Πρόωρο μωρό κερδίζει τη μάχη για τη ζωή. Οι πιθανότητες επιβίωσης που του έδιναν ήταν 2%. Ένα ζευγάρι από την Αλαμπάμα καλωσόρισε στον κόσμο των 22 εβδομάδων γιο τους, που ζύγιζε μόλις 390 γραμμάρια. Αυτό το μωρό νίκησε τη μάχη για τη ζωή. Οι γιατροί έλεγαν στους γονείς του ότι είχε μόνο 2% πιθανότητες να ζήσει.

Η οικογένεια χρειάστηκε να αναζητήσει βοήθεια σε 16 νοσοκομεία και σε τρεις πολιτείες για να βρει το κατάλληλο. Έπειτα από 160 ημέρες νοσηλείας στο USA Children’s and Women’s Hospital στην Αλαμπάμα, ο μικρός Cullen Potter νίκησε όλες τις πιθανότητες που τον ήθελαν να μην τα καταφέρνει,.

Για να γιορτάσουν την νίκη αυτή, οργανώθηκε στο νοσοκομείο μια τελετή «αποφοίτησης». Ο Cullen είναι ντυμένος με τήβεννο και με τη συνοδεία θριαμβευτικής μουσική είναι έτοιμος πλέον να πάει στο σπίτι του.

Το βίντεο συγκίνησε πολύ, όπως και το μήνυμα της μητέρας «Εδώ είναι. Ζωντανός και γερός. Ποτέ μην εγκαταλείπετε.»

ι φωτογραφίες αποδεικνύουν το πόσο δύσκολος ήταν ο δρόμος που έκανε αυτό το πρόωρο μωρό:

Παρφέ, χωνάκι, γρανίτα, σοκολάτα, βανίλια, καϊμάκι, σορμπέ. Όπως και να το γευτείς, το παγωτό αποτελεί το πιο απολαυστικό επιδόρπιο του καλοκαιριού. Είναι ένα από τα πιο αγαπημένα επιδόρπια στον κόσμο. Η γεύση του ξετρελαίνει μικρούς και μεγάλους.

Οι βασικές πρώτες ύλες του παγωτού είναι το γάλα, το βούτυρο ή η κρέμα γάλακτος, η ζάχαρη ή άλλες γλυκαντικές ουσίες και αναλόγως τον τύπο του παγωτού, κακάο, χυμός ή πουρές φρούτων, ξηροί καρποί, αβγά, αρώματα, χρώματα και η κατηγορία των σταθεροποιητών και των γαλακτωματοποιητών, που βοηθούν στη καλύτερη διασπορά των υλικών στο μίγμα και που δεν πρέπει να συγχέονται με τα συντηρητικά, τα οποία το παγωτό δεν έχει ανάγκη.

Τι γίνεται όπως με τα βιομηχανοποιημένα παγωτά; Αυτό που βρίσκεται στα ψυγεία των περιπτέρων, των σούπερ μάρκετ και των καταστημάτων ψιλικών. Δες το παρακάτω βίντεο και θα καταλάβεις ή μάλλον θα αναρωτηθείς αν θα αγοράσεις ξανά αυτά τα παγωτά.

Δείτε το βίντεο:

Ιδιοφυΐα: Πρόκειται για τον Ρώσο Γκριγκόρι Πέρελμαν, που απέδειξε την Εικασία του Πουανκαρέ, η οποία παρέμεινε ανεπίλυτη για περίπου ένα χρονικό διάστημα εκατό χρόνων. Η ακαδημία του έδωσε 1.000.000 δολάρια, αλλά ο ίδιος το απέρριψε ως προσβλητικό.

Γεννήθηκε το 1955 στην Αγία Πετρούπολη. Στα 16 του μπήκε στη Σχολή Μαθηματικών και Μηχανικών στο Λένινγκραντ. Μέχρι το 1990, ο Πέρελμαν ολοκλήρωσε το διδακτορικό του. Στις ΗΠΑ συναντήθηκε με τον μαθηματικό Ρίτσαρντ Χάμιλτον, απορρίπτοντας το δώρο ως προσβλητικό.

Η προσφορά του Γκριγκόρι Πέρελμαν είναι τεράστια τόσο στη γεωμετρία, όσο και στα μαθηματικά, καθώς έλυσε την Εικασία του Πουαρέ. Δηλαδή, παρείχε μία απόδειξη για το πότε ένα συμπαγές αντικείμενο είναι τυπολογικά ισοδύναμο με μία σφαίρα. Ο Ρώσος μαθηματικός το 2002 ανακάλυψε κάτι πολύ μεγάλο.

