Το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας πέρασε στην ιστορία, με τη Γαλλία να κατακτά το τρόπαιο για δεύτερη φορά στην ιστορία της.
Το επόμενο μεγάλο ραντεβού είναι προγραμματισμένο για το 2022 στο Κατάρ. Θα είναι το πρώτο Μουντιάλ στην ιστορία που θα πραγματοποιηθεί χειμερινή περίοδο (Νοέμβριο και Δεκέμβριο).
Χωρίς να διαθέτει τις απαραίτητες υποδομές για να φιλοξενήσει μια τέτοια διοργάνωση, αλλά με τεράστια οικονομική δύναμη, το Εμιράτο έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε ένα απέραντο εργοτάξιο.
Πέρα από τα στάδια και τις εγκαταστάσεις όμως, έχει ήδη ξεκινήσει η κατασκευή από το μηδέν μιας ολόκληρης πόλης στην έρημο. Η πόλη του Λουσάιλ – «μια πόλη με όραμα, μια πραγματική πόλη του μέλλοντος», όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, εκτείνεται σε μια περιοχή 38 τετραγωνικών χιλιομέτρων και όταν ολοκληρωθεί θα μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι και 450.000 ανθρώπους (200.000 μόνιμους κατοίκους, 170.000 εργαζόμενους και 80.000 τουρίστες).
Θα αποτελείται από 19 συνοικίες, θα έχει 22 ξενοδοχεία, τεχνητά νησιά, πανύψηλους ουρανοξύστες, εμπορικά κέντρα, παραθαλάσσιες βίλες, δύο μαρίνες, λίμνη, θεματικό πάρκο, ζωολογικό κήπο, δύο γήπεδα γκολφ, προηγμένα μέσα μεταφοράς.
Εκεί θα βρίσκεται και το «Lusail Iconic Stadium», χωρητικότητας άνω των 80.000 θεατών (86.250 για την ακρίβεια) που θα φιλοξενήσει την τελετή έναρξη της διοργάνωσης στις 21 Νοεμβρίου του 2022 καθώς επίσης και τον μεγάλο τελικό στις 18 Δεκεμβρίου.
Το κόστος κατασκευής της πόλης ανέρχεται στα 45 δισ. δολάρια και τη χρηματοδότηση έχει αναλάβει η κυβέρνηση. Τα έργα αναμένεται να ολοκληρωθούν το 2020. Μέχρι σήμερα ωστόσο ο φόρος αίματος είναι βαρύς.
Σύμφωνα με τη Διεθνή Ομοσπονδία Συνδικάτων τουλάχιστον 1.200 εργάτες από την Ινδία και το Νεπάλ έχουν χάσει τη ζωή τους από την ανάθεση της διοργάνωσης στο Κατάρ, τον Δεκέμβριο του 2010, ενώ ο αριθμός αυτός, σύμφωνα με εκτιμήσεις, αναμένεται να φτάσει τους 4.000 μέχρι το 2022.
Θα μπορούσατε να ζείτε σε μία ατέλειωτη νύχτα; Μία πόλη που αποτελεί το βορειότερο κατοικημένο σημείο του κόσμου έχει μάθει να ζει χωρίς το ηλιακό φως.
Πρόκειται για το Longyearbyen στο νησί Σβάλμπαρντ βόρεια της Νορβηγίας. Την μικρή παγωμένη πόλη επισκέφθηκε ο Jonathan Hirshon, πρόεδρος της εταιρίας δημοσίων σχέσεων Horizon Communications και περιγράφει την εμπειρία του.
Το όνομα Longyearbyen σημαίνει στα Νορβηγικά η πόλη του Longyear. Ουσιαστικά την πόλη την ίδρυσε ένας Αμερικανός ονόματι John Longyear, που έστησε στην περιοχή ένα ορυχείο για 500 άτομα στις αρχές του 1900.
Τα πάντα σε αυτή την πόλη είναι παγωμένα και σε κάθε εσωτερικό χώρο υπάρχει πάγκος για να αλλάζουν οι επισκέπτες τα βρεγμένα τους παπούτσια με στεγνά.
Επίσης λόγω τοποθεσίας, υπάρχει μεγάλος πληθυσμός πολικών αρκούδων. Για την ακρίβεια, στα 2.000 άτομα που κατοικούν στο Longyearbyen, αντιστοιχούν περίπου 3.000 πολικές αρκούδες.
Οι κάτοικοι στο νησί Svalbard είναι ιδιαίτερα φιλικοί και ευγενικοί, ενώ υπάρχει μηδενική εγκληματικότητα. Συγκεκριμένα, αν κάποιος συλληφθεί για έγκλημα, τότε αποστέλλεται μακριά από το νησί και εξορίζεται για πάντα.
Οσο για τη μέρα, αυτό είναι κάτι άγνωστο στους κατοίκους του νησιού, τουλάχιστον το χειμώνα, αφού το δικό τους μεσημέρι έχει λιγότερο φως κι από το σούρουπο, όπως φαίνεται στην πρώτη φωτογραφία.
Άλλοι διαλέγουν να ζήσουν σε μέρη που βρίσκονται πάνω σε ηφαίστεια, άλλοι σε απομονωμένα βουνά, υπάρχουν και άλλοι όμως που ζουν κάτω από… βράχια! Συγκεκριμένα κάτω από έναν τεράστιο βράχο. Εκεί έχει χτιστεί η πόλη Σεντενίλ ντε λας Μποτέγκας στην Ισπανία.
Βρίσκεται στην Ανδαλουσία και έχει περίπου 3.000 κατοίκους, οι οποίοι έχουν κάνει τις σπηλιές σπίτια, με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος της πόλης να βρίσκεται κάτω από βράχο. Με μια πρώτη ματιά μοιάζει σαν να έχει πέσει μετεωρίτης πάνω της, καθώς μεγάλα κομμάτια πέτρας… μπαίνουν ανάμεσα από οικίες, καλύπτουν δρόμους και προεξέχουν από σπίτια.
Είτε το πιστεύετε είτε όχι, ο κόσμος δέχθηκε να εγκατασταθεί στην εν λόγω πόλη για πρακτικούς λόγους. Θεώρησε προτιμότερο να διαμορφώσει τις ήδη υπάρχουσες σπηλιές και να τις κάνει σπίτια, παρά να χτίσει σπίτια από το μηδέν. Μάλιστα, οι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι η Σεντενίλ ντε λας Μποτέγκας κατοικείται από τα προϊστορικά χρόνια.
Λόγω της ιδιομορφίας της λοιπόν, η γραφική πόλη έχει γίνει προορισμός αρκετών τουριστών, οι οποίοι θέλουν να δουν από κοντά τα σπίτια που έχουν για σκεπή ή και για τοίχους τους τα μεγάλα αυτά βράχια.
