αιτία θανάτου ήταν το ηπατικό κώμα, στο οποίο είχε περιπέσει τις τελευταίες ώρες) έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 62 ετών.
Ακολούθησε διήμερο λαϊκό προσκύνημα της σορού της στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών.
Στις 24 Ιουλίου 1996, εψάλη η νεκρώσιμη ακολουθία στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών και η ταφή της πραγματοποιήθηκε την επομένη στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη, παρουσία πολλών συναδέλφων της και πλήθους κόσμου, που έδωσε στην κηδεία τη μορφή λαϊκού προσκυνήματος.
Η «Εθνική μας σταρ» άφησε πίσω τον γιο της, Γιάννη Παπαμιχαήλ
Ο ίδιος, τα τελευταία χρόνια, δημιούργησε έναν λογαριασμό στο Instagram, στον οποίο δημοσιεύει φωτογραφίες από το αρχειακό υλικό της πολυαγαπημένης του μητέρας.
Σήμερα, με αφορμή τη συμπλήρωση 26 χρόνων από τον θάνατο της πόσταρε μία κοινή φωτογραφία του με τους γονείς του κι έγραψε στη λεζάντα:
«Λείπετε και οι δυο σας κανείς δε σας ξέχασε, οι νέες γενιές μεγαλώνουν μαζί σας και συνεχίζουν να ονειρεύονται ένα ομορφότερο κόσμο. Αλίκη σαν σήμερα 26 χρόνια μετά το φευγιό σου, θα είσαι για πάντα ένα φαινόμενο που όμοιο του δε θα υπάρξει ποτέ».
Το «τελευταίο αντίο» στον τραγουδιστή Περικλή Περάκη είπαν το μεσημέρι του Σαββάτου 23/7, φίλοι και συγγενείς. Ο τραγουδιστής νοσηλευόταν εδώ και δύο εβδομάδες στην Καρδιολογική Κλινική του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου, όμως δυστυχώς έχασε τη μάχη για τη ζωή.
Τη δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή με μία ανάρτησή της στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook η τραγουδίστρια Σου Κύρκου.
Σήμερα, η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στο Κοιμητήριο Ζωγράφου σε κλίμα συγκίνησης.
Ο Περικλής Περάκης μεσουράνησε τη δεκαετία του ’70 ερμηνεύοντας μεγάλες επιτυχίες όπως το «Απονιά», σε μουσική Στέλιου Σωτηρίου και στίχους Καλλιόπης Μαρμαρινού και το «Ποιος να το πίστευε» των ίδιων δημιουργών.
Με συνέντευξη του ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, υποστήριξε πως «πάντα ήθελα να βοηθήσω την Ελλάδα – και έχουμε βοηθήσει πολύ την Ελλάδα. Έχω ήσυχη τη συνείδησή μου…».
Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μιλώντας στην εφημερίδα «Νέα Σαββατοκύριακο» τόνισε ότι έχει ήσυχη τη συνείδησή του για τις επιλογές του αφού το κίνητρό του ήταν να βοηθήσει και όχι να βλάψει τους Έλληνες. Μάλιστα, σημειώνει ότι «η Ελλάδα πέτυχε πολλά».
«Η κρίση δεν ξεπεράστηκε τελεσίδικα – κυρίως υπό το φως και των επίκαιρων συνθηκών. Αλλά εκείνο που ισχύει είναι: Η Ελλάδα πέτυχε πολλά! Και αυτό δείχνει ότι η δουλειά που έγινε δεν πήγε χαμένη. Χρειάστηκε να απαιτήσουμε πολλά από την Ελλάδα, αλλά πρωτίστως η Ελλάδα χρειάστηκε να απαιτήσει πολλά από τον εαυτό της.
Το αντίτιμο για την εσωτερική υποτίμηση, την οποία έπρεπε να υποστεί η Ελλάδα, είναι πολύ βαρύ για τους Έλληνες πολίτες. Αλλά αυτή ήταν μία απόφαση των Ελλήνων και όχι άλλων Ευρωπαίων», λέει χαρακτηριστικά.
Για την Τουρκία
Μίλησε και για την Τουρκία, λέγοντας πως «η Ελλάδα αντιμετωπίζει επιπρόσθετα το γεγονός ότι η Τουρκία επιχειρεί να χρησιμοποιήσει στρατηγικά – με βάναυσο τρόπο – την επιρροή που απέκτησε με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Αυτό δεν είναι νέο.
Αλλά πρέπει να κάνουμε τα πάντα, για να διασφαλιστεί η αρχή ότι τα σύνορα δεν πρέπει να αλλάζουν μονομερώς με στρατιωτικά μέσα. Εμείς οι Γερμανοί μετά την καταστροφή δύο Παγκοσμίων Πολέμων πήραμε το μάθημά μας – αρχικά με τη Γαλλία και μετά με την Πολωνία και την Τσεχία: Δεν πολεμάμε πλέον για σύνορα, ενώνουμε την Ευρώπη».
