Η Σούπερ Κική εξακολουθεί να μοιράζεται με τους διαδικτυακούς της φίλους προσωπικά της θέματα και προβληματισμούς, μιλώντας ανοιχτά για τις δυσκολίες που συχνά αντιμετωπίζει.
Η γνωστή instagrammer μέσα από τα stories της στο instagram αποκάλυψε τις βιταμίνες που καθημερινά παίρνει, αλλά και τα λουλούδια που προσφέρει στον εαυτό της, μια κίνηση καθόλου τυχαία, αφού η Σούπερ Κική θέλησε να περάσει το δικό της μήνυμα σε όσους την ακολουθούν στα social media.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
«Οι βιταμίνες που παίρνω κάθε μέρα για να αντέξω τους ηλίθιους που μου τρώνε την ενέργεια», έγραψε αρχικά η Σούπερ Κική.
«Τα λουλούδια που παίρνω στον εαυτό μου γιατί όσοι μου τα πήραν, κάτι ήθελαν», έγραψε σε δεύτερη ανάρτηση.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
«Κάντε στους εαυτούς σας ότι έχετε ζητιανέψει από τους άλλους», ήταν το μήνυμα που θέλησε να περάσει η Σούπερ Κική.
Γράμμα μητέρας: Μιλά για τον γιο της που επρόκειτο να καταταγεί για να υπηρετήσει την πατρίδα
Από τα 33 μου είμαι χήρα και αγωνίζομαι με τα 2 παιδιά μου. Το κράτος μάλιστα, θεωρεί ότι έχω και μια ότι δεν έχω, γιατί παίρνουν την κατώτατη σύνταξη απο τον πατέρα τους. Αυτό τα καθιστά ανεξάρτητα με 400 ευρώ που παίρνουν μαζί οπότε εγώ για την εφορία δεν έχω προστατευόμενα μέλη, όμως στη δουλειά μου φορολογούμαι, γιατί έχω 2 παιδιά. Στα επιδόματα οικογενειακό κλπ δεν τα δικαιούμαι, γιατί ενώνουν το εισόδημα μου με των παιδιών, διότι τότε είμαστε οικογένεια και τα προστατεύω….σας μπέρδεψα??? και εγώ 8 χρόνια τώρα αυτό παθαίνω…
Πάνω κάτω στο ίδιο καζάνι βράζουμε σχεδόν όλοι. Άλλοι λίγο πιο πάνω άλλοι παρακάτω ναι, αλλά στο ίδιο. Ζούμε σε μια χώρα που μόνο ζητάει χωρίς ποτέ να δίνει. Σαν γκόμενα που έρχεται μόνο για σeξ και φεύγει, έτσι και η…»πατρίδα». Μας πηδάει όποτε θέλει και την κάνει, αφού πρώτα πάρει και την είσπραξη. Κι εμείς το δεχόμαστε. Μήπως κάπου φταίμε κι εμείς;
Πάμε και πληρώνουμε εφορία, γνωρίζοντας πως τα λεφτά μας δεν θα φτάσουν ποτέ εκεί που πρέπει. Θα γίνουν ταγεράκια Βουλευτίνων και πολυτελή διαμερίσματα Υφυπουργών αλλά εκεί που πρέπει δεν θα φτάσουν. Πλέον τα ιδρύματα, το Χαμόγελο, η Κιβωτός και οι ελάχιστοι φορείς που προσφέρουν έργο, συντηρούνται από δωρεές και εθελοντική βοήθεια πολιτών. Δηλαδή και πληρώνουμε και προσφέρουμε για τα πληρωμένα. Γιατί να παίρνει επτά χιλιάρικα πρώτο μισθό ένας καινούριος βουλευτής; Με ένα χιλιάρικο, δεν βγαίνει; Όλοι αυτοί που ψηφίζουν και ξαναψηφίζουν νέα μέτρα, γιατί εξαιρούνται από αυτά; Για εκείνους δεν ισχύει η λιτότητα και οι περικοπές; Τί λέω τώρα, ε;
Η απόγνωση και το γράμμα μιας μάνας
Πάμε και στέλνουμε φαντάρους τα παιδιά μας με δικά μας έξοδα, στην άλλη άκρη της χώρας και όχι μόνο, να τρώνε στη καλύτερη ληγμένα και να υπηρετούν σε τραγικές συνθήκες, τις οποίες έχουμε χρυσοπληρώσει με φόρους, πανωφόρους και δεν συμμαζεύεται. Πάμε και στέλνουμε δασκάλους τα παιδιά μας να μορφώσουν άλλα παιδιά στην άλλη άκρη της Ελλάδας, όπου της κ@υλώσει της «πατρίδας» να τα στείλει και για ευχαριστώ, τους δίνει 700 ευρώ και άμα καμιά αναπληρώτρια τολμήσει να μείνει έγκυος τη διώχνει. Μη μου πείτε το κλασσικό «επιλογή τους ήταν» να χαρείτε δηλαδή. Ναι επιλογή τους ήταν, αλλά να διδάξουν. Όχι να πεθάνουν.
Να μην ξαναπληρώσουμε εφορία. Να μην ξαναστείλουμε φαντάρους τα παιδιά μας. Παιδιά με πτυχία και μεταπτυχιακά που προορίζονται για δούλοι με ατελείωτα 12ωρα, Σάββατα και Κυριακές με 400 ευρώ το μήνα και διαλείμματα του πεντάλεπτου στις τουαλέτες των πολυκαταστημάτων. Γιατί ρε φίλε να σου στείλω το παιδί μου να υπηρετήσει την πατρίδα; Ποιά πατρίδα;
Θυμόμαστε την πατρίδα όταν μας καίνε καμιά σημαία ή όταν διαβάζουμε ειδήσεις hoax για ψεύτικα εμπάργκο του Σκλαβενίτη στα Τούρκικα προϊόντα και χοροπηδάμε σαν τα πιθήκια απ’ τα pc μας και νιώθουμε Εθνικόφρονες στη τοποθεσία (γ)Ελλάδα και στο δικό μου δεν χωράει στο δικό σου κολυμπάει παλιοΤουρκόσπορε γιου μαδαφακα.
Γιατί κατά τ’ άλλα, χώρα που ξεζουμίζει τα παιδιά της κι ύστερα τα στέλνει αλλού, μακριά από φίλους γονείς και συγγενείς που απαυτώθηκαν να τα σπουδάσουν για να τα χαιρετάνε στ’ αεροδρόμια, δεν είναι πατρίδα. Δεν ήταν ποτέ.
