Αναστάτωση έχει προκαλέσει σε γονείς βρεφών της Πάτρας η απόφαση της Μητρόπολης να απαγορεύσει τη βάπτιση με δυο ονόματα.
Από το καλοκαίρι και μετά, πολλοί γονείς που επισκέφθηκαν ενορίες της πόλης για να κανονίσουν τη βάπτιση του παιδιού τους ήρθαν αντιμέτωποι με μια δυσάρεστη έκπληξη όταν άκουσαν τους ιερείς να τους ανακοινώνουν ότι δεν μπορούν να δώσουν δυο ονόματα στα βρέφη αλλά μόνο ένα, σύμφωνα με το thebest.gr.
Έτσι πολλοί γονείς, προκειμένου να δώσουν στα παιδιά τους δύο ονόματα, αναζητούν πλέον εκκλησίες εκτός Πατρών και πέρα από τη δικαιοδοσία της Μητρόπολης Πατρών προκειμένου να υλοποιήσουν την επιθυμια τους.
Αρκετοί πάλι, προχωρούν στη βάπτιση του παιδιού στην Πάτρα, φροντίζουν όμως να έχουν κάνει ονοματοδοσία στο ληξιαρχείο ώστε στα επίσημα έγγραφα να αναγράφονται και τα δυο ονόματα και όχι μόνο αυτό της βάπτισης.
Το newsbeast.gr επικοινώνησε με τον εκπρόσωπο Τύπου της Μητρόπολης Πατρών Πρωτοπρεσβύτερο Νικόλαο Σκιαδαρέση, ο οποίος, αφού επεσήμανε πως «γίνεται πολύς λόγος για αυτό, ενώ υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία», δήλωσε σχετικά με το εν λόγω θέμα:
«Ένα όνομα δίνουμε στις βαφτίσεις. Πέρα όμως από αυτό, την δεοντολογία την εκκλησιαστική υπάρχει και το πρακτικό μέρος. Το πρακτικό μέρος είναι πως αν για τα δύο ονόματα.Έχει συμβεί αυτό, μπερδεύονται στην συνέχεια και τα γραφειοκρατικά. Ληξιαρχείο, στοιχεία σπουδών κτλ. Πολλές φορές, εγώ τουλάχιστον γνωρίζω παλαιότερα, που έχει συμβεί, εκαλούμεθα επιτέλους να πούμε πιο όνομα είναι; Νικόλαος ή Νίκανδρος για παράδειγμα. Σας λέω μια συγκεκριμένη περίπτωση που έχω στο μυαλό μου. Φτάναμε στο πανεπιστήμιο με μπερδεμένα τα δύο ονόματα στα χαρτιά και εκεί μας λέγανε πέστε μας επιτέλους πιο από τα δυο ονόματα θέλουμε. Έτσι για λόγους γραφειοκρατικούς κυρίως όμως για λόγους εκκλησιαστικής δεοντολογίας η Μητρόπολης έχει αποφασίσει να δίνει ένα όνομα στα παιδιά.
Για το θέμα του πολιτικού γάμου οπωσδήποτε υπάρχει και απόφαση της Ιεράς Συνόδου. Βεβαίως και δεν το συζητάμε. Γιατί; Διότι έρχεται ένας άνθρωπος ο οποίος έχει ακυρώσει στην πράξη, δεν εξετάζω για πιο λόγο, έχει ακυρώσει στην πράξη ένα μυστήριο της εκκλησίας που λέγεται γάμος και επιλέγει να γίνει κάποια στιγμή ανάδοχος στο μυστήριο του βαπτίσματος. Έρχεται με συνέπεια η εκκλησία και λέει με συγχωρείτε, δεν μπορείτε να είστε ανάδοχος από την ώρα που έχετε κάνει πολιτικό γάμο. Το παιδί θα το βαφτίσουμε αλλά όχι με εσένα ανάδοχο.
Ως προς το θέμα των ανήλικων ξέρετε αναλαμβάνει ο ανάδοχος μια πνευματική ευθύνη και από την ώρα που αναλαμβάνει μια πνευματική ευθύνη, πρέπει να έχει και την ωριμότητα να την αναλάβει».
Σε μία τολμηρή και αυστηρή κίνηση για τα εκκλησιαστικά δεδομένα προχώρησε ο Μητροπολίτης Ζακύνθου για να ανακόψει τη δράση των αρνητών κληρικών.
Ο Μητροπολίτης Ζακύνθου αποφάσισε να τους αφαιρέσει το δικαίωμα να εξομολογούν πιστούς κάτι που είναι ιδιαίτερα υποτιμητικό για τους ιερείς. Η τιμωρία αφορά τους αρνητές ιερείς, αυτούς δηλαδή που παρά τις συστάσεις και τις αγωνιώδεις οδηγίες τους για την αναγκαιότητα του εμβολίου, δεν έχουν εμβολιαστεί και χειραγωγούν τους πιστούς σε αντιεπιστημονικές συμπεριφορές.
Σε μία σκληρή ανακοίνωση ο Σεβασμιότατος αναφέρει χαρακτηριστικά: Δεν επιτρέπεται οι πνευματικοί πατέρες, οι ιερείς να γίνονται ηθικοί αυτουργοί σε θανάτους ανύποπτων και ευκολόπιστων εξομολογούμενων, να δημιουργούν κοινωνικά δράματα και να έχουν λόγο για ιατρικά ζητήματα.