«Αυτό είχε προτείνει η μεγάλη πλειοψηφία των υπουργών Οικονομικών στο Eurogroup. Και ξέρετε επίσης ότι στην Ελλάδα ορισμένοι υποστήριζαν πως είναι καλύτερο για τη χώρα. Αλλά δεν πέρασε στο Συμβούλιο αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων για καλά σταθμισμένους λόγους.
Μετά ο Τσίπρας με την προκήρυξη νέων εκλογών έκανε ένα θαρραλέο βήμα και απέσπασε ξανά μία πλειοψηφία για την αντίθετη πολιτική, από εκείνην με την οποία είχε εκλεγεί. Ήταν αξιοσημείωτη η προσφορά του, η οποία διευκόλυνε τη διάδοχη κυβέρνηση στη διαμόρφωση της βάσης για τη σταθεροποίηση της Ελλάδας. Αυτό αξίζει να αναγνωριστεί» σημείωσε.
Για τον κίνδυνο ενός παγκοσμίου πολέμου
Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε αναφέρθηκε και στον κίνδυνο ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου τονίζοντας πως: «Με δεδομένη την επιθετική συμπεριφορά του Πούτιν η ενίσχυση της νατοϊκής δύναμης είναι ο σωστός δρόμος για να καταστήσουμε σαφές ότι είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε με αξιοπιστία τις αξίες των δικών μας φιλελεύθερων δημοκρατιών».
Συνέχισε λέγοντας πως «η γερμανική πολιτική ηγεσία έκανε λάθη. Είχα καταστήσει σαφές, ήδη ως μέλος της κυβέρνησης Μέρκελ, ότι δεν θεωρώ σωστό να κατασκευάσουμε τον αγωγό Nord Stream 2 κόντρα στις επιφυλάξεις όλων των ευρωπαίων εταίρων και των ΗΠΑ. Εάν θέλουμε μία ενωμένη και αποτελεσματική Ευρώπη, πρέπει κι εμείς να συντονιζόμαστε με τους άλλους στη λήψη αποφάσεων».
Πανό που αναγράφει στα αγγλικά «είναι βιαστής» σηκώθηκε πριν από λίγη ώρα ξανά στην Επίδαυρο σχετικά με την καταδίκη του Δημήτρη Λιγνάδη.
Το πανό έγραφε «He’s rapist» (Είναι βιαστής) με τους θεατές να έχουν στρέψει το βλέμμα τους και να το κοιτάζουν από την ώρα που ανέβηκε στις κερκίδες λίγο πριν αρχίσει η παράσταση «Αγαμέμνων» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Ούλριχ Ράσε.
Όπως και τις προηγούμενες φορές το πανό δεν έγραφε το όνομα του σκηνοθέτη, ήταν σαφές ότι η διαμαρτυρία αφορούσε τον ανασταλτικό χαρακτήρα της άσκησης έφεσης από τον καταδικασθέντα, πρώην καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου.
Σήμερα στην Επίδαυρο για να μην ξεχνάμε. Ο καταδικασμένος πρωτοδικα βιαστής ανηλίκων Λιγνάδης — εκλεκτός του συστήματος εξουσίας Μητσοτάκη και του πρωθυπουργού προσωπικά — ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ κυκλοφορεί ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ανάμεσα μας και στα παιδιά όλων μας…. pic.twitter.com/qcK9umkm9K
— Evangelos Α. Antonaros (@EvangAntonaros) July 23, 2022
Απίστευτο σκηνικό σε παραλία του Βόλου, όπου ένα μικρό αγριογούρουνο έκανε βόλτα και παιχνίδια με τους λουόμενους.
Μια… απίστευτη όσο και μοναδική εικόνα, σε παραλία κοντά στον Βόλο, έχει γίνει το… «αξιοθέατο» και το θέμα συζήτησης στην περιοχή, ενώ έχει αφήσει άναυδους στην κυριολεξία, όλους τους λουόμενους.
Ένα … μικρό αγριογούρουνο, κάνει τις βόλτες του και απολαμβάνει το μπάνιο στη θάλασσα, σε ακτή στην περιοχή των Λεχωνίων, παίζοντας ανέμελα με τα παιδιά, όσο και με τους μεγαλύτερους! Το απόγευμα της Παρασκευής μάλιστα, το γουρουνάκι, έκανε βουτιές στη θάλασσα, μαζί με τον κόσμο που κοιτούσε έκπληκτος, έπαιζε στην άμμο, ενώ φάνηκε να το… χαροποιεί ιδιαίτερα, η αντίδραση της έκπληξης των παιδιών, που όταν έφτιαχναν τα κάστρα τους στην άμμο, ο … «Γιώργος» όπως ονομάζεται το αγριογουρουνάκι, τα χαλούσε με τη μουσούδα του και έτρεχε να κρυφτεί!
