Ο άτυχος οδηγός που χάθηκε στο ασύλληπτο δυστύχημα στην λεωφόρο Δημοκρατίας, ήταν πατέρας τριών παιδιών
Μουδιασμένη παραμένει η τοπική κοινωνία, λίγες ώρες μετά το ασύλληπτο δυστύχημα στο Ηράκλειο με θύμα έναν οδηγό μηχανής 51 ετών που καταπλακώθηκε από δέντρο νωρίς το απόγευμα της Πέμπτης.
Ο Παναγιώτης Μητρέλος, ο άτυχος οδηγός που χάθηκε τόσο άδικα, ήταν οικογενειάρχης και πατέρας τριών παιδιών, μαραγκός στο επάγγελμα.
Όλοι όσοι γνώριζαν τον Παναγιώτη βρίσκονται σε σοκ και μιλούν με τα καλύτερα λόγια για αυτόν, ενώ σε μεγαλύτερο σοκ βρίσκεται η οικογένεια και οι συγγενείς του που από τη μια στιγμή στην άλλη είδαν τον άνθρωπο τους να φεύγει από τη ζωή τόσο γρήγορα και με τόσο τραγικό τρόπο…
Όπως έγραψε το Cretalive, ο 51χρονος βρήκε το θάνατο κάτω από το πελώριο δέντρο όταν σταμάτησε με την μηχανή του σε φανάρι στην Λεωφόρο Δημοκρατίας, έναν από τους κεντρικότερους δρόμους της πόλης, με συνεχή κίνηση οχημάτων.
Ένα μεγάλο πεύκο, το οποίο βρισκόταν στο απέναντι πεζοδρόμιο, και το οποίο χρόνια τώρα είχε πάρει κλίση, έπεσε μέσα σε δευτερόλεπτα πάνω στον άνδρα, με τους ανθρώπους που βρίσκονταν εκεί να μην μπορούν να κάνουν τίποτε για να αποφευχθεί το κακό!
Σοκαρισμένη είναι η τοπική κοινωνία του Βόλου από τον ξαφνικό θάνατο του γνωστού ψυχιάτρου, Σπύρου Ροδιτάκη σε ηλικία 45 ετών.
ίδιος ετοίμαζε να κάνει εγκαίνια στο νέο του ιατρείο στη Νέα Σμύρνη. Ο Σπύρος Ροδιτάκης άφησε την τελευταία του πνοή στην Αθήνα, όπου και κατοικούσε.
Ο 45χρονος είχε αρκετές μέρες να επικοινωνήσει με τους δικούς του, ενώ μετά από επικοινωνία που είχαν με γειτόνισσα του, ενημερώθηκαν ότι το κλιματιστικό λειτουργούσε ασταμάτητα για τρεις ημέρες.
Η αστυνομία έφθασε στο διαμέρισμα μετά από σχετική ενημέρωση και εντόπισε νεκρό τον 45χρονο γιατρό από ανακοπή καρδιάς.
Σύμφωνα με τον taxydromos.gr, εισήχθη 2ος στην Ιατρική Σχολή Αθηνών και με την ολοκλήρωση των σπουδών του ακολούθησε την ειδικότητα του ψυχιάτρου και ειδικεύτηκε πιο συγκεκριμένα στην παιδοψυχιατρική. Ακολούθησαν μεταπτυχιακές σπουδές στη Γαλλία, πάνω στην ειδικότητα της ψυχιατρικής παιδιών και εφήβων.
Ξεχώρισε γρήγορα ανάμεσα σε άλλους επιστήμονες, γι’ αυτό και εργάστηκε ως ψυχίατρος σε κορυφαίο Ψυχιατρείο της Γαλλίας. Η επιστημονική του διαδρομή συνεχίστηκε με ακόμη μία μεγάλη διάκριση. Τα τελευταία πέντε χρόνια πριν επιστρέψει στην Ελλάδα έλαβε πρόσκληση και την αποδέχθηκε να εργαστεί στο Δημόσιο Ψυχιατρείο της Γενεύης. Ταυτόχρονα, ορίστηκε ως ο πραγματογνώμονας για λογαριασμό της ελβετικής δικαιοσύνης.
Με αξιόλογες σπουδές, αλλά και πολύτιμη εμπειρία από τις κορυφαίες θέσεις στις οποίες άσκησε το λειτούργημά του στο εξωτερικό, επέστρεψε στην Ελλάδα, εγκαταστάθηκε στην πρωτεύουσα και ετοίμαζε γεμάτος όνειρα το ιδιωτικό ιατρείο του στη Νέα Σμύρνη.
Είχε τακτοποιήσει τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια και αστείρευτη όρεξη για προσφορά στον συνάνθρωπό του. Το ιατρείο επρόκειτο να ανοίξει την Δευτέρα (22/08), ενώ σχεδίαζε και τα εγκαίνια.
Πάχη Μεγάρων: Πολλοί όταν σκέφτονται προορισμούς για να πάνε διακοπές σκέφτονται νησιά η κάποιον εξωτικό προορισμό στο εξωτερικό. Η Πάχη όμως, είναι επίσης ένας προορισμός που θα πρέπει να επισκεφτείτε κάποια στιγμή. Είναι μόλις 30 λεπτά μακριά από το κέντρο της Αθήνας και θα σας αφήσει άφωνους.
Πάχη Μεγάρων: Ερημικά και μαγευτικά
Ένα μέρος μαγευτικό με θέα μια απίστευτη θάλασσα και πολλά νησάκια.
Ένας μικρός γραφικός οικισμός ο οποίος συνήθως ξεφεύγει από τον χάρτη προορισμών της νέας γενιάς. Έχει λιγοστούς κατοίκους οι οποίοι κατά κύριο λόγο ζούνε μέσα από την αλιεία.
Το γεγονός του ότι είναι ένας μικρός οικισμός δεν πρέπει να σας αποτρέψει για να επισκεφτείτε αυτό το μαγευτικό μέρος. Υπάρχουν ταβέρνες οι οποίες έχουν σχετικά χαμηλές τιμές με μια θέα που θα σας πάρει το μυαλό. Αν θέλετε μπορείτε επίσης να επισκεφτείτε και κάποια από τις καφετέριες που έχει εκεί έχοντας την θάλασσα δίπλα σας.
Πάχη Μεγάρων: Πως πάμε στον μαγευτικό αυτό προορισμό
Μα πολύ εύκολα και γρήγορα. Μετά τα διόδια της Ελευσίνας και αφού περάσουμε την πρώτη έξοδο για Μέγαρα θα βρούμε την έξοδο που γράφει Πάχη – Μέγαρα θα κάνουμε αριστερά και σε 5 λεπτά θα είμαστε εκεί. Μπορώντας μετά να απολαύσουμε τον ακαταμάχητο αυτόν οικισμό και όλη την γαλήνη που προσφέρει.
Η Βίκυ Σταμάτη δήλωσε πως ζει σε άθλιες συνθήκες με 2,400 ευρώ τον μήνα.
Συμπέρασμα:
Η συγκεκριμένη δήλωση της Βίκυς Τσοχατζοπούλου έγινε σε συνέντευξή της τον Ιούνιο του 2019 και όχι πρόσφατα, όπως αφήνουν να εννοηθεί τα υπό εξέταση δημοσιεύματα.
