Mε μια πανηγυρική ανάρτηση ο Παύλος Πολάκης σχολίασε τις εξελίξεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και την ομόφωνη απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας να παραμείνει στα ψηφοδέλτια του κόμματος.
«Σιγά μην τους κάναμε το χατίρι…» γράφει σε ανάρτησή του την οποία συνοδεύει και με μια κοινή φωτογραφία με τον Αλέξη Τσίπρα.
«Προχωράμε μαζί για τη μεγάλη νίκη, πιο ενωμένοι και αποφασισμένοι από ποτέ, Δικαιοσύνη παντού» σημειώνει επίσης ο βουλευτής Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ.
Εικοσιπέντε βρέφη και νήπια με πολύ βαριά βαρηκοΐα άκουσαν για πρώτη φορά τη φωνή της μητέρα τους μετά την τοποθέτηση κοχλιακού εμφυτεύματος. Το ρεκόρ χειρουργικών επεμβάσεων για το 2019 ανήκει στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου και στην ομάδα της Β΄ Ω.Ρ.Λ πανεπιστημιακής κλινικής του Α.Π.Θ.
Σύμφωνα με τον Διευθυντή της κλινικής Dr. Κωνσταντίνο Μάρκου η χειρουργική επέμβαση κοχλιακού εμφυτεύματος σε ενήλικες αποδίδει άμεσα αποτελέσματα ενώ σε νήπια και βρέφη ο χρόνος κατάκτησης της ακοής απαιτεί έως και τρία χρόνια.
Είναι η πρώτη φορά που η Β΄ Ω.Ρ.Λ πανεπιστημιακή κλινική άνοιξε τις πόρτες, και έδειξε εικόνες χειρουργικής επέμβασης κοχλιακού εμφυτεύματος σε βρέφος.
Μιλώντας στη Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης , ο χειρουργός ωτορινολαρυγγολόγος Dr Κωνσταντίνος Δ. Μάρκου Καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και από το 2016 Διευθυντής της Β’ Πανεπιστημιακής Ω.Ρ.Λ. Κλινικής Α.Π.Θ. στο Νοσοκομείο Παπαγεωργίου Θεσσαλονίκης, αποκάλυψε ότι στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης, γεννιούνται κάθε χρόνο περίπου πενήντα παιδιά με σοβαρά προβλήματα ακοής.
Η χειρουργική επέμβαση κοχλιακού εμφυτεύματος
Το σύστημα κοχλιακού εμφυτεύματος θεωρείται η πιο σύγχρονη μέθοδος αποκατάστασης, του προβλήματος της βαρηκοΐας. Μετατρέπει τους καθημερινούς ήχους σε κωδικοποιημένους ηλεκτρικούς παλμούς. Αυτοί, διεγείρουν τις νευρικές ίνες στον κοχλία. Το ακουστικό νεύρο μεταφέρει τα σήματα στον εγκέφαλο όπου γίνονται αντιληπτά ως ήχοι.
Το κόστος του υπολογίζεται στις 27.000 ευρώ και καλύπτεται απ’ όλα τα ασφαλιστικά ταμεία.
Το πείραγμα μερικές φορές μπορεί να παρατραβήξει αλλά εάν πειράζετε τους άλλους πρέπει να είστε προετοιμασμένοι και εσείς να γίνετε στόχος. Μιλάμε βέβαια για το καλοπροαίρετο πείραγμα που κάνουμε στους ανθρώπους που αγαπάμε.
Στην παρακάτω αστεία ιστορία, το πείραγμα του άνδρα προς την γυναίκα του και η δική της απάντηση θα σας κάνει να ξεκαρδιστείτε.
Ένας γιος ρωτάει τον πατέρα του για τους διάφορους τύπους γυναικείου στήθους.
Όταν ο πατέρας του απαντά, ούτε η γυναίκα του αλλά ούτε και η κόρη του δείχνουν ευχαριστημένες.
Ευτυχώς, η γυναίκα του έχει την τέλεια απάντηση.
Δείτε παρακάτω πόσο γρήγορα η σύζυγος αποστόμωσε το πειραχτήρι σύζυγο.
Η οικογένεια έτρωγε όταν ο γιος ρώτησε τον πατέρα, ‘Πατέρα πόσα είδη γυναικείου στήθους υπάρχουν;’
Ο πατέρας έκπληκτος απαντά πως υπάρχουν τρία είδη στήθους ανάλογα με την ηλικία. ‘Στα 20, είναι σαν πεπόνια: στρογγυλά και σφιχτά. Στα 30,40 και 50 είναι σαν αχλάδι. Ακόμη ωραία αλλά λίγο προς τα κάτω. Μετά τα 60 είναι σαν κρεμμύδια.’
‘ Κρεμμύδια;’
‘Ναι, τα βλέπεις και σου φέρνουν δάκρυα στα μάτια.’
Η σύζυγος και η κόρη είναι έξαλλες.
‘ Μαμά, ρωτάει η κόρη. Πώς είναι το ανδρικό όργανο;’
Η μητέρα έκπληκτη, χαμογέλασε και είπε: ‘Λοιπόν, ένα άνδρας περνάει τρεις φάσεις ανάλογα με την ηλικία. Στα 20 είναι σαν ξύλο από δέντρο οξιάς: δυνατό και σκληρό. Στα 30, 40 και 50 είναι σαν ξύλο από δέντρο σημύδας: εύκαμπτο αλλά αξιόπιστο. Μετά τα 60 είναι σαν Χριστουγεννιάτικο δέντρο.’
