Ο Τζέιμς Ρόμπερτσον είναι ένας αφανής ήρωας. Αφανής μέχρι χθες.
Γιατί όταν οι συμπολίτες του έμαθαν τον καθημερινό γολγοθά του, φρόντισαν να τον βοηθήσουν να αλλάξει ζωή.
Ο 56χρονος περπατά 33 χιλιόμετρα για να πάει στη δουλειά του στο Μίτσιγκαν και να γυρίσει στο Ρότσεστερ Χιλς του Ντιτρόιτ όπου κατοικεί: Κάθε μέρα, εδώ και δέκα χρόνια, από τότε δηλαδή που χάλασε το αυτοκίνητό του, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών ή φυσικής κατάστασης,
Ο μισθός τους είναι απαγορευτικός για την αγορά νέου αυτοκινήτου ενώ τις περιοχές απ’ όπου περνά, δεν εξυπηρετούν λεωφορεία.
Η ιστορία του 56χρονου έγινε γνωστή και συγκίνησε τους συμπατριώτες του, οι οποίοι – με πρωτοβουλία ενός φοιτητή – άρχισαν να συγκεντρώνουν χρήματα για να τον βοηθήσουν. Ήδη, σύμφωνα με το CBS, έχουν συγκεντρωθεί πάνω από 100.000 δολλάρια, ήτοι πάνω από 86.000 ευρώ.
Κάποιοι τού διέθεσαν το αυτοκίνητό τους. Άλλοι προσφέρθηκαν να του αγοράσουν νέο. