Μια σπάνια δημόσια εμφάνιση με την σύζυγό του, πραγματοποίησε το βράδυ της Πέμπτης 30/9 ο Σωτήρης Τσιόδρας.
Ο λοιμωξιολόγος, ο οποίος έγινε γνωστός στις αρχές του 2020 από τις καθημερινές ενημερώσεις για την πανδημία του κορονοϊού, σε ένα διάλειμμα από τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις βρέθηκε στο θέατρο, έχοντας στο πλευρό του τη σύζυγό του και μητέρα των επτά παιδιών του, Ασημίνα.
Ο Σωτήρης Τσιόδρας μαζί με την σύζυγό του, Ασημίνα παρακολούθησαν τις «Μεγάλες Ώρες» του συνθέτη Ανδρέα Κατσιγιάννη, με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών. Πρόκειται για μουσική τριλογία όπου ο συνθέτης καταθέτει τη γνώση του από τη βυζαντινή και δυτική μουσική, από το δικό του πρίσμα.
Το ζευγάρι κατά την είσοδό του στο Ηρώδειο απαθανατίστηκε από τον φωτογραφικό φακό σε μία σπάνια επίσημη εμφάνισή του.
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια του Σταμάτη Κόκοτα είναι το «Γιε μου». Σε συνέντευξη του αποκάλυψε την πραγματική ιστορία πίσω από το τραγούδι.
Στην ιστορία πέρασε τα ξημερώματα ο Σταμάτης Κόκοτας, ο οποίος πέθανε στο Ασκληπιείο Βούλας μετά από ραγδαία επιδείνωση της υγείας του. Είχε μεγάλη δισκογραφική παρουσία κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και 1970 και είχε συνεργαστεί με σημαντικούς Έλληνες συνθέτες της εποχής.
Από τα τραγούδια που άφησαν εποχή είναι το «Γιε μου» που έγραψε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος σε μουσική του Απόστολου Καλδάρα. Ήταν το τραγούδι που έδωσε νέα ώθηση στην καριέρα του Σταμάτη Κόκοτα και εκείνο που έκανε αμέτρητους άνδρες να κλαίνε στο άκουσμά του, όταν το ερμήνευε στα μαγαζιά που εμφανιζόταν.
Η πρώτη εκδοχή, ενδεικτικά, που κυκλοφόρησε σαν μύθος, ήταν ότι το τραγούδι -το οποίο είχε κυκλοφορήσει το 1977- είχε γραφτεί για τον θάνατο του Αλέξανδρου Ωνάση, γιου του Αριστοτέλη. Ο Σταμάτης Κόκοτας και ο Αριστοτέλης Ωνάσης, άλλωστε, ήταν καλοί φίλοι, οπότε εύκολα έγινε ο συνειρμός. Δεν ήταν, όμως, έτσι…
Ωστόσο ο Σταμάτης Κόκοτας σε συνέντευξή του ξεκαθάρισε πως το συγκεκριμένο τραγούδι γράφτηκε για άλλη ιστορία, εξίσου πονεμένη και συγκινητική.
«Το τραγούδι γράφτηκε για ένα πατέρα με ναρκομανή γιο. Τότε, τέλη δεκαετίας ’70, άρχισε να μπαίνει η πρέζα στη ζωή μας. Και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος τα λέει όλα εδώ… Είσαι είκοσι χρονών κι όμως γερνάς… Γιε μου, είν’ οι άνθρωποι απάνθρωποι καλέ μου, οι αρχόντοι είν’ εμπόροι του πολέμου και γελούν όταν το δάκρυ μας κυλά. Ως κι οι φίλοι σου χαρήκανε, Θεέ μου που ’χεις πέσει τώρα τόσο χαμηλά».
«Σε τουρνέ μου στην Αμερική, που έλεγα το «Γιε μου» και πήγε κάποιος ν’ ανάψει το τσιγάρο του -από πόνο, επειδή είχε χάσει το παιδί του- με αποτέλεσμα να πάρουν τα μαλλιά μου φωτιά και ο μπουζουξής να τραβάει το τραπεζομάντιλο για να τη σβήσει», είχε, επίσης, περιγράψει.
