Στην απομακρυσμένη έρημο της Νότιας Αυστραλίας εκεί που οι θερμοκρασίες φτάνουν ακόμα και τους 50 βαθμούς Κελσίου, 846 χιλιόμετρα από την Αδελάιδα της Αυστραλίας βρίσκεται η Coober Pedy, η μοναδική υπόγεια πόλη του κόσμου.
Με πληθυσμό που δεν ξεπερνά τους 2.000 κατοίκους η πόλη που το όνομά της στην γλώσσα των ιθαγενών σημαίνει «λευκός άνθρωπος μέσα στην τρύπα» είναι γνωστή ως η πρωτεύουσα του Οπαλίου, ενός πολύτιμου λίθου που αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες τουρίστες.
Εκτός από το οπάλιο η Coober Pedy είναι μοναδική υπόγεια πόλη στον κόσμο. Μέσα στις στοές υπάρχουν σπίτια, εκκλησία, εστιατόριο ακόμα και ξενοδοχείο.
Γνωστά ως «πιρόγες» τα σπίτια εκτός από φυσικό κλιματισμό δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τις κανονικές κατοικίες που βρίσκονται στην επιφάνεια της γης.
Κοντά στο χωριό Ζεματά, χτισμένη μέσα σε μία σπηλιά στις κορυφές του βουνού Κάκαβος, βρίσκεται μία μικρή εκκλησία, η Παναγιά η Κακαβιώτισσα. Η θέση του είναι εντυπωσιακή, μέσα σε μια δυσπρόσιτη σπηλιά, στην κορυφή του βουνού, ανάμεσα σε επιβλητικά βράχια.
Μια θέση που πιθανότατα φιλοξένησε παλαιοχριστιανικό ναό και ερημίτες στη βυζαντινή περίοδο.
Η Παναγιά, ονομάστηκε Κακαβιώτισσα από το βουνό Κάκαβο στο οποίο βρίσκεται το ξωκλήσι της. Πρόκειται για τη μοναδική παγκοσμίως άσκεπη εκκλησία, η οποία είναι χτισμένη μέσα σε σπηλιά. Κάτω από το βραχώδες αυτό μπαλκόνι ασκητές ήδη από τα 1305 επέλεξαν το τόπο του Κάκαβου, για να ασκητέψουν και να δοξολογήσουν την Παναγία. Έχτισαν το ναΐσκο για να λειτουργούνται οι μοναχοί, που ασκήτευαν στις γύρω σπηλιές του βουνού.
Κάποτε οι μοναχοί πέθαναν, καινούργιοι ασκητές δεν ήρθαν και ο τελευταίος που έμεινε, αποφάσισε, να εγκαταλείψει τη Λήμνο και να πάει στο Άγιο Όρος. Πριν φύγει για το όρος, βρήκε ένα Λημνιό από την οικογένεια Μουμτζή, από το Κοντιά, που’ χε τη μάντρα του εκεί κοντά και του εμπιστεύτηκε την εικόνα της Παναγίας, το «Ρόδον το αμάραντον».
Ο μοναχός ζήτησε από το βοσκό να ανεβάζει την εικόνα στο ναό κάθε Λαμπροτρίτη για να λειτουργείται. Έπειτα ο ασκητής μπήκε στη θάλασσα, άνοιξε το ράσο του, το οποίο έγινε βάρκα και έφυγε για το Άγιο Όρος. Το εκκλησάκι είναι γνωστό ήδη από το 1305, έτος που περιήλθε στην ιδιοκτησία της μονής Μεγίστης Λαύρας.
Μοναχοί τότε από τον Άγιο Ευστράτιο που ανήκαν στη μονή της Μεγίστης Λαύρας, εγκαταστάθηκαν στη σπηλιά, για να προστατευθούν από τις επιδρομές των Τούρκων. Η σπηλιά βρίσκεται σε ιδανική θέση για ερημίτες.
Ακόμα και σήμερα, σε μια διπλανή μικρή σπηλιά συναντάμε ίχνη ανθρώπων, που πηγαίνουν στη σπηλιά, για να απομονωθούν και να προσευχηθούν. Υπάρχουν κονσέρβες, πνευματικά χριστιανικά βιβλία και στρωσίδια.
Το ξωκλήσι λειτουργεί και εορτάζει κάθε Λαμπροτρίτη, όταν οι κάτοχοι της εικόνας την ανεβάζουν στο ναό, για να λειτουργηθεί.
Σήμερα, κατά την περιφορά του Επιταφίου είναι η μοναδική φορά που οι Εύζωνες θα σκύψουν το κεφάλι και θα βάλουν σε ανάποδη φορά το όπλο τους.
Σήμερα λοιπόν, κατά την διάρκεια της περιφοράς του Επιταφίου, ο Εύζωνας σκύβει το κεφάλι του προς τα κάτω, γυρίζει την κάνη του όπλου του ανάποδα και σταυρώνει τις παλάμες του πάνω στο όπλο, κι αυτή η στάση λέγεται στάση «Επί των όπλων».
Η Προεδρική Φρουρά είναι τελετουργική μονάδα πεζικού, η οποία φρουρεί τον Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, καθώς και το Προεδρικό Μέγαρο στην Αθήνα της Ελλάδας. Η συγκεκριμένη μονάδα αποτελεί την ύστατη μονάδα Ευζώνων εντός του Ελληνικού Στρατού, ενώ είναι στενά συνδεδεμένη με την παραδοσιακή ενδυμασία των Ευζώνων, η οποία αποτελεί μετεξέλιξη της ενδυμασίας των κλεφτών κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Στις 09 Νοεμβρίου του 1931, Έλληνας μοναχός ανακαλύπτει στην Τραπεζούντα την περίφημη εικόνα της Παναγίας του Σουμελά, του Ευαγγελιστή Λουκά.
Διαβάστε τη μοναδική ιστορία της θαυματουργής εικόνα
H θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Σουμελά εικονογραφήθηκε σύμφωνα με την παράδοση της Ορθοδόξου εκκλησίας από τον Ευαγγελιστή Λουκά.
Η δε ετυμολογία της, Σουμελά, προέρχεται από το όρος μελά και το ποντιακό ιδίωμα «σου» που σημαίνει «εις το ή «εις του», και συνεπώς «εις του Μελά», το οποίο τελικά έγινε Σουμελά.
Μετά το θάνατο του Απόστολου και Ευαγγελιστή, ο μαθητής του Ανανίας φέρνει την εικόνα στην Αθήνα και την τοποθετεί στον περικαλλή ναό της Θεοτόκου. Την εποχή εκείνη η εικόνα ονομάζεται Παναγία η Αθηνιώτισσα.
Σύμφωνα με την ιερή παράδοση οι Αθηναίοι μοναχοί Βαρνάβας και Σωφρόνιος, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της Παναγιάς, ακολουθούν την πορεία της εικόνας, η οποία πετά ως τον Πόντο.
Οι δύο μοναχοί περνούν τα Μετέωρα, τη Χαλκιδική και την παραλία της Μονής Βατοπεδίου, από όπου ένας άγνωστος άνδρας τους μεταφέρει με καράβι μέχρι τη Μαρώνεια.
Βαρνάβας και Σωφρόνιος περνούν πεζοπορώντας τη Ραιδεστό και κατορθώνουν τελικά να φθάσουν στην Κωνσταντινούπολη, από όπου και πηγαίνουν με ένα πλοιάριο στην Τραπεζούντα.
Εκεί πια η Παναγία εμφανίζεται και πάλι στους δύο Αθηναίους μοναχούς για να τους πληροφορήσει, ότι η εικόνα της πορεύεται προς το όρος Μελά.