Μάλιστα, ο Μητροπολίτης λέει ότι επιβάλει αυτού του είδους το πνευματικό επιτίμιο της στέρησης του δικαιώματος να εξομολογούν τους πιστούς στους ανυπάκουος και απείθαρχους κληρικούς ενώ επιφυλάσσεται για την επιβολή και άλλων μέτρων για την διαφύλαξη της υγείας των πιστών.
Προειδοποιήσεις για το μπάνιο με άλατα εξέδωσε η Μητρόπολη Γλυφάδας ενημερώνοντας τους πιστούς ότι η αλατοθεραπεία ανήκει στις εναλλακτικές «θεραπείες» που έχουν χαρακτηρισθεί ασυμβίβαστες με την Ορθόδοξη πίστη και ζωή, σε Πανορθόδοξες Συνδιασκέψεις για θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας.
Βεβαίως η Μητρόπολη επιτρέπει στους πιστούς την απλή χρήση του αλατιού στο φαγητό.
Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί που επιθυμούν να διατηρήσουν την Ορθόδοξη Χριστιανική τους ιδιότητα καλούνται να είναι προσεκτικοί, να μην καταφεύγουν σε εναλλακτικές «θεραπείες» ή αποκρυφιστικές πρακτικές και να μην ειδωλοποιούν προϊόντα, μεθόδους και χώρους, τονίζει η Μητρόπολη.
Διαβάστε ολόκληρη την ανακοίνωση
Η αλατοθεραπεία ανήκει στις εναλλακτικές «θεραπείες», οι οποίες στερούνται επιστημονικής τεκμηρίωσης και έχουν χαρακτηρισθεί ασυμβίβαστες με την Ορθόδοξη πίστη και ζωή, σε Πανορθόδοξες Συνδιασκέψεις για θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας. Όταν ομιλούμε περί αλατοθεραπείας φυσικά δεν εννοούμε την απλή χρήση ενός ευλογημένου προϊόντος που έδωσε ο Θεός. Δεν εννοούμε δηλαδή την απλή πρόσληψη αλατιού στο φαγητό μας, ή τη χρήση αλατόνερου, αλλά μια «ολιστική μέθοδο, η οποία συνιστά εμπειρία αναζωογόνησης του σώματος και του πνεύματος», σύμφωνα με τους ίδιους τους υποστηρικτές της.
«Η αλατοθεραπεία αποτελεί μια μορφή εναλλακτικής ιατρικής, η οποία περιλαμβάνει την παραμονή σε ένα αλατοσπήλαιο», όπου εισπνέοντας κανείς, θεωρείται ότι «ισορροπεί σώμα και πνεύμα» και ότι θεραπεύει, μεταξύ άλλων «αναπνευστικές, καρδιαγγειακές, δερματολογικές παθήσεις και αλλεργίες», σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των αλατοθεραπευτών. Στα αλατοσπήλαια βρίσκει κανείς λάμπες φτιαγμένες από κρυστάλλους αλατιού, οι οποίες θεωρείται ότι έχουν θεραπευτικές ιδιότητες, αντικείμενα φτιαγμένα από αλάτι, ενώ σε κάποια αλατοσπήλαια υπάρχουν και μηχανήματα που «διοχετεύουν κονιορτοποιημένα μόρια αλατιού [sic] στον αέρα», ώστε εισπνέοντάς τα να επέλθει η θεραπεία!
Η αλατοθεραπεία προωθείται και στην Ελλάδα μέσω αποκρυφιστικών φεστιβάλ, ιστοσελίδων και εντύπων και μάλιστα προτείνεται και ως μέθοδος «καθαρισμού των [υποτιθέμενων] τσάκρας», αφού βασική αποκρυφιστική πεποίθηση είναι, ότι «το αλάτι εξαγνίζει το φυσικό και αιθερικό σώμα». Αλλού διαβάζουμε: «Δεν είναι μόνο η καθαρότητα του αέρα στα αλατοσπήλαια, που έχει τέτοια θεραπευτικά αποτελέσματα, αλλά επίσης η δόνησή του, η οποία ενεργοποιεί τις αυτοθεραπευτικές και αυτορυθμιστικές δυνάμεις. Όταν το σώμα μας ασθενεί και χάνει τη φυσική συχνότητά του, το αλάτι μπορεί να μας επαναφέρει στην αρχική, αρμονική μας κατάσταση». Η θεωρία αυτή, που είναι παρούσα σε αρκετές αποκρυφιστικές ιστοσελίδες, κάνει χρήση αποκρυφιστικής ορολογίας και έχει μεταφυσικό προσανατολισμό.
Στα αλατοσπήλαια η αλατοθεραπεία συνήθως συνδυάζεται με χρωματοθεραπεία, μουσικοθεραπεία και διαλογισμό. Η αλατοθεραπεία μάλιστα θεωρείται βοηθητική στον διαλογισμό, ενώ στις παρεχόμενες υπηρεσίες μέσα στα αλατοσπήλαια βρίσκει κανείς μεταξύ άλλων και γιόγκα, τάι τσι, ρεφλεξολογία, ρέικι, σιάτσου κ.ά.
