«Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν» ή αλλιώς, «αγάπα το συνάνθρωπό σου όπως τον εαυτό σου». Μια από τις πολλές εντολές που συναντάμε στην Παλαιά Διαθήκη και διδασκόμαστε από πολύ μικροί, είτε στο σπίτι είτε στο σχολείο. Από μικρά παιδιά μας μάθαιναν να αγαπάμε το συνάνθρωπο, να προσφέρουμε, να μοιραζόμαστε.

«Ο έχων δύο χιτώνες να δίνει τον έναν». Αυτό δε μας δίδασκαν συνεχώς στο σχολείο; Ξέχασαν, όμως, να μας μάθουν κάτι εξίσου σημαντικό, κάτι πολύ βασικό. Να αγαπάμε τα ζώα. Γιατί δε γράφτηκε ποτέ και μια εντολή για ‘κείνα; Γιατί δε διδαχτήκαμε ποτέ και πουθενά, «Αγάπα τους τετράποδους φίλους σου»;

Στις μέρες μας ειδικά, αυτό το μήνυμα πρέπει να περάσει σε όλους, μικρούς και μεγάλους, αν και κάτι μου λέει πως οι μεγάλοι το έχουν περισσότερη ανάγκη. Σχεδόν καθημερινά πλέον, είτε στο διαδίκτυο είτε στην τηλεόραση, συναντώ ακραία φαινόμενα κακοποίησης ζώων. Συνεχώς περνούν μπροστά απ’ τα μάτια μου εικόνες σκληρές, που με γεμίζουν θλίψη και παράλληλα οργή. Φαντάζομαι, όχι μόνο εμένα, αλλά και πολλούς από εσάς.

Δε θα αναφερθώ φυσικά, σ’ εκείνους που προχωρούν σε τέτοιες πράξεις για εμπορικούς λόγους. Για να έχουμε όλοι εμείς τις δερμάτινες τσάντες μας και τα ζεστά πουλοβεράκια μας. Αυτό είναι ένα άλλο, μεγάλο κεφάλαιο που δε θα το θίξω, τώρα. Ούτε φυσικά και σε ‘κείνους που σκοτώνουν τα ζώα για να τρεφόμαστε όλοι εμείς.

Όπως και να το κάνουμε, είτε μας αρέσει είτε όχι, υπάρχουν κι αυτές οι περιπτώσεις. Κι εσύ που τώρα θα βιαστείς να με κατηγορήσεις επειδή δεν είμαι χορτοφάγος, βάζω στοίχημα πως ξερογλείφεσαι στην ιδέα μιας καλοψημένης μπριζόλας. Πάμε παρακάτω λοιπόν.

Η κακοποίηση στην οποία αναφέρομαι είναι άλλου είδους. Έχει να κάνει με όλους εκείνους που τα βασανίζουν, που «φτιάχνονται» με την εικόνα ενός ταλαιπωρημένου ζώου. Σ’ όλους αυτούς τους «ανθρώπους» που επιλέγουν αυτό το βάναυσο τρόπο για να ξεσπάσουν. Που βγάζουν όλα τους τ’ απωθημένα και τα ψυχολογικά προβλήματα, στους πιο αδύναμους κι ανυπεράσπιστους. Δηλαδή στα ζώα.

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω, τι είδους διαστροφή κουβαλάνε αυτοί οι «άνθρωποι»; Πόσα κόμπλεξ κατωτερότητας μπορεί να έχουν, για να προσπαθούν να επιβληθούν μ’ αυτό τον τρόπο, σ’ αυτά τα αδύναμα πλάσματα;

Πολύ συχνά μάλιστα, συναντώ περιστατικά που αποκαλύπτουν ιδιαίτερη βαναυσότητα, κι αναρωτιέμαι, πώς στην ευχή τη βρίσκει έτσι ένας άνθρωπος; Πόση σαπίλα μπορεί να κουβαλάει μέσα του για να προβεί σε τέτοιες πράξεις; Πόσο μαύρη είναι η ψυχή του και τι ανωμαλία –συγγνώμη αλλά μόνο έτσι περιγράφεται– μπορεί να τον διακατέχει για να γουστάρει να βλέπει ένα ζώο να τυραννιέται;