Οι εικόνες που ακολουθούν, αποκαλύπτουν την Villa Epecuén μετά το πέρας 25 ετών κάτω από την επιφάνεια του νερού. Πρόκειται για μια μικρή πόλη νότια του Μπουένος Άιρες που ήταν κάποτε τουριστικός προορισμός.
Στις 6 Νοεμβρίου του 1985, ένα κοντινό φράγμα έσπασε παρασέρνοντας και το ανάχωμα που προστάτευε την συγκεκριμένη πόλη της Αργεντινής. Η περιοχή έγινε πολύ γρήγορα μη κατοικήσιμη, αφού η στάθμη του νερού έφτασε ακόμα και τα 10 μέτρα.
Σήμερα τα νερά έχουν υποχωρήσει και τα απομεινάρια της Villa Epecuén έχουν έρθει στην επιφάνεια…
Μπορεί να ξαφνιαστείτε αν μάθετε ότι οι χώρες και οι πόλεις έχουν το δικό τους ωροσκόπιο. Δεν είναι τόσο τρελό όσο ακούγεται, δεδομένου ότι ένα ωροσκόπιο γεννιέται μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία.
Η «γέννηση» μας χώρας ή πόλης υπολογίζεται από την στιγμή της ανακάλυψης, της πρώτης αποίκησης ή όταν υπογράφηκε μια δήλωση ανεξαρτησίας.
Οι αστρολόγοι μπορούν να συγκρίνουν το ζώδιο ενός ατόμου με το ωροσκόπιο ενός μέρος, ερμηνεύοντας τις πλανητικές αλληλεπιδράσεις είτε ως ευνοϊκές είτε ως δύσκολες. Το πώς η συγκεκριμένη πόλη σας επηρεάζει, εξαρτάται από την κοσμική αλληλεπίδραση μεταξύ των δύο αυτών διαγραμμάτων.
Και αν δεν υπάρχει ποτέ καμια περίπτωση να… μετακομίσουμε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού δεν πρέπει να γνωρίζουμε ποια είναι η ιδανική πόλη για τον καθένα μας για να την επισκεφτούμε έστω για λίγες ημέρες;
Δείτε, λοιπόν, ποιες είναι οι καλύτερες πόλεις για να ζήσετε ανάλογα με το ζώδιό σας και ετοιμάστε βαλίτσες:
Κριός (21 Μαρτίου – 19 Απριλίου): Νέα Υόρκη
Η σταδιοδρομία σας θα ανθήσει στη Νέα Υόρκη. Οι ταμειακές ροές θα είναι πιο ομαλές, ενώ θα δεχτείτε χρήματα από ασυνήθιστες πηγές. Η υγεία σας θα οχυρωθεί σε αυτό το μέρος, παρά την έλλειψη καθαρού, μπλε ουρανού. Η επικοινωνία θα είναι ένα σημαντικό στοιχείο στις συνεργασίες σας και ο ακρογωνιαίος λίθος πάνω στον οποίο στηρίζονται οι δεσμοί σας. Οι γρήγοροι ρυθμοί της Νέας Υόρκης, ταιριάζουν στον ενεργητικό Κριό.
Ταύρος (20 Απριλίου – 20 Μαΐου): Σίδνεϊ
Το έδαφος στο οποίο θα πατάτε, θα σας φέρει στο προσκήνιο και θα υποστηρίξει την επαγγελματική σας πορεία. Τα οικονομικά βελτιώνονται, αυξάνοντας τη σταθερότητα και τα κέρδη. Ο γήινος Ταύος αγαπά να είναι στη φύση και η αίσθηση που αποπνέει το Σίδνεϊ θα ενισχύσει το αίσθημα της ευημερίας και της ζωτικότητας. Οι σχέσεις θα γίνουν πιο ισχυρές, αλλά μπορεί να συναντήσετε και κάποιον σπέσιαλ με μια σημαντική διαφορά ηλικίας.
Δίδυμοι (21 Μαΐου – 20 Ιουνίου): Σαν Φρανσίσκο
Οι Δίδυμοι είναι τα πιο επικοινωνιακά ζώδια. Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη ότι θα τους ελκύσει η Silicon Valley, το κέντρο της βιομηχανίας υψηλής τεχνολογίας και των νεοσύστατων επιχειρήσεων. Εάν είστε λάτρης των υπολογιστών ή το επόμενο αστέρι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τότε η σταδιοδρομία σας θα ανθίσει στο Σαν Φρανσίσκο. Για τους Δίδυμους που αναζητούν την αγάπη, η σωματική έλξη θα ενισχυθεί πάρα μα πάρα πολύ. Ακόμη κι αν είστε περαστικοί από την πόλη αυτή, μπορεί να πέσετε πάνω στον έρωτα της ζωής σας.
Καρκίνος (21 Ιουνίου – 22 Ιουλίου): Βενετία
Δεν είναι τυχαίο που ο Καρκίνος είναι ζώδιο του νερού και η Βενετία, γνωστή και ως η πόλη του νερού, έχει τον καρκίνο ως ζώδιο. Θα νιώθατε σαν στο σπίτι σας εδώ από την πρώτη στιγμή που θα πατούσατε το πόδι σας. Η σύνδεση της Σελήνης με τον Άρη σας δίνει ένα επιπλέον έναυσμα στην προσπάθειά σας να πετύχετε τους στόχους σας. Αν το να μετακομίσετε εδώ δεν είναι μια επιλογή, ένα ταξίδι θα επαναφορτίσει τις μπαταρίες σας.
Λέων (23 Ιουλίου – 22 Αυγούστου): Παρίσι
Οι Λέοντες θα έχουν μια βασιλική περιποίηση στο Παρίσι και αυτό είναι ακριβώς που θέλετε. Ο Ήλιος κυβερνά τόσο το ζώδιο του Λέοντα όσο και του Παρισιού, οπότε είναι σίγουρο πως η ζωή στην Πόλη του Φωτός θα σας προσφέρει μόνο τα καλύτερα. Κάθε δουλειά που θα αναλάβετε θα στεφθεί με επιτυχία λόγω της ισχυρής θέσης του Ήλιου. Οι σχέσεις θα πάρουν μια ασυνήθιστη τροπή καθώς οι ρομαντικές ιστορίες με ασυνήθιστους τύπους σας μαγεύουν.
Παρθένος (23 Αυγούστου – 22 Σεπτεμβρίου): Τόκιο
Είστε ένας τελειομανής Παρθένος. Είναι αυτό που σας οδηγεί να κάνετε πάντα το καλύτερο που μπορείτε. Η εκλεπτυσμένη αίσθηση του στυλ σας είναι αυτό που κάνει αυτό το ζευγάρι (πόλης – ζωδίου) να είναι μαγικό. Ο ιαπωνικός πολιτισμός είναι βαθιά εδραιωμένος στις παραδόσεις και τα έθιμα. Εδώ, μπορείτε να αριστεύσετε σε καθετί που θα πιάσετε στα χέρια σας. Η νοημοσύνη σας εκτιμάται σε αυτή την πόλη. Η σύνδεση του Άρη με τον Δία εγγυάται την επιτυχία. Αγκαλιάστε την αυτοκράτειρα του εσωτερικούς σας κόσμου.
Ζυγός (23 Σεπτεμβρίου – 22 Οκτωβρίου): Λονδίνο
Καθώς ο Ήλιος κορυφώνεται στο ζώδιο του Λονδίνου, η κατεύθυνση της ζωής σας γίνεται ξεκάθαρη. Αν παλεύετε να ανακαλύψετε το σκοπό σας, θα το βρείτε εδώ. Το Λονδίνο θα σας βάλει και πάλι στον χάρτη όσον αφορά στο θέμα της καριέρας, ώστε να λάμψετε. Η αγάπη φαίνεται να ανθίζει σε αυτή την πυκνοκατοικημένη πόλη με πολλές ευκαιρίες να βρείτε τον «έναν και μοναδικό». Σας αρέσει να είστε το κέντρο της προσοχής, με μια πληθώρα γυναικών φίλων που θέλουν να διασκεδάσουν μαζί σας.
Σκορπιός (23 Οκτωβρίου – 21 Νοεμβρίου): Άμστερνταμ
Ο Σκορπιός κατανοεί την σημασία της φυσικής οικειότητας και με τον Ήλιο του Άμστερνταμ στο σέξι ζώδιό σας, μπορεί να βρείτε τον συνεργάτη σας που θέλει να εξερευνήσει τα βάθη της ψυχής σας, να ξεδιπλώσει τα μυστήρια της ζωής και να αποτελέσει την έντονη σχέση που πάντα ονειρευόσασταν. Η ζωή στη «Βενετία του Βορρά» θα μπορούσε να σας μεταμορφώσει μόνο θετικά.
Τοξότης (22 Νοεμβρίου – 21 Δεκεμβρίου): Χονολουλού
Η αφθονία της φωτιάς στο ωροσκόπιο της Χονολουλού αντηχεί με την υψηλή ενέργειά σου. Και οι δύο μοιράζεστε ένα ισχυρό στοιχείο φωτιάς, με αποτέλεσμα όποιο σχέδιο παλεύεται να φέρετε εις πέρας, να απογειωθεί τελικά σε αυτή την ηφαιστειακή πόλη. Ο Άρης ενισχύει την εμπιστοσύνη. Η αγάπη παίρνει μια ασυνήθιστη τροπή, καθώς μπορεί να γνωρίσετε έναν εξωτικό σύντροφο από μέρη μακρινά. Κλείστε τις επόμενες διακοπές σας στη Χονολουλού και δείτε το πνεύμα σας να απογειώνεται.
Αιγόκερως (22 Δεκεμβρίου – 19 Ιανουαρίου): Μονακό
Γνωρίζετε ότι ο Αιγόκερως είναι γνωστός στους αστρολόγους ως το «ζώδιο του εκατομμυριούχου»; Κι εσείς μπορεί να αναρωτιέστε γιατί όλοι οι λογαριασμοί σας συνεχώς φουσκώνουν. Είτε σας αρέσει είτε όχι, έχει μεγαλύτερη ικανότητα να συγκεντρώνετε την περιουσία πάνω σας από ότι οι άλλοι άνθρωποι και το Μονακό είναι η πόλη που θα ενθαρρύνει τον εκατομμυριούχο που κρύβεται μέσα σας να αναδειχθεί και να παίξει με βασιλιάδες και διασημότητες. Ένα σύντομο ταξίδι σε αυτή την πόλη είναι το μόνο που χρειάζεστε για να αποκτήσετε ένα εμπνευσμένο σχέδιο που θα κάνει τα σχέδιά σας να κυλήσουν.
Υδροχόος (20 Ιανουαρίου – 18 Φεβρουαρίου): Στοκχόλμη
Η κοινωνική σας συνείδηση είναι εγγυημένη στην πόλη που υπόσχεται να εξαλείψει τα ορυκτά καύσιμα μέχρι το 2040. Υδροχόοι, είστε πολύ ευφυής και προνοητικοί. Εδώ σε αυτήν την προοδευτική πόλη, θα έχετε μια σημαντική ανακάλυψη που θα σας οδηγήσει να αλλάξετε τη ζωή σας ή τη ζωή των άλλων, για το γενικότερο καλό. Δε θα είστε μόνοι σε αυτή την πορεία καθώς θα προσελκύσετε έναν εκπληκτικό σύντροφο για να μοιραστείτε το πάθος σας , μαζί με μια οικονομική επιβράβευση για το ξεκίνημα.
Ιχθύες (19 Φεβρουαρίου – 20 Μαρτίου): Σιγκαπούρη
Αν και ο δυναμικός ρυθμός της Σιγκαπούρης είναι μια έντονη αντίθεση με τη συνηθισμένη ονειρική συμπεριφορά σας, αυτή η πόλη θα σας κάνει να κινείστε και να φέρεστε σαν αφεντικό. Λένε ότι τα αντίθετα έλκονται και αυτό ισχύει για κάποιον σπέσιαλ που θα γνωρίσετε εδώ. Η συνεργασία θα φέρει θετική ισορροπία, παρέχοντας μεγαλύτερη συναισθηματική ασφάλεια και επιρροή που θα σας ενθαρρύνει να γίνετε η καλύτερη έκδοση του εαυτού σας.
Από τον Απρίλιο του 2009, οι τοπικές αρχές στο Medicine Hat – μια πόλη στην Αλμπέρτα του Καναδά, έχουν δημιουργήσει ένα πρόγραμμα, μέσω του οποίου παρέχουν επιδοτούμενη μόνιμη κατοικία στους άστεγους της περιοχής.
Από τους 1000 συνολικά άστεγους που ζουν στην πόλη, οι 885 έχουν ήδη εγκατασταθεί σε δικό τους σπίτι. Αν όλα πάνε καλά, μέχρι το τέλος του 2015 δεν θα υπάρχει κανένας άστεγος!
Το φιλόδοξο σχέδιο των αρχών του Medicine Hat φαίνεται πως ξέφυγε – ευτυχώς – από την στερεοτυπική αντίληψη που έχουμε για τους άστεγους. Μια λανθασμένη αντίληψη, που θέλει αυτούς τους ανθρώπους να μένουν δίχως στέγη επειδή είναι τεμπέληδες ή απλά άτυχοι και ότι η “ελεημοσύνη” τους υποστηρίζει να συνεχίσουν αυτό τον τρόπο ζωής.
Αυτό το παγιωμένο στερεότυπο αγνοεί συστημικά ζητήματα που εμποδίζουν τους ανθρώπους να συντηρήσουν αξιοπρεπώς τους εαυτούς τους, όπως οι φυλετικές διακρίσεις, ο ρατσισμός, η ελλιπής πρόσβαση σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας και η εισοδηματική ανισότητα.