Οι απλοί πολίτες οφείλουν να γνωρίζουν ότι, παρά τους ισχυρισμούς των προωθούντων τη μέθοδο, μελετητές και επιστημονικοί φορείς στο εξωτερικό κάνουν λόγο για έλλειψη επιστημονικής τεκμηρίωσης και, σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμα και για επικινδυνότητα. Παραθέτουμε ενδεικτικά:
1. «Δεν υπάρχει αποτοξινωτική ή θεραπευτική ιδιότητα που να προέρχεται από την παραμονή σε ένα αλατοσπήλαιο».
2. «Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές σε αλατοσπήλαια στην Αμερική, πράγμα που αφήνει την αποτελεσματικότητά τους επιστημονικά ατεκμηρίωτη».
3. «Οι γιατροί παραμένουν σκεπτικοί σχετικά με την ωφέλεια για την υγεία από την εισπνοή μορίων αλατιού… Δεν υπάρχει επιστήμη σε αυτό», λένε κάποιοι ειδικοί, ενώ άλλοι γιατροί προειδοποιούν ότι «μπορεί να υπάρξει επιδείνωση του άσθματος και των συμπτωμάτων της αλλεργίας». Στην Ελλάδα ορισμένοι γιατροί συνιστούν την αποφυγή της αλατοθεραπείας σε περιπτώσεις καρδιοαγγειακών και νευρολογικών νοσημάτων, καθώς και σε περιπτώσεις κάποιων λοιμώξεων.
4. Το Επιστημονικό Ίδρυμα Πνευμονολογίας της Αυστραλίας αναφέρει τους κινδύνους από τη χρήση της αλατοθεραπείας και συνιστά «μεγάλη προσοχή». Με τη σειρά του επισημαίνει ότι «δεν υπάρχει καμμία επιστημονική απόδειξη ότι η αλατοθεραπεία έχει οφέλη για την αναπνευστική υγεία. Επιπλέον, εκείνοι οι οποίοι προωθούν την αλατοθεραπεία δεν συμφωνούν πάντα στον τύπο ή την ποσότητα του αλατιού που θα χρησιμοποιηθεί ή τη μέθοδο ή τα πλεονεκτήματα. Οι ισχυρισμοί τους δεν βασίζονται σε καμμία αξιόπιστη επιστημονική έρευνα, ούτε σε σύγχρονους κανόνες της ιατρικής».
5. «Σε κάποιες χώρες οι ιατρικοί σύλλογοι έχουν προειδοποιήσει ότι τα αλατοσπήλαια μπορεί να έχουν αρνητικά αποτελέσματα», τονίζει το Αμερικανικό Επιστημονικό Ίδρυμα για το ΄Ασθμα και τις Αλλεργίες, το οποίο και συνιστά ότι «είναι καλύτερα να αποφεύγονται τα αλατοσπήλαια».
Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί που επιθυμούν να διατηρήσουν την Ορθόδοξη Χριστιανική τους ιδιότητα καλούνται να είναι προσεκτικοί, να μην καταφεύγουν σε εναλλακτικές «θεραπείες» ή αποκρυφιστικές πρακτικές και να μην ειδωλοποιούν προϊόντα, μεθόδους και χώρους. Σε εποχές σύγχυσης, πνευματικής, αλλά και οικονομικής εκμετάλλευσης, οφείλουμε να είμαστε επιφυλακτικοί σε ό,τι νέο μας προτείνεται. Υπενθυμίζουμε ότι: «Οἱ λεγόμενες ἐναλλακτικές θεραπεῖες δέν ἔχουν ἁπλῶς ἀποκρυφιστικές προεκτάσεις, ἀλλά τά ἴδια τά θεμέλιά τους εὑρίσκονται στόν ἐξωχριστιανικό καί μάλιστα στόν ἀποκρυφιστικό χῶρο».
Για χρόνια, ο Αντώνης Καραγιάννης πίστευε πως η επιτυχία ήταν η πιο καθαρή μορφή αγάπης.
Ως ένας από τους κορυφαίους εργολάβους ακινήτων,της Αθήνας, περνούσε ατελείωτες νύχτες σε αίθουσες συνεδριάσεων, πείθοντας τον εαυτό του πως κάθε συμβόλαιο που υπέγραφε, κάθε πολυκατοικία που υψωνόταν, σήμαινε ασφάλεια για την οικογένειά του.
Κάθε χαμένη γιορτή, κάθε πτήση που ακυρωνόταν, ήταν — στη σκέψη του — μια θυσία για το καλό των παιδιών του.
Πίστευε πως τα χρήματα μπορούσαν να τα προστατέψουν.
Ώσπου ήρθε εκείνη η Πέμπτη που τον διέψευσε.
Μετά από τρεις εβδομάδες στο εξωτερικό, ο Αντώνης βγήκε από το ταξί και χαμογέλασε βλέποντας το σπίτι του.
Φαντάστηκε την επτάχρονη κόρη του, τη Σοφία, να τρέχει στην αγκαλιά του, τον μικρό Λευτέρη, μόλις δύο ετών, να γελάει, και τη νέα του σύζυγο, τη Βικτωρία, να τον υποδέχεται με στοργή.
Άπλωσε το χέρι του στο πόμολο, με την καρδιά γεμάτη λαχτάρα.
Μα μέσα στο σπίτι, δεν τον περίμενε γέλιο.
Τον υποδέχθηκε σιωπή — μια σιωπή τόσο βαριά, που έμοιαζε με ανάσα που κρατιέται.