Πολύ πιθανόν, όλοι εκείνοι που κακοποιούν και βασανίζουν τα ζώα, να έχουν υπάρξει κι οι ίδιοι θύματα βίαιων πράξεων, μα αυτό δεν είναι δικαιολογία. Είναι γνωστό πως η βία παράγει βία, αλλά δεν μπορείς να δώσεις ελαφρυντικά σε ένα τέτοιο έγκλημα, απλά και μόνο επειδή κάποιος υπήρξε θύμα κακοποίησης στο παρελθόν.

Αυτό βέβαια, είναι κάτι που σίγουρα δεν έχω τις γνώσεις να το αναλύσω, μα το δικό μου φτωχό μυαλουδάκι, δεν μπορεί να συγχωρήσει και να δικαιολογήσει τέτοιες βίαιες πράξεις.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο κόσμος τούτος δεν ανήκει μόνο σε ‘μας. Ανήκει και σε όλα τα ζώα αυτού του πλανήτη, γι’ αυτό καλό θα είναι να μάθουμε να τον μοιραζόμαστε μαζί τους. Είναι κι αυτά κομμάτι του και μάλιστα πολύ σημαντικό.

Ίσως και σημαντικότερο, γιατί όσο περνούν τα χρόνια πείθομαι ολοένα και περισσότερο για το ότι εκείνα έχουν περισσότερη ευγένεια από όλους εμάς. Κι ένα ψυχικό κόσμο πολύ πιο πλούσιο απ’ το δικό μας.

Δεν μπορείς βέβαια να παροτρύνεις κάποιον να τα αγαπήσει, αν δεν το νιώθει. Γιατί, για να μάθει κάποιος να τα αγαπάει, πρέπει να έχει μια ψυχή αγνή και μια καρδιά γεμάτη αγάπη, κάτι που δε συμβαίνει με όλους δυστυχώς.

Όλοι μας όμως, οφείλουμε να μάθουμε να συνυπάρχουμε μαζί τους ή έστω να προσπαθήσουμε. Εκείνα δίνουν τόσα πολλά στον άνθρωπο, προσφέρουν τόση αγάπη, χωρίς να ζητούν αντάλλαγμα κι εμείς όχι μόνο δεν εκτιμάμε την ανιδιοτελή προσφορά τους, αλλά επιπλέον τα κακομεταχειριζόμαστε και τα παραμελούμε.

Κι αυτό που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε είναι ότι τα ζώα δεν είναι αντικείμενα ή παιχνίδια, έχουν καρδιά, ψυχή κι αισθήματα όπως έχουμε κι εμείς. Αξίζουν το σεβασμό μας και οφείλουμε να τους τον δώσουμε. Δικαιούνται την αγάπη μας και πρέπει να τους την προσφέρουμε.

Μα ακόμη κι αν κάποιοι δε θέλουν να το κάνουν, ας μάθουν τουλάχιστον να τους φέρονται, όπως τους πρέπει κι όχι να βγάζουν επάνω τους ψυχολογικά προβλήματα που τυχόν κουβαλούν από παιδιά.

Ας σταματήσουν τουλάχιστον να βγάζουν τέτοια σκληρότητα απέναντί τους. Και την επόμενη φορά που θα σκεφτούν να προχωρήσουν σε μια τέτοια αρρωστημένη πράξη ας ρίξουν πρώτα μια ματιά στον καθρέπτη τους, μήπως και μπορέσουν να καταλάβουν πού οφείλεται όλη αυτή η οργή που κουβαλούν.

Ο Μαχμάτμα Γκάντι, είπε πως ο πολιτισμός μιας χώρας, μετριέται από την αγάπη που τρέφουν οι κάτοικοί της για τα ζώα, τη συμπεριφορά και την προσφορά τους σ’ αυτά. Δεν ξέρω κατά πόσο ισχύουν αυτά τα σοφά λόγια, μα αν όντως είναι έτσι, τότε σίγουρα έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Όχι μόνο σαν έθνος, αλλά και σαν ανθρώπινο είδος.