Οι άνθρωποι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη, ότι η στήριξη των αστέγων από την πολιτεία κοστίζει πολλά περισσότερα χρήματα στους φορολογούμενους από ότι η επιδοτούμενη στέγασή τους.
Το Υπουργείο Ανθρωπίνων Υπηρεσιών της Αλμπέρτα εκτιμά ότι χρειάζονται περίπου 100.000 καναδικά δολάρια ανά έτος για τη στήριξη ενός και μόνο άστεγου με τις απαραίτητες παροχές περίθαλψης, τις υγειονομικές υπηρεσίες καθώς και τα πιθανά νομικά έξοδα.
Αντίθετα, η παροχή στέγης στους άστεγους κοστίζει λιγότερο από 35.000 δολάρια ετησίως, ενώ βοηθάει στην επανένταξη των ανθρώπων στην κοινωνία και τελικά στην εξάλειψη του προβλήματος. Αυτός ο απλός υπολογισμός ήταν που ώθησε τον – υποστηριζόμενο από τους Συντηρητικούς – δήμαρχο του Medicine Hat να υιοθετήσει το σχέδιο παροχής στέγης στους άστεγους της πόλης.
Μέσω του συγκεκριμένου προγράμματος, η φροντίδα των ανθρώπων, που για χρόνια πάλευαν στους δρόμους με την φτώχεια, τους εθισμούς και τις ψυχικές διαταραχές, γίνεται ακόμα πιο οργανωμένη και αποδοτική.
Η προσφορά ενός σπιτιού από την πολιτεία, βοηθάει στην ψυχική ανάταση των αστέγων αλλά και στην ευκολότερη πρόσβαση σε υπηρεσίες ψυχολογικής υποστήριξης και που θα τους βοηθήσουν στην πλήρη επανένταξή τους στην κοινωνία.
Η πόλη Γουίτιερ είναι μια μικρή, απομακρυσμένη πόλη στην Αλάσκα, περίπου 100 χιλιόμετρα μακριά από το Άνκορατζ, που αποτελεί την μεγαλύτερη πόλη της αμερικανικής πολιτείας – «Μας θεωρούν παράξενους»
Στον διεθνή Τύπο είναι γνωστή ως “η πόλη που ζει κάτω από ένα κεραμίδι!”. Στην ουσία ολόκληρη η πόλη μένει σε ένα μόνο κτήριο, σε δριμύ ψύχος και έντονες χιονοπτώσεις!
Δείτε το βίντεο:
Το Γουίτιερ, όμως, έχει κάποια χαρακτηριστικά που το καθιστονύ μοναδικό παράδειγμα σε παγκόσμια κλίμακα, καθώς κι οι 217 κάτοικοί του διαμένουν στο ίδιο κτίριο.
Η «πόλη που ζει κάτω από ένα κεραμίδι» αποτελείται από λιγοστά κτίρια, ενώ στο Begich Tower συμπυκνώνεται όλη η κοινωνική κι επαγγελματική ζωή της πόλης, καθώς εκεί στεγάζονται εκτός από τις κατοικίες, ένα αστυνομικό τμήμα, το σχολείο, μία υποτυπώδης κλινική, η εκκλησία της πόλης αλλά και μερικά εμπορικά καταστήματα (μανάβικο, παντοπωλείο).
Ο εν λόγω πύργος, κατασκευάστηκε το 1974 κι έκτοτε συγκεντρώνει όλη την ανθρώπινη δραστηριότητα της περιοχής, η οποία είναιπροβάσιμη μόνο δια θαλάσσης ή διαμέσου ενός τούνελ, που την συνδέει με την πρωτεύουσα της πολιτείας, το Τζούνο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η πρόσβαση σε αυτή την πόλη της Αλάσκας, που είναι αρκετά απομονωμένη, γίνεται είτε με πλοίο είτε μέσω ενός τούνελ.
Κατασκευασμένο το 1957, το Begich Towers Condominium αρχικά χρησίμευσε ως στρατιωτική δομή γνωστή ως Hodge Building κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Αργότερα μετατράπηκε σε συγκρότημα κατοικιών για την εξυπηρέτηση της τοπικής κοινότητας. Το κτίριο μετονομάστηκε σε Begich Towers προς τιμήν του Nick Begich, ενός Αμερικανού πολιτικού που εκπροσωπούσε την Αλάσκα στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Ο Begich εξαφανίστηκε μυστηριωδώς το 1972 κατά τη διάρκεια μιας πτήσης μεταξύ Anchorage και Juneau, και μετά από εκτεταμένη αλλά ανεπιτυχή αναζήτηση, κηρύχθηκε νεκρός. Η μετονομασία του κτιρίου τιμά την πολιτική του συνεισφορά και τη δέσμευσή του για την ανάπτυξη της Αλάσκας.
Αυτό το 14ώροφο κτίριο φιλοξενεί πλέον σχεδόν το σύνολο του τοπικού πληθυσμού συνδυάζοντας ένα ποικίλο μείγμα δημόσιων και ιδιωτικών λειτουργιών. Το Begich Towers Condominium (BTC) περιλαμβάνει 196 κατοικίες διαφόρων μεγεθών -συμπεριλαμβανομένων διαμερισμάτων ενός, δύο και τριών υπνοδωματίων- και στεγάζει επίσης τα διοικητικά γραφεία του Whittier, εξορθολογίζοντας τη διαχείριση της πόλης. Επιπλέον, το κτίριο φιλοξενεί το τοπικό αστυνομικό τμήμα και μια ιατρική κλινική, εξασφαλίζοντας άμεση πρόσβαση στην ασφάλεια και την υγειονομική περίθαλψη.
Για την καθημερινή εξυπηρέτηση, το κτίριο προσφέρει ανέσεις όπως ταχυδρομείο, παντοπωλείο και πλυντήριο. Οι πνευματικές ανάγκες καλύπτονται από μια εκκλησία Βαπτιστών που βρίσκεται στο χώρο του κτιρίου, ενώ για τους επισκέπτες και τους τουρίστες, δύο όροφοι είναι αφιερωμένοι σε ένα bed & breakfast, ενισχύοντας το ρόλο του κτιρίου και ως τουριστικού κόμβου της κοινότητας.
Το κτίριο στεγάζει επίσης μια αίθουσα συνεδριάσεων για συναντήσεις και εκδηλώσεις της κοινότητας, προωθώντας τη συνοχή μεταξύ των κατοίκων. Μια υπογεια σήραγγα πεζών συνδέει το Begich Towers με το τοπικό σχολείο, επιτρέποντας στους μαθητές να παρακολουθούν τα μαθήματα ανεξάρτητα από τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες.
Κατασκευασμένο από οπλισμένο σκυρόδεμα, το κτίριο έχει σχεδιαστεί για να αντέχει στις ακραίες περιβαλλοντικές συνθήκες της περιοχής. Οι εσωτερικοί χώροι συνδέονται με στεγασμένους, θερμαινόμενους διαδρόμους, εξασφαλίζοντας ότι οι κάτοικοι μπορούν να κινούνται άνετα σε όλο το κτίριο χωρίς να εκτίθενται στο σκληρό εξωτερικό κλίμα.