Ύστερα, ένας θόρυβος.
Κάτι έπεσε. Ένα πνιγμένο κλάμα.
Ο Αντώνης όρμησε στην κουζίνα.
Και τότε πάγωσε.
Το πάτωμα ήταν γεμάτο γάλα.
Η Σοφία γονάτιζε, τα χέρια της έτρεμαν καθώς κρατούσε σφιχτά τον μικρό Λευτέρη.
Πάνω τους στεκόταν η Βικτωρία, το πρόσωπό της παραμορφωμένο από θυμό, το άδειο γυάλινο μπουκάλι ακόμα στο χέρι της.
«Συγγνώμη…» ψιθύρισε η Σοφία, τόσο σιγά που μόλις ακουγόταν.
Η βαλίτσα του Αντώνη έπεσε κάτω με δύναμη.
Η σκηνή χαράχτηκε μέσα του: ο τρόμος στα μάτια της κόρης του, ο τρόπος που ο μικρός κρυβόταν στον ώμο της, το κόκκινο σημάδι στο πλακάκι εκεί όπου το γάλα ανακατευόταν με δάκρυα.
«Σταμάτα»
Η φωνή του ήταν ήρεμη — μα απόλυτη.
Η Βικτωρία πάγωσε. «Αντώνη, δεν είναι αυτό που νομίζεις! Έριξε το γάλα και—»
Εκείνος την αγνόησε.
Πήγε κοντά στη Σοφία, γονάτισε και πήρε και τα δύο παιδιά στην αγκαλιά του.
Η μικρή τον αγκάλιασε με τέτοια δύναμη, που ένιωσε την καρδιά της να χτυπάει πάνω του.
Χωρίς να την κοιτάξει, είπε ήσυχα:
«Μάζεψε τα πράγματά σου. Σήμερα φεύγεις από αυτό το σπίτι.»
Το στόμα της άνοιξε. «Δεν μπορείς να το εννοείς—»
«Το εννοώ.»
Μέσα σε λίγες ώρες, είχε φύγει. Ένας γείτονας, που είχε δει αρκετά, τη βοήθησε να μαζέψει τα πράγματά της — και να μην ξαναγυρίσει.
Οι επόμενες νύχτες ήταν μακριές.
Το σπίτι, που κάποτε αντηχούσε από φωνές και ζωή, τώρα έμοιαζε άδειο.
Η Σοφία ακολουθούσε τον Αντώνη από δωμάτιο σε δωμάτιο, τα μικρά της δάχτυλα πάντα πιασμένα στο μανίκι του.
Τη νύχτα ξυπνούσε με κλάματα, σφιχταγκαλιάζοντας τον Λευτέρη, λες και φοβόταν πως θα της τον πάρουν.
Ο Αντώνης έστρωσε ένα στρώμα δίπλα στα κρεβάτια τους και κοιμόταν εκεί, κρατώντας το χέρι της ώσπου να ηρεμήσει.
Δεν τη ρώτησε τίποτα.
Απλώς έμεινε.
Σιγά σιγά, η αλήθεια ξεδιπλώθηκε μέσα από μικρές, σιωπηλές στιγμές.
Ο τρόπος που η Σοφία τιναζόταν όταν κάποιος έπιανε απότομα ένα ποτήρι.
Το πώς ζητούσε συγγνώμη πριν ακόμα μιλήσει.
Το πώς προστάτευε τον Λευτέρη, ψιθυρίζοντάς του πως όλα θα πάνε καλά.
Η καρδιά του Αντώνη πόνεσε από τύψεις.
Ήταν τόσο απασχολημένος να χτίζει μια άνετη ζωή, που δεν είδε τι γκρεμιζόταν δίπλα του.
Και τότε, άρχισε να αλλάζει.
Μείωσε τα έργα του.
Έμαθε να αναθέτει δουλειές.
Μετέφερε το λάπτοπ του στο τραπέζι της κουζίνας, για να δουλεύει κοντά στα παιδιά.
Τα βράδια, μαγείρευε μαζί με τη Σοφία.
Το γέλιο της γύρισε — σιγά, δειλά, σαν ήλιος που βγαίνει μετά από καταιγίδα.
Το αλεύρι κάλυπτε τους πάγκους, τα αυγά έσπαγαν άτσαλα, κι όμως ο Αντώνης γελούσε ξανά.
Το σπίτι άρχισε να ανασαίνει.
Η θεραπεία, βέβαια, ήθελε χρόνο.
Ένα απόγευμα, η Σοφία πάγωσε στο άκουσμα μιας πόρτας που έκλεισε απ’ έξω.
Η ανάσα της έγινε κοφτή, τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα.
Ο Αντώνης γονάτισε δίπλα της.
«Είναι εντάξει,» της είπε ήρεμα. «Κανείς δεν πρόκειται να σε πειράξει. Είσαι ασφαλής.»
Η μικρή τον κοίταξε για ώρα — ψάχνοντας το βλέμμα του —
Ήταν η πρώτη φορά που τον πίστεψε.
Οι μέρες έγιναν εβδομάδες, και η ζωή βρήκε ξανά ρυθμό.
Η Σοφία χαμογελούσε ελεύθερα.
Ο μικρός Λευτέρης περπατούσε γελώντας στους διαδρόμους.