Οι στίχοι του τραγουδιού:
Γιε μου, είν ο πόνος μου αβάσταχτος καλέ μου
που σε βλέπω σαν ξερόφυλλο του ανέμου
στη ζωή κυνηγημένος να γυρνάς
Γιε μου, δεν τον άκουσες τον δόλιο σου πατέρα
παρασύρθηκες και μέρα με τη μέρα
είσαι είκοσι χρονών κι όμως γερνάς
Γιε μου, τι περιμένεις, πε μου
σ έναν δρόμο λασπωμένο
θα σαι πάντα σα δεντρί ξεριζωμένο
δίχως μοίρα, δίχως ήλιο κι ουρανό
Γιε μου, τον καημό μου συλλογίσου
γύρνα σπίτι να γλυκάνω την πληγή σου
γιε μου, γιε μου, πώς πονώ
Γιε μου, είν οι άνθρωποι απάνθρωποι καλέ μου
οι αρχόντοι είν εμπόροι του πολέμου
και γελούν όταν το δάκρυ μας κυλά
Γιε μου, μην πιστεύεις σε κανέναν ακριβέ μου
ως κι οι φίλοι σου χαρήκανε, Θεέ μου
που χεις πέσει τώρα τόσο χαμηλά
‘Εμεινε έγκυος στην εφηβεία της και οι γονείς και οι δικοί της, αλλά και του αγοριού της θεώρησαν πως η καλύτερη λύση ήταν το μωρό να δοθεί για υιοθεσία. Δεν ήξερε πού βρισκόταν το παιδί της.
Μέχρι που μία σελίδα στο Facebook τη βοήθησε να τον ξαναβρεί 33 ολόκληρα χρόνια μετά.
«Ήμουν 14 ετών και γενικά δύσπιστη. Ίσως αν δεν είχα καταλάβει, ότι δεν είχα περίοδο για δύο μήνες, δεν θα πίστευα ότι η εγκυμοσύνη μου ήταν αληθινή. “Μα είμαι τόσο μικρή για να κάνω παιδί”, έλεγα στον εαυτό μου. Γιατί δεν είχα πει στη μαμά μου να μου μάθει για την αντισύλληψη; Τι θα έλεγε ο κόσμος;
Δεν είχα καμία ένδειξη ότι ήμουν έγκυος. Τα πρώτα συμπτώματα, τα οποία όλοι γνωρίζουμε, όπως ναυτίες κλπ, ήταν εντελώς άγνωστα σε μένα. Το σώμα μου άλλαζε, αλλά το απέδιδα στην ηλικία και τις ορμόνες. Ζούσα σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Μία εκδρομή με τη μητέρα μου, προπονήσεις και σόφτμπολ ήταν μερικά από τα λίγα πράγματα που έκανα στο πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης μου. Ήμουν σαν να μην άλλαζε η ζωή μου για πάντα. Προσπαθούσα να βγάλω από το μυαλό μου ότι ήμουν έγκυος, αλλά ήξερα ότι το αποτέλεσμα ήταν αναπόφευκτο.
Όταν ήμουν 3 μηνών, το είπα στο αγόρι μου. Ήμασταν μαζί περίπου δύο χρόνια. Στάθηκε κοντά μου, μιλούσαμε για το αν το παιδί θα ήταν αγοράκι ή κοριτσάκι, ποιος θα το προσέχει ή τι όνομα θα του δώσουμε. Αν και μέσα στην ανωριμότητά μας νιώθαμε ενθουσιασμένοι στην ιδέα του μωρού, ανησυχούσαμε για το πώς θα το λέγαμε στους γονείς μας.