‘Χριστουγεννιάτικο δέντρο;’
‘Ναι, Το δέντρο είναι νεκρό από την ρίζα και πάνω και οι μπάλες είναι διακοσμητικές.’
Ας ελπίσουμε ότι ο σύζυγος δεν θα το πάρει βαριά και θα το καταπιεί!
Τι νομίζετε για την απάντηση που έδωσε η σύζυγος;
Ο Κώστας Καραφώτης έχει γυρίσει σελίδα στην προσωπική του ζωή, καθώς τους τελευταίους μήνες βρίσκεται σε σχέση με ξανθιά καλλονή.
Πρόκειται για την Κάτια-Νανά Μάνου, η οποία κατάγεται και εκείνη από τα Τρίκαλα και η εμφάνισή της είναι πραγματικά εντυπωσιακή.
Μάλιστα, ο φωτογραφικός φακός τους “τσάκωσε” στην πρώτη κοινή τους δημόσια εμφάνιση, μετά την είδηση της σχέσης, να περπατούν πιασμένοι χέρι χέρι, στο κέντρο της Αθήνας και συγκεκριμένα στη Βουκουρεστίου, αδιαφορώντας για τα αδιάκριτα βλέμματα.
Η Κάτια Νανά Μάνου είναι καλλιτέχνης, καθώς ζωγραφίζει πίνακες με μοντέρνες προσωπογραφίες και κατασκευάζει χειροποίητες κούπες, ενώ αγαπά τους παραδοσιακούς χορούς και δραστηριοποιείται στα Τρίκαλα με σκοπό τη διάδοσή τους.
Το ζευγάρι έχει σχέση τους τελευταίους εννέα μήνες και όλο αυτό το διάστημα έχει φροντίσει να κρατάει την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, επιλέγοντας για τις εξόδους τους μέρη όπου γνώριζαν ότι δεν θα έρθουν αντιμέτωποι με φωτογραφικούς φακούς και κάμερες, ενώ φρόντιζαν πάντα να κάνουν διακριτική την παρουσία τους.
Η περιφέρεια της Τοσκάνης είναι τόσο γοητευτική από άκρη σε άκρη, που δικαιούται απόλυτα την αυτόνομη φήμη της. Κοιλάδες, τρούλοι, παλάτια, αμπελώνες, μελωδίες, γεύσεις, Τέχνη και πολιτείες ξεχασμένες στο χρόνο. Μου πήρε δύο μήνες να καταγράψω αυτή της τη γοητεία και μου είναι δύσκολο να την απαρνηθώ. Από τότε, κάθε φορά που με απειλεί η πεζότητα, το σκάω για Τοσκάνη, σε αυτή τη μαγική επαρχία της βόρειας Ιταλίας.
Ένα ταξίδι στην Τοσκάνη, στην υπέροχη αυτή περιφέρεια της βόρειας Ιταλίας, είναι ένα στοίχημα με τις αισθήσεις. Κι εμείς απλώς το παίξαμε… Ξεκινώντας από τη Φλωρεντία, θαυμάσαμε το ανθρώπινο πνεύμα σε όλο του μεγαλείο, αφήσαμε τον Άρνο ποταμό να ξεχειλίσει από τις ψυχές μας ρομαντισμό, κάναμε ένα ταξίδι στο χρόνο, περνώντας από την Αναγέννηση σε μεσαιωνικές πόλεις που φοράνε τζιν παντελόνια και οι ναοί τους γυρεύουν να φτάσουν στον ουρανό.
Χορτάτοι από Τέχνη και ιστορία, απλωνόμαστε στο κάμπο της Τοσκάνης που μας κερνά κρασί και μας νανουρίζει σαν ένα μεγάλο πάπλωμα. Μας διηγείται ένα παραμύθι για κάποιον κυρτό πύργο στην Πίζα και έναν πύργο με αιωνόβιες βελανιδιές στην ταράτσα του. Κι όμως, όλα αυτά είναι αλήθεια…
1η μέρα Φλωρεντία: va‘ dovetiportailcuore*
Ίσως είναι υπερβολή να αρχίζεις τη μέρα σου με δύο απανωτούς espresso, εκτός αν μόλις ξύπνησες στη Φλωρεντία και ξεκινάς μια επταήμερη περιπλάνηση στην Τοσκάνη. Αν μάλιστα, κατά μήκος της borgo San Lorenzo σε πολιορκεί άρωμα καφέ -φτιαγμένου με την παραδοσιακή μηχανή μόκα-, εύκολα οι espresso γίνονται και τρεις!
Σάββατο πρωί. Μπροστά από την μεγάλη Πλατεία della Republica με τα φίνα τραπεζάκια, οι επισκέπτες σουλατσάρουν στη via Roma με το χάρτη ανά χείρας. Τις προθέσεις τους για εξερεύνηση αποκαλύπτουν τα άνετα παπούτσια τους. Σίγουρα διάβασαν ότι η πόλη ενδείκνυται για περπάτημα. Είναι αλήθεια. Ως «παλιός» θα συμβούλευα να αφήσουν χάρτες και οδηγούς και να εμπιστευτούν την ατμόσφαιρα που στην πόλη αυτή και.. άμουσους παρασύρει σε αναγεννησιακά κύματα. Άλλωστε δεν υπάρχει γωνία τηςΦλωρεντίας που να μην είναι καταχωρισμένη στα αξιοθέατα. Για να μιλήσω με κλισέ: η πόλη είναι ένα μεγάλο υπαίθριο μουσείο στα πόδια σου, που στον αέρα του διατηρεί ακόμα κάτι από Michelangelo, Donatello, Dante, Γαλιλαίο και Μαρία των Μεδίκων.