Και ο βαρύς αέρας του φόβου άρχισε να διαλύεται.
Ένα βράδυ, ο Αντώνης βρήκε τη Σοφία στο παράθυρο, με τον Λευτέρη να κοιμάται στα πόδια της.
Το φως του δειλινού χάιδευε το πρόσωπό της, κι εκείνη τη στιγμή έμοιαζε πολύ πιο μεγάλη από τα επτά της χρόνια.
«Να σε ρωτήσω κάτι;» είπε σιγά.
Η μικρή ένευσε.
«Μισείς τη Βικτωρία;»
Η Σοφία κοίταξε τον αδερφό της, χάιδεψε απαλά τα μαλλιά του και απάντησε μετά από λίγο:
«Όχι. Δεν τη μισώ. Απλώς ελπίζω να μην πειράξει ποτέ ξανά κανέναν.»
Τα λόγια της ήταν απλά — μα μέσα τους υπήρχε η δύναμη της συγχώρεσης.
Τα μάτια του Αντώνη βούρκωσαν.
Την αγκάλιασε σφιχτά.
«Είσαι τόσο γενναία,» της ψιθύρισε.
«Συγγνώμη που μου πήρε τόσο καιρό να δω τι συνέβαινε.»
Στο σπίτι της περνούσα ζάχαρη. Δεν με ξεχώρισε ποτέ από τα αδέλφια μου. Μού έδωσε αγάπη, με φρόντιζε και νοιαζόταν για τα συναισθήματά μου, ακόμη και όταν η στεναχώρια μου ήταν απλώς η έλλειψη μιας κούκλας. Μου έδωσε ακόμη και χρήματα κρυφά από τον πατέρα μου προκειμένου να κάνω το γάμο των ονείρων μου. Νιώθω ευλογημένη πραγματικά…
Λένε πως οι μητριά είναι συνήθως ένα άτομο σκληρό και άκαρδο που φέρεται άσχημα στα παιδιά του άντρα που παντρεύτηκε. Η δική μου όμως μητριά ήταν μια δεύτερη μητέρα για μένα.
Μού έδωσε αγάπη, με φρόντιζε και νοιαζόταν για τα συναισθήματά μου, ακόμη και όταν η στεναχώρια μου ήταν απλώς η έλλειψη μιας κούκλας.
Με αγάπησε με όλη τη δύναμη της ψυχής της και δε με ξεχώρισε ποτέ από τα αδέλφια μου. Με τον πατέρα μου έκανε 2 παιδιά, τα οποία φρόντισε με την ίδια στοργή.
Ήμουν ένα παιδί που έμενε μια με τη μαμά και μια με τον μπαμπά. Κάθε 2ο Σαββατοκύριακο πήγαινα στη μητριά μου και στον πατέρα μου.
Η χαρά μου ήταν τεράστια, γιατί είχα φίλους τα αδέλφια μου και βέβαια περνούσα ζάχαρη.
Όταν έπρεπε να γυρίσω στη μητέρα μου ένιωθα ένα βάρος μέσα μου. Είναι δεδομένο πως τη μητέρα μου την αγαπώ πολύ και για τα δεδομένα της μου φέρθηκε πολύ στοργικά.
Όμως ήταν αναγκασμένη να δουλεύει πολλές ώρες, κουραζόταν πολύ και όπως ήταν λογικό προκειμένου να με παρηγορήσει και συγχρόνως να δικαιολογηθεί ήταν υπέρ του ποιοτικού χρόνου και όχι του ποσοτικού.
Τα χρόνια πέρασαν και έφτασε η στιγμή να κάνω και τη δική μου οικογένεια.
Θυμάμαι πως μου έδωσε χρήματα κρυφά από τον πατέρα μου προκειμένου να κάνω το γάμο των ονείρων μου.
Με βοήθησε στις μπομπονιέρες και σε όλες τις προετοιμασίες.
Ακόμη και όταν γέννησα η μητριά μου μού στάθηκε καλύτερα και από τη μητέρα μου.
Έρχεται να κρατήσει το μωρό, προκειμένου να ξεκουραστώ, να πάω γυμναστήριο ή να δω τις φίλες μου.
Νιώθω ευλογημένη πραγματικά…
Δύο μαμάδες είναι θείο δώρο στη ζωή ενός ανθρώπου…. και η ζωή μου έδωσε γενναιόδωρα αγάπη που ελπίζω και εγώ να την προσφέρω εξίσου μέχρι τη δύση της ζωής μου.
Διάβασα τη συγκινητική ιστορία ενός πατριού αλλά και τις αντιδράσεις που προκάλεσε. Διάβασα απόψεις όπως «κανείς δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον πατέρα», απόλυτα δικαιολογημένες, απόλυτα σωστές αλλά όταν ο πατέρας είναι παρών ή είναι σε θέση να μεγαλώσει τα παιδιά του.
Με το να επιμένουμε να μεγαλώνουν παιδιά άνθρωποι λιγότερο ή καθόλου κατάλληλοι επειδή είναι οι βιολογικοί γονείς κι εμείς είμαστε κολλημένοι στο ποιος γεννάει και όχι στο ποιος μεγαλώνει, μόνο στα παιδιά κάνουμε ζημιά και σε κανέναν άλλον. Προσωπική μου άποψη βέβαια.