Δεν ξέρω αν θα υπάρχει στρατός και φανταριλίκι σε 17 χρόνια από τώρα, τότε που ο μικρός θα κλείνει τα 18. Αν υπάρχει όμως -πιστέψτε με- μία που θα έρθει το χαρτί να παρουσιαστεί και μία που θα τους φωνάξω ala Πρέκας «Ελάτε να τον πάρετε!».
Όχι για να μην φύγει από την αγκαλιά της Ελληνίδας μανούλας, όχι γι’ αυτό. Δεν είμαι τέτοιος τύπος μάνας. Αλλά γιατί πιστεύω ότι αξίζει να υπηρετείς ό,τι σε υπηρετεί. Κι αυτή η πατρίδα δεν σε υπηρετεί.
Υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες το πρωί της Δευτέρας αυτοκίνητο παρέσυρε και στη συνέχεια εγκατέλειψε 39χρονη στη Θεσσαλονίκη.
Σύμφωνα με την εκπομπή «Καλημέρα Ελλάδα», το περιστατικό σημειώθηκε γύρω στις 6:30 το πρωί, επί της οδού Εγνατίας, κοντά στην βόρεια πύλη της ΔΕΘ.
Η γυναίκα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου με χτυπήματα στα πόδια.
Ο οδηγός αναζητείται.
Λίγα λεπτά αργότερα, ενώ η 39χρονη παρέμενε στην άσφαλτο, εν αναμονή των διασωστών και του ασθενοφόρου του ΕΚΑΒ, σε νέα σύνδεση, η Αλεξάνδρα Χατζηγεωργίου ενημέρωσε πως η πεζή είχε τραυματιστεί και είχε πόνους κυρίως στο πόδι της.
Ακόμη, είπε πως ένα σκουρόχρωμο αυτοκίνητο, μαύρο ή σκούρο μπλέ, ήταν εκείνο που χτύπησε την γυναίκα, με τον/την οδηγό του στην συνέχεια να εγκαταλείπει αβοήθητη την πεζή και να εξαφανίζεται.
Τον απόλυτο τρόμο έζησε τα ξημερώματα της Δευτέρας 55χρονη αστρολόγος στο σπίτι της στη Γλυφάδα όταν εισέβαλαν ληστές.
Σύμφωνα με πληροφορίες, δύο άτομα μπήκαν στο σπίτι της αστρολόγουψκαι, αφού την ακινητοποίησαν, την απείλησαν και τη χτύπησαν προκειμένου να τους αποκαλύψει πού έχει κρυμμένα τα χρήματα αλλά και τα κοσμήματά της.
Οι δύο ληστές έκαναν άνω-κάτω τους χώρους του σπιτιού και τελικά κατάφεραν να εντοπίσουν ένα χρηματοκιβώτιο, το οποίο αφαίρεσαν, εγκαταλείποντάς το στη συνέχεια.
Η 55χρονη αστρολόγος είπε στους αστυνομικούς πως μέσα στο χρηματοκιβώτιο υπήρχαν χρήματα που έφταναν τα 10.000 ευρώ, αλλά και κοσμήματα αξίας 1 εκατομμυρίου ευρώ.
Οι Αρχές συγκεντρώνουν βιντεοληπτικό υλικό από την περιοχή, σε μια προσπάθεια να διαπιστώσουν αν έχουν καταγραφεί οι κινήσεις των δραστών μετά τη διάρρηξη.
Δείτε φωτογραφίες:
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Έψαξαν όλες τις ντουλάπες με αποθηκευτικό χώρο
Μάστορας που κάνει επισκευές στο σπίτι της 55χρονης στην Γλυφάδα μίλησε στο newsit.gr, περιγράφοντας την κατάσταση που αντίκρισε. «Έπαιρνε τηλέφωνο το γιο μου, εφτά κλήσεις είχε στο κινητό του το πρωί που σηκώθηκε γιατί το είχε κλειστό. Τώρα, εδώ που είμαι στο υπόγειο, είναι όλες οι ντουλάπες ανοιχτές» ανέφερε.
«Βγαλμένα πράγματα… κάτω στις μητέρας της το σπίτι, τα πράγματα είναι άθικτα. Δεν ανακάτεψαν τίποτα. Άνοιξαν όλες τις ντουλάπες με αποθηκευτικό χώρο κι έχει πολλά πράγματα. Το χρηματοκιβώτιο δεν ξέρω που είναι… Το σπίτι έχει πολλές κάμερες. Τώρα τελευταία όπως μου είπε και ο γιος μου κάποιοι ερχόντουσαν, Αλβανοί, Ρουμάνοι. Με έπαιρνε κάθε βράδυ τηλέφωνο και μου έλεγε: “μπήκαν στο γκαράζ κι άλλα διάφορα”» λέει στο newsit.gr μάστορας που κάνει κάποιες επισκευές στο σπίτι της.
«Γνώριζαν ότι δεν λειτουργούν οι κάμερες»
«Μένω δύο τετράγωνα δίπλα. Ήταν λίγο συνταρακτικό αυτό που έγινε. Ήρεμη γειτονιά, δεν έχουμε ξανακούσει κάτι τέτοιο. Ίσως ήταν στοχοποιημένο το σπίτι, γνώριζαν ότι δεν λειτουργούν οι κάμερες κι έδρασαν» λέει γειτόνισσα της 55χρονης, μιλώντας στο newsit.gr.
Η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης Αττικής – Hellenic Rescue Team of Attica που έχει έδρα το παλιό Φάληρο, εκφράζει την θλίψη της για την απώλεια του γιατρού Νίκου Παππά, μέλους της ομάδας με πολλά χρόνια εθελοντικής προσφοράς. Ο γιατρός που “έφυγε” από τη ζωή σε ηλικία 55 ετών έδινε τα δύο τελευταία χρόνια μάχη με το καρκίνο ο οποίος τελικά τον νίκησε.
“Πριν λίγη ώρα πληροφορήθηκαμε ότι ο Νίκος Παππάς έχασε την μάχη με την ζωή. Ο Νίκος ήταν ένα εμβληματικό μέλος της Ελληνική Ομάδα Διάσωσης Αττικής – Hellenic Rescue Team of Attica με πολλά χρόνια εθελοντικής προσφοράς.
Η ομάδα μας εκφράζει την θλίψη της για την απώλεια του και στέλνει στην οικογένεια του τα θερμά και ειλικρινή συλλυπητήρια.”
