Στιγμές ξεγνοιασιάς στη θάλασσα για την Δήμητρα Παπαδοπούλου. Η γνωστή ηθοποιός φόρεσε το μαγιό της και πόζαρε χωρίς ίχνος μακιγιάζ.
Η Δήμητρα Παπαδοπούλου απολαμβάνει τις καλοκαιρινές της διακοπές και μοιράζεται στιγμιότυπα με τους διαδικτυακούς της φίλους. Πριν από κάποιες ώρες, η ηθοποιός δημοσίευσε φωτογραφίες της από το μπάνιο της στα γαλανά νερά. Χωρίς να αποκαλύψει την τοποθεσία της, η Δήμητρα Παπαδοπούλου έκανε βουτιά στη θάλασσα και πόζαρε στον φωτογραφικό φακό εντελώς φυσική.
Η Ελίνα Τζένγκο πρόσφερε σε όλους μας κάτι παραπάνω από ένα χρυσό μετάλλιο. Αυτό είναι δικό της, και των γονιών της. Σε εμάς πρόσφερε τη χαρά να βλέπουμε μια κόρη μεταναστών να είναι πιο Ελληνίδα από πολλούς άλλους
«Είμαι η Ελίνα Τζένγκο, κόρη Αλβανού οικοδόμου και Αλβανίδας καθαρίστριας. Γεννήθηκα στην Ελλάδα, αγαπώ τη χώρα αυτή, αλλά είμαι και από την Αλβανία. Και κρατώ σήμερα με περηφάνια την ελληνική σημαία».
Αυτή είναι επιγραμματικά η ζωή της 19χρονης Ελίνας που μας χάρισε ένα χρυσό, ευρωπαϊκό μετάλλιο στο ακόντιο, αλλά μας πρόσφερε πολλά περισσότερα.
Μια αθλήτρια που μπήκε στον κύκλο εκείνων που άθελά τους ή και ηθελημένα, έδωσαν μια γερή γροθιά στον ρατσισμό, την ξενοφοβία, τον καλά κρυμμένο φασισμό μέσα στην ελληνική κοινωνία.
Ευτυχώς από μια μειοψηφία που δεν μπορεί να διαμορφώνει την κοινή γνώμη, αλλά που μπορεί να πληγώνει αυτή τη χώρα.
Την Ελλάδα των προσφύγων παππούδων μας και των μεταναστών πατεράδων μας.
Τι όμορφες ιστορίες φτιάχνει ο αθλητισμός; Μόνο αυτός μπορεί να ξεπεράσει τα στερεότυπα, τα μίση και τα πάθη, να ενώσει τους λαούς, να σβήσει από το χάρτη τα ακροδεξιά σκουπίδια που λερώνουν τη ζωή μας, που δυστυχώς κάποτε τα βάλαμε και στη Βουλή.
«Είμαι ο Θανάσης και γεννήθηκα στο Αρεταίειο. Το λέω για να μη νομίζει κανείς ότι από κάπου μας έφεραν ή ότι ήρθαμε από το φεγγάρι. Εδώ γεννήθηκα, εδώ πήγα νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο. Δεν είχα πλούσιους γονείς. Αν κάτι άλλαξε στη ζωή μου, αυτό έγινε με τη σκληρή δουλειά. Βρήκα κάτι που αγάπησα και το ακολουθώ σαν θρησκεία, μέχρι να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Όλοι ξεκινάμε από την ίδια αφετηρία».
Τα είπε όλα ο Θανάσης Αντετοκούνμπο, παιδί μεταναστών από τη Νιγηρία που γεννήθηκε και μεγάλωσε εδώ. Που πανηγυρίζει σα μικρό παιδί με την ελληνική σημαία, που χτυπά με δύναμη το εθνόσημο στην καρδιά, και δακρύζει με τον εθνικό ύμνο, κι αυτός κι ο Γιάννης και τα αδέρφια τους.
Πόσο όμορφες ιστορίες βγαίνουν και μας κάνουν να αισιοδοξούμε.
Ο προπονητής της Ελίνας Τζένγκο, Γιώργος Μποτσκαριώβ, με ρώσο πατέρα και Πόντια μητέρα, με μια συγκλονιστική οικογενειακή ιστορία, σαν κι αυτές που γεννά μόνο η ζωή.
Αυτή που δεν υπολογίζει έθνη, αίμα, σύνορα. Αλλά που βλέπει ανθρώπους οι οποίοι έχουν άλλη καταγωγή και αλλού ζουν. Ανθρωποι που αγωνίζονται καθημερινά δύο και τρεις φορές περισσότερο για να αποδείξουν ότι αξίζουν στο στίβο της ζωής. Μακριά από τους ρατσιστές που λένε με στόμφο «Ελληνας γεννιέσαι, δε γίνεσαι».
Μακριά από τους Μακεδονομάχους της φακής που λένε υποτιμητικά «Αλμπάνι», ή «Πάκι», παιδιά σαν την Τζένγκο, που δεν φέρνουν μετάλλια, αλλά που ζουν ανάμεσά μας.
Είναι η αλβανίδα καθαρίστρια του σπιτιού σου, αλλά και αυτή που προσέχει τη μάνα μου, σα δική της μάνα. Είναι ο οικοδόμος, ο υδραυλικός, ο περιπτεράς, ο κάθε βιοπαλαιστής που γεννήθηκε εδώ από ξένους γονείς, αλλά που καθημερινά γίνεται θύμα ρατσιστών.
«Δε θα γίνεις Ελληνα ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ», φωνάζουν κάποιοι ακόμη και σήμετσ. Οι ίδιοι που λένε not my national team», για την Εθνική μπάσκετ των Αντετοκούνμπο και του Ντόρσεϊ. Γιατί είναι μαύροι, και δεν είναι… Ελληνες, στο δικό τους το μυαλό.