Εμένα λοιπόν με μεγάλωσε η μητριά μου και δεν ντρέπομαι να το πώ. Αν δεν ήταν εκείνη εγώ δεν ξέρω που θα ήμουν σήμερα, σε ποιο τρελοκομείο ή σε ποια φυλακή. Γιατί αποκλείεται να ζούσα φυσιολογική ζωή δίπλα στον πατέρα μου.
Η μητέρα μου πέθανε όταν ήμουν 7 χρονών. Δεν έχω αδέρφια. Ο πατέρας μου ήταν πάντα ένα άγριος άνθρωπος.
Η λύση στα προβλήματά του ή στα προβλήματα του σπιτιού ήταν οι βρισιές και το ξύλο. Το χάδι του δεν το ένιωσα και ποτέ δεν παίξαμε μαζί.
Πολύ γρήγορα κατάλαβα και δεν ήθελα καθόλου να είμαι μαζί του. Όταν πέθανε η μητέρα μου, έχασα τον κόσμο μου όλο.
Δεν θυμάμαι το πρόσωπό της, θυμάμαι όμως πόσο μ’ αγαπούσε, θυμάμαι έστω αμυδρά ότι παίζαμε, ότι ασχολούνταν μαζί μου, ότι με φρόντιζε. Σκόρπιες εικόνες. Από τον πατέρα μου το μόνο που θυμάμαι είναι μια βίτσα και ένα ποτήρι κρασί στο χέρι.
Όταν πέθανε η μητέρα μου, φοβήθηκα. Φοβήθηκα για το ποιος θα με προστάτευε από τον πατέρα μου, ποιος θα με γλίτωνε από τα χέρια του. Και μέχρι και σήμερα τον θεωρώ υπεύθυνο για τον θάνατό της.
Η συμπεριφορά του απέναντί της, επιβάρυνε την υγεία της κι ενώ το ήξερε συνέχιζε. Οι μαρτυρικές στιγμές που έζησα μετά τον θάνατο της μητέρας μου,δεν περιγράφονται και δεν θέλω να τις θυμάμαι. Μετά από 2 χρόνια ο πατέρας μου ξαναπαντρεύτηκε.
Του έκαναν προξενιό μια κοπέλα, έναν άγγελο. Δεν ξέρω γιατί δεν αρνήθηκε να τον παντρευτεί.
Ξέρω μόνο πόσο πολύ με αγκάλιασε αυτή η γυναίκα και πόσα της χρωστάω σήμερα. Μια μέρα τη φώναξα «μαμά» κι όταν το άκουσε ο πατέρας μου, με χτύπησε.
«Μάνα σου ήταν είναι και θα είναι μόνο μία!!» μου φώναζε ενώ με σκότωνε στο ξύλο με κλειδωμένη τη πόρτα του δωματίου κι απέξω η μητριά μου έκλαιγε και τον παρακαλούσε να της ανοίξει. Δεν τολμησα τότε να του πω, πως είχα και μάνα και μητριά αλλά πατέρα δεν θα είχα ποτέ.
Όταν έγινα 12 χρονών ο πατέρας μου δεν ήθελε να συνεχίσω το σχολείο.Μάταια έκλαιγε η μητριά μου και τον παρακαλούσε, εκείνος ανένδοτος.
Αν δεν σκότωνε άνθρωπο να μπεί φυλακή, δεν θα έβλεπα το Γυμνάσιο ούτε με τα κυάλια. Ο πατέρας μου πάνω στο μεθύσι του ένα βράδυ σκότωσε έναν συγγενή μας και μπήκε φυλακή και το λέω τόσο στεγνά γιατί δεν με εκπλήσσει καθόλου.
Με νοιάζει μόνο για τον άνθρωπο που πέθανε άδικα, αυτό μόνο. Η μητριά μου, νέα κοπέλα τότε, θα μπορούσε να σηκωθεί να φύγει από αυτή τη κόλαση και να ξαναφτιάξει τη ζωή της, να κάνει δικά της παιδιά αλλά επέλεξε να φύγει και να με πάρει μαζί της.
Κατεβήκαμε στην Αθήνα και δεν γυρίσαμε ποτέ ούτε στο πατρικό μου, ούτε πήγαμε ποτέ να δούμε τον πατέρα μου στη φυλακή.
Στα 15 μου, βγήκε το διαζύγιό της με τον πατέρα μου και στα 16 μου, η μητριά μου παντρεύτηκε έναν υπέροχο άντρα και μέχρι και σήμερα αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι οι γονείς μου με όλη τη σημασία της λέξης.
Πήγα Γυμνάσιο, Λύκειο, Πανεπιστήμιο, σπούδασα, έμαθα γλώσσες, ταξίδεψα, βρήκα τον άνθρωπο της ζωής μου και τον παντρεύτηκα και όλα αυτά τα χρωστώ στη μητριά μου και στον άντρα της που πρόσφατα τους έκανα και παππούδες.
Όσο για τη μανούλα μου που είναι στον ουρανό, την ευχαριστώ που μου έστειλε στη θέση της, δύο τόσο υπέροχους ανθρώπους για γονείς μου. Γιατί γονείς δεν είναι αυτοί που σε φέρνουν στον κόσμο, αλλά αυτοί που σου τον χαρίζουν!