Εκτός από το Begich Towers, υπάρχει ένα δεύτερο κτίριο διαμερισμάτων στην πόλη, όπου ζουν οι υπόλοιποι κάτοικοι.
Τα πλεονεκτήματα των «αυτάρκων» κτιρίων
Το Begich Towers Condominium χρησιμεύει ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός αυτόνομου κτιρίου – μιας αρχιτεκτονικής τυπολογίας που κερδίζει ολοένα και μεγαλύτερη προσοχή εν μέσω παγκόσμιων προκλήσεων όπως η κλιματική αλλαγή και η αστικοποίηση.
Ωστόσο, η έννοια αυτή δεν είναι εντελώς νέα. Ένα γνωστό προηγούμενο είναι το Unité d’Habitation του Le Corbusier, που κατασκευάστηκε μεταξύ 1947 και 1952 στη Μασσαλία της Γαλλίας. Αυτό το καινοτόμο έργο, που σχεδιάστηκε με την λογική της «κάθετης πόλης», ήταν ένα πολυλειτουργικό οικιστικό συγκρότημα που σχεδιάστηκε για να φιλοξενήσει περίπου 1.600 άτομα, ενσωματώνοντας παράλληλα βασικές υπηρεσίες όπως καταστήματα, γραφεία, γυμναστήριο, πισίνα, σχολείο και χώρους αναψυχής.
Αυτά τα ιστορικά παραδείγματα παρέχουν πολύτιμα διδάγματα για τους σημερινούς αρχιτέκτονες και κατασκευαστές. Τα αυτάρκη κτίρια προσφέρουν πολυάριθμα πλεονεκτήματα, κυρίως μειωμένο οικολογικό αποτύπωμα. Με τη συγκέντρωση των πόρων, οι δομές αυτές συμβάλλουν στη μείωση της κατανάλωσης ενέργειας και στη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.
Επιπλέον, έχουν σχεδιαστεί για να προσαρμόζονται στις μελλοντικές κλιματικές προκλήσεις και χρησιμεύουν ως πρότυπα κοινοτικής ανθεκτικότητας, δημιουργώντας χώρους που ενισχύουν την κοινωνική συνοχή και παρέχουν πρόσβαση σε βασικούς πόρους.
«Μια πολύ παράξενη πόλη»
«Ναι, είναι μια πολύ παράξενη πόλη, επειδή υπάρχει μόνο ένας δρόμος για να μπεις και ένας για να βγεις», δήλωσε ο κάτοικος Lee Shuford μιλώντας στο αμερικανικό δίκτυο NBC.
«Ξέρεις, σκέφτεσαι ότι η σήραγγα είναι η μόνη διέξοδος. Τι θα γίνει αν υπάρξει έκτακτη ανάγκη ή κάτι τέτοιο και δεν μπορώ να βγω;» δήλωσε ο Shuford. «Αλλά το έχω συνηθίσει».
Έπρεπε επίσης να συνηθίσει τη διεύθυνσή του. Ο Σούφορντ, που κατάγεται από τη Βόρεια Καρολίνα, ζει τώρα στον 12ο όροφο αυτού που κάποιοι περιγράφουν ως «Πύργο της Ερημιάς».
«Ο κόσμος νομίζει ότι είναι περίεργο», δήλωσε η Άννα Ντίκασον.
«Ναι, είναι γνωστή ως η “πιο παράξενη πόλη στην Αλάσκα”», είπε ο σύζυγός της, Dave Dickason, ο οποίος είναι δήμαρχος του Whittier.
Αλλά είναι όντως; «Όχι, δεν είναι», απάντησε ο δήμαρχος.
«Αν έπρεπε να χρησιμοποιήσω μια λέξη, θα έλεγα ότι είναι μια πόλη μαγική», προσθέτει η Αννα.
Ο Dave, η Anna και η 20χρονη κόρη τους Jenessa λένε ότι έχουν σχεδόν όλα όσα χρειάζονται εδώ στο Begich Towers. Το παντοπωλείο Kozy Korner είναι εφοδιασμένο με είδη πρώτης ανάγκης. Υπάρχει ταχυδρομείο, συμβολαιογράφος, ακόμη και εκκλησία, όλα σε απόσταση… ενός ασανσέρ.
«Δεν χρειαζόμαστε όλα αυτά τα μεγάλα καταστήματα», δήλωσε ο Dave. «Δεν χρειαζόμαστε όλες τις λεγόμενες ανέσεις μιας μεγάλης πόλης».
Η Άννα πρόσθεσε: «Νιώθω ότι αυτό μας έκανε καλύτερους ανθρώπους. Επειδή δεν έχει σημασία από πού ήρθες, πόσα χρήματα έχεις, ξέρεις, είμαστε όλοι εδώ σε αυτή την πόλη και προσπαθούμε να τα καταφέρουμε».
Τούτου λεχθέντος, είναι ένα δύσκολο μέρος για κοινωνική ζωή. «Δεν υπάρχουν πολλοί ανύπνατροι άνθρωποι εδώ», τονίζει η Αννα.
Όταν ρωτήθηκε για την κοινωνική ζωή του Whittier, ο Shuford είπε: «Ναι, αυτό μπορεί να γίνει λίγο προβληματικό κάποιες φορές».
«Κανείς δεν βγαίνει ραντεβού εδώ»
Πριν από λίγες εβδομάδες, η Τζενέσα άρχισε να δημοσιεύει στο TikTok για τη ζωή της στο κτίριο και σύντομα είχε εκατομμύρια προβολές – και περίπου άλλες τόσες ερωτήσεις. «Κανείς δεν βγαίνει πραγματικά ραντεβού εδώ, επειδή μεγαλώσαμε όλοι μαζί και αυτό θα ήταν κάπως περίεργο», λέει η Τζενέσα.
Στην ερώτηση «Τι ρωτάει ο κόσμος περισσότερο;», η νεαρή κοπέλα απαντάει:
«Νομίζω ότι η πιο περίεργη ερώτηση που μου έκαναν ήταν: “Είστε θρησκευτική αίρεση;”», είπε γελώντας. «Πήρα τόσα πολλά σχόλια στο TikTok μου που έλεγαν: “Φαίνεται θλιβερό. Φαίνεται καταθλιπτικό”. Όμως είναι το ακριβώς αντίθετο: η κοινότητα εδώ είναι τόσο ωραία που πραγματικά δεν αισθάνεσαι ποτέ λυπημένος. Και έχεις πάντα κάποιον να μιλήσεις».
Το σχολείο έχει σήμερα περίπου 50 μαθητές ηλικίας 3-18 ετών.