O Nίκος Παππάς επισκεπτόταν πολύ συχνά την Κορινθία και συγκεκριμένα το Σχοίνο, ενώ εργαζόταν και στο Γενικό Νοσοκομείο Κορίνθου, όπου οι συνάδελφοι του πενθούν για μια ακόμα απώλεια το τελευταίο χρονικό διάστημα.
Ο αγαπητός γιατρός έδωσε μάχη με τον καρκίνο, αλλά δυστυχώς αυτή ήταν άνιση, όπως ανέφερε και σε ανάρτηση του ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Κορινθίας Χρ. Μέλλος.
“Έφυγες αδερφέ για μακρινά ταξίδια…Έδωσες τεράστια μάχη (αν και άνιση) και ήσουν η προσωποποίηση του θάρρους, της δύναμης και της αισιοδοξίας.. Μου έμαθες πολλά!
Σε ευχαριστώ που κάναμε πολλά πράγματα μαζί, που δουλέψαμε μαζί και δώσαμε μάχες μαζί, αλλά δεν σε ευχαριστώ που με άφησες μόνο μου να κυνηγάω τα κοινά ονειρά μας! Πήγαινε τώρα στους αγώνες του ουρανού και να τους προστατεύεις…”
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο προχώρησε σε μια άκρως συγκινητική ανάρτηση μετά το τέλος του Eurobasket, εξηγώντας ότι η Εθνική Ελλάδας τον έκανε να ερωτευτεί ξανά το μπάσκετ!
Ο Έλληνας σούπερ σταρ του ΝΒΑ μπορεί να μην πανηγύρισε μια επιτυχία που τόσο πολύ ήθελε με τη φανέλα της Εθνικής ομάδας ωστόσο υπογράμμισε ότι αποτέλεσε την αιτία να ερωτευτεί ξανά το μπάσκετ. Και εξήγησε ότι άπαντες κράτησαν την υπόσχεσή τους και τα έδωσαν όλα!
«Αυτό το καλοκαίρι, Αυτή η ομάδα, Αυτή η φανέλα , Αυτή η σημαία, με έκανε να ξανά ερωτευτώ το μπάσκετ. Κρατήσαμε με την υπόσχεση μας τα δώσαμε όλα» ανέφερε ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, ρίχνοντας τους τίτλους τέλους του φετινού Eurobasket, το οποίο κατέληξε -τελικά- σε ισπανικά χέρια.
Διδακτική ιστορία: Υπάρχουν κάποιες ιστορίες σαν αυτήν εδώ που μπορούν να σας κάνουν να αλλάξετε τελείως τρόπο σκέψεις αν τις αφήσετε.
Διδακτική ιστορία: Μια ιστορία με ένα φανταστικό μήνυμα
Μια δασκάλα που δίδασκε στην τάξη της, αποφάσισε να πει στα παιδιά μια ιστορία.
Η ιστορία είχε να κάνει με ένα ζευγάρι που ηταν σε ένα πλοίο που βούλιαζε. Η σωστική λέμβος είχε χώρο όμως μόνο για ένα άτομο.
«Ένα κρουαζιερόπλοιο άρχισε να βουλιάζει στη θάλασσα και έπρεπε άμεσα να εκκενωθεί από τους επιβάτες. Ένα ζευγάρι έτρεξε γρήγορα προς τις σωσίβιες λέμβους. Όταν έφτασαν όμως, είδαν έντρομοι ότι υπήρχε χώρος για να σωθεί μόνο ένα άτομο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο άντρας έσπρωξε τη σύζυγό του και πριν προλάβει εκείνη να αντιδράσει, πήδηξε αυτός μέσα στη βάρκα.
Τότε η γυναίκα του, η οποία στέκονταν στο πλοίο που βυθίζονταν, φώναξε στον σύζυγό της μια φράση».
Η δασκάλα σταμάτησε την αφήγηση της, γύρισε προς τη τάξη και ρώτησε τα παιδιά:
«Τι νομίζετε ότι του φώναξε;»
Οι περισσότεροι από τους μαθητές με ενθουσιασμό απάντησαν ότι η σύζυγος φώναξε: «Σε μισώ!», «Δεν το περίμενα ποτέ αυτό από εσένα» και «Νόμιζα ότι με αγαπούσες».
Η δασκάλα παρατήρησε ένα αγόρι που ήταν συνέχεια σιωπηλό. Τον ρώτησε τι πίστευε ότι φώναξε η σύζυγος και αυτός της απάντησε:
Διδακτική ιστορία: «Να προσέχεις το παιδί μας».
«Κυρία, νομίζω ότι του φώναξε: «Να προσέχεις το παιδί μας»».
Η δασκάλα εμεινε άφωνη για μια στιγμή και τον ρώτησε: «Έχεις ακούσει ξανά αυτή την ιστορία;»
Το αγόρι κούνησε το κεφάλι του αρνητικά: «Όχι, αλλά αυτό ήταν που είπε και η δική μου μαμά στον μπαμπά μου, λίγο πριν πεθάνει από την αρρώστια της».
Η δασκάλα γύρισε προς τα παιδιά και τους είπε:
«Η απάντηση είναι σωστή».
Το πλοίο τελικά βυθίστηκε και όλοι όσοι δεν κατάφεραν να ξεφύγουν σκοτώθηκαν. Ο άντρας πήγε στο σπίτι και μεγάλωσε την κόρη τους μόνος του. Πολλά χρόνια αργότερα, μετά το θάνατο του πατέρα της, η κόρη τους βρήκε τυχαία το ημερολόγιο του και διάβασε ολόκληρη την ιστορία. Ανακάλυψε ότι η μητέρα της, λίγο πριν επιβιβαστεί στο πλοίο, είχε διαγνωσθεί με μια ανίατη ασθένεια. Την κρίσιμη στιγμή, ο πατέρας έκανε αυτό που πίστευε ότι ήταν σωστό. Όχι για αυτόν, αλλά για την κόρη τους.
«Ήθελα τόσο να μείνω μαζί σου στο πλοίο αγαπημένη μου. Ήθελα να πεθάνουμε μαζί. Αλλά για χάρη της κόρης μας, επέλεξα να σε αφήσω μόνη», έγραφε στο ημερολόγιό του».
Μόλις η δασκάλα τελείωσε την ιστορία της. Τα παιδιά έμειναν σιωπηλά.
Η δασκάλα τότε προσπάθησε να δώσει στα παιδιά να καταλάβουν το νόημα αυτής της ιστορίας:
«Το καλό και το κακό είναι περίπλοκα και πολλές φορές πολύ δύσκολο να τα κατανοήσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν πρέπει να επικεντρώνεται κάποιος μόνο στην επιφάνεια και να κρίνει τον άλλον χωρίς να προσπαθήσει πρώτα να κατανοήσει τις πράξεις του.