Σήμερα το πρωί ο γιος της Σοφίας Ρωμαίου πήγε κανονικά στο σχολείο του, υπέδειξε υπογεγραμμένη υπεύθυνη δήλωση αρνητικού αποτελέσματος σε self test και παρακολούθησε κανονικά τα μαθήματα.
Η Σοφία Ρωμαίου είναι η 49χρονη μητέρα από τον Εύοσμο Θεσσαλονίκης που οργάνωσε μια mini επανάσταση γιατί ήθελε ο γιος της να μπει στην ίδια τάξη με τους συμμαθητές του χωρίς να υποδείξει την προβλεπόμενη βεβαίωση. Ο γιος της είναι μαθητής Α’ Λυκείου στο 1ο ΓΕΛ Ευόσμου.
Υπενθυμίζεται ότι η κυρία Ρωμαίου ζήτησε την συμπαράσταση μιας οργάνωσης ανδρών και γυναικών που αυτοαποκαλούνται «Θεματοφύλακες του Συντάγματος» και κυκλοφορούν φορώντας στρατιωτικούς μπερέδες.
“Το αν έχει κάνει test ο γιος μου μπορείτε να το καταλάβετε”
Το thestival.gr επικοινώνησε με την κυρία Ρωμαίου για να διερευνήσει αν η ίδια μετανόησε για την πράξη της και αποφάσισε πλέον να συμμορφωθεί με το νόμο. Η κυρία Ρωμαίου δήλωσε: «Έχω υπογράψει χαρτί ότι ο γιος μου είναι αρνητικός. Το αν έχει κάνει test ή όχι δεν θα σας ενημερώσω. Το αν έχει κάνει test ή δεν έχει κάνει μιας και είμαι αντίθετη με όλα αυτά μπορείτε να το καταλάβετε».
Γεννάται εύλογα το ερώτημα αν η 49χρονη υπέγραψε ψευδή βεβαίωση αρνητικού αποτελέσματος test covid-19.
Πριν από 48 ώρες το ίδιο πρόσωπο είχε δηλώσει στο thestival: «Δεν αποδέχομαι ούτε το test covid ούτε καμία υπεύθυνη δήλωση. Όταν κάνουμε υπεύθυνες δηλώσεις γινόμαστε συνυπεύθυνοι στο ότι συμφωνούμε σε οποιαδήποτε μέτρα θέλει να πάρει η κυβέρνηση».
Αναβολή της δίκης για τις 27 Απριλίου
Η 49χρονη οδηγήθηκε σήμερα στον εισαγγελέα μετά την σύλληψή της, στο πλαίσιο της προκαταρκτικής εξέτασης που παρήγγειλε ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης για το αδίκημα της διέγερσης σε ανυπακοή. Η Σοφία Ρωμαίου με αναρτήσεις της σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης τάσσονταν κατά των self test σε μαθητές και προέτρεπε τους γονείς να μην στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο. Η εκδίκαση της υπόθεσης αναβλήθηκε για τις 27 Απριλίου.
Η Kate Parker είναι μια φωτογράφος από την Atlanta της πολιτείας της Georgia των ΗΠΑ και δηλώνει περήφανη για της δυο υπέροχες κόρες της, την Alice και την Ella που είναι 6 και 9 ετών αντίστοιχα. Συνηθίζει να τις απαθανατίζει καθώς όπως δηλώνει, τις θεωρεί όμορφες πολεμίστριες.
Στο προσωπικό της ιστιολόγιο, η Kate, γράφει πως η συγκεκριμένη σειρά φωτογραφιών έχει στόχο να δείξει την ομορφιά, την τόλμη και την αντοχή τους. Θέλει οι κόρες της να δουν το πόσο όμορφες είναι χωρίς να χρειάζεται προσπάθεια να αλλάξουν εξωτερικά.Ο πραγματικός τους εαυτός είναι υπέροχος όπως ακριβώς είναι.
Δείτε της καταπληκτικές φωτογραφίες που ακολουθούν με τίτλο: «H Δύναμη Είναι Η Νέα Ομορφιά»
«Οι κόρες μου είναι υπέροχες»
«Δεν χρειάζεται να φτιάχνουν τα μαλλιά του ή να ντύνονται καλά για να είναι αξιαγάπητες»
«Οι κόρες μου ξέρουν πως ο εαυτός τους είναι υπέροχος»
«Μπορούν να είναι αθλητικές, τολμηρές, φοβισμένες και ανέμελες»
«Τις αγαπώ ακριβώς όπως είναι, με τον ίδιο τρόπο που αγαπούσαν και έμενα οι γονείς μου»
«Η δύναμη είναι η νέα ομορφιά»
«Θέλω αυτές οι φωτογραφίες να δείχνουν τη δύναμη, την αντοχή και την ομορφιά τους»
Κάτι σαν το Μαραντόνα εναντίον Πελέ, σαν το Ρόμπερτ Ντε Νίρο εναντίον Αλ Πατσίνο, σαν το Μπάτμαν εναντίον Σούπερμαν, σαν το πίτσα εναντίον σουβλακίων.
Το Hulk Hogan εναντίον Ultimate Warrior ήταν μια μεγάλη, μια επική μονομαχία. Ένας αγώνας που ο κόσμος θα βλέπει και θα ξαναβλέπει ανά τα χρόνια. Και όσο περνάει ο καιρός και η μονομαχία αυτή θα παλιώνει, όσο πιο μυθικά χαρακτηριστικά θα παίρνει μέσα από τις διηγήσεις των παλιότερων τόσο πιο κλασικό θα γίνεται το μεγάλο αυτό παιχνίδι.