Από τις αρχές Οκτωβρίου του 2022, δημοσιεύματα σε ιστοσελίδες καθώς και αναρτήσεις στο Facebook αναπαράγουν δηλώσεις της Βίκυς Τσοχατζοπούλου σχετικά με τις συνθήκες διαβίωσης της, αφήνοντας να εννοηθεί πως πρόκειται για πρόσφατες. Στην πραγματικότητα όμως οι συγκεκριμένες δηλώσεις έγιναν το 2019.
Έφυγε αγκαλιά με μια Lancia: Η ζωή του διάσημου Έλληνα ηθοποιού Αλέκου Τζανετάκου, όπως την περιέγραψε και όπως την βιώσαμε μέσα από το έργο του στις ταινίες και το θέατρο. Το τέλος του ήταν άδοξο, διότι αν και είχε αρραβωνιαστεί 17 φορές, πέθανε μόνος του.
Έφυγε αγκαλιά με μια Lancia: Το ξύλο στις ταινίες, ήταν αληθινό πάντα
Το χέρι που, αν το προσέξεις καλύτερα θα δεις πως θυμίζει έντονα σαρκικό κουπί, σηκώνεται κι ετοιμάζεται να κατέβει με πρωτοφανή δύναμη στον ήδη κοκκινισμένο σβέρκο του ήρωα της ιστορίας μας.
Έπειτα, έρχεται το μοιραίο: σλατς! «Ρε Λάμπρο, δεν μπορείς να βάζεις λιγότερη δύναμη;», ρωτάει αυτός που… υποδέχτηκε το χαστούκι. Έπειτα, όπως πάντα, γέλια. Το κοινό στο θέατρο έχει λυθεί και οι πιθανότητες να βρει λίαν συντόμως την αυτοκυριαρχία του είναι λιγότερες κι από το να γίνει η δραχμή ο μπαμπάς του δολαρίου.
«Οι καρπαζιές που έτρωγα βροχή στις ταινίες ήταν αληθινές, ο σβέρκος μου το ξέρει! Στην ταινία σφαλιάρες, το ίδιο και στο θέατρο, δύο παραστάσεις. Έτρωγα ξύλο από τις έξι το πρωί, μέχρι τη μία τη νύχτα. Κάποτε παίζαμε στο θέατρο με τον Λάμπρο τον Κωνσταντάρα, αυτόν τον πρίγκιπα του θεάτρου, που μου είχε κουδουνίσει το μυαλό με τη χερούκλα του…», θα δήλωνε χρόνια αργότερα σε μια συνέντευξή του, λύνοντας το απόλυτο μυστήριο που συμπυκνωνόταν στην πρόταση «Μα δεν μπορεί όλες οι σφαλιάρες να είναι κανονικές! Κανείς δε θ’ άντεχε τόσο ξύλο».
Κανείς, πλην αυτού, δηλαδή. Πλην του Αλέκου Τζανετάκου…
Έφυγε αγκαλιά με μια Lancia: Τέχνη καμωμένη από ατόφια ανάγκη
Η οικογένειά του είχε 5 παιδιά, με τον ίδιο, γεννημένο το 1937 στα Μανιάτικα του Πειραιά, ν’ αποτελεί το μοναδικό αγόρι. Τα παιδικά του χρόνια σημαδεύτηκαν από «ανηλεή» φτώχεια, με τον ίδιο να τονίζει, ενθυμούμενος τα νιάτα του. «Ξεκίνησα να δουλεύω από πολύ μικρός, κάνοντας οποιαδήποτε δουλειά. Σφουγγαρίκι στις αυλές και στα πεζοδρόμια των πλουσίων. Δεν ντρεπόμουν, αλλά ποτέ δεν ζητιάνεψα…».
Το μέγεθος της κακής οικονομικής κατάστασης στην οποία βρισκόταν, φαίνεται από τα λόγια του. «Περιμέναμε πώς και πώς να έρθει η Κυριακή για να φάμε κρέας με μακαρόνια. Τις άλλες μέρες θυμάμαι τη μάνα μου να βρέχει μια μικρή φέτα ψωμί και να την πασπαλίζει με λίγη ζάχαρη».
Τη λύση στο αθεράπευτο, οικονομικό του πρόβλημα έμελλε να δώσει η Τέχνη. Όταν ο ίδιος βρισκόταν στην εφηβεία είδε τις 2 από τις 4 αδερφές του, τις επονομαζόμενες «Τζάνετ Σίστερς», να σημειώνουν αξιόλογη επιτυχία ως μουσικοχορευτικό ντουέτο. Έτσι, αποφάσισε και ο ίδιος, λαμβάνοντας υπόψη και τις απολαβές των συγγενών του, ν’ ακολουθήσει τα βήματά τους.
Ωστόσο, ο Τζανετάκος επέλεξε να γίνει ηθοποιός. Έτσι, φοίτησε στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, πέρασε και από την κινηματογραφική σχολή του Λυκούργου Σταυράκου, απ’ όπου αποφοίτησε με άριστα.
Μετά είχε φτάσει η στιγμή για την επιδρομή στο πανί.
Α, ναι: και την εκτόξευση στ’ αστέρια.
Έφυγε αγκαλιά με μια Lancia: Σανίδι-Πανί-Φεγγάρι
Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 ξεκίνησε τις εμφανίσεις στο θέατρο, ενώ το 1956 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Μεγάλη Οθόνη. Συμμετείχε στην κωμωδία του Γρηγόρη Γρηγορίου «Η αρπαγή της Περσεφόνης».
Το 1957 έγινε ευρύτερα γνωστός στο θεατρικό κοινό μέσα από το «Οι δικοί μας άνθρωποι» του θιάσου του Αλέκου Σακελλάριου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου, ενώ 4-5 χρόνια αργότερα επέστη ο καιρός για να εξελιχθεί σε σταρ (σχεδόν) πρώτου μεγέθους: η Φίνος Φιλμ του προσέφερε συμβόλαιο συνεργασίας και η παρουσία του σε πασίγνωστες ταινίες (όπως, φερ’ ειπείν, το «Ο Ηλίας του 16ου» ή το «Μερικοί το προτιμούν κρύο») του έδωσε τη δυνατότητα ν’ αφήσει οριστικά και αμετάκλητα πίσω του την ανέχεια.
Έφυγε αγκαλιά με μια Lancia: Ο Φίνος, δεν τον χρησιμοποίησε ποτέ σε πρωταγωνιστικό ρόλο
Μπορεί, όμως, η καριέρα του να πήγαινε από το καλό στο καλύτερο, αλλά το γεγονός πως ο Φίνος δεν τον χρησιμοποίησε ποτέ σε πρωταγωνιστικό ρόλο τον στενοχώρησε βαθύτατα. Γι’ αυτό, πήρε την απόφαση να μετακομίσει στην Καραγιάννης-Καρατζόπουλος (την έτερη μεγάλη εταιρία παραγωγής ταινιών), όπου και του δόθηκε η ευκαιρία να είναι το πρώτο όνομα την εποχή της βιντεοκασέτας.