Διδακτική ιστορία: Κατανοήστε τους λογούς των πράξεων όχι τις πράξεις.
Όσοι ζητούν συγγνώμη μετά από έναν καυγά, δεν το κάνουν επειδή ξέρουν ότι υποστήριζαν την λάθος άποψη, αλλά επειδή εκτιμούν περισσότερο τον άνθρωπο δίπλα τους.
Εκείνοι που είναι πρόθυμοι να σας βοηθήσουν, δεν το κάνουν επειδή σας χρωστάνε κάτι, αλλά επειδή σας βλέπουν ως ένα αληθινό φίλο.
Μια ημέρα, όλοι θα αναγκαστούμε να χωρίσουμε από αυτούς που έχουμε σήμερα δίπλα μας. Θα χάσετε τις κουβέντες σας, θα ξεχάσετε τα όνειρο που κάνατε μαζί τους. Οι ημέρες θα περάσουν, τα χρόνια θα φύγουν και μια μέρα τα παιδιά σας θα δουν μερικές φωτογραφίες και θα σας ρωτήσουν:
«Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι;»
Και εσείς θα χαμογελάσετε με αόρατα δάκρυα, και θα τους απαντήσετε:
«Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους πέρασα τις καλύτερες μέρες της ζωής μου.»
Καθώς στεκόταν μπρος στην τάξη της την Ε’ δημοτικού, την πρώτη ημέρα του σχολείου η νέα Δασκάλα του σχολείου, η κυρία Τζοβάνα είπε στα παιδιά ένα ψέμα.
Όπως οι περισσότερες δασκάλες, κοίταξε τους μαθητές της και είπε ότι τους αγαπούσε όλους το ίδιο. Ότι όλοι τους ήταν καλά παιδιά. Αλλά αυτό δεν ήταν αλήθεια. Ένα παιδί ήταν διαφορετικό και της προξενούσε απέχθεια.
Κάπου στο βάθος, μόνο του, με χαμηλωμένο το κεφάλι ήταν ένα μικρό αγόρι, ο Μανούσος. Ο Μανούσος δεν έπαιζε με τα άλλα παιδιά. Ήταν παραμελημένος με τσαλακωμένα πάντα ρούχα. Ανέδιδε διάφορες οσμές, σημάδι ότι χρειαζόταν μπάνιο. Δεν μιλούσε ποτέ, δεν απαντούσε στις ερωτήσεις. Η πρώτη σκέψη της Δασκάλας ήταν «Τι μπελάς μου φορτώθηκε φέτος. Αυτό το χαζό παιδί μου χαλάει την αρμονία της τάξης. Τι μου το φέρανε εδώ; Άντε τώρα, εγώ πρέπει να κανονίζω να πάει σε κανένα ίδρυμα.»
Φερόταν όσο μπορούσε καλύτερα στο Μανούσο επιστρατεύοντας το ψεύτικο χαμόγελο και την υπομονή της. Αλλά αυτός ποτέ δεν μιλούσε. Η Τζοβάνα το αποφάσισε, δεν μπορούσε να γίνει τίποτε άλλο. Ο Μανούσος έπρεπε να φύγει από τη τάξη της. Με αυτό το σκοπό λοιπόν, θα έπρεπε να συντάξει τα απαραίτητα έγγραφα για το μπελά που την βρήκε, για να καλέσει την κοινωνική υπηρεσία να τον πάνε κάπου αλλού. Μία συγκεκριμένη παράγραφος της αναφοράς ζητούσε το ιστορικό του μαθητή. «Ω Θεέ μου, πρέπει να κοιτάξω και τον ατομικό φάκελο και όλα τα χαρτιά αυτού του χαζού. Αυτό σημαίνει ότι ένα απόγευμα πρέπει να το χαραμίσω για αυτόν. Τι να κάνω, αφού είναι για το καλό της τάξης και τη δική μου ψυχική ηρεμία θα πρέπει να το κάνω.»
Ένα απόγευμα λοιπόν αποφάσισε να κάνει αυτή την αγγαρεία. Σε ένα σκονισμένο αρχείο, μπόρεσε και βρήκε την πρώτη αναφορά. Η δασκάλα της Α’ δημοτικού έγραφε: «Ο Μανούσος είναι ένα φωτεινό παιδί, πανέξυπνο, με έτοιμο πάντα το χαμόγελο. Κάνει τις εργασίες του σωστά και προσεγμένα, και έχει καλούς τρόπους. Είναι χαρά να τον έχουμε κοντά μας».
Με περιέργεια έψαχνε να βρει τη δεύτερη αναφορά. Σε μία ντουλάπα βρέθηκε. Η δασκάλα της Β’ δημοτικού έγραφε: «Ο Μανούσος είναι άριστος μαθητής. Αγαπητός από τους συμμαθητές του, αλλά φαίνεται προβληματισμένος εξ αιτίας της μητέρας του, που έχει μια ανίατη ασθένεια, η ζωή στο σπίτι θα είναι δύσκολη».
Με αγωνία έψαχνε τη τρίτη αναφορά. Θα υπήρχε άραγε; Σε ένα άσχετο φάκελο, τελικά βρέθηκε. Η δασκάλα της Γ’ δημοτικού έγραφε: «Η μητέρα του δεν έχει επαφή με τη πραγματικότητα εδώ και μήνες στο νοσοκομείο, ο πατέρας του είναι χαμένος, ο Μανούσος ώρες – ώρες κοιτάζει απόμακρα το ταβάνι και δεν δείχνει το ίδιο ενδιαφέρον να κάνει τις σχολικές του εργασίες όπως και παλαιότερα. Του φέρομαι με επιείκεια και προσπαθώ να μην τον ζορίζω».
Η Τζοβάνα έψαχνε σε όλο το αρχείο για τη τέταρτη αναφορά, πέταγε τους φακέλους στο πάτωμα, δεν την ενδιέφερε πια να κρατήσει καμία ταξινόμηση σε αυτό το άθλιο αρχείο. Κάπου τελικά σε αυτό το χάος βρέθηκε και η τέταρτη αναφορά. Η δασκάλα της Δ’ δημοτικού έγραφε: «Ο Μανούσος έχασε τη μητέρα του και ο πατέρας του πίνει. Ο Μανούσος έκλαιγε συχνά και έλεγε: «Που είναι η μανούλα μου; Που είναι η μανούλα μου;» συνεχώς. Του εξηγήθηκε πως έχει η κατάσταση αλλά δεν φαίνεται να το καταλαβαίνει. Δεν δείχνει πια ενδιαφέρον για το σχολείο.»