Ήταν Πρωταπριλιά του 1990 όταν η ιστορία γράφτηκε στα πλαίσιο του Wrestlemania 6. Ήταν ένα παιχνίδι όπου ένας πρωταθλητής αναμετρήθηκε με έναν άλλο πρωταθλητή: ο Hulk Hogan ήταν πρωταθλητής στο WWE, o Ultimate Warrior πρωταθλητής στο Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα του WWE.
Περίπου 70.000 άνθρωποι μαζεύτηκαν στο SkyDome, το εντυπωσιακό γήπεδο πολλών χρήσεων (από αγώνες πάλης μέχρι αγώνες τένις) του Τορόντο για να παρακολουθήσουν αυτή την επική μονομαχία.
Ποιός κέρδισε αυτή την μεγάλη μάχη; Η απάντηση στα παρακάτω βίντεο.
Αν δεν κρατιέσαι και θες να μάθεις τον νικητή, δες το short version της μονομαχίας:
Ο αστυνομικός Μάικλ Μπουέλνα προσπαθούσε να εξιχνιάσει ένα έγκλημα στη Σάντα Άνα, της Καλιφόρνια, όταν άκουσε μια γάτα να νιαουρίζει πίσω από έναν κάδο σκουπιδιών.
Όταν πλησίασε περισσότερο είδε έκπληκτος ότι δεν ήταν γάτα. Ήταν ένα μωρό! Ήταν ένα νεογέννητο μωρό, με τον ομφάλιο λώρο ακόμη πάνω του και τη βλέννα να καλύπτει το μικροσκοπικό του σώμα.
Ο Μπουέλνα είπε στο ABC News:
«Προσπάθησα να το βοηθήσω να πάρει μερικές ανάσες και είδα ότι κάπως αντέδρασε.»
Ο Μπουέλνα ονόμασε το αγόρι Αδάμ και κίνησε όλες τις ενέργειες που απαιτούνταν για να το υιοθετήσει. Δυστυχώς όμως για τον Μπουέλνα, η πολιτεία της Καλιφόρνια προτίμησε να δώσει το μικρό αγόρι σε ένα ζευγάρι, στην Ελισάβετ Μπάρτον και στον Ντάνιελ Φερνάντεζ. Το ζευγάρι υιοθέτησε το μωρό και το ονόμασε Ρόμπιν.
Μετά από έρευνα οι αστυνομικοί εντόπισαν και συνέλαβαν την βιολογική μητέρα του μωρού. Ήταν μια 19χρονη κοπέλα, η Σαμπρίνα Ντίαζ, η οποία καταδικάστηκε από το δικαστήριο για απόπειρα δολοφονίας. Η μητέρα έζησε για τρία χρόνια στη φυλακή.
Ο Ρόμπιν σήμερα είναι 25 ετών και την προηγούμενη εβδομάδα συνάντησε για πρώτη φορά τον άνθρωπο που τον έσωσε εκείνη την ημέρα από τον θάνατο.
«Είναι υπέροχο που σας συναντώ επιτέλους για να δω από κοντά τον άνθρωπο που με έσωσε.»
Την εποχή που ο Ρόμπιν εγκαταλείφθηκε από τη μητέρα του, γυναίκες όπως η Σαμπρίνα Ντίαζ που δεν ήταν σε θέση να μεγαλώσουν το παιδί τους, θα έπρεπε να περάσουν από μια γραφειοκρατική διαδικασία μέσω του δικαστικού συστήματος για να μεταβιβάσουν τα γονικά δικαιώματα.
Αντί έστω όμως να προσπαθήσουν να το κάνουν, πολλές μητέρες επέλεξαν να εγκαταλείψουν τα μωρά τους κοντά σε χωματερές, σε στάσεις φορτηγών και δίπλα στα σκουπίδια. Σε μέρη δηλαδή που δεν θα ήταν εύκολο να γίνουν αντιληπτές.
Πολλά μωρά δεν ήταν τόσο τυχερά όσο ο Ρόμπιν και εντοπίστηκαν μετά τον θάνατο τους.
Για να αποφευχθεί αυτή η κατάσταση, ιδρύθηκαν με νόμο τα «ασφαλή καταφύγια», μέρη δηλαδή που επέτρεπαν στις μητέρες να εγκαταλείπουν τα μωρά τους χωρίς να κινδυνεύουν από ποινικές διώξεις.
Αυτά τα καταφύγια βρίσκονταν συνήθως δίπλα από νοσοκομεία και πυροσβεστικούς σταθμούς. Τα μωρά στη συνέχεια αναλάμβανε να τα μεγαλώσει το κράτος παραδίνοντας τα σε ορφανοτροφεία και ανάδοχες οικογένειες.
Σύμφωνα με την Εθνική ένωση ασφαλών καταφυγίων, από το 1999 που ψηφίστηκε ο νόμος έχουν σωθεί πάνω από 1.000 βρέφη.
Μιλώντας ο Ρόμπιν για την μητέρα του είπε, ότι κάποια μέρα θα ήθελε να την συναντήσει και ότι την συγχωρεί γιατί ήταν μια «νεαρή μητέρα σε πολύ δύσκολη θέση.»