Κατά τη διάρκεια της ενεργούς πορείας του στα μεγάλα φώτα έγραψε ιστορία και με την παρουσία του στο «Ο τρελός του Λούνα Παρκ» (1969-1970), όταν και πρωταγωνίστησε στο πλάι του Θανάση Βέγγου, «γράφοντας» μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στα χρονικά.
Σταδιακά, αηδιασμένος, όπως σχολίασε ο ίδιος, από το star system που αναπτυσσόταν στην Ελλάδα, άρχισε ν’ αποτραβιέται από τη δημοσιότητα. Το 1985, ίδρυσε το δικό του θίασο, με τον οποίον ανέβασε παραστάσεις εντός των συνόρων αλλά και στο εξωτερικό.
Παρά το γεγονός πως ταυτίστηκε με το χαρακτήρα του «Παιδιού της φάπας» και αυτού του ανεπρόκοπου και χαραμοφάη γιου, τον οποίον καταχέριζαν ο Βουτσάς, ο Κωνσταντάρας και ο Παπαγιαννόπουλος, αγαπήθηκε παράφορα από το ελληνικό κοινό, κι ας ήταν, κατά βάση, δευτεραγωνιστής.
Το ταλέντο του δε χρειαζόταν όλη την οθόνη για να λάμψη. Του αρκούσαν λίγες στιγμές ευφυούς κωμικής παρουσίας.
Έφυγε αγκαλιά με μια Lancia: Αυλαία
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε αποτραβηγμένος απ’ όλους και απ’ όλα, σχεδόν ολομόναχος, μιας και παρά το γεγονός πως είχε κάνει 17 αρραβώνες (όπως έγραψε στην αυτοβιογραφία του), ουδέποτε παντρεύτηκε και δεν έκανε οικογένεια.
«Έμεινα κι εγώ μόνος, ανύπαντρος, ένας μοναχικός λύκος που φωνάζω τις νύχτες επάνω στις βουνοκορφές τη μοναξιά μου και τη λύπη μου. Λύκος μοναχικός, τι έφταιξε που έμεινα μόνος και δεν παντρεύτηκα μέχρι τώρα; Μ’ έφαγε ο έρωτας, έχω κάνει δεκαεπτά αρραβώνες και κανένα γάμο. Ίσως είναι και το κισμέτ, που λένε οι Άραβες. Είμαι όμως καλά, έχω φιλοσοφήσει τη μοναξιά μου και την έχω κάνει φίλη. Είμαι οικονομικά ανεξάρτητος, έχω φτιάξει μια μεγάλη περιουσία και δοξάζω τον Θεό γι’ αυτά που μου έδωσε», είχε πει σε συνέντευξή του λίγα χρόνια πριν πεθάνει.
Εκείνο που ελάχιστοι γνώριζαν για τον Αλέκο είναι ότι εκτός από ηθοποιός είχε τρέλα και με την ταχύτητα. Είχε κατέβει σε αρκετούς αγώνες και μάλιστα, κέρδισε και πολλούς από αυτούς.
Η Lancia που οδηγούσε ήταν «η γκόμενά μου!» και αυτή που του έμεινε πιστή μέχρι το τέλος. Στις 11 Απριλίου του 2010, όταν ήταν καταβεβλημένος από τα σοβαρά προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν, πέθανε.
Μόνος του, κλινήρης για μεγάλο διάστημα, καταπίνοντας τη μη εκπεφρασμένη πικρία του για όλους εκείνους που τα χρόνια της δόξας ήταν δίπλα του, αλλά μετά τον είχαν ξεχάσει.
Όταν ο Τζανετάκος «έφυγε», δεν ακούστηκε κανένας θόρυβος.
Ούτε καν ο ήχος μιας πένθιμης σφαλιάρας, ένα εκκωφαντικά άηχο σπλατς.
Πώς να μαζέψετε 900 ευρώ: Θέλετε να βάλετε χρήματα στην άκρη για διακοπές; Επιθυμείτε να αρχίσετε να μαζεύετε χρήματα για ώρα ανάγκης; Δεν χρειάζεται να αγχώνεστε. Μπορείτε να ακολουθήσετε κάποια βήματα για να πετύχετε το σκοπό σας. Αναλυτικότερα:
Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να βάζετε μια φορά την εβδομάδα τα χρήματα που σας λέμε παρακάτω στην άκρη. Έτσι μέσα σε 6 μήνες θα έχετε μαζέψει 900 ευρώ. Το πρόγραμμα που σας έχουμε φτιάξει είναι για όσους από εσάς έχετε μισθό από 700 έως 1000 ευρώ και δεν έχετε οικογενειακές υποχρεώσεις (είστε επομένως, μόνο εσείς και ο εαυτός σας). Όσοι από εσάς βγάζετε λιγότερα τότε αναγκαστικά θα βάζετε λιγότερα χρήματα στην άκρη.
Πώς να μαζέψετε 900 ευρώ – Συμβουλές για το σπίτι: Το πρόγραμμα
* Προσοχή: Συνεχίζετε με το ίδιο σκεπτικό για ένα διάστημα 6 μηνών.
Πώς να μαζέψετε 900 ευρώ – Συμβουλές για το σπίτι: Τι οφείλετε να αλλάξετε στην καθημερινότητά σας
Ακολουθώντας το παραπάνω πρόγραμμα σε 6 μήνες θα έχετε βάλει στην άκρη 900 ευρώ. Και αν συνεχίσετε έτσι μέσα σε ένα χρόνο θα έχετε βάλει στην άκρη 1800 ευρώ. Δεν είναι και λίγα. Για να καταφέρετε, ομως, τα παραπάνω με μεγαλύτερη ευκολία δείτε τι «θυσίες» πρέπει να κάνετε στην καθημερινότητά σας.
Περιορίστε τις εξόδους σας Βγαίνοντας κάθε βράδυ έξω θα καταλήξετε με αρκετά λιγότερα χρήματα στην τσέπη και τον λογαριασμό σας χωρίς καν να το πάρετε χαμπάρι. Το φαγητό, το ποτό και τα μεταφορικά είναι έξοδα που σίγουρα μπορείτε να περιορίσετε. Η κοινωνική ζωή είναι αναγκαία, αλλά προσπαθήστε να αποφεύγετε τις καθημερινές εξόδους και φυλάτε τα χρήματά σας για να οργανώνετε εξόδους για τα σαββατοκύριακα. Επίσης, όταν βγαίνετε έξω φροντίζετε να χρησιμοποιείτε μετρητά αντί για κάρτα. Έτσι θα ξέρετε τι ξοδεύετε.
Πουλήστε ό,τι δεν χρειάζεστε πια Κάντε ένα καλό καθάρισμα στην ντουλάπα και όλους τους χώρους του σπιτιού σας και θα βρείτε πράγματα που ούτε ξέρατε ότι είχατε. Πουλήστε ό,τι δεν θέλετε πλέον να έχετε στο σπίτι σας στο ebay και το amazon. Θα βγάλετε πολύ περισσότερα χρήματα από ότι νομίζετε. Επίσης, καλό είναι να γνωρίζετε πώς αυτό που εσείς δεν θέλετε πια, είναι κάποιοι άλλοι άνθρωποι που θα έδιναν αρκετά για να το αποκτήσουν.
Αρχίστε να εξασκείστε στο μαγείρεμα και να τρώτε στο σπίτι Το μαγείρεμα στο σπίτι κατά τη διάρκεια της εβδομάδας θα σας γλιτώσει από πολλά έξοδα. Ξεκινήστε να φτιάχνετε μερικές απλές συνταγές και μην το παρακάνετε με το κρέας που είναι και ιδιαιτέρως ακριβό. Μην δοκιμάζετε να φτιάχνετε συνταγές με περίεργα υλικά που θα χρησιμοποιήσετε μια και μόνο φορά.
Μην πηγαίνετε πολύ συχνά για ψώνια Το σίγουρο είναι ότι θα πέσετε στην παγίδα και θα παρασυρθείτε. Γράφετε τα πράγματα που χρειάζεστε από το σούπερ μάρκετ και πηγαίνετε μια φορά την εβδομάδα μόνο γι’αυτά. Φροντίζετε επίσης να είστε χορτάτοι όταν επισκέπτεστε το σούπερ μάρκετ και μην κάνετε ενδιάμεσες στάσεις σε άλλα μαγαζιά.
Ιάπωνας έσωσε τους Έλληνες της Σμύρνης – Η αληθινή ιστορία του: Ολοκαύτωμα ψυχών. Ολοκαύτωμα σωμάτων. Ο λόγος ήταν ο αφανισμός των χριστιανικών λαών της Ανατολής. Το τέλος της Σμύρνης και του οικουμενικού Ελληνισμού. Η Σμύρνη «πνίγηκε» στο αίμα. Ο Κεμάλ Ατατουρκ σκόρπισε τον τρόμο, ενώ οι πολιτικοί της Ελλάαδας ευθύνονταν για εσχάτη προδοσία.
Κλάμα, βουβό ή γοερό, των παιδιών που έχασαν τους γονείς τους, των γυναικών που βιάσθηκαν, των ανδρών που σάλεψαν από τη κτηνωδία. Στιγμές που δοκιμάζεται η ανθρώπινη φύση. Το δίλημμα άνθρωπος ή υπάνθρωπος πάντα παρόν.
«Ένα από τα δυνατότερα συναισθήματα που πήρα μαζί μου απ’ τη Σμύρνη ήταν το συναίσθημα της ντροπής, διότι άνηκα στο ανθρώπινο γένος» γράφει ο τότε Αμερικανός πρόξενος στη Σμύρνη Τζορτζ Χόρτον (George Horton).
«Το χειρότερο ήταν οι γυναίκες με τα νεκρά παιδιά. Δε μπορούσαμε να τις πείσουμε να μας δώσουν τα πεθαμένα παιδιά τους. Είχαν τα παιδιά τους, νεκρά ακόμα και έξι μέρες, αλλά δεν τα εγκατέλειπαν. Δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Τελικά έπρεπε να τους τα πάρουμε με τη βία» γράφει ο Έρνεστ Χεμινγουέι στο βιβλίο «Στην εποχή μας» και στο κεφάλαιο με τίτλο «Στην προκυμαία της Σμύρνης» (In Our Time – On the Quai at Smyrna).
Εξαθλιωμένοι οι Έλληνες της Σμύρνης μαζεύτηκαν στην αποβάθρα, πίστευαν πως οι Σύμμαχοι θα τους βοηθούσαν, πως δεν θα άφηναν να γίνει η καταστροφή. Τώρα, απλά ήλπιζαν πως θα τους έσωζαν από το θάνατο. Αυτό όμως δεν συνέβαινε.
«Είχαμε ρητές εντολές να μην επέμβουμε, να μη βοηθήσουμε… Το πλοίο μας είχε τόση δύναμη που θα μπορούσαμε να βομβαρδίσουμε όλη τη Σμύρνη και να σταματήσουμε το μακελειό, αλλά η εντολή ήταν να μην κάνουμε τίποτα… Ήμασταν στο λιμάνι κι αυτές στην προκυμαία και τα μεσάνυχτα άρχιζαν να ουρλιάζουν. Στρέφαμε πάνω τους τους προβολείς και κι αυτές τότε σταματούσαν…» γράφει ο Χέμινγουεϊ.
Ιάπωνας έσωσε τους Έλληνες της Σμύρνης – Η αληθινή ιστορία του: Τι έγινε το 1971
Η Μάρτζορι Χουσεπιάν Ντόμπκιν, Αμερικανίδα αρμενικής καταγωγής, έγραψε ένα βιβλίο με τον τίτλο Smyrna 1922: The destruction of a city (Σμύρνη 1922: Η καταστροφή μιας πόλης). Σε αυτό καταγράφει τις μνήμες ενός πρόσφυγα: « Το νερό ήταν γεμάτο πτώματα…Οι Τούρκοι περπατούσαν ανάμεσα στο πλήθος με σπαθιά, λήστευαν τον κόσμο, άρπαζαν κορίτσια, έκαναν ότι ήθελαν. Τα γαλλικά, αμερικανικά και βρετανικά πλοία δεν έκαναν τίποτα για να βοηθήσουν αυτούς τους ανθρώπους» (πηγή από το αρχείο της Εστίας Νέας Σμύρνης).
«Υπήρχαν πολλά εμπορικά και ξένα πλοία στο λιμάνι του Τσεσμέ. Κανένα δεν δέχθηκε να επιβιβάσει τους απελπισμένους πρόσφυγες. Υπήρξαν άντρες που προσπάθησαν να κολυμπήσουν μέχρι τα πλοία και, μόλις έφτασαν, τους ψέκασαν με καυτό νερό ή τους πέταξαν έξω…» γράφει στο βιβλίο της με τίτλο Demetrios the Survivor (Δημήτριος ο Επιζήσας, 2002) η Τζασμίν Άντριους (Jasmine P. Antrews). Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα βασισμένο στις αληθινές εμπειρίες της οικογένειάς της στην Τουρκία (πηγή: Εστία Νέας Σμύρνης).
«Οι μουσικοί που ήταν επιβιβασμένοι στα αμερικανικά πολεμικά πλοία είχαν εντολή να παίζουν μουσική όσο πιο δυνατά μπορούσαν, ώστε να πνίγουν τις ικετευτικές κραυγές όσων κολυμπούσαν. Οι Άγγλοι έριχναν καυτό νερό στους άμοιρους που έφταναν στα πλοία τους. Το λιμάνι είχε φράξει τόσο πολύ από τα πτώματα, που οι αξιωματικοί συχνά αργούσαν στις συναντήσεις τους για δείπνο, καθώς τα πτώματα μπερδεύονταν στις προπέλες από τις μαούνες τους».
Οι μαρτυρίες δεν έχουν τέλος, όμως εκεί στην κόλαση συνέβη κάτι ανέλπιστο που έσωσε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και έγινε γνωστό πρόσφατα.
Ενώ τότε είχε δοθεί ελληνική βασιλική διαταγή, που απαγόρευε στα ελληνικά πλοία να μεταφέρουν τους κινδυνεύοντες Έλληνες από τη Σμύρνη ή τα μικρασιατικά παράλια και τα ξένα πλοία έπαιρναν μόνο όσους πολίτες είχαν διαβατήρια της σημαίας που έφεραν, ένας καπετάνιος αγνόησε τις εντολές και τις απαγορεύσεις των Τούρκων και έκανε κάτι συγκλονιστικό.