Ήμασταν το κουτσομπολιό του σχολείου
Στην αρχή το κρατήσαμε μυστικό μεταξύ μας, όμως όταν άρχισε να φαίνεται η κοιλιά μου, ήταν πιο δύσκολο να καλυφθεί. Φορούσα φαρδιά ρούχα ή μπουφάν του αγοριού μου. Έβαζα πομ πομ αρην κοιλιά μου κατά τη διάρκεια της προπόνησης, ενώ στο σπίτι καθόμουν με μαξιλαράκι μπροστά στην κοιλιά. Οι πρώτοι ψίθυροι ξεκίνησαν από τους συμμαθητές μας. Είχαν υποψιαστεί πιο γρήγορα από οποιονδήποτε άλλον. Τους έβλεπα να κοιτούν περίεργα την κοιλιά μου, μας παρακολουθούσαν στενά. Οι φήμες στο λύκειο άρχισαν να φουντώνουν και σύντομα το πήραν είδηση και οι καθηγητές. Κανείς ωστόσο, δεν ρώτησε το παραμικρό. Ήταν ταμπού για πολλούς λόγους, όχι μόνο λόγω της εγκυμοσύνης στην εφηβεία. Η ιστορία μας ήταν πάντα θέμα κουτσομπολιού και λαϊκού δικαστηρίου.
Ήμασταν το μοναδικό διαφυλετικό ζευγάρι που είχε κάνει γνωστή τη σχέση του στο κοινό και κυκλοφορούσαν σε δημόσια θέα. Δεν κρύβαμε τη σχέση μας, όπως άλλα ζευγάρια που το αγόρι ήταν μαύρο και το κορίτσι λευκό. Ήμασταν ερωτευμένοι και αποφασισμένοι να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλον.
Το αγόρι μου ήταν ένας εξαιρετικός αθλητής, χαρισματικός, όμορφος, φιλικός και δημοφιλής. Σε ό,τι κι αν έκανε είχε αυτοπεποίθηση. Οι φίλοι του και οι συναθλητές του τον εκτιμούσαν πολύ, ενώ τόσο οι προπονητές, όσο και οι καθηγητές τον λάτρευαν. Άρεσε στα κορίτσια, αλλά τού έβαζαν την ταμπέλα, ότι ήταν το μαύρο αγόρι με το λευκό κορίτσι.
Κάποια στιγμή βρήκαμε το κουράγιο να το πούμε στους γονείς μας. Και όλοι συμφώνησαν στο ίδιο: ότι η μόνη λύση ήταν η υιοθεσία. Πληγωθήκαμε και απογοητευτήκαμε πολύ, αλλά δεν γινόταν διαφορετικά. Εκείνη τη στιγμή φαινόταν ότι ήταν η πιο σωστή απόφαση. Απευθυνθήκαμε σε ένα γραφείο υιοθεσιών προκειμένου να ξεκινήσουν οι διαδικασίες.
Δεν ήθελα να τον αποχωριστώ χωρίς να τον δω έστω μία φορά
Ο γιος μου ήρθε στον κόσμο 29 Μαρτίου. Ήθελα να τον δω μετά τον τοκετό, παρά το γεγονός, ότι θα μπορούσε να κάνει τη διαδικασία πιο δύσκολη. Μου είπαν ότι αν τον έβλεπα θα με τραυμάτιζε. Όμως, εγώ ήθελα να τον δω. Δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι θα τον αποχωριστώ, χωρίς να τον έχω δει έστω μία φορά.
Όταν τον έβαλαν στα χέρια μου, ένιωσα εκπληκτικά ήρεμη. Περιεργαζόμουν το προσωπάκι του, μύρισα το κεφαλάκι του για να χορτάσω αυτήν την μωρουδίλα μέσα από τα σγουρά, μαύρα μαλλάκια του.
Ήταν ένα τέλειο μωράκι, αλλά δεν θα μου ανήκε σε λίγο. Είπα στον εαυτό μου ότι θα είχε μία καλύτερη ζωή με τους θετούς γονείς του. Όταν ήρθε και τον πήρε η νοσοκόμα, δεν έκλαψα. Θυμάμαι να νιώθω ντροπή. Έδινα το μωρό μου.