Με πυξίδα τους πλέον τον Πυξίτη ποταμό, και εμψυχωμένοι από τη δύναμη της πίστης τους, ανηφορίζουν προ το όρος, μέχρι τη στιγμή που βρίσκονται μπροστά στην είσοδο μιας σπηλιάς με χρυσαφένια λάμψη.
Η λάμψη αυτή δεν ήταν άλλη από το φως της Εικόνας της Αθηνιώτισσας.
Βαρνάβας και Σωφρόνιος γονυπετείς και πλημμυρισμένοι με δάκρυα χαράς, ευχαριστούν την Παναγία και της υπόσχονται να χτίσουν στο σημείο αυτό ένα ναό προς τιμήν της.
Με μοναδικά τους εφόδια, λοιπόν, την πίστη, την επιμονή και την εργατικότητά τους, οι δύο αποφασισμένοι ερημίτες μοναχοί κατορθώνουν παρά τις πολλές αντιξοότητες που συναντούν, να χτίσουν το 386 μ.Χ σε σπήλαιο της απόκρημνης κατωφέρειας του όρους Μελά, σε υψόμετρο 1063 μέτρα, σκαλιστή μέσα στο βουνό την εκκλησία της Σουμελιώτισσας.
Από τότε η εικόνα έγινε γνωστή ως Παναγία Σουμελά, ενώ το πασίγνωστο χριστιανικό ορθόδοξο μοναστήρι κοντά στην Τραπεζούντα παραμένει το σύμβολο του Ποντιακού Ελληνισμού επί 16 ολόκληρους αιώνες.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι το σοβαρό πρόβλημα της ύδρευσης του μοναστηριού λύθηκε επίσης, σύμφωνα με την παράδοση κατά τρόπο θαυματουργό, ενώ η ανθρώπινη λογική αδυνατεί ακόμη και σήμερα να βρει απάντηση στο θέαμα που αντικρίζουν οι πιστοί προσκυνητές από όλο τον κόσμο, να αναβλύζει νερό μέσα από ένα γρανιτώδη βράχο. Οι δε θεραπευτικές του ιδιότητες κάνουν πασίγνωστο το μοναστήρι στα πέρατα της γης σε Χριστιανούς, αλλά και Μουσουλμάνους.
Το 1930, με ενέργειες του πρωθυπουργού της Eλλάδας Ελευθέρου Βενιζέλου, στο πλαίσιο της προωθούμενης τότε ελληνοτουρκικής φιλίας ο Tούρκος πρωθυπουργός Ισμέτ Ινονού, επισκέπτεται την Αθήνα και δέχεται μια αντιπροσωπεία να πάει στον Πόντο και να παραλάβει τα σύμβολα της ορθοδοξίας και του ελληνισμού.
Έκτοτε και για 20 ολόκληρα χρόνια η εικόνα φιλοξενείται στο Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας. Το 1931 ο Λεωνίδας Ιασωνίδης προτείνει τον επανενθρονισμό της Παναγίας Σουμελά σε κάποια περιοχή της Eλλάδας, ενώ τελικά το 1951 ο Kρωμναίος οραματιστής και κτήτωρ Φίλων Κτενίδης κάνει πράξη την επιθυμία όλων των Ποντίων, με τη θεμελίωση της Νέας Παναγίας Σουμελά στις πλαγιές του Βερμίου στην Καστανιά της Βέροιας.
Σε ένα χρόνο από σήμερα, καλώς εχόντων των πραγμάτων, το νέο τοπόσημο της Αθήνας και ο μεγαλύτερος παραθαλάσσιος ουρανοξύστης της Μεσογείου, ύψους 200 μέτρων θα κατοικείται από τους πρώτους του ενοίκους
Στο εργοτάξιο οι κανόνες ασφαλείας είναι παραπάνω από αυστηροί. Η προετοιμασία για την… ανάβαση περιλαμβάνει κράνος, γιλέκο, παπούτσια, γυαλιά αλλά και γάντια. Το ασανσέρ που οδηγεί σε καθέναν από τους 50 ορόφους του Πύργου είναι κλειστό και σίγουρα δεν προδιαθέτει σε τίποτα για την εικόνα από ψηλά.
Γιατί πραγματικά η θέα από τον 40ο όροφο του υπό κατασκευή Πύργου Κατοικιών στο Ελληνικό -εκεί όπου βρέθηκε σήμερα η ομάδα των δημοσιογράφων- είναι παραπάνω από εντυπωσιακή, σε όλο το μήκος της Αθηναϊκής Ριβιέρας, τη μαρίνα, αλλά και στην πίσω πλευρά σε όλο το εύρος του λεκανοπεδίου, σε όλη την πόλη της Αθήνας, την Ακρόπολη και φυσικά στο μεγάλο εργοτάξιο του Ελληνικού και την πολυαναμενόμενη υπογειοποίηση της Ποσειδώνος.
Σε ένα χρόνο από σήμερα, καλώς εχόντων των πραγμάτων, το νέο τοπόσημο της Αθήνας και ο μεγαλύτερος παραθαλάσσιος ουρανοξύστης της Μεσογείου, ύψους 200 μέτρων θα κατοικείται από τους πρώτους του ενοίκους. Ο Πύργος ολοκληρώθηκε ως προς το κατασκευαστικό του σκέλος πριν από λίγες ημέρες φτάνοντας τον 50ο όροφο με τις εργασίες πλέον να είναι πυρετώδεις ώστε να επιτευχθούν τα χρονοδιαγράμματα για το έργο που περιλαμβάνει 171 διαμερίσματα αλλά και πλήθος παροχών προς τους ιδιοκτήτες όπως το lounge του ισογείου, οι πισίνες, το επιχειρηματικό κέντρο, χώρους άθλησης, τέννις κ.α..
«Αυτοί που έδειξαν εμπιστοσύνη στο όραμα από νωρίς, βγαίνουν τώρα κερδισμένοι γιατί οι αξίες στον Πύργο ήδη έχουν ανέβει» δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Βαγγέλης Πέρπερας site management senior director, o oποίος συνόδευσε σήμερα τη δημοσιογραφική ομάδα. Από το σύνολο των αγοραστών, ένα 60% είναι εγχώριο κοινό, 30% Ελληνες ομογενείς του εξωτερικού κι ένα μικρό ποσοστό, 10%, ξένοι.
Στα διαμερίσματα ανά δεύτερο όροφο οι ένοικοι θα απολαμβάνουν τις δικές τους ιδιωτικές πισίνες, με τη θέα να είναι μοναδική. Ο “Riviera Tower” εντός του project ανάπλασης του Ελληνικού, όπως αναφέρουν οι επιτελείς της LAMDA Development, από την πλευρά του φορέα της επένδυσης, θα είναι ο πρώτος πράσινος οικιστικός ουρανοξύστης στην Ελλάδα, διαθέτοντας και φωτοβολταϊκό σύστημα που θα τροφοδοτεί τους κοινόχρηστους χώρους και τις λειτουργίες. Το έργο πρόκειται να λάβει πράσινη περιβαλλοντική πιστοποίηση.