Στην Piazza del Duomo ή αλλιώς Santa Maria dei Fiori, την κεντρική πλατεία του Καθεδρικού, βαδίζουμε ξανά στα ίχνη του «πρωτάρη». Ο κόκκινος τρούλος της είναι το ορόσημο της πόλης όταν την κοιτάς από ψηλά. Εσωτερικά ο τεράστιος χώρος, μήκους 153 μέτρων, στέκει υποβλητικός, επικρατεί σιωπή. Από πάνω μας, ο θόλος. Φιλοτεχνημένα από διάσημα χέρια, τα βιτρό του και οι τοιχογραφίες της Κρίσεως προκαλούν δέος.
Έξω πάλι και προχωράμε προς την Piazza della Signoria, που κοσμείται από γλυπτά σε κοινή θέα, σαν μια έκθεση αιώνια. Από τα πιο ατμοσφαιρικά αγάλματα «ο Βιασμός της Sabina». Απέναντι βρίσκεται το Palazzo Vecchio (παλιό παλάτι), που από το εξωτερικό του καθόλου δεν προϊδεάζει για τις πολυτελείς του σάλες και τη χλιδή του. Στο «Αίθριο του Κρόνου» (Terrazo di Saturno) η θέα κοιτάει στην κοιλάδα του Άρνου.
Μετά από τόση μαγεία, παρηγορούμε τον εαυτό μας που γεννήθηκε κοινός θνητός, παραγγέλνοντας μια ταπεινή (μα καθόλου ευκαταφρόνητη) πίτσα α λα Φιορεντίνα στην trattoria Ιl Pizzaiuolo και λίγο παγωτό φιστίκι στο Vivoli.
Η νύχτα πέφτει στη γέφυρα Ponte Vecchio και τα φώτα αντανακλούν στον Άρνο. Οι Ιταλοί παίρνουν το ρομαντισμό πολύ στα σοβαρά, ξέρετε. Με κιθάρες κάθε σύννεφο ρεαλισμού διαλύεται στις νότες τους. Αν τους ακούσετε να σας λένε «αμίχο», μην αρνηθείτε την πρόσκληση στην παρέα τους, εννοούν amico (ιταλ. φίλος) στο φιορεντίνικο ιδίωμά τους (όπως χόχα-χόλα αντί Coca-Cola).
*Πήγαινε όπου σε πάει η καρδιά -τίτλος βιβλίου
2η μέρα Φλωρεντία: η (ανα)γέννηση της Αφροδίτης
Το σύνδρομο στάνταλ πιστοποιήθηκε στον 19ο αιώνα ως σύνολο συμπτωμάτων λιποθυμίας, ταχυκαρδίας, δυσκολίας στην αναπνοή, που άξονα αναφοράς είχε το συναίσθημα που προκαλείται στους επισκέπτες από την απαράμιλλη ομορφιά της Φλωρεντίας. Αλήθεια. Δεν είναι όμως απαραίτητο να πάσχεις από στάνταλ για να ενδώσεις δις (και τρις) στα αξιοθέατα της πόλης. Ίσως γιατί δύσκολα ξεφεύγεις από τη σαγήνη τους κι αυτή ακριβώς σε κάνει κάθε φορά να θέλεις να επιστρέψεις.
Αφού λοιπόν ενέδωσα στη γοητεία της σοκολατερίας Vestri, να ‘μαι στο Piazzale degliUffizi. Στην είσοδο για την Galleria degli Uffizi, αν και πρωί, κάνουν ουρές για τους ξακουστούς θησαυρούς της Τέχνης. «Παθών και μαθών», φρόντισα από πριν για online εισιτήριο, το οποίο τώρα αποδεικνύεται σωτήριο. Μέσα σε αυτό το παραποτάμιο κτήριο σε σχήμα U είναι συσσωρευμένη άφθονη και διάσημη Τέχνη: Michelangelo, Da Vinci, Caravaggio, Giotto, Tiziano, Tintoretto.
Από τα κορυφαία κομμάτια, η «Αφροδίτη» του Botticelli. Στην Τοσκάνη λένε ότι οι πραγματικά ερωτευμένοι άνδρες παρομοιάζουν τις αγαπημένες τους -ανεξαρτήτως φυλής και χρώματος- με το συγκεκριμένο σαγηνευτικό γυναικείο άγαλμα. Οι υποστηρικτές επικαλούνται αρχέγονα ένστικτα που διαπιστώνονται μόνο βιωματικά και τετ-α-τετ με τον πίνακα.
Παίρνουμε το δρόμο προς το Ponte Vecchio, που στο φως της μέρας είναι τελείως διαφορετικό, ωστόσο πανέμορφο. Κοσμηματοπωλεία και σουβενιροπωλεία φιγουράρουν παρέα με τους τουρίστες στα φλας που πέφτουν βροχή.
Πάμε για Oltrarno, δηλαδή πέρα από τον Άρνο. Η διαδρομή περνάει από το Palazzo Pitti,την κατοικία των Μεδίκων. Για όποιον δεν έχει ξαναβρεθεί σε παλάτι, τα ιδιαίτερα διαμερίσματα της δυναστείας θα είναι συγκλονιστική εμπειρία, κάτι σαν προσομοίωση με μια άλλη πραγματικότητα. Το Palazzo βλέπει στους μεγαλοπρεπείς κήπους Boboli,όπου εδώ μια στάση για ξεκούραση στην cafeteria είναι απαραίτητη.