Αλλά έρχεται μια Ελίνα, ένας Γιάννης, παλιότερα ένας Πύρρος, μια Μιρέλα, ένας Κάχι για να σηκώσουν ψηλά την ελληνική σημαία.
Την ίδια σημαία που κάποιοι «Ελληνάρες» είχαν αρνηθεί από τον Οδυσσέα Τσενάϊ, τον καλύτερο μαθητή του σχολείου, στη Μηχανίωνα, εκεί κοντά στη Νέα Καλλικράτεια όπου μεγάλωσε η Ελίνα Τζένγκο.
«Ελληνα, η σημαία σού ανήκει», έγραφαν το 2000 στα προεόρτια μιας στροφής της κοινωνίας σε φασιστικά, ρατσιστικά, ακροδεξιά κόμματα.
Όμως, είπαμε. Η ζωή πλέκει όμορφες ιστορίες, μακριά από μίση και πάθη. Ιστορίες που κάνουν και το κράτος να αλλάζει, αν μπορεί.
Γιατί δεν μπορεί να είσαι Γιάννης, Θανάσης ή Ελίνα και να φέρνεις διακρίσεις προκειμένου να πάρεις την υπηκοότητα.
Παιδιά που γεννιούνται εδώ, πηγαίνουν στο σχολείο, ριγούν στον ελληνικό εθνικό ύμνο, δεν έχουν γνωρίσει άλλη χώρα, αλλά είναι και περήφανοι για την καταγωγή τους, θα έπρεπε να έχουν διαφορετική αντιμετώπιση. Δεν μπορεί να ταλαιπωρούνται για χρόνια και να νιώθουν ξένοι στη χώρα που γεννήθηκαν και σπούδασαν, επειδή δεν είναι υπεραθλητές.
Τι κάνουμε με όλα εκείνα τα παιδιά μεταναστών που δεν μπορούν να πάρουν χαρτιά νομιμότητας; Αλλά και όλους εκείνους τους γονείς που ακόμη και σήμερα αντιμετωπίζονται με επιφύλαξη, εργάζονται χωρίς ασφάλιση, είναι οι φτωχοδιάβολοι των χωραφιών, των ξενοδοχείων και τόσων άλλων… υποτιμητικών για τους Ελληνες εργασιών. Και που τους κοιτάνε με μισό μάτι μουρμουρώντας: «Εγώ δεν είμαι ρατσιστής, αλλά ξένοι είναι, σίγουρα θα είναι κλέφτες, βιαστές. Δεν είναι ράτσα σαν και τη δική μας…».
Σίγουρα τα έχετε ακούσει όλα αυτά. Αλλά, η ζωή είναι αλλιώς και πρέπει να γίνει καλύτερη.
Γιατί σημασία έχει ο άνθρωπος κι όχι η ράτσα, αυτά είναι για τους ρατσιστές, για τους νοσταλγούς σκοτεινών εποχών.
Και για εκείνους που σήμερα θέλουν να μπουν στη Βουλή παίζοντας με το φόβο και πλασάροντας τη θεωρία περί «αντικατάστασης του πληθυσμού».
Κι ευτυχώς που έρχονται μερικά καθαρά πρόσωπα, κυρίως από το χώρο του αθλητισμού, να μας υπενθυμίσουν την υπέρτατη αξία της αγάπης για το συνάνθρωπο χωρίς διαχωρισμούς.
Γιατί η δύναμη μιας χώρας είναι στις διαφορές, όχι στις ομοιότητες.
Περήφανος, λοιπόν, εγώ το ελληνόπουλο, από Ελληνες γονείς, μετανάστες κάποτε κι αυτοί σε άλλη χώρα, που ένα παιδί με καταγωγή από την Αλβανία, τη Νιγηρία ή αλλού, σηκώνει την ελληνική σημαία.
Κι όχι ως ένα κομμάτι πανί ή μια σημαία ευκαιρίας.
Αλλά ως συναίσθημα που δεν μπορούν και δεν θα μπορέσουν να το νιώσουν ποτέ όλοι οι φασίστες μαζί.
Στο Μαράθι Χανίων, έναν από τους αγαπημένους του προορισμούς στην ιδιαίτερη πατρίδα του, βρέθηκε από το μεσημέρι του Σαββάτου ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, λίγες ώρες μετά τις δηλώσεις του για την έξοδο της Ελλάδας από το καθεστώς ενισχυμένης εποπτείας.
Ο πρωθυπουργός εμφανίσθηκε με βερμούδα, t-shirt και καπελάκι τζόκει και έδειχνε ευδιάθετος για τις τελευταίες στιγμές «απόδρασης» από την πολιτική επικαιρότητα, καθώς από τη Δευτέρα 22/8 αρχίζει μία «καυτή» περίοδος, με συνεδρίαση της Βουλής για τις υποκλοπές (η ακριβής ημερομηνία αναμένεται να ορισθεί αύριο από τη Διάσκεψη των Προέδρων) και την προετοιμασία των κυβερνητικών ανακοινώσεων της ΔΕΘ.
Τα δύο πακέτα στήριξης που ετοιμάζει η κυβέρνηση ενόψει ΔΕΘ
Στις 11:00 θα γίνει η τελετή υποδοχής του πρωθυπουργού στο μέγαρο Amiri Diwan.
Στις 11:15 θα πραγματοποιηθούν συνομιλίες μεταξύ των αντιπροσωπειών. Θα ακολουθήσει κατ’ ιδίαν συνάντηση του πρωθυπουργού με τον εμίρη του Κατάρ, Σεΐχη Tamim bin Hamad Al Thani.
Στις 12:30 ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα παρακαθήσει σε επίσημο γεύμα που παρατίθεται προς τιμήν του, στο Εθνικό Μουσείο Κατάρ.
Πηγή: zarpanews.gr
Η Σία Βοσκανίδου έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό μέσα από την συμμετοχή της στο Bachelor, μπορεί να έφτασε μέχρι το τέλος ωστόσο δεν κατάφερε να “κλέψει’ την καρδιά του Παναγιώτη Βασιλάκου.