«Είναι σημαντικό να είμαστε εδώ για τους σωστούς λόγους», δήλωσε η Lindsey Erk, η οποία μετακόμισε εδώ από τη Νότια Ντακότα για να διδάξει. «Κανένα παιδί σε αυτό το σχολείο δεν μπορεί να κάθεται στο πίσω μέρος της τάξης και να μην κάνει κάτι. Κάθε παιδί φαίνεται».
Εδώ όλοι οι κάτοικοι φροντίζουν τον διπλανό τους – το πρωινό για τα παιδιά φτιάχνεται συχνά από τους δασκάλους και παραδίδεται κατευθείαν στην πόρτα του διαμερίσματος των μαθητών!
«Είμαστε πολύ μικροί και λίγοι για να λειτουργούμε απομονωμένοι», δήλωσε η Erk. «Αν θέλετε να ζήσετε εδώ, πρέπει να είστε πρόθυμοι να συνεργαστείτε μεταξύ σας».
Ο Victor Shen εργάζεται επίσης με τους φοιτητές εδώ – και είναι επίσης απόφοιτος. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Γουίτιερ και επέστρεψε γιατί είναι το σπίτι του.
Στην ερώτηση «Τι δεν καταλαβαίνει ο κόσμος για την πόλη;», ο Σεν απαντάει:
«Ότι δεν υπάρχει τίποτα να κάνει κανείς εδώ. Αλλά, τα πάντα είναι εδώ, μέσα στα πόδια μας. Όταν σκέφτεσαι όλα αυτά τα πράγματα που εκτιμάς σε μια κοινότητα, τα βρήκαμε εδώ. Είναι το σπίτι μας. Δεν είμαστε περίεργοι, παρόλο που κάποιοι μας θεωρούν ως τέτοιους».
Για κάποιους μπορεί να είναι απλώς η πιο παράξενη πόλη της Αλάσκας, αλλά για τους κατοίκους το Γουίτιερ φαίνεται να είναι η απάντηση στο… κάλεσμα της άγριας φύσης.
«Θέλω απλώς οι άνθρωποι να ξέρουν ότι είναι ένα μοναδικό, όμορφο μέρος με τον δικό του τρόπο», είπε ο Σάφορντ, προσθέτοντας εμφατικά: «Πριν κρίνετε την πόλη του Whittier, πρέπει πρώτα να την επισκεφτείτε».
Περισσότερο από μια συναρπαστική μελέτη περίπτωσης, το κτίριο χρησιμεύει ως ένα ζωντανό εργαστήριο για τη διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο η αρχιτεκτονική μπορεί να προσαρμοστεί σε σκληρά περιβάλλοντα, να ενισχύσει την ενεργειακή απόδοση και να προωθήσει την κοινωνική συνοχή.
Κρυμμένη βαθιά μέσα στην κοιλάδα και περιτριγυρισμένη από βουνά η πόλη Rjukan στην Νορβηγία είδε για πρώτη φορά το φως του ήλιου πριν από δυο χρόνια χάρη σε γιγαντιαίους καθρέφτες.
Η βιομηχανική αυτή πόλη που βρίσκεται «χωμένη» βαθιά μέσα στην κοιλάδα στην περιοχή Telemark δεν είχε ηλιακό φως καθ όλη τη διάρκεια του χειμώνα.
Από τον Σεπτέμβρη μέχρι τον Μάρτη οι 3.500 μόνιμοι κάτοικοι της πόλης χρησιμοποιούσαν ένα ειδικά κατασκευασμένο όχημα για να ανεβαίνουν στην κορυφογραμμή του βουνού και να απολαμβάνουν μερικές ακτίνες φωτός.
Ελικόπτερα τοποθέτησαν τρεις τεράστιους καθρέφτες σε κατάλληλη θέση, περίπου 450 μέτρα πάνω από την πόλη, στη βουνοπλαγιά, προκειμένου να «οδηγήσουν» τις ακτίνες του ηλίου στην καρδιά της πόλης.
Οι καθρέφτες ακολουθούν την πορεία του ήλιου και αλλάζουν τη θέση τους κάθε 10 δευτερόλεπτα έτσι ώστε η πλατεία του Rjukan να είναι ηλιόλουστη όλη μέρα.
Το Longyearbyen είναι πόλη της Νορβηγίας με περίπου 2.000 κατοίκους. Βρίσκεται στο νορβηγικό αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ, ανάμεσα στη Νορβηγία και τον Βόρειο Πόλο, και πιστεύεται πως είναι ένα από τα βορειότερα κατοικημένα μέρη σε όλο τον κόσμο. Το φως του ήλιου δεν το αγγίζει για ολόκληρους μήνες.
Εκτός από τους ντόπιους Νορβηγούς, κάτοικοι της μικρής πόλης, στο κατώφλι της συναρπαστικής Αρκτικής, είναι πολίτες από πολλές χώρες, λάτρες της φύσης που φτάνουν τόσο ψηλά στην υδρόγειο για να ζήσουν τις άγριες και ταυτόχρονα μοναδικές συνθήκες στην ατελείωτη παγωνιά. Μικρό ποσοστό του πληθυσμού είναι άνθρωποι που έρχονται εδώ για να εργαστούν και όχι για να ζήσουν όλη τη ζωή τους. Σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία της Νορβηγίας, ο μέσος χρόνος που περνούν οι ξένοι πολίτες στο Svalbard είναι τα επτά χρόνια. Κι αυτοί μπολιάζουν, με τις παραδόσεις και τις διαφορετικές κουλτούρες τους, τον «σταθερό κορμό» των λίγων οικογενειών που κατοικούν στην περιοχή αδιάλειπτα.
Για τους κατοίκους του Longyearbyen, η καθημερινότητα είναι κάτι συνηθισμένο και αυτονόητο. Ένας εξωτερικός παρατηρητής βέβαια, είναι πολύ πιθανό να αιφνιδιαζόταν από το γεγονός πως οι ντόπιοι κουβαλούν κάθε στιγμή όπλο, καθώς μπορεί να βρεθούν σε τετ-α-τετ με μία πολική αρκούδα ανά πάσα στιγμή. Το κλίμα είναι τραχύ κι απρόβλεπτο και οι εναλλαγές μεταξύ φωτός και σκοταδιού είναι για άλλους απολαυστικές και για άλλους μία δυσκολία με την οποία θα πρέπει να συμβιβαστούν.
Προσαρμοσμένη στην ιδιαίτερη γεωγραφική της θέση, η πόλη διαθέτει ξεχωριστό «οδικό δίκτυο» για snowmobiles. Παρά το δριμύ κρύο, είναι απολύτως αποδεκτό και αυτονόητο ότι μόλις μπαίνει κάποιος σε ξενοδοχεία και εστιατόρια βγάζει τα παπούτσια του, κατάλοιπο από την εποχή που αυτά μετέφεραν καρβουνόσκονη. Οι υποδομές των ορυχείων διατηρούνται και μοιάζουν με σουρεαλιστικά μνημεία στο τοπίο.