Ιάπωνας έσωσε τους Έλληνες της Σμύρνης – Η αληθινή ιστορία του: Ο καπετάνιος
Επρόκειτο για έναν Ιάπωνα καπετάνιο εμπορικού πλοίου ο οποίος μπροστά στην τραγωδία που έβλεπε δεν άντεξε και χωρίς να διστάσει πέταξε όλο το πανάκριβο εμπόρευμα από μετάξι και δαντέλα που είχε, προκειμένου να πάρει όσους περισσότερους Έλληνες και Αρμένιους μπορούσε.
«Μας έσωσαν κάποιο “ανέγνωροι άνθρωποι” » (παράξενοι στην όψη), είπε μια διασωθείσα, σύμφωνα με μαρτυρία του γιου της, όπως την μετέφερε στη HuffPost η Έφορος Βιβλιοθήκης και Μουσείων της Εστίας Νέας Σμύρνης κ. Θέμις Παπαδοπούλου. Η κ. Παπαδοπούλου είπε πως ο Ιάπωνας καπετάνιος άφησε πολλούς από αυτούς τους πρόσφυγες στη Θεσσαλονίκη.
Οι Έλληνες που διασώθηκαν έμαθαν τη λέξη «Κοκόρο ιτάι» (πονάει η καρδιά μου). Αυτό φέρεται πως είχε πει ο Ιάπωνας καπετάνιος βλέποντας το δράμα αυτών των ανθρώπων. Πολλοί από αυτούς τους Έλληνες προσπάθησαν να τον ευχαριστήσουν στη γλώσσα του. ««αριγκάτο»» μπόρεσαν και ψέλλισαν σε αυτόν και τους ναύτες που τους αγκάλιασαν, οι ξεριζωμένοι Έλληνες.
Η ιστορία αυτή έχει καταγραφεί και έγινε γνωστή μόλις τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο δεν υπάρχουν, εκτός από μια μοναδική φωτογραφία, άλλα στοιχεία με αποτέλεσμα τόσο το όνομα του καπετάνιου όσο και του πλοίου να παραμένουν έως και σήμερα άγνωστα.
Ιάπωνας έσωσε τους Έλληνες της Σμύρνης – Η αληθινή ιστορία του: Οι μαρτυρίες
Ο Αμερικανός πρόξενος στη Σμύρνη, ο Τζορτζ Χόρτον σε τηλεγράφημά του προς το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, στις 18 Σεπτεμβρίου 1922 αναφέρει: «Ένα γιαπωνέζικο πλοίο πήρε μερικούς πρόσφυγες και άκουσα πως πέταξε το φορτίο του για τον σκοπό αυτό. Επιβάτες του πλοίου μιλούν για τη συγκινητικά ευγενική συμπεριφορά του ιαπωνικού πληρώματος».
Η Anne Berrtz (Αν Μπιρτζ) σύζυγος, σύζυγος του Η. Berrtz, καθηγητή του Διεθνούς Κολεγίου της Σμύρνης, αναφέρει στην εφημερίδα «The Boston Globe» της 21ης Οκτωβρίου 1922, όπως μας μεταφέρει η κ. Παυλοπούλου:
«Οι απελπισμένοι πρόσφυγες βρίσκονταν στις αποβάθρες. Το λιμάνι ήταν γεμάτο από άνδρες και γυναίκες που κολυμπούσαν με την ελπίδα να σωθούν, μέχρι που πνίγονταν. Στο λιμάνι εκείνη τη στιγμή ήταν ένα γιαπωνέζικο πλοίο, το οποίο μόλις είχε φθάσει φορτωμένο έως το κατάστρωμα με ένα πολύτιμο φορτίο από μετάξι, δαντέλες μεγάλης αξίας, χιλιάδων δολαρίων. Ο Γιαπωνέζος καπετάνιος, όταν κατάλαβε την κατάσταση που επικρατούσε, δεν δίστασε. Ολόκληρο το φορτίο πετάχτηκε στα βρόμικα νερά του λιμανιού, ενώ το φορτηγό φορτώθηκε και γέμισε με όσες εκατοντάδες πρόσφυγες μπορούσε να μεταφέρει ασφαλείς στον Πειραιά και στις ελληνικές ακτές».
«Την Πέμπτη υπήρχαν έξι ατμόπλοια στη Σμύρνη, για να μεταφέρουν τους πρόσφυγες. Eνα γιαπωνέζικο, δύο γαλλικά, ένα αμερικανικό και δύο ιταλικά. Το αμερικανικό και το γιαπωνέζικο πλοίο δέχθηκαν όλους τους πρόσφυγες, χωρίς να ελέγξουν τα χαρτιά τους, ενώ τα άλλα πλοία πήραν όσους είχαν διαβατήριο» έγραψε ο ανταποκριτής των «New York Times στις 18 Σεπτεμβρίου 1922 (Πηγή Εστία της Νέας Σμύρνης).
Ιάπωνας έσωσε τους Έλληνες της Σμύρνης – Η αληθινή ιστορία του: Οι υπόλοιπες μαρτυρίες
Επίσης, στην εφημερίδα Atlanta Constitution της 15ης Οκτωβρίου αναφέρεται: «Υπήρχε κι ένα φορτηγό πλοίο στο λιμάνι (το γιαπωνέζικο). Έριξε όλο το φορτίο του στη θάλασσα και πήρες όλους τους υπόλοιπους πρόσφυγες και τους μετέφερε στον Πειραιά. Αντίθετα με τις ενέργειες κάθε άλλου πλοίου στη Σμύρνη, αυτό πήρε κάθε πρόσφυγα για το οποίο θα μπορούσε να βρει χώρο πάνω στο σκάφος. Τα αμερικανικά, τα βρετανικά, τα γαλλικά και τα ιταλικά πλοία έλεγαν στους πρόσφυγες ότι μπορούσαν να πάρουν μόνο τους δικούς τους πάνω στα σκάφη τους. Τότε, απέμειναν οι ταπεινοί Ιάπωνες να αποδείξουν την ευσπλαχνία τους στους πρόσφυγες» (Πηγή: Εστία της Νέας Σμύρνης).
Τις μαρτυρίες αυτές, έπειτα από 84 χρόνια, ανέφερε η Έφορος Βιβλιοθήκης και Μουσείων της Εστίας κ. Θέμις Παπαδοπούλου στον πρέσβη της Ιαπωνίας στην Ελλάδα κ. Μασούο Νισιμπαγιάσι. Ο κ. Νισιμπαγιάσι βραβεύθηκε από τον πρόεδρο της Εστίας Νέας Σμύρνης, τον κ. Ιωάννη Παπαδάτο. Επρόκειτο για τον ελάχιστο φόρο τιμής για τη σωτήρια βοήθεια που πρόσφεραν οι Ιάπωνες ναυτικοί στους εκδιωγμένους Έλληνες. Ο ίδιος, όπως μας είπαν από την Εστία δεν μπόρεσε να κρατήσει τα δάκρυά του ακούγοντας την αφήγηση των ιστοριών.
Αυτό το Λαμπραντόρ είναι ο φύλακας άγγελος ενός παιδιού με αυτισμό!