Πλέον η ίδια είναι ιδιαίτερα ενεργή μέσα από τους προσωπικούς της λογαριασμούς στα social media καθώς απολαμβάνει να μοιράζεται με τους διαδικτυακούς της φίλους διάφορες προσωπικές στιγμές από την καθημερινότητά της. Να τονίσουμε πως η Σία Βοσκανίδου μετά το τέλος του ριάλιτι ξεκίνησε να ασχολείται περισσότερο με το τραγούδι μιας και πλέον έχει βγάλει δικά της τραγούδια.
Αυτή τη φορά, η ίδια κατάφερε να “ανάψει” τα αίματα φορώντας το μαγιό της, το καπέλο και τα ψηλά τακούνια. Φυσικά δεν άργησε και η άλλη ανάρτηση στην οποία πόζαρε ακομπλεξάριστη χωρίς σoυτιέν ξαπλωμένη στο κρεβάτι.
Ο Τέλης Ζώτος έκανε μια εξομολόγηση ζωής στην Espresso και στον Νίκο Νικόλιζα και μίλησε για το τι άνθρωπος και καλλιτέχνης ήταν ο Τόλης Βοσκόπουλος.
Κάποτε είχατε πει για τον Βοσκόπουλο πως «όταν σπάσει αυτό το καλούπι, δεν πρόκειται να βγει κάτι αντίστοιχο». Παίξατε σε ταινίες μαζί του. Ήταν όντως σταρ;
Έπαιξα σε δύο ταινίες μαζί του και κάναμε και παρέα. Το πιο υπέροχο παιδί με τα περισσότερα ταλέντα από κάθε άλλον Έλληνα καλλιτέχνη! Ήταν ηθοποιός, ήταν τραγουδιστής, ήταν συνθέτης. Κι όλα τα έκανε τέλεια. Ο Τόλης δεν ήταν απλώς σταρ, ήταν ένα αστέρι που δεν πρόκειται να ξαναβγεί κάτι αντίστοιχο. Σκεφτείτε ότι για μισό αιώνα κυριάρχησε σε όλα όσα καταπιανόταν. Ήταν τόσο υπέροχο άτομο, που ήταν εύκολα εκμεταλλεύσιμος. Η καρδιά του ήταν μικρού παιδιού! Παρόλο που είχε γίνει ζωντανός θρύλος εδώ και πολλά χρόνια, ποτέ δεν είχε ψηλά τη μύτη. Παρέμεινε ταπεινός μέχρι το θάνατό του!
Όταν έφυγε από τη ζωή πώς νιώσατε;
Έκλαψα γοερά, όπως δεν έχω κάνει για άλλους καλλιτέχνες. Κι έκλαψα όχι γιατί χάσαμε έναν μοναδικό καλλιτέχνη αλλά έναν υπέροχο άνθρωπο.
Μπορεί αυτό το καλοκαίρι να είναι γεμάτο συναυλίες για την Δέσποινα Βανδή, ωστόσο η αγαπημένη τραγουδίστρια κατάφερε να ξεκλέψει λίγο χρόνο και να απολαύσει ξέγνοιαστες στιγμές στην Πάρο μαζί με τον σύντροφό της, Βασίλη Μπισμπίκη.
Η Δέσποινα Βανδή επέλεξε τις Κυκλάδες και το αγαπημένο της νησί για να χαλαρώσει και να ηρεμήσει μαζί με καλή παρέα, ζώντας παράλληλα τον έρωτά της μαζί με τον καταξιωμένο ηθοποιό.
Η δημοφιλής τραγουδίστρια, μάλιστα, θέλησε να μοιραστεί στιγμιότυπα από τις διακοπές της όπου ποζάρει με ένα λευκό μπικίνι, το οποίο αναδεικνύει την άψογη σιλουέτα της!
Δείτε της φωτογραφίες:
Η εξομολόγηση της κόρης Αλβανών μεταναστών στην Ελλάδα Ελίνας Τζένγκο που σήκωσε χθες την Ελληνική σημαία κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στον ακοντισμό στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου
Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, κάθε καλοκαίρι ανυπομονώ να έρθουν τα Χριστούγεννα και τα Χριστούγεννα ανυπομονώ να έρθει το καλοκαίρι.
Δεν έχω σκεφτεί γιατί…
Ίσως γιατί το καλοκαίρι έχει πολλή ζέστη. Ίσως πάλι, γιατί το καλοκαίρι μού θυμίζει διακοπές.
Διακοπές… Σχεδόν άγνωστη λέξη, για μένα. Μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον…
Από παιδί, το μόνο που ήξερα ήταν σχολείο, διάβασμα, προπόνηση, σπίτι. Αυτή ήταν η καθημερινότητά μου.
Το 2020, όμως, ήταν μια διαφορετική χρονιά. Περίεργη θα έλεγα.
Η αναβολή των μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων λόγω της πανδημίας, οδήγησαν στην ολοκλήρωση, σχετικά νωρίς, των αγωνιστικών υποχρεώσεων μου, και για πρώτη φορά είχα τον χρόνο να είμαι χαλαρή και να κάνω διακοπές.
Παρ’ όλα αυτά, η αναβολή των διοργανώσεων, ήταν μία δύσκολη και ψυχοφθόρα κατάσταση. Όχι μόνο για μένα, αλλά, πιστεύω για όλους τους αθλητές.
Ευτυχώς, στον στίβο υπήρξαν κάποιοι αγώνες που βοήθησαν ώστε να μη χάσουμε την επαφή με τον χώρο μας.
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κ20 που πραγματοποιήθηκε την 1η Αυγούστου στα Ιωάννινα, ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για όλους μας να διαπιστώσουμε την αγωνιστική μας κατάσταση.
Να δούμε τις επιδόσεις μας και να προσδιορίσουμε, ανάλογα μ’ αυτές, τους μελλοντικούς στόχους.