Αργούσε, κι έχανα το κουράγιο μου. Ωστόσο έβαλα στο google τη διεύθυνση του γραφείου υιοθεσιών χωρίς ελπίδα, αλλά και πού ξέρεις; Ξεκίνησα να πηγαίνω προς τα εκεί, αν και πάλι ήμουν απαισιόδοξη.
Δεν έχανα τις ελπίδες μου
Κάτι μου έλεγε όμως ότι έπρεπε να ξαναψάξω στο Facebook. Το όνομα που είχα βρει να ταιριάζει ήταν ένας μπούσουλας. Έτσι, στις 11 το βράδυ ανήμερα των 33ων γενεθλίων του παιδιού μου έψαξα ξανά. Η φωτογραφία έδειχνε έναν άνθρωπο μιγά, περιτρυγιρισμένο από τρία παιδιά. Ίσως να ήταν ο γιος μου, αλλά δεν ήμουν και σίγουρη.
Το προφίλ δεν είχε ημερομηνία γέννησης, ωστόσο έκανα ένα scrolling στη σελίδα ψάχνοντας το οποιοδήποτε στοιχείο. Είδα μία φωτογραφία που είχε στα χιόνια. Τα μάτια του ήταν δικά μου. Τα χείλη του πατέρα του. Ήξερα ότι ήταν εκείνος. Είχα βρει τον γιο μου. Έψαχνα λίγα παραπάνω στοιχεία για επιβεβαίωση. Και είδα ένα ποστ από την περσινή 29η Μαρτίου. Αυτό ήταν που χρειαζόμουν.
Η καρδιά μου πήγε να σπάσει, ξέσπασα σε κλάματα και τού έστειλα ένα γρήγορο μήνυμα. «Χρόνια σου πολλά. Είμαι η βιολογική σου μαμα΄. Δεν ήξερα πώς αλλιώς να σου το πω. Μακάρι να μου απαντήσεις. Δεν πιστεύω πώς σε βρήκα”, τού έγραψα. Ήταν 11.23 το βράδυ και παρακαλούσα σε μία απάντηση. Όταν ξύπνησα, τσέκαρα αν είχε απαντήσει, αλλά δεν είχε. Του έγραψα ένα μεγάλο μήνυμα που ήλπιζα να το δει. Ίσως πίστευε ότι ήταν κάποιο spam ή απλά δεν το είδε. Προσπάθησα να είμαι αισιόδοξη.
Ναι, μου απάντησε!
Δύο μέρες αφού δεν είχα πάρει απάντηση, έστειλα μήνυμα και αίτημα φιλίας στην κοπέλα του, λέγοντάς της ποια είμαι. Στις 31 Μαρτίου εκείνη αποδέχθηκε το αίτημα φιλίας και μού απάντησε στο μήνυμα, ότι θα του το πει. Τσέκαρα το τηλέφωνό μου κάθε δύο λεπτά.
Το μεσημέρι της ίδιας μέρας ήρθε το μήνυμα από εκείνον. Ήθελε να μου μιλήσει! Δεν ήμουν σε θέση να τηλεφωνήσω κι έτσι στείλαμε μεινήματα. Τον ρώτησα αν ήθελε να δει φωτογραφίες του πατέρα του. Εκείνος με ρώτησε αν ζούσε, αλλά του είπα πως σκοτώθηκε το 1992. Δεν μπορούσα να περιγράψω τα συναισθήματά μου. Την επόμενη μέρα μιλήσαμε στο τηλέφωνο τρεις ολόκληρες ώρες. Ο σύνδεσμός μας υπήρχε και ήταν δυνατός.
Ένα μήνα μετά ήρθε να με δει για πρώτη φορά μετά τη γέννησή του. Περίμενα τόσο ενθουσιασμένη να τον υποδεχθώ στο αεροδρόμιο. Έτρεξε κοντά μου και τον έσφιξα στην αγκαλιά μου. “Δεν το πιστεύω ότι είσαι εδώ”, του είπα. Το παιδί μου ήταν κοντά μου. Τις επόμενες μέρες τις περάσαμε με αγκαλιές, φαγητό και όμορφες στιγμές. Οι κόρες μου τον λάτρεψαν και τον αγκάλιασαν. Όταν ήρθε η ώρα να επιστρέψει στο σπίτι του, δεν μπορούσα να τον αποχωριστώ. Θα έφευγε, όμως δεν θα ήταν για πάντα. Τώρα απλά ξεκινήσαμε!
Σοκαριστικά είναι όσα περιγράφονται στο ιατροδικαστικό πόρισμα για το έγκλημα στη Λεκάνη της Καβάλας, ο 57χρονος κτηνοτρόφος σκότωσε τη σύντροφό του και το 10 μηνών βρέφος τους και αυτοκτόνησε.
Ο φονιάς φαίνεται να όπλισε και πυροβόλησε 4 φορές μέσα στο μαντρί κατά του 10 μηνών βρέφους και της συντρόφου του, σε μια οικογενειακή τραγωδία που έχει συγκλονίσει όλη την Ελλάδα.
Όπως φαίνεται, ο δολοφόνος ήθελε να τιμωρήσει την Άννα, γι’ αυτό και πυροβόλησε πρώτα το βρέφος τους. Ήθελε, δηλαδή, να νιώσει τον φρικτό πόνο της απώλειας, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα πριν την πυροβολήσει και έτσι αποφάσισε να σκοτώσει πρώτα το παιδί.
Ο 57χρονος κτηνοτρόφος ήταν χρεωμένος και, μάλιστα, όπως λένε όσοι ήξεραν το ζευγάρι, ζούσε κυρίως με τα χρήματα που έβγαζε η κοπέλα
Μάλιστα, λόγω του ιδιόρρυθμου και προστακτικού χαρακτήρα του, δεν μπορούσε κανείς ποτέ να εργαστεί μαζί του και χρησιμοποιούσε την 31χρονη κοπέλα ως βοηθό στο μαντρί.
Η άτυχη γυναίκα ακόμη και με το νεογέννητο στον μάρσιππο, πριν ακόμη σαραντίσει, πήγαινε και δούλευε σκληρά δίπλα του.
Τελευταία, όμως, όλα άλλαξαν και ο άνθρωπος αυτός ήξερε ότι δε θα επιβιώσει μόνος του.
«Η Άννα φοβόταν και κατέγραφε τις συνομιλίες»
Συγγενικά πρόσωπα της 31χρονης λένε πως η γυναίκα φοβόταν και κατέγραφε τις συνομιλίες με τον κτηνοτρόφο στις συναντήσεις τους.
Η αστυνομία έχει πάρει το κινητό της και εάν η Άννα κατέγραφε και στη μοιραία συνάντησή τους στο μαντρί, τότε θα υπάρχει το ηχητικό ντοκουμέντο της τραγωδίας.
«Έγραφε το κινητό η κοπέλα… Φοβόταν…», λέει η θεία της στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Star, συμβουλεύοντας τις γυναίκες να μιλούν και να φεύγουν σε ανάλογες καταστάσεις.
Μια γυναίκα τραυματίστηκε θανάσιμα το απόγευμα του Σαββάτου (01/10) στο χωριό Χαμοκέλες στη Βαλμαντούρα Αχαΐας.
Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία η 59χρονη, μητέρα τεσσάρων παιδιών, είχε πάει στο χωράφι για αγροτικές εργασίες. Καθυστέρησε να επιστρέψει κάτι που ανησύχησε τον σύζυγό της και τον γιό της.
Και οι δύο βρέθηκαν μπροστά στο φρικτό θέαμα της γυναίκας που είχε καταπλακωθεί από το τρακτέρ και είχε τραυματιστεί πολύ σοβαρά. Ενημερώθηκε άμεσα η Αστυνομία, το ΕΚΑΒ και η Πυροσβεστική.
Το κλιμάκιο της Χαλανδρίτσας μαζί με στελέχη της 6ης ΕΜΑΚ την εντόπισαν χωρίς τις αισθήσεις της κάτω από το βαρύ όχημα και καταβάλλουν προσπάθειες για την απεγκλωβίσουν.