Η ιστορία του μικρού «Γιώργου» έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, πρόκειται για τον γόνο μιας άγριας γουρούνας, που είχε κάνει την εμφάνισή της κάποια στιγμή παλαιότερα σε κτήμα της περιοχής, έχοντας προηγουμένως κάνει θηράματά της, τα οικόσιτα που βρίσκονταν στο χώρο και τα περιποιούνταν ο κάτοχος του οικοπέδου. Η … γουρούνα έφυγε όταν την … κυνήγησαν, ωστόσο, το γουρουνάκι έμεινε στο χώρο, με συνέπεια ο ιδιοκτήτης, αφού «έχασε» τα άλλα ζωντανά του, το κράτησε και το μεγαλώνει σαν δικό του οικόσιτο, το οποίο προς έκπληξη πολλών, συνοδεύει το … «αφεντικό» του, μέχρι και στον καφέ που πίνει στην περιοχή, ακολουθώντας τον ως συνεπιβάτης ή δίπλα στο ηλεκτρικό μηχανάκι!
Οι αρχές συνέλαβαν και οδήγησαν σήμερα στον Εισαγγελέα Αμαλιάδας τον άντρα που φέρεται να προκάλεσε την πυρκαγιά στα Άγναντα Ηλείας.
Σύμφωνα με την Τασούλα Παπανικολάου στο Κεντρικό Δελτίο Ειδήσεων του Star, ο άνδρας κατηγορείται για εμπρησμό από πρόθεση.
Τον εντόπισαν μετά από καταγγελίες δυο πολιτών και οι αρχές εξετάζουν το ενδεχόμενο να προκάλεσε την πυρκαγιά για λόγους αντιζηλίας απέναντι σε συγχωριανούς του.
Αξίζει να σημειωθεί πως από το 2000 ως και το 2020 σημειώθηκαν 19.712 διώξεις για εμπρησμούς αλλά μόνο 564 καταδίκες σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε η εφημερίδα Καθημερινή.
Από τις 2.796 ποινικές διώξεις για εμπρησμό από πρόθεση υπήρξαν 74 καταδίκες.
Ντίνος Κωνσταντινιδης: Ο Έλληνας χειρούργος γεννήθηκε στην Κάρπαθο, σε ένα μικρό παραθαλλάσιο χωριό, στην Αρκάσα. Είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος αδερφός της οικογενειάς του. Διακρίθηκε στην Αμερική. Είναι ο γιατρός που έφερε την επανάσταση της ρομποτικής στην Ελλάδα.
Το κάρμα του Καρπάθιου
Ο Ντίνος γεννιέται στο παραθαλάσσιο χωριό Αρκάσα της Καρπάθου, έναν μικρό τόπο που όμως αναφέρεται ακόμη και από τον Ιούλιο Βέρν. Από τα έξι αγόρια της οικογένειας είναι το δεύτερο, έχει έφεση στα γράμματα και από νωρίς χάνεται στις περιπέτειες των ηρώων του διάσημου συγγραφέα Κρόνιν.
Δυο φανταστικοί γιατροί γίνονται τα πρότυπα του, ο Ρόμπερτ Σάννον, κεντρικό πρόσωπο στα “Άγουρα Χρόνια” και ο Άντριου Μάνσον, ο πρωταγωνιστής στο “Κάστρο”, ήρωες και οι δυο σε διάσημα βιβλία του Κρόνιν. Οι γιατροί αγωνίζονται με αντίπαλο το κατεστημένο, που κάθε φορά τρέμει και μόνο στην ιδέα κάθε τι νέου, παλεύουν για να οδηγήσουν τη μοίρα τους και την κοινωνία.
Δεν είναι μόνο τα βιβλία, η μνήμη του Ντίνου, από τη γιαγιά (από την πλευρά της μητέρα του), ήταν καθοριστική. Η Κοκόνα Παζαρτζή ήταν αυτό που λέμε η πρακτική γιατρός του χωριού. Μάζευε βότανα, ετοίμαζε αλοιφές, έφτιαχνε φάρμακα κι ήταν διαθέσιμη να βοηθήσει το μικρό τόπο, όταν μάλιστα έδεναν Καλύμνιοι ψαράδες στο λιμάνι (το Φοινίκι), έτρεχαν σε κείνη για να βρουν λύση με τα θεραπευτικά γιατροσόφια της.
Εκτός από τη γιαγιά Κοκόνα και ο πατέρας του Ντίνου καταπιανόταν με υδραυλικές εργασίες, είχε καφενείο, όμως αν κάποιος συγχωριανός του είχε ένα ιατρικό πρόβλημα εκείνος είχε τρόπο να τον βοηθήσει.