Η δική μου επίδοση ήταν πολύ καλή. Η βολή στα 63.96μ. μού έδωσε την πρώτη θέση και το παγκόσμιο ρεκόρ στη κατηγορία των Νεανίδων!
Μόνο που αυτό, δυστυχώς δεν αναγνωρίστηκε από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Στίβου.
Ο λόγος; Η χρονική στιγμή που έγινε ο έλεγχος ντόπινγκ.
Σύμφωνα με τους κανονισμούς, ο έλεγχος διενεργείται μετά την ολοκλήρωση ενός αγωνίσματος. Αν δεν γίνει αμέσως (τις περισσότερες φορές γίνεται) υπάρχει περιθώριο ώστε ο αθλητής να τον κάνει εντός είκοσι τεσσάρων ωρών, υπό τη προϋπόθεση όμως, ότι σ’ αυτό το διάστημα θα επιβλέπεται από ελεγκτή.
Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στα Γιάννενα, δεν υπήρχε ελεγκτής από το ΕΣΚΑΝ (Εθνικό Συμβούλιο Καταπολέμησης Ντόπινγκ) για να γίνει αμέσως ο έλεγχος. Ούτε κάποιος από τους εκπροσώπους του που θα με επέβλεπε όταν πήγα για έλεγχο την επόμενη μέρα στην Πάτρα, γιατί στα Γιάννενα δεν βρέθηκαν δειγματολήπτες!
Δεν ξέρω ποιος είχε συνεννοηθεί με ποιον. Ούτε ποιος φταίει και ποιος δεν φταίει. Η ουσία είναι πως η Παγκόσμια Ομοσπονδία δεν δέχθηκε τον έλεγχο και δεν αναγνώρισε το ρεκόρ!
Κι αυτό δεν ήταν εύκολο να το διαχειριστώ!
Να ‘ξεραν όλοι τους, πόσο έχω δουλέψει…
Όταν πληροφορήθηκα το γεγονός, είπα στον εαυτό μου, πάλι καλά που δεν «έπιασα» το όριο για την συμμετοχή μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Αν έχανα κι αυτό, θα στεναχωριόμουν ακόμα περισσότερο.
Τα παγκόσμια ρεκόρ δεν συμβαίνουν από τη μία στιγμή στην άλλη.
Ούτε είναι εύκολο να επιτευχθούν. Θέλει δουλειά. Πολλή δουλειά!
Πίσω από αυτές τις επιδόσεις κρύβεται ιδρώτας και κόπος! Προπονήσεις μηνών. Στη ζέστη, το κρύο, με ήλιο, με βροχή.
Μόνο εμείς κι όσοι ζουν από κοντά την καθημερινότητά μας γνωρίζουμε την προσπάθεια που γίνεται και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες προπονούμαστε στη Νέα Καλλικράτεια.
Οι προπονήσεις γίνονται σ’ ένα μέρος όπου, στην αριστερή πλευρά του βρίσκεται κτίριο και στη δεξιά γκρεμός! Αν τύχει δηλαδή και ξεφύγει κάποια βολή, θα «ψάχνουμε» το ακόντιο.
Γι’ αυτόν το λόγο, υποχρεούμαστε να κάνουμε τις ρίψεις στα χορτάρια και στο τσιμέντο, με αποτέλεσμα τα ακόντια να «αχρηστεύονται»!
Η μετακόμιση στη Θεσσαλονίκη θα μπορούσε να είναι μία λύση. Ποτέ, όμως, δεν την σκέφτηκα. Η Νέα Καλλικράτεια είναι το σπίτι μου. Εδώ είναι ο σύλλογος στον οποίο ξεκίνησα την πορεία μου ως αθλήτρια (Α.Σ. Κένταυρος). Εδώ μεγαλώσαμε. Εδώ ζούμε, εδώ παλεύουμε!
Στην αρχή τα πράγματα δεν ήταν εύκολα.
Κυρίως για τους γονείς μου που έφυγαν από την Αλβανία τη δεκαετία του ’90, στα χρόνια της μεγάλης κρίσης στη χώρα, αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον.
Πρώτος έφυγε ο πατέρας μου όταν η μητέρα μου ήταν έγκυος στη μεγάλη μου αδερφή. Έφτασε πεζός από την Αλβανία στη Χαλκιδική, κι όταν βρήκε δουλειά ως οικοδόμος, ακολούθησε η μητέρα μου.
Η προσαρμογή τους στην Ελλάδα δεν ήταν εύκολη. Είχαν εγκαταλείψει τις δουλειές τους (ο πατέρας μου ήταν αστυνομικός και η μητέρα μου δασκάλα) δεν γνώριζαν κανέναν, δεν μιλούσαν την γλώσσα, κι όταν γεννήθηκε η αδερφή μου, έμεναν σ’ ένα δωμάτιο στο οποίο υπήρχαν μόνο τα απαραίτητα.
Ένα στρώμα, ένα τραπέζι, μερικά σερβίτσια… Ποτέ δεν γκρίνιαξαν…
Σταδιακά κατάφεραν να βρουν τους ρυθμούς τους και σύντομα απέκτησαν μια ήρεμη ζωή. Μέχρι που «ξέσπασε» η οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Τότε τα πράγματα άρχισαν να γίνονται πολύ πιο δύσκολα.
Στο μεταξύ είχαμε γεννηθεί η μεσαία αδερφή μου κι εγώ, και οι ανάγκες της οικογένειάς μας είχαν γίνει μεγαλύτερες.
Τότε, η μητέρα μου αποφάσισε να δουλέψει για να βοηθήσει τον πατέρα μου ώστε να μη μας λείψει τίποτα. Άρχισε να καθαρίζει σπίτια. Ακόμα καθαρίζει…
Μπορεί, ως παιδιά, να μην είχαμε πολλά υλικά αγαθά, είχαμε, όμως, τα βασικά: Αγάπη, χαρά, στοργή, κατανόηση.