Ο Άγιος Φανούριος ξεχωρίζει με τον δικό του τρόπο ανάμεσα στους άλλους Αγίους της χριστιανοσύνης, γιατί δεν τιμάται απλώς σε μια μόνο ημε­ρομηνία, αλλά η πίστη των χριστιανών κά­νει συχνά τη γνωστή φανουρόπιτα. Η Εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη του στις 27 Αυγούστου.

Ο Άγιος Φανούριος, που έζησε στα Ρω­μαϊκά χρόνια, συγκρούσθηκε τότε θαρρετά με τον κόσμο της ειδωλολατρίας, γιατί το χριστιανικό πνεύμα του θεανθρώπου, δεν του επέτρεπε ν’ αρνηθεί τις αναμφισβήτη­τα ενάρετες αρχές του. Έτσι τα 12 μαρτύ­ρια που υπόφερε ο Άγιος, αποτελούν για μας ένα δυνατό κίνητρο για αντοχή και προ­σκόλληση στις ηθικές αξίες του χριστιανι­σμού, για να βγούμε νικητές από ένα αδιά­κοπο αγώνα, ενάντια στην απιστία και αδικία της εποχής μας. Ο Άγιος μας δίδαξε με την πραγματική θυσία του, πως εμείς τώ­ρα δεν παλεύουμε βέβαια με στρατοκράτες Ρωμαίους και απαίσιους Αγαρηνούς, αλλά έχομε ν’ αντιμετωπίσουμε τις πιο έντεχνα στημένες παγίδες του υλισμού και αθεϊσμού, που προσπαθούν μαζικά να σαρώσουν τις τάξεις των χριστιανών.

Ο Άγιος Φανούριος ακόμα μας δίδαξε, πως το στεφάνι της ενάρετης ζωής δεν κερ­δίζεται εύκολα, αλλά μόνον με συνεχείς δο­κιμασίες, με θάρρος, υπομονή και αντοχή. Επομένως σαν αληθινοί αγωνιστές της πί­στεως ας μιμηθούμε την υποδειγματική και άμεμπτη ζωή του Αγίου, για να καταξιωθούμε κάποτε κι εμείς να τιμήσουμε το χρι­στιανικό όνομα που φέρουμε, όπως κι αυ­τός επάξια το τίμησε.

Για την καταγωγή και τη ζωή του Αγίου Φανουρίου δεν υπάρχει τίποτε συγκε­κριμένο, επειδή όλα τα στοιχεία της ζωής του χάθηκαν.

Τα μόνα στοιχεία που έχουμε αναφορικά με τον Άγιο είναι η εύρεση της εικόνας του, γύ­ρω στα 1500 μ.Χ., σύμφωνα με τα συναξά­ρια, ή κατ’ άλλους γύρω στα 1355-1369 μ.Χ. Άλλοι υποστηρίζουν πως η εικόνα του Αγίου βρέθηκε στη Ρόδο και άλλοι στην Κύ­προ.

Η εύρεση της εικόνας

Όταν οι Αγαρηνοί εξουσίαζαν τη Ρόδο και απο­φάσισαν να ξαναχτίσουν τα τείχη της πόλης, που βάρβαρα κατέστρεψαν και κατεδάφισαν στον πόλεμο λίγα χρόνια πριν.

Άρχισαν λοιπόν να στέλνουν εργάτες έξω απ’ το νότιο μέρος του φρουρίου και να μαζεύουν πέτρες απ’ τα μισογκρεμισμένα σπί­τια των κατοίκων, για να ξαναφτιάξουν τα νέα και ισχυρά τείχη της πόλης τους. Ξαφ­νικά μέσα στα χαλάσματα βρήκαν μια ωραιό­τατη, αλλά μισοχαλασμένη στη μια πλευρά εκκλησία κι εκεί μέσα βρήκαν ένα σωρό ει­κόνες, που απ’ την πολυκαιρία δεν ξεχώρι­ζαν τις μορφές των Αγίων καθώς και τα γράμματα, που είχανε επάνω τους.