Απόγευμα. Είμαστε πια στον εξώστη της πόλης, το Piazzale Michelangelo. Από ψηλά οι στέγες έχουν χρώμα κοκκινωπό, λες και οι μεγάλοι ζωγράφοι τις άγγιξαν με το πινέλο τους. Η ατμόσφαιρα είναι ελαφρώς θολή και ο ήλιος που πέφτει κάνει τη Φλωρεντία να μοιάζει με όνειρο. Αποφασίζουμε να μην ξυπνήσουμε και μένουμε εδώ για ένα δείπνο με ιταλική pasta.
Καλημέρα! Το νοικιασμένο φιατάκι περιμένει έξω από το ξενοδοχείο. Σε απόσταση περίπου 60 χλμ. από τη Firenze και 40 χλμ. από τη Σιένα βρίσκεται το μικρό SanGimignano. Ψάχνοντας την παράκαμψη, παρασυρόμαστε σε έναν φιδωτό δρόμο και καταλαβαίνουμε τι σημαίνει εξοχή α λα Τοσκάνη. Από μακριά ξεχωρίζουν τα τείχη και οι 14 πυργίσκοι του στο χρώμα της ώχρας, απόηχος αλλοτινού μεγαλείου. Όσο πλησιάζουμε, νιώθουμε να γλιστράμε σε σκονισμένες σελίδες ιπποτικού μυθιστορήματος.
Σαν κινηματογραφικό πλατό, το San Gimignano συστήνεται ευγενικά μπροστά σου. Με ιστορικό και αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον (όπως το Μuseo Civico, την εκκλησία του Sant‘Agostino -στην οποία, λέει ο θρύλος, προσευχήθηκαν οι πιστοί για να γλιτώσουν από την πανούκλα-), δεν του λείπουν κουκλίστικα εμπορικά μαγαζιά, όπως αυτά στη via San Giovani. Η τριγωνική κεντρική του πλατεία, πανέμορφη, είναι το στέκι των ντόπιων. Όμως o λόγος που βρίσκομαι εδώ είναι για να απολαύσω ένα μπουκάλι λευκό τοπικό κρασί Vernaccia, σκαρφαλώνοντας στα τείχη κι ατενίζοντας την πεδιάδα της Τοσκάνης. Άλλωστε δεν έχει αλκοτέστ.
Φτάνουμε στη Σιένα σχεδόν απόγευμα. Παρκάρουμε από έξω από τα τείχη. Η πύλη (Porta) οδηγεί σ’ ένα αντίστροφο ταξίδι στο χρόνο καθώς, προχωρώντας προς τα ενδότερα, περνάμε από την αναγεννησιακήΦλωρεντία στη μεσαιωνική Σιένα.
Στο ιστορικό κέντρο δεσπόζει η Piazza del Campo που είναι το κλου της πόλης. Μια τεράστια επικλινής και ημικυκλική πλατεία προβάλλει σαν φέτα λεμονιού, χωρισμένη γεωμετρικά σε 9 μέρη, σύμβολο της πάλαι-ποτέ διοίκησης του τόπου και σημερινός τόπος συνάντησης και κοινωνικοποίησης. Μπροστά μας τοDuomo και το πανύψηλο κωδωνοστάσιο, πίσω μας μικρά ιταλικά εστιατόρια-cafes, με τραπεζάκια κομψά και γκαρσόνια με λουλούδια στο πέτο. Οι τσιμπημένες τιμές τους (νερό 500ml στα ?3) ενθαρρύνουν να κάτσεις στο έδαφος για να απολαύσεις την Piazza, όπως κάνουν άλλωστε όλοι εδώ, προτιμώντας τα πιο ανηφορικά σημεία και αποφεύγοντας ή κυνηγώντας τον ήλιο, αναλόγως την εποχή.
Από την Piazza ξεκινούν όλα τα σοκάκια ακτινωτά, θυμίζοντας λαβύρινθο, και τη νύχτα είναι ακόμα πιο ατμοσφαιρικά. Με ένα μίνι δείπνο που απαρτίζεται από μπρουσκέτες και risotto alla sorentina στο Corso, η μέρα μας κλείνει όμορφα.
4η μέρα: Σιένα, πίσω από τα τείχη
Τρίτη πρωί. Εικόνα λίγο έξω από την εμπειρία μας. Μέσα σε μεσαιωνικά τείχη ένας μοντέρνος πολιτισμός ζει, κινείται ζωηρά, πηγαίνει στις δουλειές του και στα σουπερμάρκετ· στη Σιένα αυτό είναι η καθημερινότητα. H Banchi di Sotto είναι γεμάτη καλαίσθητα καταστήματα ή διαμορφωμένα μεσαιωνικά ισόγεια σε χώρους με πολυτελές design. Παίρνουμε τη via Casato di Sotto και δίπλα σε φούρνους και ανθοπωλεία προχωράμε πιο πάνω στο bar-café του Ναπολιτάνου Chocho, φανατικού του Lucio Dalla, το οποίο σερβίρει cappuccino με λιχουδιά του νότου, όπως Βiscotto Αmarena.