Νιώθουμε ευγνωμοσύνη προς τους γονείς μας για όλα όσα μας έχουν προσφέρει αλλά και τη διαπαιδαγώγησή μας. Αυτή ήταν που διαμόρφωσε τον χαρακτήρα μας.
Μας έμαθαν να εκτιμούμε ό,τι έχουμε. Να μη ζητάμε πολλά. Να δουλεύουμε σκληρά για να αποκτήσουμε αυτά που επιθυμούμε. Να αντιμετωπίζουμε κάθε δυσκολία!
Ευτυχώς δεν βρεθήκαμε στη δύσκολη θέση να αντιμετωπίσουμε ανθρώπους που θα σχολίαζαν, σ’ εμάς τουλάχιστον, τη καταγωγή των γονιών μας. Δεν ξέρω αν υπήρχαν άνθρωποι που το ‘καναν πίσω από την πλάτη μας, αλλά, μπροστά μας, δεν είχε ειπωθεί τίποτα.
Εγώ μικρότερη ήμουν και λίγο «νταής». Πρόσχαρη, κοινωνική και χαμογελαστή μεν, αλλά, «νταής»! Δεν άφηνα πολλά περιθώρια για σχόλια.
Το μόνο πρόβλημα που είχαμε, το οποίο επηρέασε αρκετά τη ζωή μας, ήταν το θέμα της υπηκοότητας. Ενώ και τα τρία κορίτσια έχουμε γεννηθεί στην Ελλάδα, ταλαιπωρηθήκαμε, κυρίως ψυχολογικά, μέχρι να πάρουμε τα χαρτιά μας. Εγώ τα πήρα μόλις πριν δύο χρόνια.
Η μεσαία αδερφή μου, ακόμα περιμένει.
Η μεγάλη δε, η οποία ήταν αθλήτρια στην σφαιροβολία, «πάλευε» χρόνια! Τόσο, που λόγω της κατάστασης, στο τέλος παράτησε τον αθλητισμό! Δεν άντεχε άλλο. Είχε επηρεαστεί πολύ από το γεγονός που δεν μπορούσε να αγωνιστεί σε καμία διοργάνωση εκτός από αυτές που διεξάγονταν στην Ελλάδα.
Το 2018, έφτασα κι εγώ στα όρια μου!
Δυο χρόνια πριν είχα κάνει πανελλήνιο ρεκόρ, όμως, στη συνέχεια έμεινα «κολλημένη» στην ίδια κατάσταση. Δεν μπορούσα να αγωνιστώ σε καμία διοργάνωση εκτός Ελλάδας γιατί δεν είχα την υπηκοότητα.
Κάθε μέρα έκλαιγα και στεναχωριόμουν. Ξεσπούσα στους γονείς μου και εκείνοι με άκουγαν υπομονετικά. Ήταν δύσκολο γι’ αυτούς να το αντιμετωπίσουν.
Σήμερα που το σκέφτομαι, μετανιώνω που τους δυσκόλεψα τόσο τη ζωή. Τους ευχαριστώ πολύ για την υπομονή και την στήριξή τους εκείνη την περίοδο.
Τότε, δεν υπήρχε χειρότερο συναίσθημα από αυτό που ένιωθα. Να γεννιέσαι στην Ελλάδα, να μεγαλώνεις σ’ αυτήν και να αισθάνεσαι ξένος.
Ναι, οι γονείς μου είναι από την Αλβανία. Δεν θα το αρνηθώ, ούτε θα νιώσω ντροπή να το πω. Ούτε θα κρύψω ότι νιώθω και Αλβανίδα. Γεννήθηκα, όμως, στην Ελλάδα. Και την Ελλάδα την αγαπώ!
Μετά από πάρα πολλές προσπάθειες, στις 22 Ιουνίου 2018 πήρα τελικά την ελληνική υπηκοότητα.
Το πρωί εκείνης της ημέρας κράτησα την ταυτότητα στα χέρια μου και το απόγευμα έφυγα για την Κατερίνη που θα διεξαγόνταν το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. «Πετούσα» από τη χαρά μου! Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη από την εξέλιξη, που την επόμενη μέρα, σημείωσα νέο πανελλήνιο ρεκόρ!
Ένιωσα ότι είχαν ανοίξει όλοι οι δρόμοι!
Έναν μήνα μετά αργότερα, ακολούθησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18, στο Γκιορ, στην Ουγγαρία. Αν πετύχαινα να πάρω μία θέση στις επτά πρώτες αθλήτριες του αγωνίσματος, θα εξασφάλιζα το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων που θα διεξάγονταν τον Οκτώβριο του ίδιου έτους στο Μπουένος Άιρες.
Η πρόκρισή μου ήταν ένας από τους στόχους της χρονιάς και ήθελα να τον πετύχω.
Την ημέρα του τελικού στο Ευρωπαϊκό, έτυχε να είμαι μόνη μου στο στάδιο. Ο προπονητής μου, Γιώργος Μποτσκαρίωβ, δεν μπορούσε να είναι εκεί.
Έπρεπε να βρίσκεται κοντά σε έναν άλλο αθλητή.
Πριν από κάθε αγώνα, συνηθίζω να τον «ψάχνω» με το βλέμμα μου. Αναζητώ μέσα από την ματιά του τη τόνωση της ψυχολογίας μου, τις οδηγίες πριν ξεκινήσω την προσπάθειά μου, την γνώμη του για τη βολή που έκανα…
Εκείνη την ημέρα, έπρεπε να λειτουργήσω μόνη μου.
Έκανα τις βολές μου όπως είχαμε πει στις προπονήσεις, κι όταν ολοκλήρωσα τις ρίψεις, πήγα σ’ ένα σημείο να παρακολουθήσω τις προσπάθειες των άλλων αθλητριών.