Ο Mahe, είναι ένας ειδικά εκπαιδευμένος σκύλος. Eίναι ο φύλακας άγγελος ενός 9χρονου αγοριού με αυτισμό. Δεν φεύγει ποτέ από δίπλα του, ούτε όταν το αφεντικό του βρίσκεται στο νοσοκομείο για εξετάσεις.
Ο Τζέιμς Ισαάκ, δεν μπορεί να μιλήσει ενώ αποφεύγει κάθε άγγιγμα και κάθε οπτική επαφή με την οικογένειά του.
Ο μόνος που θέλει να τον αγγίζει, ακόμα και να κοιμάται μαζί του, είναι ο υπέροχος σκύλος του.
Πρόσφατα, το 9χρονο αγόρι, χρειάστηκε να εισαχθεί στο Νοσοκομείο Παίδων του Wellington. Αυτό έγινε για να υποβληθεί σε μαγνητική τομογραφία, ούτως ώστε να διαπιστωθούν τα αιτία των κρίσεων του.
Είναι τόσο ισχυρό το δέσιμο ανάμεσά στο παιδί και τον σκύλο του που οι γιατροί επέτρεψαν στον Mahe να μπει στο νοσοκομείο. Έτσι μείνει πάντα δίπλα στον Τζέιμς για να τον προσέχει και να τον κρατάει ήρεμο.
Και φυσικά, το μαύρο λαμπραντόρ δεν έφυγε από κοντά του ούτε λεπτό.
Ο 9χρονος υπεβλήθη σε ολική αναισθησία και ο σκύλος παρακολουθούσε με ανησυχία τη διαδικασία, γρυλίζοντας στο πρόσωπο του αφεντικού του.
«Είχε μείνει ακίνητος και κοιτούσε τον Τζέιμς, δείχνοντας να ανησυχεί πραγματικά» είπε η μητέρα του 9χρονου.
Και ενώ η μητέρα του Τζέιμς περίμενε στο καφέ του νοσοκομείου μέχρι να ολοκληρωθεί η μαγνητική, ο σκύλος κάθισε δίπλα της, προσπαθώντας να την ηρεμήσει, όπως είχε ηρεμήσει και τον γιο της.
H φωτογράφος του νοσοκομείου, η Louise Goossens, απαθανάτισε τις στιγμές αυτής της ιδιαίτερης και τόσο αληθινής σχέσης ζωής ανάμεσα στο αγόρι με αυτισμό και τον σκύλο του.
Και οι φωτογραφίες που ανέβασε ο πατέρας του Τζέιμς στο facebook, κάνουν τον γύρο του κόσμου.
Ψεύτικη επιδημία: Ο Ευγένιος Λαζόφσκι υπήρξε ένας λαμπρός επιστήμονας. Ήταν ένας γιατρός, ο οποίος είχε καταγωγή από την Πολωνία. Ο ίδιος κατάφερε να σώσει πολλούς από το θάνατο. Αυτό, διότι εκείνη την περίοδο υπήρχαν, οι ναζί. Δηλαδή, η περίοδος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πώς μπόρεσε, όμως, να γλιτώσει τόσες ψυχές, ο δαιμόνιος γιατρός; Φυσικά, με την ανακάλυψη μίας επιδημίας. Εκείνη, δεν ήταν άλλη από τον τύφο…
Ψεύτικη επιδημία – Αληθινή ιστορία: Η δημιουργία της επιδημίας
Μετά τη γερμανική κατοχή της Πολωνίας, ο Λαζόφσκι πήγε να ζήσει στο Rozwadów, ένα προάστιο της πόλης Στάλοβα Βόλα, με τη σύζυγό του και την κόρη του. Εκεί, άνοιξε σχεδόν αμέσως ένα ιατρείο με τον καλό του φίλο και συμφοιτητή δρ Στάνισλαβ Ματούλεβιτς. Προηγουμένως όμως, είχε μεταφερθεί και αυτός σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, απ’ όπου κατάφερε να δραπετεύσει. Πίσω από το δαιμόνιο αυτό κόλπο, κρυβόταν μια σημαντική ιατρική ανακάλυψη.
Ο Ματούλεβιτς, ανακάλυψε πως εμβολιάζοντας έναν υγιή άνθρωπο με νεκρά στελέχη της ασθένειας, φαινόταν σαν να είχε τη νόσο, χωρίς ωστόσο να την έχει. Ο «ασθενής» έβγαινε θετικός δηλαδή στις εξετάσεις, χωρίς να έχει φυσικά κανένα σύμπτωμα. Έτσι, ο Λάζοβσκι δεν έχασε την ευκαιρία και δημιούργησε μια ψεύτικη εκδήλωση επιδημικού τύφου μέσα και γύρω από την περιοχή Rozwadów, την οποία οι Γερμανοί έβαλαν στη συνέχεια σε καραντίνα.
Η σκέψη του αυτή που για να γίνει πράξη απαιτούσε πολύ θάρρος, έσωσε περίπου 8.000 ανθρώπους από την αποστολή τους στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Οι Γερμανοί έτρεμαν τις μολυσματικές νόσους και ιδιαιτέρως τον επιδημικό τύφο, μια ασθένεια που ήταν εξαιρετικά μεταδοτική και φονική.
Λέγεται ότι όλα ξεκίνησαν όταν, ένας Πολωνός στρατιώτης, ικέτεψε τον Ευγένιο και τον συνάδελφό του, να κάνουν κάτι ώστε να μην επιστρέψει για δουλειά στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως του επέβαλαν οι Γερμανοί. Ήταν ένας από τους χιλιάδες Πολωνούς που εξαναγκάστηκαν από τους Ναζί να εργαστούν σε γερμανικά στρατόπεδα εργασίας. Ο άνδρας είχε λάβει 14 ημέρες άδειας για να επισκεφθεί την οικογένειά του και ο χρόνος του σχεδόν τελείωνε.
Ψεύτικη επιδημία – Αληθινή ιστορία: Κι άλλες πληροφορίες για τη δημιουργία της επιδημίας
Ήθελε απελπισμένα να ξεφύγει από το στρατόπεδο, αλλά ήξερε ότι αν δεν επέστρεφε, θα τον κυνηγούσαν, και τόσο αυτός, όσο και η οικογένειά του θα συλλαμβάνονταν και θα στέλνονταν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Είχε σκεφτεί και την αυτοκτονία. Ήξερε όμως ότι μια σοβαρή ασθένεια, επιβεβαιωμένη από έναν γιατρό, θα τον γλίτωνε από την επιστροφή του στο στρατόπεδο.
Οι δύο γιατροί που είδαν τον άνθρωπο αποφάσισαν να τον βοηθήσουν και προσφέρθηκαν να του κάνουν μια ένεση. Ο άνδρας δέχτηκε. Οι γιατροί τότε πήραν ένα δείγμα αίματος και το έστειλαν σε γερμανικό εργαστήριο. Σύντομα, έλαβαν ένα τηλεγράφημα που έγραφε: “Weil-Felix θετικό.” Ο ασθενής τους είχε βγει θετικός στον τύφο. Το τηλεγράφημα δόθηκε στις τοπικές γερμανικές αρχές ως απόδειξη ότι ο ασθενής είχε μολυσματική νόσο και στη συνέχεια απελευθερώθηκε από τα καθήκοντά του στο στρατόπεδο. Εξαιρέθηκε επίσης από μελλοντική κράτηση, όπως και τα μέλη της οικογένειάς του, με τα οποία είχε έρθει σε επαφή.