«Μέχρι σήμερα δεν είναι ό,τι ωραιότερο μπορεί να δει κανείς καθώς παραμένει εργοτάξιο, όμως σε έναν χρόνο από σήμερα θα είναι σίγουρα ο πιο εντυπωσιακός ουρανοξύστης», δήλωνε πριν από λίγες ημέρες ο διευθύνων σύμβουλος της LAMDA κ. Οδυσσέας Αθανασίου. «Είναι ένα ιδιαίτερα σύνθετο και δύσκολο έργο. Φτάσαμε στον 50ό όροφο εντός της προθεσμίας που είχε θέσει η κατασκευαστική ομάδα. Υπάρχουν κάποιες καθυστερήσεις στις ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις και στις διαμορφώσεις, όμως από την πλευρά του κατασκευαστή, η διοίκηση της Bouygues βρέθηκε στην Αθήνα προ ημέρων και επιμένει ότι ο στόχος για παράδοση το καλοκαίρι του 2027 παραμένει, παρά τις προκλήσεις, εφικτός, παρά τις προκλήσεις».
Σημειωτέον ότι οι κατασκευαστικές εργασίες άρχισαν τον Αύγουστο του 2022 και αναμένεται να ολοκληρωθούν, με βάση το υφιστάμενο χρονοδιάγραμμα, το πρώτο εξάμηνο του 2027. Τον Δεκέμβριο του 2022 άρχισε η θεμελίωση του κτιρίου με 300 πασσάλους περιμέτρου από 1 έως 1,5 μέτρα, ενώ τον Φεβρουάριο του 2023 δημιουργήθηκε ένας διαφραγματικός αντιπλημμυρικός τοίχος, με περίμετρο 520 μέτρα και βάθος 15 μέτρα.
«Εξορία», «σεληνιακό τοπίο». Αυτές είναι οι δύο απαντήσεις που δίνουν όσοι δεν ξέρουν και προφανώς δεν έχουν επισκεφθεί τη Λήμνο, στο άκουσμα του ονόματος του νησιού. Κι όμως η Λήμνος είναι ένας τόπος μαγικός ένα μικρό νησί του βορείου Αιγαίου όπου συναντώνται τρεις ήπειροι: Η Ευρώπη, η Ασία, η Αφρική. Το γεγονός ότι στο νησί βρίσκεται η μοναδική -κατά ορισμένους- έρημος της Ευρώπης, το αποδεικνύει….
Βόρεια της Λήμνου, στην περιοχή Γομάτι, στις πλαγιές του χωριού Κατάλακκο, το θέαμα είναι πέρα για πέρα αναπάντεχο: Μια μικρή… έρημος.
Μια ατελείωτη επιφάνεια, 70 στρεμμάτων, μακριά από τη θάλασσα γεμάτη άμμο, με αμμόλοφους που αλλάζουν διαρκώς σχήμα, όπως ακριβώς και στη Σαχάρα, ανάλογα με το πώς τους… συνθέτει ο βοριάς. Οι Παχιές Αμμουδιές είναι αμμοθίνες, λόφοι δηλαδή από λεπτή άμμο και λίγα σκόρπια φρύγανα που μεταφέρουν τη γοητεία της ερήμου, στο βόρειο Αιγαίο.
Ενα τοπίο πέρα για πέρα εντυπωσιακό και συνάμα μοναδικό για την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη.
Ενα τοπίο καθαρά αφρικανικό, μια μικρογραφία της Σαχάρα της οποίας της δημιουργία οι επιστήμονες αδυνατούν ακόμη να ερμηνεύσουν. Η ελάχιστη βλάστηση που συνθέτει τη χλωρίδα των Αμμοθινών, είναι κυρίως τα πανέμορφα λευκά κρινάκια της Λήμνου (pancratium maritimum), ενώ περιμετρικά των ολόχρυσων αμμοθινών, υπάρχουν αμμόφιλη βλάστηση (Ammophila arenaria), λυγαριές (Vitex agnus castus), αγριοαχλαδιές (Pyrus spinosa), αστυφίδες (Sarcopoterium spinosum), θυμάρι (Thymus vulgaris), πικροδάφνες (Nerium oleander) και αγριελιές (Olea europea var. Oleaster). Αξίζει να σημειωθεί, πάντως, ότι το τοπίο είναι τόσο ιδιαίτερο που συχνά αποτελεί τόπο γυρισμάτων για πολλά διαφημιστικά σποτ, ενώ εκεί έχουν γυριστεί και οι σκηνές στην… έρημο για την ταινία «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι» με την Ρένα Βλαχοπούλου!
Κατίνα Παξινού: Το Όσκαρ, ο θάνατος της κόρης της, η χρεοκοπία, οι τιμές βασίλισσας και ο καρκίνος
Η Κατίνα Παξινού (Αικατερίνη Κωνσταντοπούλου) γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου του 1900 στον Πειραιά και ήταν κόρη του αλευροβιομήχανου Βασίλη Κωνσταντόπουλου. Σπούδασε μουσική και κλασικό τραγούδι στο Ωδείο της Γενεύης, καθώς και σε ανάλογες σχολές του Βερολίνου και της Βιέννης.Εγγονός της είναι ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος.
Δείτε το βίντεο:
Της: Έπη Τρίη
«Η Κατίνα Παξινού, δεν είναι μόνο μεγάλη, είναι μοναδική», έλεγε για κείνη ο Οrson Welles. Η «θηριώδης Κατίνα», η σπουδαιότερη τραγωδός της χώρας που γέννησε το δράμα και η ηθοποιός που ζωντάνεψε ιδανικά, με «παράφορη πλαστουργική δύναμη» τις μεγάλες, δραματικές ηρωίδες του παγκόσμιου θεάτρου, υπήρξε και μια διεθνής σταρ.
Πρωτοεμφανίστηκε στη Σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά το 1920, ερμηνεύοντας τον βασικό ρόλο στην όπερα «Αδελφή Βεατρίκη» του Δημήτρη Μητρόπουλου.
Η Κατίνα Παξινού παρασημοφορήθηκε με τον Χρυσό Ανώτερο Ταξιάρχη Γεωργίου Α’ και με τον Ανώτερο Ταξιάρχη της Δυτικής Γερμανίας. Τιμήθηκε ακόμη με τον τίτλο της Αξιωματούχου Γραμμάτων και Τεχνών της Γαλλίας και με το Βραβείο «Ιζαμπέλα Ντ’ Εστέ».
Ήταν εξαιρετική ζωγράφος, μαγείρισσα, κηπουρός, ακόμα και κεντήστρα
Όταν έπαιζε τον «Ματωμένο γάμο» κεντούσε συνεχώς, όπου κι αν βρισκόταν, ένα τεράστιο εργόχειρο στην μνήμη του Λόρκα που κουβαλούσε συνεχώς μαζί της. Έλεγε πως την βοηθούσε. Τελειώνοντας τις παραστάσεις, είχε ολοκληρωθεί κι αυτό.
Η καριέρα στο Χόλιγουντ και το Όσκαρ
Η Κατίνα Παξινού υπήρξε η πρώτη Ελληνίδα ηθοποιός που κατάφερε να σταθεί στο Χόλιγουντ και μάλιστα με δικούς της όρους, να διαπρέψει θεατρικά και κινηματογραφικά στην Ευρώπη, να ξεχωρίσει ως τραγωδός παγκοσμίου βεληνεκούς.