Στην τελευταία βολή μου, ήμουν στην έβδομη θέση. Μέχρι που κάποια κοπέλα, πέτυχε μία επίδοση με παραπάνω μέτρα. Μέσα στην ένταση της στιγμής και το άγχος, δεν κατάλαβα πως η αθλήτρια ήταν ήδη μέσα στις επτά πρώτες και με εκείνη τη ρίψη είχε βελτιώσει απλά τη θέση της.
Πίστευα πως είχε βγει έβδομη, κι εγώ ήμουν όγδοη. «Αυτό ήταν!», είπα κι απομακρύνθηκα σε μια γωνία του σταδίου. Ξέσπασα σε κλάματα…
Ξαφνικά ένιωσα ένα χτύπημα στην πλάτη κι άκουσα μια γυναικεία φωνή: «Ελίνα, συγχαρητήρια», μου είπε. «Δεν πειράζει που βγήκες έβδομη. Σημασία έχει ότι θα πας στους Ολυμπιακούς Αγώνες». Γυρνώντας είδα μια Ελληνίδα δημοσιογράφο. «Τι λες;», τη ρώτησα με απορία, «αφού βγήκα όγδοη».
«Όχι, βγήκες έβδομη», απάντησε και στη συνέχεια μου έδειξε το χαρτί με την τελική κατάταξη. Πόσο ανακουφισμένη ένιωσα εκείνη την στιγμή…
Ξέρετε, τον στίβο τον αγαπάω πολύ! Πάρα πολύ. Κι από μικρή είχα ως στόχο να πετύχω. Να φτάσω ψηλά!
Πριν καταλήξω στο ακόντιο, είχα περάσει απ’ όλα τα αγωνίσματα. Έκανα σύνθετο, εμπόδια, τρέξιμο.
Όταν ο προπονητής μου, ο οποίος με ξέρει από παιδί, διαπίστωσε μέσα από το σύνθετο ότι στις ρίψεις είχα γρήγορο χέρι, εκρηκτικότητα και ήμουν πολύ δυνατή, αποφάσισε να με βάλει στον ακοντισμό.
Πίστευε και πιστεύει πολύ σε μένα! Πηγαίναμε βήμα-βήμα. Όταν έφτασα τόσο κοντά στην πρόκριση για το Μπουένος Άιρες, δεν ήθελα να χάσω την ευκαιρία! Ήθελα να ζήσω την εμπειρία.
Μόλις εξασφάλισα τη συμμετοχή μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων, έθεσα τον επόμενο στόχο: Μια καλή επίδοση κι ένα μετάλλιο! Οι συνθήκες με βοήθησαν να τα καταφέρω και να ανέβω στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου.
Από εκείνο το σημείο και μετά άρχισα να τραβάω την προσοχή του κόσμου. Το μυαλό μου, όμως, παρέμεινε στη θέση του. Δεν πήρα «αέρα».
Συνέχιζα και συνεχίζω την πορεία μου με σταθερά βήματα. Πιστεύω πως όλα θα γίνουν στην ώρα τους κι όπως πρέπει. Χωρίς βιασύνη.
Κάποιες φορές, η βιασύνη και η υπερβολική θέληση να πετύχεις, δημιουργεί πίεση και οδηγεί στα αντίθετα, από τα επιθυμητά, αποτελέσματα.
Οπότε, πάω χαλαρά και χωρίς άγχος. Βλέπω κάθε διοργάνωση ξεχωριστά και δουλεύω με τον προπονητή μου, έχοντας ως απώτερο στόχο την πρόκρισή μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Τόκιο.
Μετά την τελευταία μου επίδοση, βρίσκομαι τέσσερα εκατοστά μακριά από όριο.
Σκεφτόμαστε θετικά.
Πάντα σκέφτομαι θετικά. Είναι ένα από τα στοιχεία του χαρακτήρα μου.
Όπως και το γεγονός ότι έχω πίστη στον εαυτό μου.
Είναι πολύ σημαντικό για έναν αθλητή που θέλει να φτάσει ψηλά, να πιστεύει στον εαυτό του. Να ξεπερνάει όλα τα εμπόδια και τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν στον δρόμο του και να συνεχίζει τη πορεία του. Εγώ προσπαθώ να τα προσπερνάω με χαμόγελο και αισιοδοξία.
Η διαδρομή ενός αθλητή που κάνει πρωταθλητισμό είναι δύσκολη. Και σ’ αυτήν, εκτός από την στήριξη του προπονητή του που είναι δεδομένη, πρέπει να έχει την στήριξη της ομοσπονδίας του και της πολιτείας.
Δυστυχώς, κάποιες υποσχέσεις μένουν απλά υποσχέσεις. Ακόμα και παράγοντες που βρίσκονται μέσα στον χώρο του αθλητισμού, ξεχνούν τους αθλητές. «Χάνονται» στις θέσεις και τα χρήματα.
Η νεότερη γενιά των αθλητών, όμως, χρειάζεται έμπρακτα την στήριξη.
Εγώ είμαι διατεθειμένη να το παλέψω. Εδώ, από την Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι πρόσφατα είχα προτάσεις να πάω με υποτροφία σε πανεπιστήμια των Η.Π.Α.. Το πανεπιστήμιο της Τζόρτζια, ήταν ένα από αυτά.
Η απόφαση, όμως, να φύγεις από τη χώρα σου, είναι μεγάλη και δύσκολη.
Κάποιοι μπορούν να διαχειριστούν τις αλλαγές που φέρνει στη ζωή τους η μετακόμισή τους στο εξωτερικό. Υπάρχουν ωστόσο κι εκείνοι που δεν αντέχουν. Δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν φύγει κι έχουν γυρίσει πίσω.
Προσωπικά, δεν θα έπαιρνα μια τόσο μεγάλη απόφαση.