Η κυρία Τζοβάνα τακτοποίησε όπως-όπως (δηλαδή όπως ακριβώς το βρήκε) το ανάστατο αρχείο και πήγε σπίτι της. Έσκισε τα χαρτιά αποπομπής του Μανούσου που ετοίμαζε. Εκείνο το βράδυ αισθανόταν περισσότερο ζωντανή από ότι συνήθως, αλλά και πολύ μα πολύ πιο μόνη. Αναρωτήθηκε τι αληθινή χρησιμότητα είχε το να μαθαίνει γραφή, ανάγνωση και αριθμητική στα παιδιά.
Την επόμενη μέρα, στο διάλλειμα, όλα τα παιδιά βγήκαν για να παίξουν. Όλα εκτός από το διαφορετικό παιδί. «Μανούσο, του είπε, η μανούλα σου πήγε στον ουρανό, αλλά αν σου λείπει, μπορείς να θεωρείς εμένα σαν μανούλα σου από εδώ και πέρα.» Αγκάλιασε με δύναμη το παιδί. Ο Μανούσος δεν είπε τίποτα.
Από εκείνη τη μέρα η κυρία Τζοβάνα συνειδητά, δεν αγαπούσε το ίδιο όλα τα παιδιά της τάξης της. Ένα από τα παιδιά το αγαπούσε περισσότερο, το θεωρούσε πια δικό της και δεν έχανε ευκαιρία να το δείξει. Του μιλούσε πια όπως ακριβώς και στα υπόλοιπα, το κράταγε μία ώρα παραπάνω για να του μαθαίνει νέα πράγματα, του αγόραζε πράγματα, το πήγαινε με τα πόδια μέχρι το σπίτι του, του έκανε μπάνιο, του σιδέρωνε τα ρούχα σε ένα σπίτι όπου ο πατέρας έλειπε, και οι γειτόνισσες πότε η μια, πότε η άλλη φέρναν φαγητό.
Σιγά-σιγά το παιδί αντιδρούσε και ξαναγινόταν ομιλητικό και ζωντανό. Ενδιαφερόταν και πάλι για τα μαθήματά του. Στο τέλος της χρονιάς ήταν έθιμο οι γονείς των παιδιών να δίνουν ένα δώρο στη Δασκάλα. Όλα ήταν διπλωμένα σε πολύχρωμα χαρτιά με ωραίους φιόγκους, και η Δασκάλα τα άνοιγε με ευχαρίστηση και όλα τα παιδιά χειροκροτούσανε για το κάθε δώρο, το οποίο το κάθε ένα συναγωνιζότανε το άλλο. Αφού τελείωσε η γιορτή, η κυρία Τζοβάνα πήγε το Μανούσο στο σπίτι για τελευταία φορά. Ένας θείος του θα τον έπαιρνε μακριά, για πάντα.
Η κυρία Τζοβάνα φίλησε το Μανούσο για τελευταία φορά. Το παιδί, δειλά, της έδωσε κάτι που είχε τυλιγμένο σε μία χαρτοσακούλα του μανάβη. Ακολούθησαν οι αποχαιρετισμοί και οι ευχαριστίες των συγγενών. Η κυρία Τζοβάνα θυμήθηκε το πακετάκι μόνο αφού έφτασε σπίτι της. Το άνοιξε και βρήκε μέσα ένα βραχιόλι, τίποτα ιδιαίτερο, ένα φτηνό χιλιοφορεμένο βραχιόλι που λείπανε μερικές χάντρες του και ένα χρησιμοποιημένο (είχε λιγότερο από το μισό) μπουκαλάκι παλιομοδίτικο άρωμα. Και μία καρτούλα ζωγραφισμένη. Ήταν η παιδική ζωγραφιά μιας δασκάλας, που η κυρία Τζοβάνα αναγνώρισε τα χαρακτηριστικά της και μία επιγραφή: «Η μανούλα μου».
Από τότε κάθε χρόνο, στο τέλος της χρονιάς, η κυρία Τζοβάνα λάμβανε μία κάρτα από το Μανούσο. Κάποιες φορές με φωτογραφία, με τα νέα του να της λέει τους βαθμούς του στο Λύκειο, στο Πανεπιστήμιο. Άλλες φορές νέα από τα ταξίδια του, και δώρα, γιατί πια ο Μανούσος είχε γίνει ένας σπουδαίος επιστήμονας.
Μία χρονιά όμως, το γράμμα ήταν διαφορετικό. Ήταν προσκλητήριο γάμου και αεροπορικά εισιτήρια για έναν μακρινό προορισμό στο εξωτερικό. Η κυρία Τζοβάνα μεγάλη πια έφτασε στη πολυτελή δεξίωση του γάμου. Ο σερβιτόρος που ήταν στην είσοδο, της έκανε ιδιαίτερες φιλοφρονήσεις. «Oh, Welcome Mrs. Johanna» και την οδήγησε στο πιο ξεχωριστό τραπέζι. Η κυρία Τζοβάνα ένιωσε κάπως άβολα εκεί. Δεν είχε και κανέναν γνωστό να μιλήσει.
Κάποια στιγμή μπήκε ο γαμπρός με μία επίσημη ενδυμασία. Ήταν φανερό ότι ο Μανούσος ήταν πια ένα σημαίνον πρόσωπο της κοινωνίας εκεί. Από όλους τους ανθρώπους που τον περιτριγύριζαν αυτός ξεχώρισε με πολύ ιδιαίτερο τρόπο την κ. Τζοβάνα. Την αποκάλεσε με σεβασμό μητέρα και την έπιασε αγκαζέ για να προχωρήσουν για τη τελετή.
«Εσύ ήσουν η πιο ξεχωριστή μου δασκάλα, γιατί με έκανες ικανό να γίνω ένας καλός μαθητής» …. είπε ο Μανούσος…
«Κι εσύ ήσουν ο πιο ξεχωριστός μου μαθητής…. γιατί με έκανες να γίνω δασκάλα» του απάντησε η δασκάλα…..
που φορούσε ένα χιλιοφορεμένο φτηνό βραχιόλι…..
και ένα ξεχασμένο πια, παλιομοδίτικο άρωμα…….