Σπουδαίο ενδιαφέρον παρουσιάζει η οικογένεια του πατέρα του. Ο παππούς του, παπα-Γιάννης Κωνσταντινίδης, δάσκαλος με καταγωγή από το Γεννάδι της Ρόδου, βρέθηκε να διδάσκει στο σχολείο της Αρκάσας Καρπάθου, εκεί γνώρισε και παντρεύτηκε την κόρη του άτυχου καπετάν Πιττά, του καπετάνιου που πνίγηκε σε ένα ταξίδι με το καΐκι του. Ο άμοιρος πάλεψε με τα κύματα ενώ προσπαθούσε να σώσει ένα από τα παιδιά του, που σε μια άγρια θαλασσοταραχή πετάχτηκε στο νερό. Και οι δυο χάθηκαν στη μανιασμένη θάλασσα.
Ο παππούς του, δάσκαλος Γιάννης Κωνσταντινίδης, το 1938 βρήκε το μπελά του από τους κατακτητές Ιταλούς. Είχαν απαγορέψει την διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, εκείνος διαφώνησε με την κατάργηση των ελληνικών και εξορίστηκε από το νησί. Έτσι βρέθηκε στη Κωστάντζα της Ρουμανίας, εκεί λίγα χρόνια αργότερα γίνεται παπάς. Ο γιος του και πατέρας του Ντίνου, ήταν ο μεγαλύτερος της οικογένειας κι έμεινε στην Κάρπαθο. Ένα χρόνο αργότερα, το 1939, ήταν 19 χρονών όταν έστειλε μια επιστολή στον πατέρα του, όμως λογοκρίθηκε αυστηρότατα (είχε γράψει ότι στο νησί είχαν στρατοπεδεύσει ήδη 1.000 Ιταλοί κι αν έστελναν άλλους τόσους, σύμφωνα με μια φήμη που ακουγόταν, τότε δε θα έμενε τίποτα στους ντόπιους για να ζήσουν), για αυτό το γράμμα βρήκε τον μπελά του, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 4 χρόνια φυλάκισης!
Ο παπάς πατέρας του δε δίστασε να φτάσει μέχρι τη Ρώμη, έστειλε επιστολή και ζήτησε ακρόαση από τον Βασιλιά της Ιταλίας, τον Βιτόριο Εμμανουέλε τον τρίτο, έτσι πέτυχε να λεφτερώσει το γιο του από τη φυλακή της Κω.
Ανήσυχο πνεύμα ο πατέρας του Ντίνου, μαζί με τον αδελφό του μάζευαν κι έκρυβαν ιταλικά όπλα κάτω από το ξύλινο πάτωμα του σπιτιού, που λίγο αργότερα χρησιμοποιήθηκαν στην Επανάσταση της Καρπάθου, τον Οκτώβρη του 1944. Κάτι που μεταφέρθηκε στη ψυχή, τρέχει στις φλέβες του Ντίνου και με κάθε ευκαιρία γίνεται περήφανος έμμετρος λόγος. Γιατί ακόμη ένα σπουδαίο χάρισμα του γιατρού, εκτός από την επιστήμη του, είναι το πηγαίο ταλέντο του στις αυτοσχέδιες μαντινάδες!
Ελιές, αμπέλια, οργώματα, αλλά και κτηνοτροφία, κατσίκες, προβατίνες, κότες και κουνέλια. Η αγροτική ζωή, με το θέρισμα και το αλώνισμα, βρίσκεται στις πιο βαθιές μνήμες του ο διάσημου γιατρού.
Το νησί ρίζωσε μέσα του, με πρώτα τον αέρας και την αρμύρα, που μετατράπηκαν σε ένα άσβεστο πάθος για τα σκέρτσα της θάλασσας και τα καμώματα της φύσης.
Ο ίδιος χαίρεται όταν επαναλαμβάνει ότι γνωρίζει τους λώρους του τόπου του πιθαμή προς πιθαμή. Αναγνωρίζει ακόμη και τις πιο μικρές πέτρες της Αρκάσας, μα δεν είναι υπερβολή ότι τα γλυκά βιώματα που έχει, είναι τέτοια που με κάθε ευκαιρία τα προσφέρει συνήθως έμμετρα, ποιητικά, σε φίλους και γνωστούς.
Οι γονείς ήθελαν τα παιδιά τους να προχωρήσουν, να μάθουν γράμματα, να σπουδάσουν και να γίνουν χρήσιμοι στην κοινωνία, κρυφό τους όνειρο να δουν τον Ντίνο τους γιατρό.
Στις αρχές του 1970 όλη η οικογένεια, πατέρας, μητέρα και τα πέντε παιδιά, θα μεταναστεύσουν στην Αμερική. Όμως ο Ντίνος θα μείνει πίσω, θα ταξιδέψει στην Ρόδο, εκεί συνεχίζει τα γράμματα στο Βενετόκλειο Γυμνάσιο.