Κυρίως γιατί ό,τι θέλω, το ‘χω στην Ελλάδα. Έχω εξασφαλίσει την εισαγωγή μου στο πανεπιστήμιο (ΤΕΦΑΑ), έχω έναν εξαιρετικό προπονητή και άνθρωπο στον οποίο οφείλω ό,τι έχω πετύχει έως τώρα ως αθλήτρια, την οικογένειά μου, τη δυνατότητα να συμμετέχω σε διοργανώσεις του εξωτερικού…
Δεν μου λείπει κάτι το οποίο θα με οδηγούσε να πάρω την απόφαση να δεχθώ κάποια από τις υποτροφίες που μου έχουν προσφερθεί από το εξωτερικό.
Μένω εδώ. Αποφασισμένη να πετύχω το καλύτερο που μπορώ. Γιατί όχι, κι ένα νέο ρεκόρ!
Ο αθλητισμός σε διδάσκει να μην τα παρατάς ποτέ στη ζωή σου.
Να κοιτάς πάντα μπροστά! Να μη φοβάσαι τίποτα!
Πηγή: athletestories.gr
Ο Ρόμπερτ Ουίλιαμς έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 73 ετών, κάνοντας φτωχότερη την ελληνική μουσική σκηνή και βυθίζοντας στο πένθος τον καλλιτεχνικό κόσμο.
Ο αγαπημένος καλλιτέχνης αντιμετώπιζε προβλήματα με την υγεία του από τον περασμένο Μάρτιο, ενώ η κατάστασή του επιδεινώθηκε στις αρχές της εβδομάδας. Τελικά κατέληξε σε ηλικία 73 ετών.
Το TLIFE επικοινώνησε με την καλή του φίλη Μπέσσυ Αργυράκη, η οποία δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι ο Ρόμπερτ Ουίλιαμς δεν βρίσκεται πλέον κοντά της…
«Ό,τι και να πω για αυτόν τον άνθρωπο, τα λόγια είναι φτωχά. Ένας σπουδαίος άνθρωπος, πάνω απ’ όλα με κεφαλαία γράμματα, χωρίς αντιζηλίες, χωρίς εμπάθειες, ένας πραγματικός άγγελος. Ένας σπουδαίος συνεργάτης, φίλος, αγαπημένος μου έφυγε από τη ζωή πολύ γρήγορα, πολύ διακριτικά όπως όλη η ζωή του ήταν διακριτική. Θα πάει εκεί ψηλά και από εκεί ψηλά θα παίζει κιθάρα στους αγγέλους. Ένας άγγελος ο ίδιος. Θα μείνει για πάντα στη μνήμη μας μέσα από τα τραγούδια του, μέσα από τη ψυχή του, μέσα από τη δύναμή του. Ελαφρύ το χώμα για τον Ρόμπερτ…» ανέφερε η Μπέσσυ Αργυράκη, μη μπορώντας να κρύψει τη συγκίνησή της.
Σε τραγωδία εξελίχθηκε η επιχείρηση για την παροχή βοήθειας στους τρεις άνδρες που είχαν εγκλωβιστεί στο Φαλακρό Όρος,στην Δράμα, στην διάρκεια ορειβατικού αγώνα, αφού κεραυνός χτύπησε την ομάδα των δρομέων.
Σύμφωνα με ενημέρωση από τον εκπρόσωπο Τύπου της Πυροσβεστικής έχει εντοπιστεί χωρίς τις αισθήσεις του ο ένας εκ των δρομέων, ενώ ακόμη ένας αθλητής, αμφότεροι ηλικίας 55-56 ετών, είναι σοβαρά τραυματισμένος.
Σε εξέλιξη είναι η επιχείριση της Πυροσβεστικής, με την κινητοποίηση και ελικοπτέρου, για την απομάκρυνση τους απο το σημείο που εγκλωβίστηκαν, εν μέσω έντονης βροχόπτωσης και κεραυνικής δραστηριότητας.
Ο τρίτος εκ των εγκλωβισμένων σε χαράδρα, έξω από το χωριό Πύργοι Δράμας, στο Φαλακρό, όπου έγινε η αφετηρία και ο τερματισμός του αγώνα ορεινής αντοχής, εμφάνισε συμπτώματα υποθερμίας και φέρεται να έχει καλή επικοινωνία με τους πυροσβέστες
Η τραγωδία σημειώθηκε λίγο πριν τον τερματισμό του αγώνα κι ενώ είχαν ήδη τερματίσει οι πρώτοι αθλητές, καθώς εκδηλώθηκαν έντονα καιρικά φαινόμενα με βροχές και κεραυνούς.
Συναθλητές του νεκρού και του τραυματία είπαν πως η ομάδα των δρομέων χτυπήθηκε από κεραυνό.
Ο αγώνας ορεινής αντοχής των 35χλμ. “Six Peaks” είχε ξεκινήσει το πρωί του Σαββάτου και οι αθλητές θα τερμάτιζαν σήμερα Κυριακή 21/08.
Σύμφωνα με το xronikadramas.gr, o τραυματίας είχε τις αισθήσεις του, αλλά δεν είχε καλή επικοινωνία. Μάλιστα, ο ιστότοπος αναφέρει πως η ομάδα των δρομέων που χτυπήθηκε από κεραυνό αποτελείτο όχι απο 3 αλλά απο 4 δρομείς, εκ των οποίων μία γυναίκα.
Δύσκολη επιχείριση του ελικοπτέρου
Λίγο μετά τις 10 το πρωί της Κυριακής (21/8) ελικόπτερο παρέλαβε ένα άτομο χωρίς τις αισθήσεις του και έναν σοβαρά τραυματία με προορισμό το νοσοκομείο Καβάλας. Σύμφωνα με τα όσα είπε στο ethnos.gr ο δήμαρχος Προσοτσάνης, Θεόδωρος Αθανασιάδης που βρίσκεται στο χωριό Πύργοι το ελικόπτερο κατάφερε τελικά να προσεγγίσει στο δύσβατο σημείο που βρέθηκαν οι τραυματίες και μετά από δύσκολη και επικίνδυνη επιχείρηση καθώς μέχρι και το πρωί της Κυριακής στην ευρύτερη περιοχή επικρατούσαν ακραία καιρικά φαινόμενα.