Οι γιατροί δεν έκαναν τον άνδρα να νοσήσει, φυσικά. Αυτό θα ήταν αδιανόητο για αυτούς, ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Η επιδημία που έφεραν στο Rozwadów ήταν το δικό τους όπλο, που θα προστάτευε τους γείτονες τους. Έτσι λοιπόν, η σημαντική αυτή ανακάλυψη, προέκυψε από την προσπάθεια να βοηθήσουν τον νεαρό άνδρα να υποδυθεί ότι έχει μια θανατηφόρα ασθένεια.
Ψεύτικη επιδημία – Αληθινή ιστορία: Η παρολίγον αποκάλυψη της επιδημίας
Ωστόσο, το ψέμα τους παραλίγο να αποκαλυφθεί, όταν οι Γερμανοί έβλεπαν ότι οι «ασθενείς» δεν πέθαιναν και άρχισαν να αναρωτιούνται τι συμβαίνει. Έτσι, στάλθηκε μια ομάδα Γερμανών γιατρών, για να ερευνήσουν τι γινόταν. Ο Λαζόφσκι υποδέχθηκε τους επισκέπτες με μια ποικιλία από πολωνικά φαγητά και βότκες.
Πριν από την επίσκεψή τους, ο Πολωνός γιατρός, είχε συγκεντρώσει τους ασθενείς του που έμοιαζαν λιγότερο υγιείς, σε ένα βρώμικο δωμάτιο. Φοβούμενοι τη μόλυνση, οι νεαροί Γερμανοί γιατροί, έριξαν μια γρήγορα ματιά στο κτίριο και τους ασθενείς. Αφού έκαναν μερικές εξετάσεις αίματος για να επιβεβαιώσουν την επιδημία, έφυγαν άρον-άρον.
Ο δρ Λαζόφσκι τα είχε καταφέρει για άλλη μια φορά. Αυτός ήταν ο δικός τους πόλεμος, ένας πόλεμος με διαφορετικά όπλα. Οι γιατροί εργάζονταν μυστικά και δεν έλεγαν ούτε στους ασθενείς τους τι ακριβώς κάνουν. Αποκάλυψαν το σχέδιό τους στον κόσμο το 1977 σε ένα άρθρο για το ενημερωτικό δελτίο της Αμερικανικής Εταιρείας Μικροβιολογίας.
Ήταν επίσης προσεκτικοί, ώστε να μιμούνται τη ροή των πραγματικών επιδημιών, κάνοντας περισσότερες ενέσεις και δημιουργώντας περισσότερες περιπτώσεις «τύφου» το χειμώνα και το φθινόπωρο. Για να παραπλανήσουν τις αρχές, παρέπεμψαν μερικούς από τους ασθενείς που έλαβαν ένεση σε άλλους γιατρούς, οι οποίοι διέγνωσαν και ανέφεραν μόνοι τους τις μολύνσεις από τύφο.
Η περιοχή με «τύφο» που είχαν δημιουργήσει οι Λαζόφσκι και Ματούλεβτις και η οποία είχε τεθεί σε καραντίνα, έγινε καταφύγιο για τους Πολωνούς Εβραίους. Πλέον, μπορούσαν να κρύβονται στη Rozwadów υπό το «κάλυμμα» της ψεύτικης επιδημίας και χωρίς τον φόβο ότι θα τους ανακαλύψουν οι Ναζί.
Ψεύτικη επιδημία – Αληθινή ιστορία: Ο γιατρός που φλέρταρε, με το θάνατο
Το σπίτι του Λαζόφσκι, συνόρευε με το Εβραϊκό γκέτο της Σταλόβα. Ο φράχτης του χώριζε το γκέτο από την υπόλοιπη πόλη. Οι συνθήκες εκεί επέτρεψαν στις ασθένειες να εξαπλώνονται ανεξέλεγκτα, αλλά στον γιατρό απαγορευόταν να θεραπεύει τους Εβραίους. Γι’ αυτό κι εκείνος, σκέφτηκε έναν άλλο τρόπο για να τους βοηθήσει.
Όταν κάποιος χρειαζόταν τη φροντίδα του, άφηνε ένα λευκό πανί πάνω στον φράχτη. Το βράδυ ο γιατρός, με ένα σάλτο βρισκόταν μέσα στο γκέτο, για να βοηθήσει όσους το είχαν ανάγκη, ενώ τους άφηνε και φάρμακα, ρισκάροντας κάθε φορά τη ζωή του, καθώς η τιμωρία αν τον έπιαναν, ήταν θάνατος.
Όπως ήταν φυσικό, κάθε βράδυ ο φράχτης του γέμιζε πανιά, αφού όλοι τον εμπιστεύονταν και χρειάζονταν φυσικά τις υπηρεσίες του. Ο Λαζόφσκι έπρεπε να παραποιεί τώρα το φαρμακευτικό του απόθεμα για να μη γίνει τσακωτός.
Ψεύτικη επιδημία: Η κατάσταση μετά τον πόλεμο
Το 1958, ο Λαζόφσκι, μετανάστευσε στις ΗΠΑ με υποτροφία από το Ίδρυμα Rockefeller και το 1976 έγινε καθηγητής παιδιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις στο Σικάγο. Έγραψε τα απομνημονεύματά του, με τίτλο «Prywatna wojna» (Ο ιδιωτικός μου πόλεμος), τα οποία ανατυπώθηκαν αρκετές φορές, καθώς και πάνω από εκατό επιστημονικές διατριβές.
Ο άγνωστος αυτός ήρωας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που ήταν πάντα ταπεινός και δεν του άρεσε να μιλά για το κατόρθωμά του, αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Πέθανε το 2006, σε ηλικία 92 χρονών, στην πόλη Γιουτζίν, στο Όρεγκον των ΗΠΑ, όπου ζούσε με την κόρη του.
Ο δημοφιλής ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και του κινηματογράφου Παντελής Ζερβός γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1908 στο Λουτράκι. Η ζωή του ήταν γεμάτη πόνο από τα παιδικά του χρόνια μέχρι το τέλος.
Γράφει η Έπη Τρίμη
Υπήρξε ένας από τις πιο χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες της «χρυσής εποχής» του ελληνικού κινηματογράφου (δεκαετίες ’50, ’60 και αρχές ’70) ενώ έπαιζε συνήθως το χαρακτήρα του χωροφύλακα, του πατέρα, του δημάρχου-κοινοτάρχη ή του μέντορα των πρωταγωνιστών, όπου παρουσιαζόταν ως παραδοσιακός και αυστηρός, αλλά πάντοτε δίκαιος και καλός.
Ο θάνατος της μητέρας του Παντελή Ζερβού και ο εγκλεισμός στο Τζάνειο
Σε ηλικία 4 ετών έχασε τη μητέρα του και όταν έγινε 8 πέθανε και ο πατέρας του. Οι συγγενείς του τον έκλεισαν στο Τζάνειο Ορφανοτροφείο αλλά δεν άντεξε πολύ. Προτίμησε να δουλεύει σε καφενείο στον Πειραιά το πρωί, να πηγαίνει νυχτερινό σχολείο και το βράδυ να πουλάει αναψυκτικά.