Είναι η καθοριστική περίοδος της εφηβείας, μεγάλωνε στο σπίτι του εφημέριου παππού, που ήταν ο υπεύθυνος στο ορφανοτροφείο θηλέων Αγία Ειρήνη. Εκείνα τα χρόνια ήταν κυριολεκτικά παραδομένος στη γνώση.
Δεν υπήρξε βράδυ να μην του φωνάξουν να κλείσει τα βιβλία, να ξεκουράσει τα μάτια του κι εκείνος έσβηνε το φως, περίμενε, μόλις ο παππούς κι γιαγιά τρύπωναν στο κρεβάτι τους επέστρεφε στο διάβασμα, συνήθως κοιμόταν πάνω στα βιβλία, με ένα μολύβι στο χέρι. Η συνεχή μελέτη κι ο κόπος της μάθησης έφεραν την αριστεία και τον οδήγησε στην ιατρική σχολή της Θεσσαλονίκης.
Από τότε ακολούθησε ένα μαγικό ταξίδι γνώσεων, μοναδικών εμπειριών στην καρδιά της ιατρικής εξέλιξης που συνεχίζει μέχρι σήμερα. Ένα ταξίδι προσφοράς στον συνάνθρωπο.
Η διεθνής αναγνώριση έφερε διακρίσεις και σπουδαίους τίτλους: MD, PhD, FACS, Adjunct Professor of Surgery, Ohio State University, Πρόεδρος Αμερικανικού Κολλεγίου Χειρουργών, Επιστημονικός Διευθυντής, Διευθυντής Γενικής, Βαριατρικής, Λαπαροσκοπικής Χειρουργικής Κλινικής του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών.
Όμως ο Ντίνος Κωνσταντινίδης αφήνει στην άκρη τους τίτλους, άλλωστε στην καθημερινότητα φαίνεται το πρόσωπο του ανθρώπου κι ο γιατρός το γνωρίζει πολύ καλά, το πρώτο που προτάσσει είναι ο απόλυτος σεβασμός στον ασθενή. Δε διστάζει να αποκαλύψει το ρόλο του πατέρα του, στην ανοδική πορεία της καριέρας του.
Στο 5ο και τελευταίο έτος της σχολής, ο πατέρας του Ντίνου αρρώστησε, διαγνώστηκε καρκίνος στο στομάχι.
Αλληλογραφώντας με την οικογένεια έμαθε για τις δυσκολίες και το δύσκολο χειρουργείο.
Ταξίδεψε στην Αμερική, βρέθηκε κοντά του όταν πια ήταν πολύ άρρωστος, εκεί ένιωσε πως έχανε το στήριγμα της οικογένειας. Ο Ντίνος αισθάνθηκε αδύναμος, δεν μπορούσε να προσφέρει. Κι πατέρας του, νιώθοντας το τέλος να πλησιάζει, προσπάθησε να μαλακώσει το τραύμα της απώλειας και είπε δυο λόγια στο γιο του:
-Παιδί μου το καλοκαίρι εγώ θα σε καμαρώνω από ψηλά.
Στο αεροπλάνο, στο ταξίδι της επιστροφής, ο Ντίνος είχε μόνο μια σκέψη, πώς θα είναι η ζωή όταν χάσει τον γονιό του. Λίγους μήνες αργότερα ο πατέρας πέθανε, ήταν μόλις 57 ετών κι ο Ντίνος Κωνσταντινίδης πόνεσε τόσο πολύ που έψαχνε να βρει έναν τρόπο, όσο κι αν φαίνεται υπερβολικό, ήθελε τα βάλει με το Χάρο! Να γίνει τόσο καλός γιατρός ώστε τη πιο δύσκολη ώρα να τραβά από τα χέρια του τους ανθρώπους.
Το 1991 επιστρέφει από την Αμερική, ήδη είχε σπουδαία επαγγελματική διαδρομή, όπως ο ίδιος χαρακτηρίζει ήταν “η τέλεια καριέρα”, όμως διάλεξε να την αφήσει πίσω. Δούλευε στο νοσοκομείο, δίδασκε στο πανεπιστήμιο και χαιρόταν την αγάπη και την εκτίμηση των συναδέλφων του.
Μάλιστα ένα χρόνο νωρίτερα είχε κάνει αίτηση, που έγινε αποδεκτή, για τη σπάνια ειδικότητα της αγγειοχειρουργικής, όμως δεν την ακολούθησε διότι εκείνη την εποχή πρωτο-εμφανίστηκε η λαπαροσκοπική χειρουργική. Εκείνος είδε ότι το μέλλον ήταν εκεί, ήταν ήδη γνώστης των λέιζερ. Έτσι απέρριψε ένα πρόγραμμα που όλοι το θαύμαζαν για να ξεκινήσει ένα μαγικό ταξίδι γνώσεων που συνεχίζει ακόμη και σήμερα!