Τo 1940, κυκλοφορεί το μυθιστόρημα του Ernest Hemingway «Για ποιόν χτυπά η καμπάνα» και κάνει πάταγο. Η επιτυχία του δελεάζει την Paramount Pictures να αγοράσει τα δικαιώματα του βιβλίου έναντι 150.000 δολαρίων -ποσό ρεκόρ για την εποχή (!). Αμέσως, ξεκινά η προετοιμασία για την μεταφορά του έργου, στον κινηματογράφο. Για τον αντρικό, πρωταγωνιστικό ρόλο ο συγγραφέας έχει επιλέξει τον στενό του φίλο, Gary Cooper, για την «Μαρία» συζητιέται το όνομα της Ingrind Bergman. Οι υπεύθυνοι διανομής του studio, δυσκολεύονται ιδιαίτερα να βρουν την «Pilar», την φλογερή Ισπανίδα πατριώτισσα της ιστορίας. Διάφορες ηθοποιοί περνούν, κάνουν δοκιμαστικά -ανάμεσά τους η Paula Negri, η Judith Anderson. Kαμία δεν θεωρείται κατάλληλη. Ύστερα, κάποια στιγμή, κάποιος θυμάται την Κατίνα Παξινού, την Ελληνίδα με την έντονη παρουσία, που, εκείνη την εποχή, διαπρέπει στο Broadway. Tην εντοπίζουν, της τηλεφωνούν, στο ξενοδοχείο της, στην Νέα Υόρκη. Η αντίδρασή της, τους αιφνιδιάζει…
«Ο συνομιλητής μου, με ρώτησε από την άλλη άκρη του ακουστικού, εάν είχα παίξει στον κινηματογράφο. Απάντησα «όχι». Με ρώτησε τότε αν ήθελα να πάω στο Χόλιγουντ και απάντησα πάλι «όχι». Τέλος, με ρώτησε, αν θα ήμουν διατεθειμένη να λάβω, εν πάση περιπτώσει μέρος σε ένα φιλμ της Paramount. Kαι απάντησα πάλι «όχι».
Στις συνεντεύξεις της, στη δεκαετία του ’60, η Παξινού διηγούνταν την ιστορία, λίγο σαν παραμύθι. Θυμόταν πάντως, με σιγουριά, πως όταν έκλεισε το τηλέφωνο μετά από κείνα τα τρία κοφτά «όχι», μετάνιωσε αμέσως για την άρνησή της. Γρήγορα, όμως, την καθησύχασαν…
«Η Μonique McCall, η μάνατζέρ μου, στην οποία έσπευσα να αναφέρω καταστενοχωρημένη το γεγονός, ενθουσιάστηκε. Μου είπε ότι αν είχα σπεύσει να δεχτώ, θα είχα κάνει ένα μεγάλο σφάλμα. Η άρνησή μου, ήταν βέβαιο, θα προκαλούσε περισσότερο ενδιαφέρον, θα κέντριζε ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον των παραγωγών και οι άνθρωποι της Paramount σίγουρα θα επανέρχονταν…»
Έτσι κι έγινε. Οι άνθρωποι της Paramount -scouters, ιμπρεσάριοι, παρατρεχάμενοι- επανήλθαν με μια πρόταση: ζήτησαν από την Κατίνα Παξινού να κάνει ένα δοκιμαστικό για το ρόλο της Pilar. Εκείνη όμως δεν δεχόταν. Πίστευε πως κανένα δοκιμαστικό, δεν θα μπορούσε να καταγράψει το βάθος της ερμηνείας της ή να δώσει στους υπεύθυνους να καταλάβουν ποια ακριβώς θα ήταν η απόδοσή της.
«Στα γραφεία της Paramount o αρμόδιος διευθυντής, όταν του είπα τις σκέψεις μου, επικοινώνησε αμέσως με το Χόλιγουντ. Τα γραφεία της Νέας Υόρκης έχουν κατευθείαν γραμμή με τα στούντιο, στην Καλιφόρνια. Επικοινώνησε λοιπόν αμέσως με τον Da Silva (σ.σ. εδώ η Παξινού, αναφέρεται, μάλλον εκ παραδρομής, στον Howard Da Silva και όχι στον άνθρωπο που σκηνοθέτησε, τελικά, την ταινία, τον Sam Wood) ο οποίος θα γύριζε το φιλμ, και ο οποίος είχε από καιρό απελπιστεί ότι δεν θα έβρισκε την κατάλληλη Pilar.
Τρία ολόκληρα χρόνια το σενάριο βρισκόταν στο συρτάρι του και όλες οι απόπειρες που είχαν γίνει για να βρεθεί η κατάλληλη ηθοποιός είχαν αποτύχει. Ο διευθυντής της Paramount ανέπτυξε στο τηλέφωνο στον Da Silva τις αντιρρήσεις που είχα για τον τρόπο που ήθελαν να γυριστεί το δοκιμαστικό και ο οποίος, όπως πίστευα δεν θα επέτρεπε να σχηματίσουν σαφή ιδέα για τον τύπο στον οποίο ήθελαν να με χρησιμοποιήσουν.
Δεν θα ξεχάσω εκείνη τη στιγμή. Δεν ξέρω τι μου ήρθε. Ξέρω μόνο ότι, ενώ ο διευθυντής της Paramount τηλεφώνησε με ξαπλωμένα τα πόδια επάνω στο γραφείο του -κατά τη γνωστή συνήθεια ορισμένων Αμερικανών- ξαφνικά πετάχτηκα από τη θέση μου. Σχεδόν έπεσα επάνω του και του άρπαξα με βία το ακουστικό από το χέρι. Και μίλησα η ίδια του Da Silva. Του είπα ότι είμαι μεσογειακής καταγωγής και ότι αυτή η Ισπανίδα χωριάτα, η Pilar, είχε κάτι συγγενικό με Ελληνίδα και γι’αυτό την αισθανόμουνα κατά τέτοιο τρόπο που θα μπορούσα να την αποδώσω με καλή διαγραφή. Του είπα ακόμα ότι με τις φωτογραφίες και το τυπικό δοκιμαστικό δεν θα ήταν δυνατόν να καταλάβει πώς ακριβώς θα έπαιζα τον ρόλο.