Μια μόνο καταπληκτική εικόνα ξεχώριζε απ’ όλες, που ο χρόνος δεν την άγγιξε και παρίστανε ένα νέο ντυμένο σαν στρατιώτης. Ο Μητροπολίτης της Ρόδου Νείλος έτρεξε αμέσως επί τόπου και διάβασε καθαρά το όνομα του Αγίου, που λεγόταν Φανούριος. Συγκινημένος ο Σεβασμιώτατος, για τη φανέρωση του Αγίου, παρατήρησε, πως ήταν ντυμένος σαν Ρωμαίος στρατιωτικός, κρα­τώντας στο αριστερό χέρι του ένα σταυρό και στο δεξιό μια αναμμένη λαμπάδα. Ο α­γιογράφος ακόμα ολόγυρα της εικόνας ζω­γράφισε σε δώδεκα παραστάσεις τα μαρτύ­ρια, που υπόφερε ο Άγιος και, που εξιστορούν ολοφάνερα την όλη ζωή του.

Οι παραστάσεις αυτές είναι οι ακόλουθες:

Α΄. Ο Άγιος παρουσιάζεται όρθιος μπρο­στά στο Ρωμαίο ανακριτή του και φαίνεται ν’ απολογείται με θάρρος και να υπερασπί­ζει την χριστιανική πίστη του.

Β΄. Οι στρατιώτες εδώ επεμβαίνουν και χτυ­πούν με πέτρες στο κεφάλι και στο στόμα τον Φανούριο, για ν’ αναγκασθεί να υποκύ­ψει και ν’ αρνηθεί τον Κύριο.

Γ΄. Οι στρατιώτες έχουν εξαγριωθεί πια απ’ την επιμονή του Φανουρίου, γι’ αυτό τον έριξαν κάτω και τον χτυπούν τώρα άγρια με ξύλα και ρόπαλα, για να κάμψουν το ακμαίο ηθικό του.

Δ΄. Ο Φανούριος είναι στη φυλακή κι εκεί βασανίζεται με αποτρόπαιο τρόπο. Φαίνε­ται εντελώς γυμνός κι οι στρατιώτες ολόγυ­ρα του ξεσχίζουν τις σάρκες του με αιχμη­ρά σιδερένια εργαλεία. Ο Άγιος υπομένει αγόγγυστα το τρομερό μαρτύριό του.

Ε΄. Ο Φανούριος βρίσκεται και πάλι στη φυ­λακή και προσεύχεται στον θεό, για να τον ενισχύσει ν’ αντέξει μέχρι τέλους τα βασανι­στήρια.

ΣΤ΄. Ο Άγιος παρουσιάζεται και πάλι μπροστά στον Ρωμαίο ανακριτή για ν’ απο­λογηθεί για τη στάση του. Απ’ την ατάρα­χη έκφραση του προσώπου του φαίνεται, πως ούτε τα βασανιστήρια που υπόφερε, ούτε οι μελλοντικές απειλές του τυράννου του κλόνισαν την πίστη και έτσι απτόητος περιμένει ακόμη χειρότερα μαρτύρια.

Ζ΄. Οι δήμιοι του Φανουρίου με μανία και σκληρότητα καίνε με αναμμένες λαμπάδες το ολόγυμνο σώμα του, που φαίνεται έτσι η ανυπέρβλητη θυσία του για τον Εσταυ­ρωμένο. Ο Άγιος νικά και πάλι με την α­δάμαστη θέληση και καρτερία του στον Κύ­ριο.

Η΄. Εδώ οι άγριοι βασανιστές του χρησιμο­ποιούν και μηχανικά μέσα για να φθάσουν στο κορύφωμα του μαρτυρίου του. Έχουν δέσει τον Άγιο πάνω σ’ ένα μάγκανο κι αυ­τό σαν περιστρέφεται, του συντρίβει τα κόκκαλα. Υποφέρει εκείνος αγόγγυστα αλλά στο ωραίο πρόσωπό του είναι ζωγραφισμέ­νη ανέκφραστη αγαλλίαση, γιατί υποφέρει για χάρη του Κυρίου.