Προανάκριση για τα ακριβή αίτια του δυστυχήματος διενεργεί το Αστυνομικό Τμήμα Ερυμάνθου.
Αμέσως κλήθηκε ασθενοφόρο για να τη μεταφέρει στο νοσοκομείο αλλά δυστυχώς ήταν πολύ αργά, αφού η γυναίκα υπέκυψε στα τραύματά της.
Αφού πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο καταφύγιο, ο Φλιπ βρήκε το παντοτινό του σπίτι.
Ο ασπρόμαυρος σκύλος πέρασε 2.555 μέρες σε καταφύγια του Οχάιο, περιμένοντας κάποιος να το επιλέξει για υιοθεσία.
Η Τζένιφερ Σορ, αναπληρώτρια διευθύντρια του τμήματος εκπαίδευσης στο ίδρυμα Buckeye Community Hope Foundation, έμαθε την ιστορία του Φλιπ μέσω μιας ανάρτησης στο Facebook, μέσω άλλης μια έκκλησης να βρεθεί ένα σπίτι.
Έχοντας χάσει η ίδια τον αγαπημένο της γερμανικό ποιμενικό λίγους μήνες πριν, δεν σκεφτόταν να υιοθετήσει άλλο τετράποδο σύντομα. «Ωστόσο, όταν είδα τον Φλιπ, έλιωσε η καρδιά μου, και η ιστορία του με έκανε κομμάτια» παραδέχεται η ίδια.
Κάπως έτσι, ήρθε σε επαφή με την φιλοζωική οργάνωση Lake Humane Society ζητώντας να υιοθετήσει τον Φλιπ – ο οποίος βρισκόταν σε σπίτι αναδόχων.
Οι άνθρωποι τού καταφυγίου ενημέρωσαν την Σορ πως δεν ήξεραν πολλά για τον Φλιπ, εκτός από το ότι έζησε σε ένα καταφύγιο στο Γιανγκστάουν και πιθανότατα βίωσε βία και κακομεταχείριση στην αρχή της ζωής του.
Το καταφύγιο ζήτησε από την Σορ να περάσει λίγο χρόνο με τον Φλιπ, ώστε να δουν τη μεταξύ τους χημεία.
«Με προειδοποίησαν πως ίσως να μη συμπαθήσει στην αρχή, όμως έγινε το αντίθετο. Ήρθε και έκατσε δίπλα μου, με έγλειφε κιόλας» παραδέχεται η ίδια.
Η Σορ συνάντησε για δεύτερη φορά τον Φλιπ ενώ την τρίτη τον πήρε σπίτι της, όπου το σκυλί αν και αρχικά νευρικό με τη μεγάλη αλλαγή, συνέχιζε να είναι ενθουσιασμένο και να προσαρμόζεται γρήγορα στη νέα του ζωή. Οχάιο: Μετά από 2.555 μέρες σε καταφύγιο αδέσποτων, ένας σκύλος βρήκε τον άνθρωπό του
«Ο Φλιπ είναι πολύ τρυφερό σκυλάκι και του αρέσει να κουρνιάζει μαζί μου στον καναπέ» λέει η Σορ, εκφράζοντας την ελπίδα οι δυο τους να γίνουν παράδειγμα και για άλλους ανθρώπους.
«Υπάρχουν τόσα τρυφερά σκυλιά που απλώς χρειάζονται μια ευκαιρία να γίνουν ο μαλλιαρός φίλος σου. Κάποια ίσως χρειάζονται πιο πολλή φροντίδα και προσοχή από άλλα, όμως όλα τους την αξίζουν. Το κούνημα της ουράς, τα φιλιά τους ή το χαμόγελο στη μουσούδα τους, σου δείχνουν πόσο σε εκτιμούν. Ποτέ δεν είναι αργά – Υιοθετήστε!» προτρέπει η Σορ.
Ο Sebastien Meyer και ο Arnaud Vaillant, οι εμπνευστές του απόλυτα σύγχρονου label Coperni, χάρισαν εχθές μια από τις πιο ξεχωριστές στιγμές της μόδας, η οποία έχει γίνει ήδη viral με πρωταγωνίστρια την Μπέλα Χαντίντ.