Στην πόλη διεξάγεται το Palio, μια καλοκαιρινή ιπποδρομία με μεσαιωνικά πρότυπα και εορτασμούς που κρατούν έναν μήνα. Τότε η Piazza del Campo μεταμορφώνεται κυριολεκτικά σε αρένα. Με μια μεγάλη βόλτα διαπιστώνει κανείς μια ιδιαίτερη πινελιά: ανά τις 17 συνοικίες του Palio -condrade- αντικατέστησαν φανοστάτες με εμβλήματα της ομάδας τους. Αν επισκεφθείτε τη Σιένα, ενημερωθείτε για τις ημερομηνίες και τα τεκταινόμενα. Αν και θα είναι ευχάριστη έκπληξη ένα ξαφνικό συναπάντημα με μια παρέλαση λάβαρων και ιπποτών.
Προσπερνάμε το Μuseo de la Tortura (μουσείο των βασανιστηρίων) και μπαίνουμε στο κτήριο PalazzoPubblico, με τα ενδιαφέροντα εκθέματα. Δίπλα ακριβώς είναι ο πύργος Torre Mangia, ύψους 102 μ. και με θέα σε όλη την πόλη. Από ψηλά οι στέγες μοιάζουν να είναι η μια πάνω στην άλλη. Θα περάσουμε την υπόλοιπη μέρα μας στην Piazza del Campo, το παρατηρητήριο της ζωής στην περιοχή.
5η μέρα: Chianti, παραμυθένιο μέχρι την τελευταία σταγόνα του.
Ξεκινάμε ένα μικρό οδοιπορικό σε μία από τις πιο «ευλογημένες γωνιές» της ιταλικής γης, το περίφημο Chianti. Μια περιοχή με πολλά χωριουδάκια φάρμες και οινοποιία. Το ταξίδι αρχίζει με τις καλύτερες υποσχέσεις, ο καιρός ηλιόλουστος, το ραδιόφωνο παίζει ιταλική μουσική, η διαδρομή απολαυστική. Παντού αμπελώνες, στοιχισμένοι, περιποιημένοι και αγρότες με φόρμες εργασίας που δείχνουν ευχαριστημένοι. Καθώς προσπερνάμε εκατοντάδες ελαιώνες, μετά από 45 χλμ. ξεπροβάλει το χωριό Greve και αλλάζει το σκηνικό. Παντού μαγαζιά και κίνηση. Περνάμε το πρωινό μας στην τριγωνική πλατεία και κατευθυνόμαστε στο καμάρι του, τη Villa για χαλάρωση, ενώ οι υπεύθυνοι μας προτείνουν ιππασία. Και φυσικά δεν λέμε όχι. Η υπόλοιπη μέρα αποδεικνύεται άκρως αναζωογονητική με θεραπείες spa, οινογνωσία και γευσιγωσία.
6η μέρα: Chianti, τούνελ και κελάρια
Είναι ευτυχία να ξυπνάς μέσα σε αμπελώνες και ηλιοτρόπια, ενώ έχεις κοιμηθεί σ’ ένα μαλακό κρεβάτι. Βάλαμε πλώρη για τον οικισμό Castellina. Το ειδυλλιακό τοπίο μάς συνοδεύει διαρκώς. Ελαιώνες και αμπέλια εναλλάσσονται καθ’ όλο το μήκος του καταπράσινου κάμπου, ατέλειωτες σειρές από κυπαρίσσια και μακριά διακρίνονται μοναχικά κάστρα. Οι επαρχιακοί δρόμοι που οδηγούν στα διάφορα χωριά της περιοχής του Chianti είναι στενοί και ελικοειδείς, με θέα που σε συνεπαίρνει. Συναντάμε ελάχιστα αυτοκίνητα και αρκετούς ποδηλάτες. Γενικά, ακολουθήστε τους κίτρινους δρόμους του χάρτη, είναι πιο όμορφοι αλλά πιο αργοί. Αν δεν έχετε πολύ χρόνο, θα σας πρότεινα να θυσιάσετε τα χωριά Radda καιGiaole, εκτός αν είστε ειδικοί στο θέμα του κρασιού.
Πλησιάζοντας στην Castellina, ξεχωρίζει ένας πύργος και σπίτια το ένα δίπλα στο άλλο. Εξερευνώντας με τα πόδια, θα περάσετε από ετρούσκικα πέτρινα τούνελ, όπως αυτό της Via delle Volte, που στα τοιχώματά τους έχουν παράθυρα-κρυψώνες που βλέπουν μέσα σε εστιατόρια, βιβλιοπωλεία, αλλά και σε μυστικά κελάρια με κρασιά. Επίσης εντυπωσιακά είναι τα οινοποιεία που καταλαμβάνουν μεγάλες εκτάσεις και είναι χτισμένα πολύ ωραία. Επιλέξτε μια Cantina -κελάρι δοκιμής κρασιού- μέχρι να βρείτε αυτό που σας ταιριάζει. Για ιταλικές νοστιμιές επιλέξτε την παραδοσιακή trattoria, την Antica La Torre, στην Piazza del Comune της Castellina.
Το σούρουπο μάς βρίσκει στο Montalcino για να διαπιστώσουμε αν το κρασί Brunelloείναι αντάξιο της φήμης του. Είναι όμως αργά και επιλέγουμε να γυρίσουμε στη βάση μας, πίσω στο Greve.