Είναι μεγάλη τύχη για ένα παιδί να έχει γύρω του ανθρώπους που το αγαπούν όσο (ή σχεδόν όσο) η μαμά και ο μπαμπάς του. Και είναι ακόμα μεγαλύτερη τύχη να μεγαλώνεις έχοντας στη ζωή σου μία ή δύο γιαγιάδες απ’ αυτές που μόνο να σε κάνουν να χαμογελάς μπορούν.
Απ’ αυτές που φτιάχνουν ζεστά κουλουράκια και διηγούνται σούπερ ιστορίες που σου μοιάζουν προϊστορικές. Απ’ αυτές που, όταν κάποτε φεύγουν απ’ τη ζωή, η απώλειά τους σου κοστίζει φοβερά και η ανάμνησή τους δεν ξεθωριάζει ποτέ.
Τα περισσότερα παιδιά λατρεύουν τη γιαγιά τους, γιατί…
1. Γιατί φτιάχνει τις πιο νόστιμες πίτες, τα πιο αφράτα κέηκ και τα πιο ζεστά και μαλακά κουλουράκια.
2. Και γιατί αφήνει τα εγγόνια της να παίξουν με το ζυμάρι κι ας κάνουν χάλια την κουζίνα κι ακόμα πιο χάλια τα κουλουράκια.
3. Γιατί ακόμα κι αν οι λιχουδιές είναι απαγορευμένες, πάντα παίρνει μια μικρή εκπληξούλα απ’ το περίπτερο ή το super market για τα παιδιά.
4. Γιατί το σπίτι της είναι μια ατελείωτη παιδική χαρά, ένα ασφαλές καταφύγιο και μια φωλίτσα για αγκαλιές.
5. Γιατί τα ρούχα της μυρίζουν μαλακτικό και το σπίτι της φρεσκοψημένα μπισκότα.
6. Γιατί όταν το εγγονάκι της λέει «Βαριέμαι» εκείνη ακούει «Διασκέδασέ με τον καλύτερό σου τρόπο».
7. Και γιατί, στο σπίτι της γιαγιάς, επιτρέπεται να δεις κι άλλο επεισόδιο, κι ας πήγε 10.
8. Γιατί η γιαγιά είναι ένα ζωντανό Google, με απαντήσεις στις περισσότερες απορίες σου.
9. Αλλά και γιατί θα σου πει τις πιο απίστευτες ιστορίες που θα σ’ αφήσουν με το στόμα ανοιχτό κι αργότερα θ’ αναγνωρίσεις σε κάποιο βιβλίο ιστορίας.
10. Γιατί η υπομονή της δεν τελειώνει ποτέ και δεν πειράζει που έκανες το σπίτι άνω-κάτω, ούτε που γέμισες ψιχουλάκια το κρεβάτι της.
11. Έχει αρκετό χρόνο στη διάθεσή της κι αυτό της επιτρέπει να λέει «ναι» εκεί που η μαμά θα έλεγε «όχι». Έτσι, θα πάει τα παιδιά στις κούνιες και δεν θα την πειράξει καθόλου αν στο δρόμο, αποφασίσουν να κάτσουν σε ένα παγκάκι για να φάνε ένα παγωτό.
12. Γιατί τα μάτια της ακτινοβολούν αγάπη.
13. Γιατί δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να συγχωρέσει ό,τι, ό,τι κι αν κάνουν τα εγγόνια της.
14. Και γιατί, ακόμα κι όταν τα παιδιά βγαίνουν εκτός εαυτού και βγάζουν τον χειρότερό τους εαυτό, η γιαγιά είναι εκεί για να πει το αιώνιο «δεν πειράζει, παιδί είναι».
15. Γιατί στ’ αυτιά της το «πεινάω» είναι άνετα χειρότερο απ’ το «μου μένουν 2 μήνες ζωής» και είναι πάντα πρόθυμη να σε μπουκώσει.
16. Το ίδιο έτοιμη, δε, είναι και να σε χαρτζιλικώσει.
17. Γιατί, αν η μαμά είναι ο «κακός αστυνομικός» τότε σίγουρα η γιαγιά είναι ο «καλός».
18. Γιατί έχει υπερδυνάμεις που συνήθως η μαμά δεν έχει –ξέρει, ας πούμε, να φυτεύει και να μεγαλώνει λουλουδάκια ή ντομάτες ή να φτιάχνει ρούχα μόνη της.
19. Γιατί χαμογελάει με τα χείλη και με τα μάτια.
20. Γιατί είναι σοφή κι ας μην είναι τόσο μορφωμένη.
21. Και γιατί έχει πολύ πλάκα καμιά φορά να την πειράζεις για να δεις τις αντιδράσεις της.
22. Γιατί ειλικρινά πιστεύει ότι τα εγγόνια της είναι τα ομορφότερα, τα εξυπνότερα, τα χαρισματικότερα, τα σπανιότερα πλάσματα που περπάτησαν στη γη και ότι δεν τους αξίζει τίποτα λιγότερο απ’ την απόλυτη ευτυχία, αμύθητα πλούτη, φήμη, δόξα κι ένας πρίγκιπας ή μια πριγκίπισσα αντιστοίχως για σύντροφο ζωής.
Είτε καπνίζει κάποιος, είτε όχι, είτε είναι μικρός σε ηλικία είτε μεγαλύτερος είναι μάλλον απίθανο να μην έχει πιάσει στα χέρια του ένα πακέτο τσιγάρων «Sante». Τη θρυλική κόκκινη παραλληλόγραμμη κασετίνα δηλαδή που μέσα της έκρυβε 20 άφιλτρα τσιγάρα.
Οι παλαιότεροι σίγουρα θα τα έχουν δοκιμάσει. Οι νεότεροι θα έχουν μνήμες διότι όλο και κάποιος παππούς θα ήταν θαυμαστής των συγκεκριμένων τσιγάρων. Τα «Sante» μαζί με τον «Άσσο» είναι από τα μακροβιότερα τσιγάρα της ελληνικής αγοράς.
Η εταιρεία ανέθεσε σε ένα ζωγράφο να στολίσει το πακέτο με το πρόσωπο μιας όμορφης γυναίκας που καπνίζει.
Το ταξίδι του κόκκινου πακέτου, με το όνομα η ρίζα του οποίου προερχόταν από τη λατινική λέξη sanitas που σημαίνει υγεία, ξεκίνησε το 1931 στην οδό Λυκούργου στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί ήταν η έδρα της εταιρείας που δημιούργησε ο Χαρίλαος Κωνσταντίνου. Η παρασκευή των τσιγάρων, ωστόσο, γινόταν στο δημόσιο καπνεργοστάσιο της οδού Λένορμαν.