Μάλιστα, ο ίδιος ανέφερε «Τα χρήματα ή η δόξα δεν με ενδιαφέρουν. Δεν θέλω να με επιδεικνύουν όπως ένα ζώο σε ζωολογικό κήπο. Δεν είμαι ένας ήρωας των μαθηματικών. Δεν είμαι καν επιτυχημένος· γι’ αυτό δεν θέλω να βρεθώ στη θέση του να πρέπει να με κοιτάνε όλοι».

Όσον αφορά την εξέταση της ανακάλυψής του, μαθηματικοί εργάστηκαν τέσσερα χρόνια για να την ελέγξουν. Η ιδιοφυΐα των μαθηματικών είχε δηλώσει επίσης «γνωρίζω πώς να κυβερνήσω το σύμπαν· γιατί να τρέξω πίσω από ένα εκατομμύριο δολάρια;».

Ο Πέρελμαν, σε μια σπάνια συνέντευξή του, το καλοκαίρι του 2006, είπε στο New Yorker «Δεν μου είναι καθαρό ποια ήταν η συμβολή που έκανα».

Τι απάντησε σε όσους δήλωσαν πως η ανακάλυψή του στα μαθηματικά, ανήκε σε άλλους

«Δεν θα έλεγα ότι προσβλήθηκα. Άλλοι έχουν κάνει χειρότερα. Εντάξει, υπάρχουν πολλοί μαθηματικοί που είναι λίγο πολύ έντιμοι. Αλλά σχεδόν όλοι τους είναι κομφορμιστές. Μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο έντιμοι, αλλά είναι βέβαιο ότι ανέχονται αυτούς που δεν είναι καθόλου. Τελικά δεν περνάνε για παράξενοι αυτοί που δεν έχουν ηθικούς φραγμούς. Παράξενοι θεωρούνται εκείνοι που, σαν εμένα, είναι απομονωμένοι απ’ τους πολλούς».

Κάποτε ένας δημοσιογράφος του ζήτησε μία τηλεφωνική δήλωση και εκείνος του απάντησε «Μη με ενοχλείτε τώρα μαζεύω μανιτάρια».

Πως ένας ηλικιωμένος στην Αυστραλία έχει καταφέρει να σώσει 160 ανθρώπους από την αυτοκτονία; Ποια είναι η ερώτηση που κάνει και σώζει ζωές;

Το «Χάσμα» στη Νέα Νότια Ουαλία, της Αυστραλίας, είναι ένα μαγικό μέρος. Όμως είναι γνωστό γιατί πολλοί το επιλέγουν για να βάλουν τέλος στη ζωή τους.

Ευτυχώς όμως για πέντε δεκαετίες, ακριβώς απέναντι ζούσε ο Ντόν Ρίτσι, ένας ηλικιωμένος άντρας που με την έγκαιρη παρέμβαση του κατόρθωσε να αποτρέψει πάνω από 160 αυτοκτονίες.
Μάλιστα τον αποκαλούν και ν «Άγγελο της Αυστραλίας».

Ο Ρίτσι ποτέ δεν εκπαιδεύτηκε για αυτό που έκανε αλλά ούτε και κάλεσε ποτέ τη αστυνομία για να τον βοηθήσει. Κάθε πρωί στέκονταν με τις ώρες στο μπαλκόνι του και παρατηρούσε τον βράχο. Μόλις αντιλαμβάνονταν κάποιον που συμπεριφέρονταν «ύποπτα», έβγαινε από το σπίτι του και τον πλησίαζε.

Η ερώτηση

Πήγαινε και του μιλούσε και του έκανε μία ερώτηση.

«Μπορώ να κάνω κάτι να σας βοηθήσω; Θέλετε να έρθετε σπίτι μου να πιούμε ένα φλιτζάνι τσάι;». Η ηρεμία του , η φωνή του και το χαμόγελό του έβρισκε ανταπόκριση.

«Δεν μπορείς απλά να κάθεσαι και να τους παρακολουθείς», είχε δηλώσει ο Ντόν στις εφημερίδες. «Πρέπει να προσπαθήσεις να τους σώσεις. Είναι πολύ απλό». Δεν ήταν λίγοι οι παραλίγο αυτόχειρες που δέθηκαν μαζί του. Υπήρχαν αρκετοί που χρόνια μετά, επέστρεφαν και του χτυπούσαν την πόρτα για να «πιουν μαζί ένα τσάι και να τον ευχαριστήσουν ξανά».

Κάποια μέρα ένας άντρας του έστειλε μια ζωγραφιά. Ήταν ένας άγγελος με ακτίνες γύρω του σαν αυτές του ήλιου. Από κάτω έγραφε: «Είσαι ένας άγγελος που περπατά ανάμεσα μας».