Θ΄. Ο Φανούριος ρίπτεται σ’ ένα λάκκο, για να γίνει βορά άγριων θηρίων κι οι δήμιοί του από πάνω παρακολουθούν να δούνε το τέ­λος του. Τα θηρία όμως έχουν κυριολεκτι­κά εξημερωθεί απ’ τη χάρη του Θεού, γι’ αυ­τό τον περιτριγυρίζουν ήσυχα σαν αρνάκια και απολαμβάνουν θαυμάσια τη συντροφιά του.

Ι΄. Οι δήμιοί του δεν ικανοποιούνται απ’ το προηγούμενο αποτέλεσμα κι έτσι τον βγάζουν απ’ τον λάκκο και τον καταπλακώνουν μ’ ένα μεγάλο λίθο, βέβαιοι πια πως θα τον αποτελειώσουν. Τίποτε όμως δεν πετυχαίνουνε κι αυτή τη φορά.

ΙΑ΄. Η σκηνή παρουσιάζει τον Άγιο μπρο­στά σε βωμό, όπου οι δήμιοί του τον προτρέπουν να θυσιάσει, βάζοντας στις παλά­μες του αναμμένα κάρβουνα. Ο Φανούριος βγαίνει και απ’ αυτή τη δοκιμασία νικητής και αυτό διακρίνεται από ένα διάβολο, που έχει τη μορφή δράκου, που πετά στον αέ­ρα και κλαίει για την αποτυχία του.

ΙΒ΄. Η τελευταία σκηνή είναι το τέλος του μαρτυρίου του, με τον Φανούριο ριγμένο σ’ ένα μεγάλο καμίνι να στέκεται όρθιος πάνω σ’ ένα σκαμνί και να τον περιζώνουν φλό­γες και καπνοί. Ο Άγιος φαίνεται να προ­σεύχεται αδιάκοπα στον Θεό, χωρίς να εκ­φράζει κανένα παράπονο ή γογγυσμό κι έ­τσι άκαμπτος κι ανυποχώρητος πέταξε στα ουράνια, γεμάτος ικανοποίηση για όσα βά­σανα υπόφερε για χάρη του Κυρίου.

Βλέποντας την εικόνα του Αγίου Φανου­ρίου που βρέθηκε στη Ρόδο, εξάγουμε πολλά αξιόλογα στοιχεία που είναι τα ακό­λουθα:

1. Σαν διαβάσουμε στην εικόνα το όνομα του Αγίου συμπεραίνομε αμέσως, πως εί­ναι ελληνικής καταγωγής.

2. Επίσης συμπεραίνομε πως οι γονείς του ήταν πολύ ευσεβείς, για να του δώσουν ένα τόσο χριστιανικό όνομα.

3. Ο νέος αυτός ακόμα θα ήταν πολύ μορ­φωμένος για να γίνει στρατιωτικός.

4. Υπολογίζουμε ακόμα πως τα μαρτύρια του Αγίου Φανουρίου έγιναν τον β’ και γ’ αιώνα, όταν οι διωγμοί των χριστιανών βρί­σκονταν στο αποκορύφωμά τους.

5. Ο Φανούριος ολοφάνερα αποδεικνύε­ται πως ήταν Μεγαλομάρτυρας απ’ τα πολ­λά και φοβερά μαρτύρια που υπέφερε.

6. Βεβαιωνόμαστε επίσης πως ετιμάτο απ’ τους πιστούς χριστιανούς απ’ τα χρόνια του μαρτυρίου του σε χριστιανικούς ναούς, για να βρεθεί μάλιστα ένας τέτοιος ναός και στη Ρόδο.

7. Απ’ την απεικόνιση του Αγίου φαίνεται πως ο Φανούριος μαρτύρησε σε νεαρά ηλικία.