Όμως, δεν το κρύβω, συγχρόνως έκανα το παν, για να μπορέσει ο σκηνοθέτης της ταινίας, από το τηλέφωνο, να πάρει μια ιδέα. Δηλαδή, του έλεγα, ότι το γέλιο της Pilar θα έπρεπε να είναι έτσι -και γελούσα- ή ότι η ομιλία της θα έπρεπε να είναι κατ’αυτόν τον τρόπο. Και του έλεγα μερικές φράσεις με τον τρόπο που, τελικά, μίλησα και στο φιλμ. Η συνδιάλεξη εκείνη κράτησε σχεδόν μισή ώρα. Δεν θυμάμαι, ούτε μπορώ τώρα να ξαναζωντανέψω ακριβώς και με κάθε λεπτομέρεια τη σκηνή. Μπορώ όμως να βεβαιώσω ότι όταν έβγαινα από το γραφείο του διευθυντή της Paramount, τα πόδια του δεν ήταν πια επάνω στο γραφείο, αλλά στήριζαν το σώμα του που μου έκανε μια βαθιά υπόκλιση !…»
Μετά από εκείνη την ημέρα, η Παξινού σιγουρεύτηκε πως, τελικά, είχε πάρει το ρόλο και -εν τέλει- δέχτηκε να γυρίσει μερικά μέτρα φιλμ, «συστήνοντας» τον εαυτό της και την Ισπανίδα ηρωίδα, που επρόκειτο να ερμηνεύσει. Το φιλμ ταχυδρομήθηκε στο Χόλιγουντ, όμως το οριστικό «ναι» που περίμενε, καθυστερούσε να έρθει. Εν τω μεταξύ, έφτασε αιφνιδιαστικά στην Νέα Υόρκη ο Αλέξης Μινωτής -είχε διαφύγει από την Ελλάδα, και -μέσω Μέσης Ανατολής- ταξίδεψε στην Αμερική με ειδική αποστολή: Ο τότε βασιλιάς Γεώργιος του είχε αναθέσει να μεταφέρει κάποια εμπιστευτικά έγγραφα. Το ίδιο εκείνο βράδυ, η Κατίνα πήρε το τηλεφώνημα που περίμενε: την πολυπόθητη πρόσκληση να πάει στο στούντιο και να γυρίσει την πρώτη της σκηνή, ως Pilar…
«Ξύπνησα από τις 4 το πρωί, την ημέρα της μεγάλης δοκιμασίας. Στις 6 με παρέλαβαν οι μακιγιέρ και από τις 7, έχοντας για ενίσχυση το αγαθό χαμόγελο του Gary Cooper -που από την πρώτη στιγμή μου έδειξε άπειρη συμπάθεια- έπαιξα την πρώτη σκηνή μπροστά στον φακό. Η λήψη κράτησε ως τις 4 το απόγευμα. Δηλαδή, επί 9 ολόκληρες ώρες γυρίζαμε και ξαναγυρίζαμε. Όταν τελειώσαμε -στο μεταξύ είχαν συγκεντρωθεί όλοι οι ειδικοί μέσα στο στούντιο και είχαν έρθει θεατές και παρατηρητές, όλοι οι παράγοντες της εταιρείας- έφυγα κυριολεκτικά εξουθενωμένη από τον κόπο και τη συγκίνηση. Τριγύρω μου έβλεπα γελαστά πρόσωπα και θυμάμαι ότι μια σκηνή με τον Tamiroff, όταν τελείωσε, χειροκροτήθηκε. Όμως, επίσημα, δεν ήξερα τα αποτελέσματα. Με συνόδεψε ως το ξενοδοχείο μου ένας από τους ανθρώπους της Paramount, από το ιδιαίτερο επιτελείο του σκηνοθέτη. Όταν με αποχαιρέτησε, μου φίλησε το χέρι και μου είπε: «Τηλεγραφήστε στον άντρα σας στη Νέα Υόρκη, να ετοιμάσει τα πράγματά σας για το Χόλιγουντ. Θα παίξετε την Pilar…».
Για να μην του χαλάσω το χατίρι, δέχτηκα να κάνω τη δοκιμή, αλλά με έναν εντελώς δικό μου τρόπο. Ανέβηκα στο δωμάτιό μου, ντύθηκα με μια υπερπολυτελέστατη, βελουδένια, βραδινή τουαλέτα και ξαναπαρουσιάστηκα μπροστά τους, κρατώντας μια ουρά πίσω, δυό πήχες. Στην αρχή, με πέρασαν για τρελή. Τους είχα πει πως ήξερα καλά την Pilar, κι εγώ παρουσιαζόμουν με την τελευταία λέξη της παριζιάνικης μόδας. Η έκπληξή τους έφτασε στο κατακόρυφο όταν τους είπα ότι μπορούσαν να αρχίσουν το γύρισμα της «δοκιμαστικής» τους σκηνής. Στάθηκα μπροστά στο φακό και είπα σαν να μιλούσα σ’αυτούς που θα έβλεπαν το φιλμ, στο Χόλιγουντ. «Είμαι η Κατίνα Παξινού. Ξέρω καλά πως με προορίζετε για το ρόλο της Pilar και σας τονίζω πως έχω νιώσει τόσο καλά αυτή τη γυναίκα, ώστε όχι μόνο μπορώ να παίξω το ρόλο της, αλλά να μιλήσω και να γελάσω όπως τη φαντάστηκε ο ίδιος ο συγγραφέας. Επειδή όμως έχω μια φήμη, που δεν εννοώ να τη χάσω με μια γελοία δοκιμή, σας λέω πως δεν θα γυρίσω καμία δοκιμαστική σκηνή ως Pilar, παρά μονάχα όταν συζητήσω τις απόψεις μου με τον ίδιο τον (σ.σ. σκηνοθέτη) Sam Wood . Διαφορετικά, κύριοι, λυπάμαι, αλλά δεν θα μπορέσω να σας ευχαριστήσω. Χαίρετε!» ….
Ούσα ηθοποιός του θεάτρου, η Κατίνα έπαιζε το ρόλο της ολοκληρωμένα, εξελικτικά, σε συνέχεια χρόνου -το «σπάσιμο» σε μικρά, ανεξάρτητα κινηματογραφικά πλάνα την αποδιοργάνωνε. Λέγεται πως οι άνθρωποι της Paramount, συμφώνησαν να γυρίσουν κάποιες σκηνές της, χρησιμοποιώντας τρεις διαφορετικές κάμερες, μια για τα κοντινά, μια για τα γενικά και μια για τα υπόλοιπα πλάνα της. Το αποτέλεσμα, τους αντάμειψε…
Λίγους μήνες αργότερα, η Κατίνα Παξινού θα παραλάμβανε ένα Όσκαρ β’ γυναικείου ρόλου (το μοναδικό από τα 9 για τα οποία προτάθηκε η ταινία, το πρώτο της Ελλάδας και το πρώτο που θα δινόταν σε μη Αμερικανό ηθοποιό -σημειωτέον για τον ίδιο ρόλο η Κατίνα τιμήθηκε και με Χρυσή Σφαίρα!), ντυμένη με μια κομψή, σκούρα grecian τουαλέτα του Jean Desses. Και θα δήλωνε: «Το δέχομαι, για λογαριασμό όλων των συναδέλφων μου του Εθνικού Θεάτρου, ζωντανών ή νεκρών….»
Η ένωση δύο οικογενειών βιομηχάνων
Η Κατίνα Παξινού παντρεύτηκε τον βιομήχανο Γιάννη Παξινό, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες, η μία εκ των οποίων πέθανε σε πολύ μικρή ηλικία.Οι προσπάθειές της Κατίνας Παξινού για καριέρα στον χώρο του λυρικού θεάτρου δεν θα ευοδωθούν και έτσι το 1929 εμφανίζεται για πρώτη φορά στο θέατρο πρόζας ως μέλος του θιάσου της Μαρίκας Κοτοπούλη, παίζοντας στο έργο του Ανρί Μπατάιγ «Η Γυμνή Γυναίκα». Εκεί γνωρίζει τον Αλέξη Μινωτή, τον ερωτεύεται και τον παντρεύεται, έχοντας χωρίσει με τον Παξινό, του οποίου θα κρατήσει το επίθετο για το υπόλοιπο της καλλιτεχνικής της πορείας.
Η σπουδαία καλλιτεχνική πορεία
Το 1931, προσχωρεί μαζί με τον Αλέξη Μινωτή, στον Συνεταιρικό Θίασο του Αιμίλιου Βεάκη, που παρουσιάζει σημαντικά έργα του διεθνούς ρεπερτορίου, όπως: «Πόθοι κάτω από τις λεύκες» του Ευγένιου Ο’ Νιλ, «Ο Πατέρας του Αυγούστου» του Στρίντμπεργκ, «Ο θείος Βάνιας» του Τσέχωφ.
Από το 1932 έως το 1940, εμφανίζεται στο Εθνικό Θέατρο, όπου ερμηνεύει ρόλους που την καταξιώνουν ως κορυφαία ηθοποιό της ελληνικής σκηνής. Με τη Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου θα εμφανιστεί στο Λονδίνο, τη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο, ερμηνεύοντας το ρόλο της Ηλέκτρας στο ομώνυμο έργο του Σοφοκλή, την Γερτρούδη στον «Άμλετ» του Σαίξπηρ, την Κυρία Άλβινγκ στους «Βρικόλακες» του Ίψεν. Την περίοδο του πολέμου εγκαθίσταται στις ΗΠΑ, όπου εμφανίζεται στο Μπρόντγουεϊ και ερμηνεύει σπουδαίους ρόλους στον κινηματογράφο, με τους οποίους κερδίζει τη διεθνή αναγνώριση.