«Η φιλοδοξία μου ήταν πάντα να τους τραβήξω μακριά από την άκρη του βράχου, να κερδίσω λίγο χρόνο για να τους μιλήσω. Να τους δώσω την ευκαιρία να το ξανασκεφτούν και να συνειδητοποιήσουν ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικά το επόμενο πρωινό», είπε κάποτε ο Ρίτσι.

«Πως τα καταφέρνω τελικά; Ποτέ μην υποτιμάτε τη δύναμη των λέξεων και του χαμόγελου». Ο Ρίτσι ήταν ναυτικός στο Βασιλικό Αυστραλιανό ναυτικό κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν τέλειωσε ο πόλεμος, επέστρεψε στο Σίδνεϊ και εργάστηκε στον κλάδο των ασφαλίσεων. Έλεγε χαριτολογώντας: «Ήμουν πωλητής για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου και τώρα πουλάω στους ανθρώπους ζωή». Ο Ντον Ρίτσι πέθανε τον Μάιο του 2012.

Ο ηλικιωμένος άντρας δίκαια χαρακτηρίστηκες ως Άγγελος. Κατάφερε να κάνει αυτό που πολλοί δεν κάνουν. Να ακούσει τον διπλανό του. Τόσο εύκολο και τόσο δύσκολα παράλληλα. Ίσως το δικό του παράδειγμα να μας δώσει ένα μεγάλο μάθημα.

Σε εσένα.
Σε εσένα ανύπαρκτε σύντροφε, πατέρα των παιδιών μου.
Σε εσένα που εμπιστεύτηκα τα όνειρα και τις προσδοκίες για το μέλλον. Το μέλλον που ήθελα να έχουμε σαν οικογένεια, σαν ζευγάρι, σαν γονείς. Ονειρευόμουν Σάββατα πλάι στη θάλασσα να χτίζουμε κάστρα και να μαθαινεις τον γιο μας να ψαρεύει. Κυριακές να παίζουμε μπάλα ολοι μαζι, να του μαθαίνεις να σκαρφαλώνει σε ενα δέντρο και να θαυμάζει την θέα.

Βράδια που να βλεπαμε όλοι μαζί μια ταινια τρώγοντας ποπ κορν. Όνειρα ομως.
Έμαθα στο γιο μας να κάνει ποδήλατο χωρις βοηθητικές, να δένει τα κορδόνια του, να φτιάχνει το μαλλί ακομα και πως να προσεγγίζει κορίτσια που του αρέσουν.
Εσυ ήσουν απών. Δεν ήσουν απλά απών απο τη δική μου ζωη, ήσουν και απο τα παιδιά μας.
Και τωρα που τα παιδια μεγάλωσαν, αλλα μεγάλωσες και εσυ οποτε δεν περνάει τοσο η μπογιά σου, θυμήθηκες οτι καπου υπάρχει μια γυναίκα και παιδιά που κάποτε σου ανήκαν.
Ακριβώς…κάποτε.

Σε ενοχλεί που πλέον δεν περιμένω τη βοήθεια σου αλλα έτσι με έμαθες, οτι μπορω μόνη μου και ναι ειχες δίκιο.
Σε ενοχλεί που τα παιδιά δε ρωτούν την γνώμη σου ουτε αποζητούν την επιβράβευση σου.

Λυπάμαι αλλα εσύ έλεγες : παράτα με είμαι κουρασμένος, όταν κάποιο απο το παιδί σου έδειχνε το άριστα του.
Για εσένα λοιπόν που δε πίστεψες σε εμένα, που με ειχες δεδομένη και κατα κάποιο τρόπο υποχείριο σου γιατί εσυ δούλευες και εγω απλά το εξυνα.
Σε ευχαριστώ γιατί με έμαθες οτι ολα τα μπορώ. Σε ευχαριστώ γιατί με καθε προσβολή σου γινόμουν καλυτερη.
Πλέον έχω παιδιά που με λατρεύουν, με ακούν, με νοιάζονται, μοιραζόμαστε μαζι προβληματισμούς, γιατι έχουν μαθει τον διάλογο και οχι τις προσταγές.
Τα χαστούκια που μου έχεις δώσει στα χρωστάει η ζωή και απο οτι μαθαινω αρχίζει να στα επιστρέφει.
Λυπάμαι όμως που είσαι μόνος, χωρίς κανέναν να σε παρηγόρησει και φταις εσυ για αυτο, γιατι ποτε δεν εκανες αληθινες σχέσεις, μόνο σχέσεις συμφέροντος.

Σε λυπάμαι και σε ευχαριστώ!

Χαρά

Πηγή: singleparent.gr