Η πίτα του Αγίου Φανουρίου

Η μεγάλη τιμή που τρέφουν οι χριστιανοί στον Άγιο Φανούριο, έγινε αιτία να δημιουργηθεί στο λαό το παραδοσιακό έθι­μο της φανουρόπιτας. Η πίτα συνήθως είναι μικρή και στρογ­γυλή και γίνεται από καθαρό αλεύρι, ζάχα­ρη, κανέλα, λάδι κι αφού όλα αυτά τα υλι­κά ανακατευθούν, ζυμώνονται, μπαίνουν σε στρογγυλή φόρμα και η πίτα ψήνεται σε μέτρια θερμοκρασία στο φούρνο.

Η πίτα γίνεται για να φανερώσει ο Ά­γιος σε κάποιον ένα χαμένο αντικείμενο, κά­ποια δουλειά αν ένας είναι άεργος, κάποια χαμένη υπόθεση, την υγειά σε κάποιο άρ­ρωστο και άλλα παρόμοια.

Πηγή πληροφοριών: wikipedia, ekklisiaonline.gr

Συγκινεί η αστείρευτη δύναμη ψυχής της Σόνιας Τσεκίνη, της δρομέα που δίνει τη δική της μάχη με τον καρκίνο αλλά παίρνει μέρος σε αγώνες.

Η 45χρονη που διαγνώστηκε με καρκίνο και έχει προχωρήσει σε επέμβαση αφαίρεσης μαστού ποτέ δεν το έβαλε κάτω.

Υποβλήθηκε στην επέμβαση και τρεις μήνες μετά έτρεξε τον πρώτο της μαραθώνιο κι ενώ είναι ακόμη σε φάση θεραπειών!

Η δρομέας από το Άργος Ορεστικού είδε φίλους και συναθλητές να την περιμένουν στον τερματισμό και να την αγκαλιάζουν σε μία πολύ συγκινητική στιγμή, με την ίδια σε δηλώσεις της στην Αυγή, να λέει για την περιπέτεια της υγείας της:

«Ακόμη ζεις εσύ;» έλεγαν οι γιατροί στη Σόνια Τσεκίνη
Η Σόνια Τσεκίνη, «χείμαρρος» στον λόγο της, όπως και στη ζωή της, είπε στην ΑΥΓΗ:

«Είχα διαπιστώσει από το 2018 ότι είχα κάποια μικρά εξογκώματα στο σώμα μου, αλλά με καθησύχασαν οι γιατροί γιατί θεώρησαν πως είναι από την προπόνηση. Στην πορεία είδα ότι ο οργανισμός μου είχε πέσει κάπως, όπως έδειχναν και οι χρόνοι μου στην προπόνηση, ενώ άρχισαν και τα εξογκώματα να μεγαλώνουν.

Στη διάρκεια της καραντίνας η κατάσταση χειροτέρευσε. Στις αρχές του 2021 έκανα εξετάσεις και τις πήγα στον γιατρό, που, έκπληκτος, μου είπε: ‘Ακόμη ζεις εσύ;’. Του λέω ‘τι είναι αυτά που λες γιατρέ; Έχω να πάω και 15 χιλιόμετρα με το ποδήλατο για να γυρίσω σπίτι’, και μου απαντάει: ‘Αυτό σε ενδιαφέρει εσένα ή η ζωή σου;’. Στον γυρισμό, πάνω στο ποδήλατο, έκλαιγα σε όλη τη διαδρομή».

«Πήγα και σε άλλους γιατρούς να με δουν. Ένας από αυτούς μου είπε ότι έχω μόνο τρεις μήνες ζωής! Ευτυχώς βρέθηκε ένας πολύ καλός γιατρός από την Καστοριά και με έσωσε. Άρχισα να κάνω χημειοθεραπείες μία φορά κάθε δύο εβδομάδες, χωρίς όμως να σταματήσω να γυμνάζομαι. Ακόμη και μέσα στο Θεαγένειο έτρεχα 5-6 χιλιόμετρα την ημέρα στις βεράντες του νοσοκομείου. Οι άλλες ασθενείς μού έλεγαν μπράβο για το κουράγιο μου.