Η «μυστηριώδης» γυναικεία μορφή στο πακέτο
Τα «Sante» κέρδισαν σχεδόν από την πρώτη στιγμή τους θεριακλήδες. Το ιδιαίτερο (αν και βαρύ) χαρμάνι τους τα ανέδειξαν σχεδόν αμέσως σε αγαπημένα τσιγάρα. Η κουβέντα, ωστόσο, γύρω από τα «Sante» είχε φουντώσει κυρίως για έναν άλλο λόγο. Όλοι αναρωτιόντουσαν ποια είναι η γυναίκα, η φωτογραφία της οποίας κοσμεί το πακέτο.
Η εταιρεία ανέθεσε σε ένα ζωγράφο να στολίσει το πακέτο με το πρόσωπο μιας όμορφης γυναίκας που καπνίζει. Για πολλά χρόνια, σχεδόν όλη η Αθήνα συζητούσε για την ταυτότητά της. Άλλοι έλεγαν ότι είναι η αγαπημένη του ζωγράφου, άλλοι ότι είναι γνωστή Αθηναία της εποχής. Όλα αυτά μέχρι που αποκαλύφθηκε ότι ήταν η Ζωζώ Νταλμάς, διάσημη ηθοποιός, χορεύτρια και ντίβα της οπερέτας.
Η Ζωζώ Νταλμάς, διάσημη ηθοποιός, χορεύτρια και ντίβα της οπερέτας.
Ποια ήταν η Ζωζώ Νταλμάς
Για τα πρώτα χρόνια της ζωής της, λίγα πράγματα είναι γνωστά. Αρκετοί λένε ότι γεννήθηκε το 1900 ή το 1905, ενώ το πραγματικό της όνομα ήταν Ζωή Σταυρίδη. Η Ζωζώ, όσο ήταν στο θέατρο, δύο πράγματα έκρυβε επιμελώς: το πότε γεννήθηκε και το πότε βγήκε στο θέατρο. Γενέθλια πόλη της ήταν η Κωνσταντινούπολη και δεύτερη πατρίδα της η Θεσσαλονίκη στην οποία εγκαταστάθηκε όταν ήταν περίπου 10 χρονών. Μεγάλωσε μαζί με τη μητέρα και τη γιαγιά της στις προσφυγικές γειτονιές του Ιπποδρομίουενώ δεν υπάρχει καμία πληροφορία σχετικά με τον πατέρα της.
Αντίθετα, είναι γνωστό πως ένα μεγάλο κομμάτι του χαρακτήρα της το «κληρονόμησε» από τον Τσερκέζο παππού της (ένας θεότρελος, γλεντζές, γυναικάς, λεβέντης άνδρας) και την γιαγιά της, που ήταν Ρουμάνα με ρίζες από το Αηδονοχώρι της Κοζάνης αλλά και τη Μακεδονίτισσα μάνα της.
Στη Θεσσαλονίκη σπούδασε πιάνο, τραγούδι και χορό στο «Ωδείον Γραικού» και μετά, επανέλαβε της ίδιες σπουδές στην Ιταλία και συγκεκριμένα στο Μιλάνο. Πρωτοεμφανίστηκε ως χορεύτρια με τον Θίασο Ένκελ («Πριγκίπισσα της Τσάρντας») κι αμέσως μετά στην Αθήνα, με τον ίδιο θίασο και το ίδιο έργο. Ακολούθησαν: τουρνέ στην Αλεξάνδρεια (με «Σοκολατένιο Στρατιώτη»), εμφανίσεις στο Θέατρο «Ολύμπια» (με «Λεμπλεμπιτζή Χορχορ Αγά»), κ.λπ.
Ως ηθοποιός, πρωτοεμφανίστηκε στην οπερέτα «Ανοιξιάτικο αεράκι». Το 1923 σημείωσε μεγάλη επιτυχία στη «Φρασκουίτα» του Λέχαρ (Θέατρο «Παπαϊωάννου»). Ως θιασάρχης, εμφανίστηκε στα Θέατρα: «Απόλλων», «Μοντιάλ», «Μακέδου», «Ιντεάλ», «Αλάμπρα» «Κεντρικόν», «Λαού», κ.ά. Έδωσε επίσης παραστάσεις στο Θέατρο «Ζωζώς» (που λειτουργούσε στην πλατεία Κυψέλης, φέροντας το όνομά της). Μεγάλη επιτυχία της υπήρξε η «Μπαγιαντέρα» του Κάλμαν, όπως και το «Κοκτέιλ» του Ρ. Μπενάτσκυ (το 1933 στο «Κεντρικόν»).
Έδωσε πολλές συναυλίες και ρεσιτάλ χορού και τραγουδιού με διεθνές πρόγραμμα. Έκανε επίσης άπειρες περιοδείες, ψυχαγωγώντας τους απόδημους Έλληνες, μα και το αλλόγλωσσο κοινό. Έπαιξε και στον κινηματογράφο: 7 ταινίες στην Τουρκία (σε παραγωγή «Ιπέκ Φιλμ») και ορισμένες στο Παρίσι («Η καρδιά μου κτυπά», κ.λπ.) επίσης στην Ελλάδα: «Έρως και Κύματα» (1927), «Δις Δικηγόρος» (1933), κ.λπ.
Η ζωή της σημαδεύτηκε από πολλούς και θυελλώδεις έρωτες. Σημαντικότερος εξ αυτών με τον Κεμάλ Ατατούρκ.
Ο μεγάλος έρωτας με τον Ατατούρκ και η κατασκοπία
«Έζησα τα πάντα, έκανα τα πάντα, δεν είχα φραγμούς, ήμουν ελεύθερη. Μεγάλες λέξεις, πόζες, ξελιγώματα, ε; Αλλά ησυχάστε, δεν πρόκειται για τέτοιο πράγμα. Νομίζετε πως μία καλλιτέχνις της δικής μου ιδιοσυγκρασίας, μποέμισσα από κούνια και αδιόρθωτη αναρχική που δεν μπορεί να ανεχθεί ρέγουλες, ετικέτες και δεσμούς σκλαβιάς, δεν έχει καμία φιλοσοφική αρχή; Ε, λοιπόν εγώ έχω μία. Η ζωή δεν έχει καμία απολύτως αξία όταν δεν μοιάζει με ρομάντζο».
Έτσι περιέγραφε τον εαυτό της αλλά και την κοσμοθεωρία της η ντίβα Ζωζώ Νταλμάς. Η ζωή της σημαδεύτηκε από πολλούς και θυελλώδεις έρωτες. Σημαντικότερος εξ αυτών με τον Κεμάλ Ατατούρκ.