Οι δρόμοι του Longyearbyen δεν έχουν ονομασίες αλλά αριθμούς. Υπάρχει πανεπιστημιακό κέντρο με 300 φοιτητές, που όλοι υποχρεούνται να μάθουν να χρησιμοποιούν όπλο. Κι ένα εξαιρετικά συνηθισμένο θέαμα από κάποιο παράθυρο είναι οι φάλαινες, που κολυμπούν στα φιόρδ.
Στο διάστημα της χειμερινής σκοτεινιάς- για τέσσερις μήνες δεν κάνει την εμφάνισή της ούτε μια αχνή ακτίνα ήλιου- οι κάτοικοι του Longyearbyen πηγαίνουν στις δουλειές τους φορώντας ένα φως στο κεφάλι, και συχνά έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν το Βόρειο Σέλας που «χορεύει» στον ουρανό.
Το καλοκαίρι, οι έξοδοι του μεσονυχτίου γίνονται υπό το λαμπρό φως του ήλιου, ακόμα μια συναρπαστική παραδοξότητα αυτού του τόπου. Τις Παρασκευές, πολλοί εκδράμουν με τα snowmobile τους για Σαββατοκύριακο στην Αρκτική, με την οικογένειά τους ή και φίλους.
Το Longyearbyen βρίσκεται σε μία κοιλάδα στις ακτές του ειδυλλιακού Adventfjord, περιτριγυρισμένο από απόκρημνα βουνά και παγετώνες. Χωρίζεται σε διάφορες «συνοικίες», όπως το κέντρο της πόλης και το Nybyen, η νέα πόλη. Τα περισσότερα από τα ξενοδοχεία, τις παμπ και τα καταστήματα βρίσκονται στο κέντρο της πόλης ενώ στο Nybyen, δύο χιλιόμετρα νότια, βρίσκονται τα κάποτε καταλύματα των ανθρακωρύχων καθώς και ξενώνες, ένα εστιατόριο και μία γκαλερί. Ανάμεσα στις δύο γειτονιές είναι δύο εστιατόρια, εκ των οποίων το ένα θεωρείται ένα από τα καλύτερα της Νορβηγίας και διαθέτει εξαιρετικό κελάρι.
Η πόλη εξαρχής «γεννήθηκε» μέσα από και για τη βιομηχανία εξόρυξης, τον περασμένο αιώνα. Το Longyearbyen ήταν μια τυπική πόλη που είχε σχηματιστεί χάρη στο παρακείμενο ορυχείο, κι αυτό συνεχίστηκε περίπου έως τη δεκαετία του 1990. Πλέον όμως έχει εξελιχθεί και ο τουρισμός έχει αναδειχθεί σε σημαντικό πυλώνα της οικονομίας της πόλης. Το 2016, επισκέφθηκαν το Longyearbyen 115.000 τουρίστες, εκ των οποίων 35.000 έφτασαν με κρουαζιερόπλοια.
Σημαντικός πυλώνας της οικονομίας είναι επίσης η έρευνα και η εκπαίδευση. Φοιτητές από όλο τον κόσμο καταφτάνουν για σπουδές στο University Centre in Svalbard (UNIS), το οποίο επικεντρώνεται στην έρευνα της Αρκτικής στους τομείς της βιολογίας, της γεωλογίας, της γεωφυσικής και της τεχνολογίας.
Όσο για τις κοινωνικές δομές, μπορεί το Longyearbyen να βρίσκεται στην άκρη του κόσμου – κυριολεκτικά- αλλά διαθέτει νοσοκομείο, σχολείο, νηπιαγωγείο, αθλητικό κέντρο, εκκλησία και πολιτιστικό κέντρο.
Οι εποχές είναι κάτι σχετικό σε αυτό το σημείο του κόσμου. Στη διάρκεια του χειμώνα, το σκοτάδι είναι απόλυτο επί τέσσερις μήνες. Για δυόμιση μήνες μέρα και νύχτα δεν έχουν καμία διαφορά. Η πολική νύχτα, όπως λέγεται, αρχίζει με τη θεαματική «μπλε ώρα», που στην αρχή και στο τέλος της εποχής αυτής διαρκεί όλη την ημέρα. Παρότι ο ήλιος παραμένει κάτω από τη γραμμή του ορίζοντα, στολίζει τον πολικό ουρανό με μπλε και κόκκινες ακτίνες. Το πολικό καλοκαίρι, από την άλλη, έχει «ορόσημο» τον ήλιο του μεσονυχτίου, ο οποίος λάμπει στον ουρανό όλο το 24ωρο.
Είναι λοιπόν προφανές πως και οι δραστηριότητες και η ζωή στο Longyearbyen εξαρτώνται κατά πολύ και προσαρμόζονται στην εναλλαγή των εποχών. Όταν η πόλη λούζεται στον ήλιο, οι πολίτες περνούν πολύ χρόνο έξω. Τον χειμώνα διοργανώνονται φεστιβάλ, συναυλίες και αθλητικές εκδηλώσεις αλλά σε κλειστούς χώρους. Είναι όμως σύνηθες να διοργανώνονται εκδρομές στο βουνό με φακούς ενώ τα Χριστούγεννα γίνεται η παραδοσιακή παρέλαση με πυρσούς.
Οι παράξενοι νόμοι και «η απαγόρευση του θανάτου»
Λόγω της ιδιαίτερης τοποθεσίας του, το Longyearbyen εφαρμόζει και κανονισμούς που φαίνονται πολύ παράξενοι στους εξωτερικούς παρατηρητές. Έχουν όμως απόλυτα λογική εξήγηση για όλους εκείνους που ζουν την κάπως εκκεντρική καθημερινότητα της πόλης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η υποχρέωση οπλοφορίας, που προαναφέρθηκε, που σχετίζεται με την ανάγκη προστασίας από… πολικές αρκούδες. Παράλληλα, στην πόλη απαγορεύονται οι γάτες, ενώ επιβάλλεται περιορισμός ως προς την ποσότητα αλκοόλ που κάθε κάτοικος μπορεί να προμηθευτεί ανά μήνα.
Αναμφίβολα όμως ο πιο παράξενος νόμος είναι αυτός που αφορά τη λεγόμενη «απαγόρευση του θανάτου». Στην πραγματικότητα δεν απαγορεύεται ακριβώς ο θάνατος, κάτι που θα ήταν ούτως ή άλλως αδύνατο, αλλά μάλλον θα ήταν ορθότερο να πούμε πως αποφεύγεται να συμβεί εκεί και λαμβάνονται μέτρα για να συμβεί σε πιο κατάλληλα σημεία. Είναι δηλωμένο και δεδομένο πως δεν υπάρχει καμία επιλογή ταφής στο Longyearbyen, κι έτσι κάτοικοι που θεωρούνται ασθενείς σε τελικό στάδιο μεταφέρονται στο Όσλο, για να ζήσουν εκεί τις τελευταίες ημέρες της ζωής τους.