Το 1950 επιστρέφει στην Ελλάδα και εμφανίζεται πάλι μαζί με τον Αλέξη Μινωτή στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, με το οποίο περιοδεύει στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Ξαναπαίζει στη Νέα Υόρκη στο «Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» του Λόρκα, έργο που επαναλαμβάνει στην Αθήνα στο Θέατρο Κοτοπούλη. Μετά το 1957, εμφανίζεται μόνιμα στη Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ερμηνεύοντας έργα του αρχαίου Θεάτρου και του σύγχρονου διεθνούς ρεπερτορίου. Ανάμεσα σ’ αυτά, η «Εκάβη», η «Μήδεια», οι «Φοίνισσες» και οι «Βάκχες» του Ευριπίδη, ο «Πατέρας» του Στρίντμπεργκ, «Η επίσκεψις της γηραιάς κυρίας» του Ντίρενματ, «Το Ταξίδι μακριάς μέρας μέσα στη νύχτα» του Ο’ Νιλ, «Η τρελή του Σαγιό» του Ζαν Ζιροντού, ο «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ.
Το 1968 η Κατίνα Παξινού και ο Αλέξης Μινωτής, συγκροτούν θίασο που εμφανίζεται στο Θέατρο «Αυλαία» της Θεσσαλονίκης, και στο Θέατρο «Διάνα» της οδού Ιπποκράτους. Στο «Σινεάκ», το κινηματοθέατρο που αργότερα θα μετονομαστεί σε «Θέατρο Παξινού», παίζει στα έργα «Η Ήρα και το παγώνι» του Σον Ο’ Κέιζι, «Οι παλαιστές» του Στρατή Καρρά, οι «Βρικόλακες» του Ίψεν, «Ματωμένος Γάμος» του Λόρκα, ενώ την περίοδο 1971 – 1972 ερμηνεύει στο Θέατρο «Πάνθεον», την τελευταία μεγάλη επιτυχία της, ως «Μάνα Κουράγιο» στο ομώνυμο έργο του Μπέρτολντ Μπρεχτ.
Στις κινηματογραφικές επιλογές της υπήρξε εκλεκτική, εξ ου και οι μόλις 11 ταινίες της. Μεταξύ άλλων, συνεργάστηκε με τον Όρσον Γουέλς («Ο κύριος Αρκάντιν», 1955), τον Λουκίνο Βισκόντι («Ο Ρόκο και τ’ αδέλφια του», 1960) και φυσικά τον Σαμ Γουντ ( «Για ποιόν χτυπά η καμπάνα»), όπου έπαιξε τη δυναμική αντάρτισσα του ισπανικού εμφυλίου που μπορούσε να προβλέπει το μέλλον. Για την ερμηνεία της τιμήθηκε το 1944 με το Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου, ενώ το 1949 τιμήθηκε με το Βραβείο Κοκτό στο Φεστιβάλ Μπιαρίτς για την ερμηνεία της στην ταινία του Ντάντλεϊ Νίκολς «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα».
Η Παξινού έπαιξε σε μια και μόνο ταινία ελληνικής παραγωγής, το 1969, στο «Νησί της Αφροδίτης» του Γιώργου Σκαλενάκη, βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Αλέξη Πάρνη. Ο Αλέκος Σακελλάριος ήθελε πολύ να παίξει η Παξινού τον ρόλο της θείας Καλλιόπης στη ταινία του « Η Θεία από το Σικάγο», αλλά αντέδρασε ο Φίνος, που πίστευε ότι η ταινία δεν θα έχει επιτυχία, επειδή έχουν μάθει να τη βλέπουν σε τραγωδίες στην Επίδαυρο και όχι σε ελαφρές κωμωδίες στο σινεμά.
Εκτός από τις αξέχαστες ερμηνείες της στο Θέατρο και τον κινηματογράφο, η Κατίνα Παξινού έκανε μεταφράσεις θεατρικών έργων του Ευγένιου Ο’ Νιλ και έγραψε τη μουσική για την παράσταση «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή, που ανέβασε το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Φώτου Πολίτη το 1933 και σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή το 1952.
Η Παξινού φλέρταρε μονίμως με την χρεωκοπία και την καταστροφή
Κατασπατάλησε την περιουσία της και τις τεράστιες απολαβές από τα θεατρικά και τα κινηματογραφικά της έργα, χωρίς ποτέ να μπορεί να καταλάβει πως γινόταν αυτό.
Μια φορά ο Μινωτής ανακάλυψε ότι η γυναίκα του είχε σηκώσει το θηριώδες ποσό των 100.000 δολαρίων από μια Ελβετική τράπεζα και τα είχε φάει. Όταν τη ρώτησε που πήγαν τα λεφτά, απάντησε με σκέρτσο «μα Αλέξη μου, έπρεπε να πληρώσω και τον λογαριασμό του φαρμακείου». Στο φαρμακείο χρωστούσε λιγότερο από 50 δολάρια, τα υπόλοιπα δεν θυμόταν τι τα έκανε. Λίγο πριν πεθάνει, ζήτησαν από τον Μινωτή να την επισκεφθούν στο νοσοκομείο τρεις νεαροί σπουδαστές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Ο Μινωτής αρχικά αρνήθηκε, αλλά αυτοί επέμεναν υπερβολικά μέχρι που ενέδωσε. Τότε έμαθε ότι η Παξινού είχε δωρίσει τον μισθό της και τον μοιράζονταν τρεις άποροι νεαροί, ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Δεν το ήξερε ούτε ο άντρας της, μόνο ο γραμματέας της σχολής.
Ο καρκίνος και ο θάνατος
Το 1969 η μεγάλη ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, Κατίνα Παξινού, πληροφορήθηκε ότι έπασχε από καρκίνο. Η ισχυρή της προσωπικότητα την έκανε να μην το βάλει κάτω στο άκουσμα του θλιβερού νέου. Εκείνη τη χρονιά, θέλοντας να «μετρήσει» τις δυνάμεις της, πήρε μέρος στην τελευταία της ταινία, «Το νησί της Αφροδίτης». Υπέφερε από τρομερούς πόνους που την ταλαιπωρούσαν. Όμως, η Παξινού ολοκλήρωσε τα γυρίσματα χωρίς να δημιουργήσει κανένα πρόβλημα στον σκηνοθέτη και τους συνεργάτες της. Δεν ανέφερε σε κανένα τίποτα για τους καθημερινούς και αδιάλειπτους πόνους….
Κατά τη χειμερινή περίοδο 1971- 1972, η Παξινού πρωταγωνιστούσε στο έργο του Μπρέχτ «Μάνα κουράγιο», σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή. Ο ρόλος της ήταν απαιτητικός. Με το που άνοιγε η αυλαία, εμφανιζόταν πάνω στη σκηνή κουβαλώντας ένα κάρο, μέσα στο οποίο ήταν κάποιοι από τους ηθοποιούς του θιάσου. Τους έσερνε, όχι με την ελάχιστη μυική δύναμη που της είχε απομείνει, αλλά με την τεράστια ψυχική αντοχή, που της έδινε η αγάπη της για το θέατρο και η άρνησή της να παραιτηθεί. Η ασθένεια την είχε καταβάλει, αλλά κανείς από τους θεατές δεν καταλάβαινε ότι υπέφερε. Πάνω στη σκηνή ήταν μια λαμπερή πρωταγωνίστρια. Στα παρασκήνια όμως ήταν μια άρρωστη ηλικιωμένη γυναίκα, που για να τα βγάλει πέρα χρειαζόταν βοήθεια και φροντίδα από δύο νοσοκόμες….
Το καλοκαίρι του 1972, είχε πια αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Είχε συνειδητοποιήσει ότι η ασθένεια σύντομα θα της στερούσε τη ζωή. Τότε επισκέφτηκε τον αγαπημένο της χώρο. Την Επίδαυρο. Κάθισε ανάμεσα στους θεατές και όχι εκεί που ανήκε, στη σκηνή. Το κοινό όμως αντιλήφθηκε την παρουσία της. Αυθόρμητα, οι θεατές σηκώθηκαν, την κοίταξαν και της χάρισαν το καλύτερο αντίο. Άρχισαν να τη χειροκροτούν ρυθμικά και ασταμάτητα. Οι τουρίστες, που δεν την αναγνώριζαν, αναρωτήθηκαν αν επρόκειτο για κάποια βασίλισσα. Και τότε, κάποιος από το κοινό τους απάντησε: «Ναι, είναι βασίλισσα. Είναι η Ατόσα (παρομοίωση με αυτοκράτειρα της Περσίας), είναι το μεγαλύτερο φαινόμενο της ιστορίας του ελληνικού θεάτρου». Είχε κερδίσει με το ταλέντο, τη δύναμη και τη λεβεντιά της ψυχής της την αναγνώριση και την αγάπη του κόσμου….
Η Κατίνα Παξινού πέθανε στις 22 Φεβρουαρίου 1973 στην Αθήνα, σε ηλικία 72 ετών λυτρωμένη από τους πόνους.
Είναι η μοναδική γυναίκα μηχανικός που υπηρετεί στο Λιμενικό Σώμα και έχει την ευθύνη της καλή λειτουργίας του πλωτού που καθημερινά δίνει μάχες με τις τουρκικές ακταιωρούς στην οριογραμμή του Αιγαίου. Το όνομά της Λειβαδίτη Κολίτσα.
Για τη νεαρή αξιωματικό ήταν από την πρώτη στιγμή η επιλογή της να υπηρετήσει σε πλωτό σκάφος του Λιμενικού, αλλά και να έρθει στην πρώτη γραμμή στα Ίμια.
Δείτε το βίντεο
Η ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΙΚΟΥ ΠΟΥ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΦΤΑΝΕΙ ΣΤΑ ΙΜΙΑ
Οι συνάδελφοί της μόνο καλά λόγια έχουν να πουν, καθώς σαν μια γροθιά κάτω από δύσκολες συνθήκες απαντούν κάθε φορά στην τουρκική προκλητικότητα που δεν λογαριάζει την γιορτή των Χριστουγέννων.
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΚΤΟΦΥΛΑΚΗ: ΠΕΡΙΠΟΛΙΑ ΣΤΑ ΙΜΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΑΣΘΕΝΩΝ
Όλα τα στελέχη της ακτοφυλακής και σήμερα έκαναν την καθιερωμένη τους περιπολία. Το 605 πλωτό του λιμενικού είναι το σκάφος που σε δύσκολες καιρικές συνθήκες θα βγάλει από την απομόνωση τους ακρίτες μας.
Η μεγαλύτερη χαρά που παίρνουν είναι όταν βλέπουν χαρούμενα τα πρόσωπα των ακριτών μας που μαζί με τα στελέχη του Λιμενικού βρίσκονται στην ευαίσθητη περιοχή της ελληνικής μεθωρίου.
Δημοσιεύω την Εικόνα της Παναγίας μας, όπως την λάβαμε από τα Ιεροσόλυμα, από γέροντα κάποιου προσκυνήματος, που έκανε συγγενής μου και περιήλθε στην αναξιότητά μου.
Είθε να χαρούμε και να μετανοήσουμε με την Θέα της Ομορφιάς των Αρετών Της.
Ο ύμνος «Ἁγνή Παρθένε Δέσποινα» είναι ένας μη λειτουργικός ύμνος, που συνέθεσε ο Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης τον 19ο αιώνα μ.Χ., κατά τη διάρκεια της θητείας του ως διευθυντής της Θεολογική Σχολής στη Ριζάρειο της Αθήνας.
Η παράδοση θέλει την Παρθένο να εμφανίζεται ενώπιον του Αγίου Νεκταρίου στο μοναστήρι της Αίγινας, και να του ζητάει να καταγράψει σε χαρτί έναν ιδιαίτερο ύμνο, όπου οι αγγελικές χορωδίες ήταν έτοιμες να το ψάλλουν. Αυτός ο Ύμνος ήταν ο «Ἁγνή Παρθένε Δέσποινα».
Καπέλο κλόουν, κατακόκκινη μύτη, πολλά παιχνίδια, αλλά και στηθοσκόπιο με ιατρική ποδιά. Συνδυάζονται;
Ναι, απαντά όποιος έχει συναντήσει τη Μελένια, την μοναδική κλόουν-γιατρό της χώρας μας, που συνδυάζει τις γνώσεις της στην ιατρική, με το παιχνίδι, προσφέροντας απλόχερα το χαμόγελο της στα παιδιά που το έχουν περισσότερο ανάγκη, σε παιδικές ψυχούλες που αντί να παίζουν ανέμελα σε πάρκα και παιδικές χαρές, δίνουν μάχη για να κρατηθούν στη ζωή…
«Παίζω με τα παιδιά και παράλληλα μπορεί να κάνουμε και κάποια κομμάτια της θεραπείας τους μαζί, με αρκετά παιγνιώδη τρόπο, μέσω δηλαδή του παιχνιδιού μπορεί να κάνουμε κινησιοθεραπεία, ένα κομμάτι της νοσηλείας τους, μπορούμε να κάνουμε διάφορα πράγματα ανάλογα με το τι χρειάζεται το κάθε παιδί στη θεραπεία του» εξηγεί η Μελένια στο iefimerida.
Η Μελένια κάνει όσα άλλοι δεν θα τολμούσαν ούτε να σκεφτούν. Έγινε μητέρα πριν μερικούς μήνες, διδάσκει σε ΙΕΚ, ενώ παράλληλα είναι φοιτήτρια, για μια ακόμη φορά.
Έχει σπουδάσει Φυσικοθεραπεία, Νοσηλευτική, έχει Μεταπτυχιακό για τα Μεταβολικά Νοσήματα στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και τώρα σπουδάζει Μαιευτική. Και όμως στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της, φροντίζει να αξιοποιεί τη γνώση και τις εμπειρίες της, αλλά κυρίως το να προσφέρει το χαμόγελο και τη ζεστασιά της σε παιδιά που βρίσκονται σε Νοσοκομεία.
Ντύθηκε με την στολή του κλόουν-doctor πριν από 19 χρόνια, και από τότε δεν την έχει βγάλει πότε, αφού πάντα ένα παιδί θα την χρειαστεί, και μια μάνα θα της ζητήσει την βοήθεια της.
«Αγαπητή Μελένια Σ’αγαπώ και σου Εύχομαι…», ξεφυλλίζει ζωγραφιές παιδιών που τις έχουν αφιερώσει.. Συγκινείται και μας συγκινεί.
Πριγκίπισσες, νεράιδες, «Μπομπ ο σφουγγαράκης», πολύτιμα δώρα απο τον Ηλία, τη Σοφία τη Δανάη κ.α.