Μπήκα στο χειρουργείο στις 21 Αυγούστου. Η επέμβαση κράτησε πέντε ώρες και όταν ξύπνησα έκλαιγα από τη χαρά μου που ήμουν ζωντανή! Εμένα όμως το μυαλό μου ήταν και πάλι στην προπόνηση. Αν και ζαλιζόμουν, ανεβοκατέβαινα τις σκάλες του οκταώροφου νοσοκομείου, με τις μπουκάλες στα χέρια, για να γυμναστώ!».

«Μαμά, τρέξε, όλα θα πάνε καλά…»
Για την παρουσία της στον αγώνα που διεξάγεται κάθε χρόνο στη μνήμη του Γρηγόρη Λαμπράκη, η Σόνια Τσεκίνη είπε:

«Είχα δηλώσει συμμετοχή, αλλά δεν είχα αποφασίσει αν θα τρέξω. Το αποφασίσαμε την τελευταία στιγμή με τον άνδρα μου, τον Γιώργο. Η κόρη μου μου είπε: ‘Μαμά, τρέξε και όλα θα πάνε καλά!’. Ο Γιώργος μού βρήκε ένα αεροπορικό εισιτήριο και έφυγα απευθείας από το Άργος Ορεστικό. Όταν έφτασα, πήγα στο Τροκαντερό για να πάρω τον αριθμό μου. Ταλαιπωρήθηκα μέχρι να φτάσω με ταξί από εκεί στη Μεταμόρφωση, όπου ζει η αδελφή μου.

Την άλλη μέρα, την ημέρα του αγώνα, ξύπνησα στις 4.30 το πρωί και πήρα δύο τρένα για να πάω στο Σύνταγμα, απ’ όπου έφευγαν τα πούλμαν για τον Μαραθώνα. Όταν με είδαν κάποιοι μαραθωνοδρόμοι, που ήξεραν την περιπέτειά μου, άρχισαν να με αγκαλιάζουν κι εγώ έκλαιγα από τη χαρά μου που βρισκόμουν και πάλι μαζί τους!».

Η συμβολή του Σταύρου Καρρέ…
Η Σόνια Τσεκίνη, μέσα στην ατυχία της, είναι και τυχερή που τα τελευταία έξι χρόνια γυμνάζεται, κυρίως μέσω… τηλεφώνου, με πρόγραμμα του κορυφαίου Έλληνα προπονητή των δρόμων (της τον πρότεινε ο τότε τεχνικός σύμβουλος του ΣΕΓΑΣ στην Καστοριά Θανάσης Ράπτης) Σταύρου Καρρέ.

Πρόκειται για τον προπονητή του Κώστα Γκελαούζου, του Παναγιώτη Καραΐσκου, του Χριστόφορου Μερούση, της «αφρόκρεμας» δηλαδή των Ελλήνων μαραθωνοδρόμων, αλλά και άλλων κορυφαίων δρομέων, όπως ο Ανδρέας Δημητράκης, η Αναστασία Μαρινάκου, ο Γιώργος Μίνος, ο Γιώργος Σταμούλης και όχι μόνο…

Μετά την εγχείρησή της, η μαραθωνοδρόμος έτρεχε 30 χιλιόμετρα την εβδομάδα, σταδιακά ανέβηκε στα 60 χιλιόμετρα τον επόμενο μήνα και έφθασε να τρέχει 120 την εβδομάδα τον τελευταίο μήνα πριν από τον αγώνα της Αθήνας. Να σημειωθεί ότι, λόγω των θεραπειών που κάνει, απαγορεύεται να παίρνει καφεΐνη και βιταμίνες που θα τη βοηθούσαν στην προπόνηση.