Η απόφαση για την απαγόρευση της ταφής στο Longyearbyen χρονολογείται από τη δεκαετία του 1950, και συνδέεται με μία μακάβρια όσο και τρομακτική ανακάλυψη. «Πρωταγωνιστές» χωρίς να είναι καν ζωντανοί ήταν τα θύματα της πανδημίας γρίπης του 1918.
Όταν διαπιστώθηκε πως οι σοροί δεν έφταναν σε αποσύνθεση, λόγω της ακραίας παγωνιάς και των λεγόμενων «αιώνιων πάγων», των στρωμάτων πάγου δηλαδή που δεν λιώνουν, επιχειρήθηκε η αποτέφρωσή τους. Ουσιαστικά η ταφή τους σε τόσο παγωμένο έδαφος ήταν κάτι σαν την διατήρησή τους στο νεκροτομείο, οπότε δεν μπορούσε να φτάσει το σώμα στη φυσική αποσύνθεση. Στη διαδικασία της αποτέφρωσης όμως, οι επιστήμονες ανακάλυψαν στα καλοδιατηρημένα πτώματα ζωντανά στελέχη του ιού της γρίπης, που είχαν κι αυτά διατηρηθεί για δεκαετίες. Κι ήταν εκείνος ο ιός που είχε σκοτώσει το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού τον 20ο αιώνα.
Ακόμα λοιπόν κι αν κάποιος έχει ζήσει στο Longyearbyen όλη τη ζωή του, δεν μπορεί να ταφεί εκεί. Αλλά ο κύκλος της ζωής δεν στερείται μόνο το τέλος του στο Longyearbyen, στερείται και την αρχή του. Όπως δηλώνει ο Jan Christian Meyer, από το Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας της Νορβηγίας, «εάν πλησιάζει το τέλος σου, θα γίνει κάθε προσπάθεια να μεταφερθείς αλλού. Αλλά ούτε πολλές γεννήσεις έχει το Longyearbyen. Παρότι διαθέτει ένα μικρό νοσοκομείο, οι ετοιμόγεννες γυναίκες ενθαρρύνονται να ταξιδέψουν αλλού για να γεννήσουν».
Δέκα πράγματα που ίσως δεν ξέρετε για την 28η Οκτωβρίου.
#1 Όταν κηρύχτηκε ο πόλεμος συνελήφθησαν αμέσως 1000 κατάσκοποι των Ιταλών τους οποίους γνώριζε το καθεστώς Μεταξά. Το μεγαλύτερο δίκτυο το είχαν στην Πελοπόννησο.
#2 Η εντολή που είχε ο στρατηγός Κατσιμήτρος ήταν να πολεμήσει υποχωρώντας, αφήνοντας να καταληφθούν ακόμα και τα Γιάννενα. Ο αγώνας για την άμυνα θα δινόταν μέχρι εσχάτων στη Θεσσαλία-Αιτωλοακαρνανία. Ο στρατηγός Κατσιμήτρος θεώρησε την εντολή λανθασμένη και εξέδωσε εντολή για άμυνα μέχρι τελικής πτώσεως στα δυσπρόσιτα για τους Ιταλούς βουνά της Πίνδου.
#3 Μια από τις επιτυχίες του καθεστώτος του Μεταξά ήταν η μυστική επιστρατευση που έγινε πολύ πριν την 28η Οκτωβρίου. Σημαντικός αριθμός του στρατού είχε συγκεντρωθεί στα σύνορα με την Αλβανία, όπου έγιναν διακριτικά στρατιωτικές ασκήσεις και αναγνώριση εδάφους.
#4 Ο «μακαρονάς και δειλός Ιταλός» είναι ένας μύθος που γέννησε η σάτιρα της εποχής. Οι Ιταλοί πολέμησαν με επιμονή, σε αρκετές περιπτώσεις έδειξαν γενναιότητα και γι’ αυτό είχαν μεγάλες απώλειες.
#5 Όταν έγινε γενική επιστράτευση, οι άνδρες είχαν 5 μέρες για να παρουσιαστούν. Σχεδόν όλοι παρουσιάστηκαν την πρώτη μέρα.
#6 Ένα πλήθος από διάσημους και «παιδιά καλών οικογενειών» έβαλε μέσο για να πάρει μετάθεση στην πρώτη γραμμή του πυρός. Ανάμεσα τους οι ακαδημαϊκοί Αλέκος Λιδωρίκης, Σπύρος Μελάς. Οι Οδυσσέας Ελύτης, Νικηφόρος Βρεττάκος, Άγγελος Τερζάκης, Νίκος Καββαδίας, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Γεώργιος Ράλλης, Χαρίλαος Φλωράκης.
#7 Ο Μεταξάς αν και ο φιλογερμανός είχε αποφασίσει ότι θα συνταχθεί με τη Βρετανία γιατί είχε διαγνώσει,ότι αυτόν τον πόλεμο ο άξονας θα τον χάσει και η Ελλάδα ως ναυτική χώρα έπρεπε να συνταχθεί με τη ναυτική δύναμη της εποχής.
#8 Οι Ιταλοί κατάσκοποι έστελναν αναφορές στον Μουσολίνι ότι η Ελλάδα είναι ανέτοιμη για πόλεμο και θα είναι μια εύκολη νίκη. Ο Μουσολίνι προγραμμάτιζε να παρελάσει στην Αθήνα πάνω σε λευκό άλογο σε 15 μέρες.
#9 Ο Γκράτσι ήταν από αυτούς που έδινε σωστές πληροφορίες για την ετοιμότητα των Ελλήνων. Γνώρισε τον Μεταξά από το 1917 και αγνοούσε πότε θα κηρυχθεί ο πόλεμος. Δεν ανήκε στο φασιστικό κόμμα και δεν υποστήριζε την φασιστική ιδεολογία.
#10 Όταν οι Ιταλοί αποφάσισαν τη μεγάλη αντεπίθεση την άνοιξη του ’41 ο Μουσολίνι βρέθηκε στο μέτωπο για να τονώσει και να εκβιάσει ψυχολογικά τους στρατηγούς που είχε αντικαταστήσει. Ήταν ο μοναδικός από του ηγέτες ΒΠΠ που βρέθηκε τόσο κοντά στην πρώτη γραμμή. Στην Ιταλία οι αντίπαλοι του μετά τον πόλεμο τον κατηγόρησαν ότι ο πόλεμος χάθηκε, γιατί όλοι οι στρατηγοί ήταν ρουσφετολογικές επιλογές και ανίκανοι να κερδίσουν τον πόλεμο. Σε αυτό είχαν δίκιο. Τα κριτήρια του ήταν πάντοτε υποκειμενικά.
Οι άνθρωποι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη, ότι η στήριξη των αστέγων από την πολιτεία κοστίζει πολλά περισσότερα χρήματα στους φορολογούμενους από ότι η επιδοτούμενη στέγασή τους.