Η επιστροφή στην πατρίδα
Στην Ελλάδα βρέθηκε από ένα τυχαίο γεγονός, ένας συγγενικός γάμος που έγινε ημέρα Τρίτη κι από σύμπτωση ήταν σε εξέλιξη ένα συνέδριο χειρουργικής σε μεγάλο ξενοδοχείο των Αθηνών. Όμως η λαπαροσκοπική χειρουργική στη χώρα μας ήταν ακόμη άγνωστη κάτι που προκάλεσε τη σκέψη του γιατρού. Ακολούθησε η συνάντηση με τον κ. Γιώργο Αποστολόπουλο, του είχαν πει ότι πρόκειται για ένα υπερ-δραστήριο επιχειρηματία που έβλεπε μπροστά.
Δυο λεπτομέρειες, από την επικοινωνία τους, έφεραν την αλλαγή και έκριναν το μέλλον του Ντίνου Κωνσταντινίδη.
Η πρώτη σκέψη του κ. Αποστολόπουλου, ήταν καθοριστική:
«Μήπως γνωρίζετε τον Νίκο Γκάλη, τον άνθρωπο που μας έμαθε το μπάσκετ; Αν θέλετε να λένε ότι πριν τον Κωνσταντινίδη δεν υπήρχε λαπαροσκοπική χειρουργική θα έρθετε τώρα, σήμερα κιόλας στην Ελλάδα! Αν το αποφασίσετε αργότερα, μετά από κάποια χρόνια, τότε είναι σίγουρο ότι κάποιοι άλλοι γιατροί θα σας έχουν προλάβει».
Η δεύτερη λεπτομέρεια έχει να κάνει με το εξαιρετικό βιογραφικό του γιατρού.
Ο κ. Αποστολόπουλος είχε κρατήσει μόνο την πρώτη σελίδα, τις υπόλοιπες τις είχε τοποθετήσει στο συρτάρι του γραφείου του. Και όπως του ανέφερε, μόνο η πρώτη σελίδα, από το βιογραφικό, στην Ελλάδα είναι αρκετή, τα υπόλοιπα θα ήταν εναντίον του! Θα τον κυνηγούσαν γιατί ήταν ήδη φτασμένος και σπουδαίος.
Έτσι ξεκίνησε μια συνεργασία που μέχρι και σήμερα εξακολουθεί να είναι ενεργή και γόνιμη. Εξακολουθεί να αποδίδει και να υπενθυμίζει την πρώτη κουβέντα του Αποστολόπουλου:
«Θα επενδύσω όσα χρειάζονται για να ξεκινήσεις και να προχωρήσεις μπροστά»!
Οι δυο άντρες εμπιστεύτηκαν ο ένας τον άλλον, έδωσαν τα χέρια, χωρίς συμφωνίες, έξι μήνες δίχως μισθό! Ο Ντίνος Κωνσταντινίδης άφησε την Αμερική και τα καλά της, επέστρεψε στην Ελλάδα κι από τότε ξεκίνησε ένα ταξίδι-αγώνας στο μέλλον των ιατρικών εξελίξεων. Τα επόμενα χρόνια η επαγγελματική σχέση των Αποστολόπουλου-Κωνσταντινίδη πέρασε σε άλλο στάδιο, έγιναν δυο καλοί φίλοι, τώρα πια και συγγενείς, κουμπάροι, που αναγνωρίζουν ο ένας στον άλλον τα ταλέντα και τους αγώνες του.
Κι όμως δεν είναι μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, είναι η ίδια μας η ζωή.
Το τεύχος του διεθνούς περιοδικού Scientific American, τον Οκτώβρη 2000, είχε εξώφυλλο τις εξελίξεις που έφερνε η ρομποτική χειρουργική, ενώ γινόταν και αναφορά στο μέλλον του ασύρματου ίντερνετ!
Μόνον ένας συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, αυτός ίσως να μπορούσε να προβλέψει την επανάσταση που φέρνουν οι νέες ανακαλύψεις. Από τότε πέρασαν 18 χρόνια και η ιατρική βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι τεράστιων αλλαγών, από την παραδοσιακή χειρουργική, ανοικτής τομής (με τους όποιους κινδύνους φέρνει), στην λαπαροσκοπική χειρουργική κι από εκεί περνάμε στο χειρουργείο μέσω ενός αληθινού…ρομπότ!
Όχι, τουλάχιστον την στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, τα ρομπότ δεν σηκώνουν κεφάλι! Δεν αναλαμβάνουν εγχειρήσεις, ούτε δίνουν γνωματεύσεις και θεραπείες.
Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής είναι το εργαλείο, βρίσκεται ανάμεσα στον ασθενή και το χειρουργό, προσφέροντας ανεκτίμητες πληροφορίες στο γιατρό, ενώ με τα ειδικά εξαρτήματα ακριβείας διευκολύνει κατά πολύ το έργο του.