Το σόου πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Τεχνών και Επιτηδευμάτων στο Παρίσι, με το δίδυμο να παρουσιάζει μια ωδή σε ένα αναδιαμορφωμένο πρότυπο θηλυκότητας.
Αφού τα μοντέλα περπάτησαν στην πασαρέλα, η Μπέλα Χαντίντ βγήκε φορώντας μόνο το εσώρουχό της και στάθηκε σε μια πλατφόρμα. Αυτό που ακολούθησε οφείλεται, όπως είπε ο Vaillant, στην ιδιαίτερη εμμονή του «μικρού μας geek» Meyer με την τεχνολογία.
Ο Dr. Manel Torres μαζί με συναδέλφους του στάθηκαν γύρω από την Μπέλα Χαντίντ και άρχισαν να την ψεκάζουν με ένα υλικό που θύμιζε χιόνι.
Μια μυρωδιά έντονη άρχισε να γεμίζει την αίθουσα και ξάφνου άρχισε να δημιουργείται ένα φόρεμα. Συνεργάτιδα του σχεδιαστικού διδύμου κατέβασε τους ώμους και με ένα ψαλίδι έκοψε στρίφωμα και έκανε ένα σκίσιμο στο δεξί πόδι.
Και τότε η Μπέλα Χαντίντ περπάτησε στην πασαρέλα με ένα εφαρμοστό, κατάλευκο φόρεμα, το οποίο πριν από λίγα λεπτά ήταν ένα υγρό σε μπουκάλι.
Να σημειωθεί ότι πρόκειται για μια τεχνική της ισπανικής εταιρείας Fabrican, με το ειδικό υγρό να μεταμορφώνεται σε ένα συμπαγές ύφασμα που μοιάζει με ζέρσεϊ όταν ακουμπά το σώμα.
Η εκπαιδευτικός στη Σαντορίνη κάνει μάθημα στο ΕΠΑΛ και έχει πάντα μαζί το μωρό της. Ποιο είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει και ποια η αντίδραση που δίνει έκταση στο θέμα…
Είναι εκπαιδευτικός στη Σαντορίνη και μητέρα ενός μικρού παιδιού, μόλις 20 μηνών. Δεν βρήκε θέση σε παιδικό σταθμό και από τη στιγμή που βρίσκεται μόνη στο νησί των Κυκλάδων, δεν είχε πολλές επιλογές. Καθημερινά πηγαίνει στο σχολείο με το αγγελούδι και μπαίνει για μάθημα με αυτό στην αγκαλιά της. Με τους μήνες να περνούν και λύση στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει να μην διαφαίνεται στον ορίζοντα.
Μητέρα εκπαιδευτικός του ημερήσιου ΕΠΑΛ στη Σαντορίνη, αναγκάζεται να κάνει μάθημα με το 20 μηνών παιδί στην αγκαλιά, επειδή δεν βρήκε θέση σε παιδικό σταθμό του νησιού. Την καταγγελία κάνει η κομματική οργάνωση του ΚΚΕ στο νησί, που απαιτεί να δοθεί λύση για όλα τα παιδιά που έμειναν εκτός παιδικών σταθμών στο νησί.
«Εδώ και ένα μήνα σχεδόν, αναγκάζεται να παίρνει στο σχολείο το 20 μηνών αγοράκι της, δεδομένου ότι κατάγεται από άλλη περιοχή της χώρας, ως εκ τούτου είναι μόνη της στο νησί χωρίς καμιά βοήθεια και επιπλέον δεν υπάρχει θέση στο βρεφονηπιακό σταθμό της Σαντορίνης.
Έτσι καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής της στο σχολείο, στα διαλείμματα, στις εφημερίες, στον Σύλλογο Διδασκόντων ακόμα και την ώρα που παραδίδει μάθημα στα παιδιά του ΕΠΑΛ έχει στην αγκαλιά της και δίπλα της το παιδί της», επισημαίνει στην ανακοίνωσή της.