Τι λέει η Σόνια Τσεκίνη για τον Σταύρο Καρρέ
«Δεν υπήρχε μέρα, όλο αυτό το διάστημα, που να μην μιλήσω με τον Σταύρο. Εκτός από πολύ καλός προπονητής, είναι και πολύ καλός άνθρωπος. Κάθε μέρα μου έλεγε τι έπρεπε να κάνω και έβαζε φρένο στις… χαζομάρες μου, γιατί εγώ ήθελα να κάνω ακόμη περισσότερη προπόνηση κι αυτό θα με κατέστρεφε αγωνιστικά.

Ο Σταύρος ήταν κοντά μου και στον αγώνα, σε κάποια σημεία της διαδρομής, στα τελευταία χιλιόμετρα. Αισθανόμουν πολύ καλά και θα μπορούσα να βγω τρίτη, ακόμη και δεύτερη. Με την κοπέλα που τερμάτισε τρίτη (σ.σ.: η Βασιλική Κωνσταντινοπούλου) πηγαίναμε δίπλα – δίπλα μέχρι το 35ο χιλιόμετρο. Εκεί αισθάνθηκα μια μικρή ενόχληση στη μέση, φοβήθηκα μην τυχόν ήταν από την εγχείρηση και της είπα να φύγει μπροστά.

Ευτυχώς δεν ήταν τίποτα σοβαρό και την Κυριακή (σ.σ.: σήμερα) θα τρέξω και πάλι στο μαραθώνιο της Θεσσαλονίκης! Ο Σταύρος διαφωνεί με αυτό, αφού δεν κάνει να τρέχεις σε τόσο μικρό διάστημα δύο μαραθώνιους, αλλά δεν είμαι μικρή για να… καώ, όπως λέμε στη γλώσσα του στίβου. Θα ξεκινήσω σιγά – σιγά και θα ανεβάσω στη συνέχεια. Μπορεί να πετύχω και καλύτερο χρόνο από την Αθήνα.

Θέλω να το κάνω για τις φίλες και τους φίλους που απέκτησα στη Θεσσαλονίκη, και είναι πλέον πάρα πολλοί. Να πω σε όλες τις γυναίκες που έχουν το ίδιο πρόβλημα μ’ εμένα να μην σταματάνε να χαμογελάνε, να μην χάνουν το θάρρος τους!».

Είχε νικήσει το 2017…
Να σημειωθεί ότι στον μαραθώνιο της Θεσσαλονίκης, το 2017, η Σόνια Τσεκίνη – Μπουδούρη είχε πάρει την πρώτη θέση με 2 ώρες 45’02”, που είναι η ατομική της επίδοση και η δεύτερη καλύτερη στην Ελλάδα εκείνη τη χρονιά, ενώ ένα μήνα αργότερα είχε έρθει και πρώτη γυναίκα στον μαραθώνιο της Πράγας με 2 ώρες 45′ 55”.

Την ώρα της τηλεφωνικής συνομιλίας μας η Σόνια Τσεκίνη βρισκόταν και πάλι στη Θεσσαλονίκη, όπου καθημερινά συνεχίζει να υποβάλλεται σε ακτινοβολίες.

Γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 1977 («Όλα… εφτάρια» είπε χαρακτηριστικά) στην Αλβανία, αλλά, όταν πολιτογραφήθηκε Ελληνίδα κατά λάθος, έγραψαν ότι έχει γεννηθεί το 1976 και αυτό αναφέρει και το δελτίο της στον ΣΕΓΑΣ.

Το 2018 είχε πάρει τη 12η θέση στον μαραθώνιο του Αμβούργου με επίδοση 2 ώρες 48’26” και την ίδια χρονιά επιλέχθηκε από τον ΣΕΓΑΣ στην Εθνική ομάδα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Βερολίνου, αλλά δεν μπόρεσε τελικά να αγωνιστεί γιατί έπαθε κάταγμα στο πέλμα εξαιτίας λάθος παπουτσιών που φορούσε στην προπόνηση τις τελευταίες ημέρες πριν από τη διοργάνωση!

Το 2016 είχε τερματίσει στη 2η θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Μαραθωνίου με 2 ώρες 55’04”, δηλαδή επίδοση χειρότερη από αυτήν της περασμένης Κυριακής!