Η ιδέα του να δίνει χαρά στα παιδιά προέκυψε μέσα από προσωπικό της βίωμα, αφού ένα παιδί από το οικογενειακό της περιβάλλον έφυγε από την ζωή… Συνειδητοποίησε τότε, ότι υπάρχει πολύ μεγάλη ανάγκη να παίζουν τα παιδιά που ταλαιπωρούνται άπο ασθένειες, ακόμη και μέσα στον θάλαμο ενός νοσοκομείου, εξηγεί στο iefimerida.
«Η μεγαλύτερη πληρωμή μου είναι το ευχαριστώ, οι αγκαλιές και τα χαμόγελα των παιδιών» λέει.
Στόμα με στόμα, γονείς σε άλλους γονείς μιλούν για την Μελένια, το πλάσμα που αφιλοκερδώς προσφέρει στα παιδιά που έχουν ανάγκη. Πολύ συχνά μάλιστα τα τελευταία χρόνια γονείς ζητούν την βοήθεια της μέσω της σελίδας της στα κοινωνικά δίκτυα.
Είναι αμέτρητες οι συγκινητικές στιγμές που έχει ζήσει με τους μικρούς ήρωες μέσα στα νοσοκομεία.
Θυμάται χαρακτηριστικά:
«Ένα παιδί που μόλις είχε βγει από το χειρουργείο… Είχε τρομερή δυσκολία να αποδεχτεί την κατάσταση του. Το κοριτσάκι είχε βγει από το χειρουργικό κρεβάτι με κομμένο πόδι. Κλαίει και πονά πολύ.. Μετά το παιχνίδι μας θυμάμαι το χαμόγελο και την χαρά της αλλά και τα πρόσωπα των γονιών της, που έβλεπα για λίγο τον άγγελο τους ανέμελο ξανά, έστω και για λίγο».
Μας εξηγεί πως:
«Με θεατρικό παιχνίδι, με παιδικά παιχνίδια που δεν είχαν χέρι η πόδι, φτιάξαμε ιστορίες με αυτά και είδαμε ότι και αυτά παίζανε πολύ ωραία, αυτό ήταν το μυστικό που έφερε το χαμόγελο ξανά, στο κοριτσάκι που μόλις είχε χάσει το πόδι του….»
Με τα περισσότερα παιδιά και τους γονείς τους, κρατά επαφή, σε καλές και κακές στιγμές.
Τα θυμάται όλα, με τα μικρά τους ονόματα, ένα προς ένα. Είναι μια εθελοντική δραστηριότητα που την γεμίζει όπως μας λέει.
«Μπορεί να πάω στο Παίδων για να δω ένα παιδί σε ένα θάλαμο, να με φωνάξουν και άλλα παιδιά, και να παίξουμε όλοι μαζί».
Η θέση του είναι εντυπωσιακή, μέσα σε μια δυσπρόσιτη σπηλιά, στην κορυφή του βουνού, ανάμεσα σε επιβλητικά βράχια.
Μια θέση που πιθανότατα φιλοξένησε παλαιοχριστιανικό ναό και ερημίτες στη βυζαντινή περίοδο.
Η Παναγιά, ονομάστηκε Κακαβιώτισσα από το βουνό Κάκαβο στο οποίο βρίσκεται το ξωκλήσι της. Πρόκειται για τη μοναδική παγκοσμίως άσκεπη εκκλησία, η οποία είναι χτισμένη μέσα σε σπηλιά.
Κάτω από το βραχώδες αυτό μπαλκόνι ασκητές ήδη από τα 1305 επέλεξαν το τόπο του Κάκαβου, για να ασκητέψουν και να δοξολογήσουν την Παναγία. Έχτισαν το ναΐσκο για να λειτουργούνται οι μοναχοί, που ασκήτευαν στις γύρω σπηλιές του βουνού.
Κάποτε οι μοναχοί πέθαναν, καινούργιοι ασκητές δεν ήρθαν και ο τελευταίος που έμεινε, αποφάσισε, να εγκαταλείψει τη Λήμνο και να πάει στο Άγιο Όρος.
Πριν φύγει για το όρος, βρήκε ένα Λημνιό από την οικογένεια Μουμτζή, από το Κοντιά, που’ χε τη μάντρα του εκεί κοντά και του εμπιστεύτηκε την εικόνα της Παναγίας, το «Ρόδον το αμάραντον».
Ο μοναχός ζήτησε από το βοσκό να ανεβάζει την εικόνα στο ναό κάθε Λαμπροτρίτη για να λειτουργείται.
Έπειτα ο ασκητής μπήκε στη θάλασσα, άνοιξε το ράσο του, το οποίο έγινε βάρκα και έφυγε για το Άγιο Όρος.
Το εκκλησάκι είναι γνωστό ήδη από το 1305, έτος που περιήλθε στην ιδιοκτησία της μονής Μεγίστης Λαύρας.
Μοναχοί τότε από τον Άγιο Ευστράτιο που ανήκαν στη μονή της Μεγίστης Λαύρας, εγκαταστάθηκαν στη σπηλιά, για να προστατευθούν από τις επιδρομές των Τούρκων.
Η σπηλιά βρίσκεται σε ιδανική θέση για ερημίτες.
Ακόμα και σήμερα, σε μια διπλανή μικρή σπηλιά συναντάμε ίχνη ανθρώπων, που πηγαίνουν στη σπηλιά, για να απομονωθούν και να προσευχηθούν. Υπάρχουν κονσέρβες, πνευματικά χριστιανικά βιβλία και στρωσίδια.
Κι όμως η Λήμνος είναι ένας τόπος μαγικός ένα μικρό νησί του βορείου Αιγαίου όπου συναντώνται τρεις ήπειροι: Η Ευρώπη, η Ασία, η Αφρική. Το γεγονός ότι στο νησί βρίσκεται η μοναδική -κατά ορισμένους- έρημος της Ευρώπης, το αποδεικνύει….
Βόρεια της Λήμνου, στην περιοχή Γομάτι, στις πλαγιές του χωριού Κατάλακκο, το θέαμα είναι πέρα για πέρα αναπάντεχο: Μια μικρή… έρημος.
Οι Παχιές Αμμουδιές είναι αμμοθίνες, λόφοι δηλαδή από λεπτή άμμο και λίγα σκόρπια φρύγανα που μεταφέρουν τη γοητεία της ερήμου, στο βόρειο Αιγαίο.
Ενα τοπίο πέρα για πέρα εντυπωσιακό και συνάμα μοναδικό για την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη.
Ενα τοπίο καθαρά αφρικανικό, μια μικρογραφία της Σαχάρα της οποίας της δημιουργία οι επιστήμονες αδυνατούν ακόμη να ερμηνεύσουν.
Η ελάχιστη βλάστηση που συνθέτει τη χλωρίδα των Αμμοθινών, είναι κυρίως τα πανέμορφα λευκά κρινάκια της Λήμνου (pancratium maritimum), ενώ περιμετρικά των ολόχρυσων αμμοθινών, υπάρχουν αμμόφιλη βλάστηση (Ammophila arenaria), λυγαριές (Vitex agnus castus), αγριοαχλαδιές (Pyrus spinosa), αστυφίδες (Sarcopoterium spinosum), θυμάρι (Thymus vulgaris), πικροδάφνες (Nerium oleander) και αγριελιές (Olea europea var. Oleaster).
Αξίζει να σημειωθεί, πάντως, ότι το τοπίο είναι τόσο ιδιαίτερο που συχνά αποτελεί τόπο γυρισμάτων για πολλά διαφημιστικά σποτ, ενώ εκεί έχουν γυριστεί και οι σκηνές στην… έρημο για την ταινία «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι» με την Ρένα Βλαχοπούλου!