Η τελευταία λέξη της χειρουργικής τεχνολογίας είναι το σύστημα da Vinci, με τον σχεδιασμό του να ξεκινά από το 1995, ενώ από το 2000 χρησιμοποιείται σε περισσότερα από 350 νοσοκομεία. Η χρήση του, εξαιτίας των σημαντικών πλεονεκτημάτων του, εξαπλώνεται ταχύτατα παγκοσμίως.
Μέχρι σήμερα το έχουν χρησιμοποιήσει περισσότεροι από 3 εκατομμύρια ασθενείς σε όλο τον κόσμο ενώ το κόστος του μηχανήματος φτάνει περίπου τα 1.2 εκατομμύρια δολλάρια.
Τον Μάιο του 1998, ο Dr. Friedrich-Wilhelm Mohr χρησιμοποιώντας το σύστημα DaVinci, πραγματοποίησε την πρώτη ρομποτικά υποβοηθούμενη αορτοστεφανιαία παράκαμψη, στο Leipzig Heart Centre στη Γερμανία. Όμως το 2001 ήταν μια χρονιά ορόσημο για τις εξελίξεις της ιατρικής, ο Γάλλος γιατρός J. Marescaux πραγματοποίησε χολοκυστεκτομή σε μία ασθενή στο Στρασβούργο, ενώ ο ίδιος βρισκόταν στη Νέα Υόρκη (επέμβαση Lindberg).
Στην Ελλάδα, η πρώτη επέμβαση ρομποτικής χειρουργικής πραγματοποιήθηκε από τον Ντίνο Κωνσταντινίδη και την επιστημονική του ομάδα (Ιατρικό Κέντρο Αθηνών) τον Σεπτέμβριο του 2006.
Η πρώτη ανακοίνωση ρομποτικών επεμβάσεων από τη χώρα μας έγινε τον Φεβρουάριο του 2007 στο 2ο παγκόσμιο Συνέδριο Ρομποτικής Χειρουργικής ( MIRA 2007) στη Νέα Υόρκη, ΗΠΑ.
Οι πιο συνηθισμένες λαπαροσκοπικές επεμβάσεις γίνονται στις μέρες μας ρομποτικά, πολλαπλασιάζοντας έτσι τα σημαντικά πλεονεκτήματα που εξασφαλίζει η λαπαροσκοπική χειρουργική για τον ασθενή. Πρόκειται για τις επεμβάσεις κατά της νοσογόνου παχυσαρκίας, τη χολοκυστεκτομή, την αντιμετώπιση των παθήσεων του παχέος εντέρου, την αποκατάσταση της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης, τη χειρουργική αντιμετώπιση των γυναικολογικών παθήσεων, τη χειρουργική του προστάτη, τη νεφρεκτομή, τη ενδοκρινική χειρουργική και πολλές ακόμη.
Το κόστος; μπορεί να το σηκώσει ένας ασθενής; ή μήπως πρόκειται για θαυμαστά εργαλεία που απευθύνονται μονάχα σε εκείνους που έχουν χοντρό πορτοφόλι;
Κάποιοι δεν καλοβλέπουν τη τεχνολογία κι ίσως έχουν τους δικούς τους λόγους, όμως ο χρόνος είναι αμείλικτος, τιμωρεί εκείνους που πιστεύουν ότι κρατούν τα σκήπτρα της εποχής τους. Κι ο μετρ της ρομποτικής, Ντίνος Κωνσταντινίδης, το γνωρίζει και προσπαθεί με κάθε τρόπο να μεταδώσει τη γνώση αλλά και την εμπειρία του στους γιατρούς που ακολουθούν τις εξελίξεις. Αν και τα πρώτα χρόνια της επιστροφής του στην Ελλάδα συναντούσε αντιστάσεις, κατάφερε να κερδίσει το σεβασμό, την εκτίμηση της παγκόσμιας κοινότητας των χειρουργών.
Όμως οι ασθενείς, άραγε μπορούν να σηκώσουν το κόστος των εξελίξεων; Σίγουρα δεν είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν τις διαφορές των επεμβάσεων, ωστόσο τις περισσότερες φορές, ένας ασθενής σπάνια ενδιαφέρεται για το πόσο καλά είναι ενημερωμένος ο γιατρός του, στις περισσότερες περιπτώσεις προτιμά να τον βλέπει να ενδιαφέρεται για αυτόν!
Ακολουθούμε λοιπόν το γιατρό μας και έχουμε την ελπίδα ότι επιλέγει την καταλληλότερη θεραπεία για το πρόβλημα μας. Ο ανοικτός κόσμος του ίντερνετ, αν και κρύβει πολλές παγίδες, είναι ευκαιρία, γίνεται το παράθυρο, για να εξετάσουμε πληροφορίες, να συγκρίνουμε τεχνικές κι έτσι να θέσουμε ακόμη και τις πιο μικρές και φαινομενικά ασήμαντες απορίες στον γιατρό μας, έπειτα να περιμένουμε κατανοητές απαντήσεις που αφορούν τη ζωή μας.