7η μέρα: Φλωρεντία για Πίζα, η Πλατεία των Θαυμάτων
Το επόμενο πρωί κατευθυνόμαστε δυτικά προς την Πίζα, επιλέγοντας τον αυτοκινητόδρομο για Φλωρεντία. Σε λιγότερο από 2 ώρες θα είμαστε εκεί. Αν και εκτός σχεδίου, ωστόσο, αποφασίζουμε να επισκεφθούμε τηLucca για να την προσθέσουμε τελικά στη λίστα των όμορφων. Εκτός από πατρίδα του μουσουργούPuccini, όπως διατυμπανίζουν οι στάμπες στα μπλουζάκια-σουβενίρ, η Lucca είναι μια προσεγμένη κωμόπολη με γραφικές πλατείες. Εκεί ανακαλύψαμε έναν μοναδικό πύργο, τον Τorre Guinigi, ύψους 44 μέτρων, με εφτά αιωνόβια δέντρα στην κορυφή του, o οποίος υπόσχεται καταπληκτική θέα στους επισκέπτες του. Έναν καφέ στη σχεδόν στρογγυλή Piazza dell‘ Anfiteatro και φύγαμε.
Σε μία ώρα φτάνουμε στην Πίζα. Στην Πλατεία των Θαυμάτων έχει πέντε εντυπωσιακά αρχιτεκτονήματα τοποθετημένα σε έναν τεράστιο χώρο με γκαζόν, αλλά ο κεκλιμένος πύργος -αν και γνώριμος- κλέβει την παράσταση. Μοιάζει σαν ψεύτικος, λες και βγήκε από καρτποστάλ. Αγαπημένο οπτικό τρικ για όσους ποζάρουν είναι να συγκρατούν τον Πύργο για να μην πέσει. Εμείς κάναμε το αντίθετο! Κοιτώντας την Πίζα από τα 293 σκαλοπάτια του πύργου, νιώσαμε ότι είχε έρθει η ώρα της επιστροφής.
Θα περάσουμε το τελευταίο μας απόγευμα στη Φλωρεντία περπατώντας στην Ιστορία της και χαζεύοντας τους ζωγράφους του δρόμου… Πού ξέρεις, ίσως κάποιος να είναι μετεμψύχωση του Donatello…
Ρεπορτάζ-Κείμενο: travelstyle.gr Κατερίνα-Καλλιστώ Γούναρη, Φωτογραφία: Αρχείο Icons
Στην ανάρτηση αυτή, η Τσαβαλιά δεν παρέλειψε να εκφράσει την τρυφερότητα και την αγάπη της προς τον γιο της, κάτι που συγκίνησε τους διαδικτυακούς της φίλους. Η Βένια Συριοπούλου τράβηξε τα βλέμματα όλων με τη λαμπερή, ξανθιά της εμφάνιση και τις εντυπωσιακές της αναλογίες, που θύμισαν έντονα τη Δούκισσα Νομικού, αποσπώντας ιδιαίτερα θετικά σχόλια.
«Σας ευχαριστώ γι’ αυτό το αναπάντεχο, μαγικό διήμερο! Σε λατρεύωωωωωωωωωωω, γιε μου!!!!!!!!».
Ο Χάρης Σεφερλής, ακολουθώντας το παράδειγμα της μητέρας του, δημοσίευσε με τη σειρά του μια γλυκιά φωτογραφία, στην οποία εμφανίζεται να αγκαλιάζει και να φιλά τη σύντροφό του, ενώ φρόντισε να μοιραστεί και ένα επιπλέον story με τις τρυφερές τους στιγμές.
Οι κοινές εμφανίσεις του ζευγαριού δεν πέρασαν απαρατήρητες από τους ακόλουθούς τους, καθώς τα likes αυξήθηκαν ραγδαία, αποδεικνύοντας ότι η σχέση τους έχει κερδίσει την αγάπη και την υποστήριξη του κοινού.
Τα «αρνήθηκε» όλα, δεν θέλει να γίνει με τίποτα ηθοποιός: Θα… μείνετε μόλις μάθετε τι σπουδάζει ο Χάρης Σεφερλής
Περήφανος είναι ο Μάρκος Σεφερλής για τον γιο του, Χάρη, ο οποίος συμπλήρωσε 20 χρόνια ζωής και σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο.
Το ζευγάρι ήρθε κοντά το 2003 και ένα χρόνο αργότερα υποδέχθηκαν τον γιο τους, Χάρη ο οποίος είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχουν. Ο Χάρης Σεφερλής, είναι φοιτητής Διοίκησης Επιχειρήσεων αφού επέλεξε συνειδητά να απέχει από τον χώρο του θεάματος. Ο Χάρης έχει την υποστήριξη και την αγάπη των γονιών του καθώς συνεχίζει τις σπουδές του, κάτι που σίγουρα του δίνει δύναμη και έμπνευση για να προχωρήσει μπροστά.
Ο Μάρκος Σεφερλής είχε σχολιάσει στο παρελθόν το γεγονός ότι ο γιος του δεν ήθελε να ασχοληθεί με την υποκριτική αναφέροντας: «Δεν το ήθελε, όχι ότι το συζητήσαμε ποτέ. Ενώ σαν πιτσιρικάς του άρεσε κι έδειχνε ότι έχει ταλέντο. Εγώ τότε και σε συνεντεύξεις μου έλεγα ότι θα μου άρεσε να κάνει τη δουλειά που κάνω εγώ, για να πάρει την αγάπη που έχω πάρει. Η Έλενα έλεγε όχι, μακριά, γιατί είναι ένα δύσκολο επάγγελμα κι όπως ξέρεις καλά, στην Ελλάδα είναι λίγο κατάρα να είσαι παιδί πολύ επώνυμου ή πολύ πετυχημένου».