36 δύσκολα χιλιόμετρα
Σύμφωνα με τον δήμαρχο που μίλησε με τους τραυματίες αλλά και τους διασώστες το περιστατικό έγινε γύρω στις 3 τα ξημερώματα της Κυριακής 21/8. Όπως εξήγησε ο ορειβατικός αγώνας που αναβίωσε εφέτος μετά τα χρόνια της πανδημίας και της καραντίνας, ξεκίνησε στις 7 το απόγευμα του Σαββάτου (20/8) από το χωριό Πύργοι. Στόχος των αθλητών και των αθλητριών ήταν να καλύψουν 36 χιλιόμετρα της διαδρομής. Πρόκειται για 18 επίπονα χιλιόμετρα μέχρι την κορυφή του Φαλακρού και στη συνέχεια να επιστρέψουν στο χωριό για να τερματίσουν τα ξημερώματα της Κυριακής. Συμμετείχαν 56 αθλητές και αθλήτριες, στην πλειοψηφία τους έμπειροι και καλοί δρομείς.
Στις 3 τα ξημερώματα χτυπήθηκε γκρουπ 4 αθλητών
«Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουμε το περιστατικό πρέπει να έγινε γύρω στις 3 τα ξημερώματα. Εκείνη την ώρα επικρατούσαν στην περιοχή μας ακραία καιρικά φαινόμενα με ισχυρή καταιγίδα. Κεραυνός πρέπει να έπληξε το γκρουπ τεσσάρων ατόμων, τριών αθλητών και μιας αθλήτριας. Ο ένας τραυματίστηκε πολύ σοβαρά, δεν έχει τις αισθήσεις του. Ο δεύτερος επίσης σοβαρά αλλά είχε επικοινωνία και ο τρίτος πιο ελαφρά και προσπαθούσε να βοηθήσει τους δύο τραυματίες».
Σε σοκ η αθλήτρια
Όπως τόνισε η αθλήτρια είναι σε κατάσταση σοκ μετά τα όσα έγιναν: «Η αθλήτρια είναι σε κατάσταση σοκ. Απ΄ότι γνωρίζω επικοινώνησε με τον σύζυγο της. Του είπε τι είχε γίνει και εκείνος ειδοποίησε τις αρχές. Και ο αθλητής που ήταν πιο ελαφρά τραυματίας ειδοποίησε τις αρχές», είπε στο ethnos.gr ο Θεόδωρος Αθανασιάδης, ενώ σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση και ο αθλητής που ήταν σε καλύτερη κατάσταση έστειλε τηλεφωνικό μήνυμα στο 112.
Τους χτύπησε όταν επέστρεφαν
Σχετικά με την περιοχή που έγινε το συμβάν, ο δήμαρχος Προσοτσάνης είπε: «Είναι ένα πολύ όμορφο αλλά δύσβατο μονοπάτι που πάει προς την κορυφή του Φαλακρού όρους. Ο κεραυνός τους χτύπησε ενώ οι αθλητές και η αθλήτρια κατέβαιναν, δηλαδή, επέστρεφαν στη διαδρομή για να τερματίσουν. Αν όλα είχαν πάει καλά γύρω στις 5 το πρωί θα τερμάτιζαν. Δυστυχώς έγινε αυτό που έγινε και όλα ανατράπηκαν. Είμαστε όλοι συγκλονισμένοι και στεναχωρημένοι».
Στο νοσοκομείο Καβάλας
Όπως είπε ο δήμαρχος, ο αγώνας διοργανώθηκε από ορειβατικό σύλλογο Νευροκοπίου σε μία προσπάθεια να αναβιώσει ένας όμορφος αγώνας που δίνει προβολή και ζωή στον τόπο μας ειδικά τους θερινούς μήνες με οι ορεινοί προορισμοί δεν έχουν μεγάλη κίνηση. Ελπίζουμε μέσα από την καρδιά μας να είναι καλά οι άνθρωποι. Βρίσκομαι στην πλατεία του χωριού και όλοι είναι συγκλονισμένοι. Λίγα λεπτά μετά τις 10:00 προσέγγισε το ελικόπτερο για να πάρει τους τραυματίες. Απ΄ότι ξέρω τους πηγαίνουν στο νοσοκομείο της Καβάλας. Ηταν πολύ δύσκολη επιχείρηση προσέγγισης στο σημείο. Μακάρι να αποκατασταθεί η υγεία των παιδιών».
Μία θέση στην καρδιά όλων των Ελλήνων έχει κατακτήσει ο αγαπημένος Ολυμπιονίκης Μίλτος Τεντόγλου, αφού έχει ξεχωρίσει τόσο για τα μετάλλια και τα ρεκόρ του, όσο και για το ήθος, την ειλικρίνεια και τον χαρακτήρα του.
Ένα graffiti για τον Τεντόγλου
Ο χρυσός Ολυμπιονίκης του άλματος εις μήκος, μάλιστα τιμήθηκε από έναν καλλιτέχνη στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος σχεδίασε ένα graffiti από φωτογραφία του, πάνω σε έναν τοίχο.
Η φωτογραφία είναι από το Παγκόσμιο πρωτάθλημα κλειστού στο Βελιγράδι φέτος τον Μάρτιο όπου κρατά την ελληνική σημαία, βάζοντας πάνω αριστερά το 8,52μ. που έκανε πρόσφατα στο Μόναχο, ενώ πρόσθεσε και την εξής λεζάντα: ”Η μόνη αποτυχία που πρέπει να φοβάται κανείς είναι να μην επιμείνει στο στόχο που θεωρεί ότι είναι ο καλύτερος”.
Δείτε τα βίντεο:
Αν δεν το βρείτε εδώ, δεν είναι είδηση
© Tilestwra.com