– Στις περιπτώσεις που μπορεί να γίνει ρομποτικά ένα χειρουργείο, τότε μήπως οι ανοιχτές επεμβάσεις είναι πλέον ξεπερασμένες;
– Το κόστος μιας μακροχρόνιας θεραπείας, αν τα υπολογίσουμε με χαρτί και μολύβι, στην ουσία δεν είναι το ίδιο με μια ρομποτική επέμβαση;
– Δε θα έπρεπε να απαιτήσουμε από τον γιατρό να μας παρουσιάσει όλες τις εναλλακτικές θεραπείες και τις λύσεις;
Σύμφωνα με τη διεθνή εμπειρία το σύστημα da vinci, σε σχέση με παραδοσιακούς τρόπους θεραπείας, εξασφαλίζει τη μικρότερη αναίμακτη δυνατή τομή, με επιπρόσθετα οφέλη την ελαχιστοποίηση του μετεγχειρητικού πόνου και των επιπλοκών, τη σημαντική μείωση του χρόνου νοσηλείας διασφαλίζοντας πιο γρήγορη ανάρρωση και άρτιο αισθητικό αποτέλεσμα.
Μπορεί τα ρομπότ να μην έχουν ακόμη πρωτοβουλίες, ούτε συναισθήματα, όμως έχουν χέρια (βραχίονες) και μάτια (κάμερες) κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι το σύστημα da vinci, αυτό που χειρίζεται ο Ντίνος Κωνστανινίδης, όταν μένει μόνο θα νιώθει γλυκές μνήμες απ’ το Αιγαίο!
Ο υπολογιστής ονειρεύεται ταξίδια στα Δωδεκάνησα και θα ερωτοτροπεί με την Κάρπαθο.
Η αγάπη του γιατρού για το νησί επηρεάζει όλο του το είναι, βρίσκει τρόπους, ξεδίνει ακόμη και μέσα από την αύρα του, καλύπτει ακόμη και τα άψυχα αντικείμενα που τον περιβάλλουν!
Ο Λευτέρης Πετρούνιας και η Βασιλική Μιλλούση μετρούν τέσσερα χρόνια γάμου και είναι πιο ευτυχισμένοι και πιο ερωτευμένοι από ποτέ. Μαζί έχουν αποκτήσει δύο πανέμορφες κόρες, από το 2019 και το 2020 αντίστοιχα η κάθε μία τους, ωστόσο πάντα βρίσκουν χρόνο για να διασκεδάζουν οι δυο τους όπως πρώτα. Μάλιστα, ο πρώτος την κοιτάει ακόμη με τον ίδιο τρόπο και την θεωρεί το ίδιο όμορφη και γλυκιά.
Και η απόδειξη αυτού είναι το στόρι που δημοσίευσε το Σάββατο 23/7 στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, όπου σχολίασε το γεγονός πως μετά από τόσα χρόνια τα συναισθήματά του δεν έχουν αλλάξει, ενώ θαυμάζει πως ούτε και η εικόνα της είναι διαφορετική.
Η γλυκιά ανάρτηση του Λευτέρη Πετρούνια για την Βασιλική Μιλλούση
«4 χρόνια μετά και 2 παιδιά και είσαι ίδια και πιο γλυκιά. Άντε και λίγο πιο κουρασμένη», έγραψε χαρακτηριστικά στο προφίλ του.
Η Βίκυ Σταυροπούλου και η Δανάη Μπάρκα κάνουν ολιγοήμερες διακοπές στην Καλαμάτα κι όπως φαίνεται από τις αναρτήσεις τους είναι πιο ανέμελες και ήρεμες από ποτέ.
Κατερίνα Γερονικολού | Το βίντεο με μαγιό στο Instagram και τα παιχνίδια στα βραχάκια
Η ηθοποιός ανέβασε μια φωτογραφία, στην οποία φαίνεται η ίδια να ποζάρει makeup free με φόντο το απέραντο γαλάζιο φορώντας ένα πολύ κοντό μπλε φόρεμα, που της πήγαινε πολύ.
“.. Κάτι ορθάνοιχτα παράθυρα ανεβάζουν καλοκαίρι με το γερανό της μύγας…” Κ.Δ Καλό καλοκαίρι. Με ηρεμία,ψυχραιμία και μόνο αγάπη για εμάς και τους γύρω μας”, έγραψε στη λεζάντα με την Δανάη Μπάρκα να σχολιάζει από κάτω τον τρόπο που ποζάρει η μητέρα της: “Μια χαρά είσαι, πήγαινε μιλά του “.