Ο πατέρας του Χάρη, μοιράστηκε (για τα γενέθλιά του) τις ευχές του στα κοινωνικά δίκτυα με μια τρυφερή φωτογραφία από τα πρώτα χρόνια του Χάρη. «20 χρόνια πριν! Η πρώτη σου επαγγελματική φωτογράφηση! Τότε είχες άγνοια! Τώρα πια – εις γνώση σου – αποφεύγεις τα πολλά φώτα! Παρ’ όλα αυτά, εγώ σου εύχομαι να είναι η ζωή σου γεμάτη ΦΩΣ! Σ’ αγαπάω μέχρι το φεγγάρι και πίσω ξανά μπομπιράκο μου!», έγραψε ο Μάρκος. Η μητέρα του, η γνωστή ηθοποιός Έλενα Τσαβαλιά, επίσης μοιράστηκε τις ευχές της και διαδικτυακά: «Ήρθες χωρίς να σε περιμένω κι έφερες αυτό που περίμενα πάντα… ευτυχία! Χρόνια πολλά, γερά κι ευλογημένα γιε μου! Σ’ αγαπάω ατελείωτα!», έγραψε η Έλενα, συνοδεύοντας το μήνυμά της με δύο φωτογραφίες του Χάρη, μία από όταν ήταν μωρό και μία πρόσφατη.
Η παραλία Φλαμίνγκο βρίσκεται στο νησί Αναγέννηση, ένα τεχνητό, ιδιόκτητο νησί της Αρούμπα στην Καραϊβική, που έχει έκταση περίπου 40 στρεμμάτων και διαθέτει μαγκρόβια φυτά και δύο λευκές αμμώδεις παραλίες. Το νησί ανήκει στο τεσσάρων αστέρων ξενοδοχειακό συγκρότημα Aruba Resort & Casino.
Οι επισκέπτες απολαμβάνουν υπέροχα τοπία, με πρασινογάλαζα νερά, λευκές ακτές και βέβαια την καθημερινή παρέα των φλαμίνγκο, που συναναστρέφονται άριστα μαζί τους.
Τα περισσότερα από αυτά συγκεντρώνονται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού, αναζητώντας φαγητό, ακόμα και από τα χέρια των επισκεπτών.
Το ξενοδοχείο φροντίζει για την ασφάλεια των πτηνών έτσι ώστε να παραμένει εδώ ο πληθυσμός τους.
Με αυτό τον τρόπο δημιουργούν επιπλέον προϋποθέσεις στους τουρίστες για να επισκεφθούν το νησί.
Δείτε τα βίντεο
Ο Ιούλιος έφτασε και όλοι οι δρόμοι για Θεσσαλονικείς αλλά και Βαλκάνιους οδηγούν… στη Χαλκιδική.
Για τις περισσότερες οικογένειες η Σιθωνία προτιμάται περισσότερο από την πολύβουη Κασσάνδρα, λόγω των όμορφων παραλιών και του ήρεμου κλίματος.
Οι επιλογές για κολύμπι πολλές, αφού το δεύτερο πόδι φημίζεται για τις σμαραγδένιες ακτές του.
Μια από αυτές είναι οι υπέροχες Σπαθιές, που βρίσκονται μετά την ακτή Καλογριάς. Μια μικρή θα έλεγε κανείς ιδιωτική ακτή με καταπράσινα νερά σε ένα μικρό κολπάκι που σχηματίζουν οι βράχοι.
Τις ημέρες στην καρδιά του καλοκαιριού η παραλία σφύζει από ζωή και είναι δύσκολο να βρει κανείς θέση κάτω από τα αρμυρίκια.
Δείτε το βίντεο
Αν και υπάρχουν καταστάσεις που επιτρέπουν μακροχρόνιες αποδράσεις, ακόμη και όταν αυτή η πολυτέλεια απουσιάζει, μια μονοήμερη εκδρομή αποτελεί αποτελεσματική λύση για την ανακούφιση. Ειδικά όταν ο καιρός είναι με το μέρος μας , η εμπειρία γίνεται ακόμα πιο ευχάριστη.
Τώρα, λοιπόν, που ακόμα ο καιρός θυμίζει καλοκαίρι, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να γνωρίσουμε την -σαν ψεύτικη- Λίμνη Τσιβλού του Νομού Αχαΐας η οποία απέχει μόλις 2,5 ώρες από την Αθήνα.
Τα πανέμορφα νερά και η ενδιαφέρουσα ιστορία την χαρακτηρίζουν, ενώ πολλοί την αποκαλούν και «λίμνη της διολίσθησης ή κατολίσθησης»
Και αυτό διότι – στις αρχές του 20ου αιώνα – δεν ήταν δυνατόν να βρει κάποιος νερά και λίμνη στη συγκεκριμένη περιοχή. Μέχρι περίπου το 1913, στο σημείο που βρισκόταν η λίμνη, έστεκε το χωριό Τσιβλός, που πλέον έχει χαθεί καθώς χάθηκε ο μεγάλος οικισμός Συλίβαινα μέσα στα καταπράσινα νερά της. Σήμερα, ο Τσιβλός με 11 κατοίκους αποτελείται από ελάχιστα σπίτια, έναν ξενώνα, 2-3 ταβέρνες και τον ιστορικό ημιυπόγειο ναό του Αγίου Αθανασίου.
Αποτελεί μια απο τις επιθυμητές επιλογές για μια μονοήμερη εκδρομή εκτός πόλης, παρέχοντάς μας την ευκαιρία να ανακαλύψουμε ένα εκπληκτικό φυσικό περιβάλλον και να νιώσουμε ότι βρισκόμαστε σε ένα αλπικό χωριό.