Μετά το σχολείο κατετάγη στο βασιλικό ναυτικό και προήχθη σε αρχινοσοκόμο. Η φωνή του όμως τον οδήγησε στη Λυρική Σκηνή και κατόπιν στο θέατρο και τον κινηματογράφο.
Επαγγελματική πορεία και καταξίωση
Σπούδασε στη σχολή Θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν και πρωτοεμφανίστηκε το 1935 στη Λαϊκή Σκηνή με την Ερωφίλη.
Συνεργάστηκε με τη Μαρίκα Κοτοπούλη, το Θέατρο Τέχνης, το Κρατικό Θεσσαλονίκης, την Ελληνική Σκηνή, και διακρίθηκε σε ρόλους κλασσικού και νεοελληνικού ρεπερτορίου (Αλκηστις, Βυσσινόκηπος, Αγριόπαπια, Βολπόνε, Μάκμπεθ, Θεσμοφοριάζουσες, Φιλάργυρος, Αντιγόνη, Ο Βασιλικός, Πλούτος κ.ά.)
Στον κινηματογράφο, τον οποίο υπηρέτησε για περίπου 40 χρόνια, συμμετείχε σε περισσότερες από 70 ταινίες. Ξεχωρίζουν: Πικρό ψωμί (1951), Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας (1955), Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες (1960), Ζητείται Ψεύτης (1961), Ο Ατσίδας (1962), Λόλα (1964), Ο μεθύστακας του λιμανιού (1967), Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά (1969), Η Μαρία της σιωπής (1973).
Για τη θεατρική του προσφορά τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α’, ενώ το 1960, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, πήρε το Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία Μανταλένα του Ντίνου Δημόπουλου.
Έθαψαν ζωντανή την κόρη του στο σεισμό της Σαντορίνης
Το 1956 του ανακοίνωσαν ότι έχασε την κόρη του από σεισμό στη Σαντορίνη. Ο Παντελής Ζερβός είχε παράσταση. Την τελείωσε κανονικά και μόλις έκανε υπόκλιση, πήγε στο καμαρίνι και λιποθύμησε.
Όμως το τραγικό της ιστορίας είναι αυτό που ανακάλυψε 3 χρόνια μετά. Όταν πήγε να κάνει την εκταφή της, ανακάλυψε ότι είχε θαφτεί ζωντανή.
«Η γυναίκα του ήταν Σαντορινιά και μαζί έκαναν τρεις κόρες. Το καλοκαίρι του 1956 η οικογένειά του βρισκόταν στη Σαντορίνη για διακοπές. Εκείνος δεν ήταν μαζί τους γιατί έπαιζε στην Επίδαυρο. Ο σεισμός που ισοπέδωσε το νησί έθαψε κάτω από τα ερείπια τη μικρή του κόρη, την Ευδοξούλα, σε ηλικία 12 ετών. Η γυναίκα του και οι άλλες δύο κόρες πρόλαβαν και βγήκαν από το σπίτι και σώθηκαν. Το βράδυ, την ώρα που έμπαινε στο θέατρο κάποιος συγγενής τον σταμάτησε και του είπε ότι σκοτώθηκε η Ευδοξούλα.
Βγήκε στη σκηνή και έπαιξε κάνοντας τον κόσμο να γελάσει. Όταν τελείωσε, υποκλίθηκε, τον χειροκρότησαν, ξαναβγήκε στη σκηνή, υποκλίθηκε ξανά και όταν σταμάτησαν τα παλαμάκια μπήκε στο καμαρίνι του και εκεί σωριάστηκε λιπόθυμος.
Το δράμα όμως είχε και συνέχεια, όταν μετά από τρία χρόνια έγινε η εκταφή, διαπιστώθηκε πως το κοριτσάκι είχε θαφτεί ζωντανό. Το κατάλαβαν γιατί ο σκελετός του παιδιού δεν ήταν ανάσκελα, αλλά στο πλάι και με το στόμα ανοικτό.
Προφανώς είχε τραυματιστεί και όταν συνήλθε προσπάθησε να πάρει ανάσες, αλλά πέθανε από ασφυξία. Ο Παντελής Ζερβός κράτησε για πάντα μέσα του αυτό το μυστικό, ακόμα και από τη γυναίκα του. Το εξομολογήθηκε λίγο πριν το τέλος του σε κάποια συνέντευξη. “Εκείνες τις τραγικές ημέρες στο νησί, όποιον σκουντούσαν και δεν σάλευε, τον έθαβαν”».
Το παρασκήνιο πίσω από την επίσκεψη καλλιτεχνών στο γραφείο του Παπαδόπουλου
Το φως της δημοσιότητας είδε μία φωτογραφία, όπου μεγάλοι πρωταγωνιστές του ελληνικού κινηματογράφου, όπως ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο Παντελής Ζερβός, η Μάρω Κοντού κ.α. ποζάρουν στο πλευρό του Γεώργιου Παπαδόπουλου στο γραφείο του. Όπως ήταν αναμενόμενο, έγινε πολύς λόγος για την επίμαχη φωτογραφία και τις σχέσεις που είχε το καθεστώς με συγκεκριμένους καλλιτέχνες.
Ο γιος του Λάμπρου Κωνσταντάρα, Δημήτρης είχε μιλήσει για την ιστορία αυτή και είχε εξηγήσει πως η φωτογραφία τραβήχτηκε το 1968 ενώ επρόκειτο για μία αντιπροσωπεία ηθοποιών που είχε συναντήσει τον δικτάτορα για να του υποβάλει μία σειρά από αιτήματα.
Μάλιστα, είχε τονίσει πως ο πατέρας του ήταν Καραμανλικός αλλά δεν είχε καμία σχέση με τη Χούντα. Αντίθετα, όπως εξήγησε, ο πατέρας του είχε βρεθεί εκεί αφελώς ενώ όταν δημοσιεύθηκαν οι φωτογραφίες από την επίσκεψη, πήγε να πεθάνει από τη στεναχώρια του.
Υπήρξε από τους κορυφαίους ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου, έχοντας μόνο συμπάθειες στο συνάφι του. Για τον Παντελή Ζερβό, όσοι τον γνώριζαν από κοντά, είχαν να λένε τα καλύτερα για τον καλοπροαίρετο, ευγενικό κι ακριβοδίκαιο χαρακτήρα του. Και ήταν αυτές οι καλοπροαίρετες προθέσεις του, που όπως λένε πολλοί, τον έκαναν να αποδεχτεί την πρόταση του καθεστώτος και να αναλάβει πρόεδρος στο σωματείο ηθοποιών (τότε μετονομάστηκε σε Εθνικοφρόνων Ελλήνων Ηθοποιών), το 1968.
Ο ηθοποιός, βέβαια, ήταν δεξιών πεποιθήσεων, φιλοβασιλικός και βαθύτατα θρησκευόμενος. Αλλά κι ένθερμος υποστηρικτής του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Πέθανε στις 23 Ιανουαρίου του 1982 σε ηλικία 74 ετών αφήνοντας παρακαταθήκη τις ταινίες που συμμετείχε. Κηδεύτηκε στο Λουτράκι Κορινθίας.