Γνωρίστηκαν σε ένα νυχτερινό μαγαζί που χόρευε η Ζωζώ. Όταν τελείωσε τον χορό την κάλεσε στο τραπέζι του και στην συνέχεια πέρασαν τη νύχτα μαζί.Στις 6.30 το επόμενο πρωί, ο Κεμάλ έφυγε, έδωσε εντολή στο υπηρετικό προσωπικό, όταν εκείνη ξυπνήσει να την περιποιηθούν ενώ της άφησε κι ένα χαρτονόμισμα χιλίων λιρών στο κομοδίνο «διά τις καλές της υπηρεσίες».
Η Ελληνίδα ντίβα, όπως ήταν φυσικό, ένιωσε προσβεβλημένη αλλά δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, δεν ήταν του χαρακτήρα της. Πήρε το χαρτονόμισμα στα χέρια της για να το σκίσει, αλλά βλέποντας πάνω σε αυτό τυπωμένο το πρόσωπο του Κεμάλ αποφάσισε να δράσει διαφορετικά. Πήρε ένα ψαλίδι και έκοψε προσεχτικά το κομμάτι που ήταν η εικόνα του. Το υπόλοιπο κομμάτι με την τρύπα στη μέση το άφησε στη θέση του μαζί με ένα σημείωμα που έγραφε: «Από αυτό που μου αφήσατε πήρα μόνο αυτό που μου χρειαζόταν. Το υπόλοιπο σας το επιστρέφω γιατί μου είναι εντελώς άχρηστο».
Ο Κεμάλ φάνηκε να συγκλονίζεται από την κίνηση αυτή. Το βράδυ της έστειλε στο θέατρο λουλούδια κι ένα πανάκριβο κόσμημα. Η Ζωζώ τα γύρισε πίσω. Το άλλο βράδυ τα ίδια, μέχρι που τελικά η Ελληνίδα ντίβα υπέκυψε στο αδιάκοπο φλερτ του Τούρκου ηγέτη και οι δυο τους ξεκίνησαν ένα δεσμό ο οποίος κράτησε πολλά χρόνια, έως και λίγο πριν από τον θάνατο του Κεμάλ Ατατούρκ.
Σε άλλη συνέντευξή της το 1962, είχε πει: «Άστα «μπαμπά», του έλεγα ειρωνικά, «το θες ή δεν το θες, είσαι Ρωμιός! Από πού ήταν η γιαγιά σου; Δεν ήταν η κυρα-Μαρία από τα Γιάννενα; Ύστερα τούρκεψες, «μπαμπά»!
Η ίδια σε μια από τις πολλές συνεντεύξεις που είχε δώσει είχε υποστηρίξει, ότι σε προσωπικές τους στιγμές ο Κεμάλ της είχε εκμυστηρευτεί σε άπταιστα ελληνικά: «Πίστεψε με, θαυμάζω τους Έλληνες κι όχι τους μπουνταλάδες τους δικούς μου». Σε άλλη συνέντευξή της το 1962, είχε πει: «Άστα «μπαμπά», του έλεγα ειρωνικά, «το θες ή δεν το θες, είσαι Ρωμιός! Από πού ήταν η γιαγιά σου; Δεν ήταν η κυρα-Μαρία από τα Γιάννενα; Ύστερα τούρκεψες, «μπαμπά»! Κι αυτός χαχάνιζε, χτυπιόταν, άρπαζε ένα μπουκάλι με ρακή, έπινε στην υγειά μου και στην ελληνοτουρκική φιλία».
Ο έρωτας αυτός, ωστόσο, σε συνδυασμό με κάποιες (αρκετές είναι η αλήθεια) επισκέψεις που έκανε η Ζωζώ στον Ελευθέριο Βενιζέλο (οι οποίες συνέπιπταν με την επιστροφή της από τα ταξίδια της στην Τουρκία) ήταν αρκετά ώστε να φουντώσουν οι φήμες πως η ντίβα κρατούσε με επιτυχία και τον παράλληλο ρόλο της κατασκόπου.
Ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε κάτι τέτοιο. Η ίδια η Ζωζώ, ωστόσο, σε μία συνέντευξή της φρόντισε να δώσει τροφή στα σενάρια. «Κατάσκοπος δεν ήμουνα, Ελληνίδα ήμουνα… Και τα διαμάντια και τα χρυσαφικά που με γέμισαν Αιγύπτιοι πρίγκιπες και Τούρκοι πασάδες, στην οικογένειά μου και σε φτωχά κορίτσια τα μοίρασα», είχε πει.
«Τα διαμάντια και τα χρυσαφικά που με γέμισαν Αιγύπτιοι πρίγκιπες και Τούρκοι πασάδες, στην οικογένειά μου και σε φτωχά κορίτσια τα μοίρασα», είχε πει.
Το άδοξο φινάλε
Πέρα από τη δόξα και την ξέφρενη ζωή, ωστόσο, η Ζωζώ έζησε και στιγμές τραγικές. Τραγικότερη όλων τα φρικτά βασανιστήρια που υπέστη στην κατοχή στα υπόγεια της Γκεστάμπο.
Οι ναζί την βασάνισαν επειδή εκείνη δεν κατέδωσε συναδέλφους της που ήταν στην αντίσταση. Αποτέλεσμα των βασανιστηρίων ήταν να χάσει το τεσσάρων μηνών μωρό που είχε στην κοιλιά της.
Η τελευταία της «παράσταση» δόθηκε στις 2 Αυγούστου 1988. Το τέλος της ζωής της τη βρήκε να ζει σε ένα δυάρι, δύο υπόγεια κάτω από τη γη, στην οδό Τρικάλων στους Αμπελόκηπους, όπου της πήγαιναν φαγητό οι γείτονες και κάποιοι άνθρωποι του θεάτρου. Τα ένσημα που είχε μαζέψει δεν ήταν αρκετά για να βγάλει τη σύνταξη. Από την γεμάτη πλούτη ζωή της, δεν είχε κρατήσει απολύτως τίποτα για την ίδια και πέθανε μόνη.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή η Ζωζώ Νταλμάς πέθανε μόνη σε ένα οίκο ευγηρίας και πως πώς τα έξοδα για την κηδεία της τα ανέλαβε ένας παλιός χορευτής και θαυμαστής της, ο Δημήτρης Ιβάνωφ στον οποίο λίγο πριν αφήσει την τελευταία της πνοή είχε πει: «Άναψε ένα κεράκι στην Παναγία για να ξεκουραστώ».