Ακόμη και με την άφιξη του φθινοπώρου, υπάρχει η τολμηρή επιλογή του sup στη λίμνη για όσους επιθυμούν μια ξεχωριστή εμπειρία.
Η συγκεκριμένη απόδραση, πάντως, μπορεί να συνδυαστεί και με φαγητό στην παραθαλάσσια Ακράτα, που είναι πολύ κοντά, ή ακόμα και σε κάποιο από τα αρκετά ορεινά χωριά που υπάρχουν στην περιοχή.
Παρόλο που η Λίμνη Τσιβλού μοιάζει με τεχνητή, στην πραγματικότητα είναι εντελώς φυσική με το -κυριολεκτικά- κατάφυτο τοπίο που την «αγκαλιάζει» να κάνει τον επισκέπτη να αισθάνεται σαν να βρίσκεται σε κάποιο προορισμό του εξωτερικού.
Η λίμνη βρίσκεται σε υψόμετρο 700 μέτρων στις πλαγιές του Χελμού και δημιουργήθηκε μόλις πριν 110 χρόνια, το 1913, μετά από μία καταστροφική κατολίσθηση. Πήρε το όνομά της από το χωριό Τσιβλού.
Όπως είναι λογικό, συγκαταλέγεται στις νεότερες ορεινές λίμνες στην Ευρώπη, ενώ όπως λέγεται κάτω από αυτή έχει χαθεί και παραμένει θαμμένο ένα ολόκληρο χωριό!
Η συγκεκριμένη περιοχή ενδείκνυται και για πεζοπορία, καθώς από τη μία πρωταγωνιστεί ένα καταπράσινο δάσος και από την άλλη, τα γαλανά νερά της λίμνης. Επίσης, είναι ιδανικό μέρος για να κάνετε ποδήλατο, ενώ για τους πιο τολμηρούς, όπως αναφέραμε, μπορεί να επιλεχθεί και το κολύμπι.
Μία πολύ καλή ιδέα , θα ήταν να συνδυάσετε την επίσκεψή σας στην περιοχή με μια εκδρομή στη Ζαρούχλα για να δείτε αυτό υπέροχο χωριό, ή ακόμα και να πάρετε τον Οδοντωτό σιδηρόδρομο και να πάτε στα Καλάβρυτα.
Εάν ξεκινήσετε από την Αθήνα, θα χρειαστεί να οδηγήσετε μέχρι την Ακράτα από την Εθνική Οδό Κορίνθου – Πατρών και από εκεί να ανέβετε τα ορεινά χωριά, για τα οποία όμως ο δρόμος δεν είναι τόσο καλός καθώς υπάρχουν αρκετές στροφές.
Εναλλακτικά, μπορείτε να οδηγήσετε στον επαρχιακό δρόμο Ακράτας – Ζαρούχλα, με το χωριό Περιστέρα να είναι αυτό που θα συναντήσετε πριν φτάσετε στη λίμνη.
Η Σιλό είναι η 11χρονη βιολογική κόρη της Αντζελίνας Τζολί και του Μπραντ Πιτ. Το πρώτο βιολογικό παιδί του πρώην ζευγαριού, ενθουσίασε τους πάντες όταν ήρθε στον κόσμο, με την απίστευτη ομορφιά της και τον συνδυασμό των χαρακτηριστικών από τον πατέρα της και τη μητέρα της.
Τα χείλη της Τζολί, τα μάτια και τα χρώματα του Πιτ, ένα πανέμορφο πλάσμα.
Στην παρακάτω φωτογραφία η πανέμορφη Σιλό μαζί με το ένα από τα δίδυμα παιδιά του ζευγαριού.
Ωστόσο, όσο μεγάλωνε, η Σιλό δεν ήταν ένα συνηθισμένο παιδί. Από τα τρία της χρόνια είχε ζητήσει από τους γονείς της να την φωνάζουν Τζον, να παίζει με αγορίστικα παιχνίδια όπως σπαθιά και όπλα και να φοράει αγορίστικα ρούχα.
Σε μία συνέντευξή του στην Οπρα το 2008, ο Πιτ είπε ότι η Σιλό ήθελε να λέγεται Τζον, ενώ το 2010 η Τζολί είχε πει στο Vanity Fair ότι ο «Τζον» από 3 ετών θέλει να είναι αγόρι.«Της κόψαμε τα μαλλιά και εκείνη νομίζει ότι είναι σαν τους αδερφούς της» πρόσθεσε.
Η “ιδιαιτερότητα” που χαρακτηρίζει την πρώτη βιολογική κόρη των Μπραντζελίνα ως προς το γένος της αποτελεί ιδιαίτερα προσφιλές θέμα συζήτησης από την πρώτη στιγμή που κατέστη σαφές. Όσο μεγαλώνει, πάντως, το ζήτημα φαίνεται να διογκώνεται.
Ακόμα και στον γάμο των γονιών της, όπου όλα τα παιδιά ήταν παρανυφάκια και παράγαμπροι, η Σιλό ντύθηκε παράγαμπρος.
Η πρόσφατη εμφάνιση της Σιλό, η οποία είναι πλέον 11 ετών, επιβεβαιώνει ότι μεγαλώνει σαν αγόρι και οι γονείς της δεν της χαλάνε χατήρι.
Αν δεν το βρείτε εδώ, δεν είναι είδηση
© Tilestwra.com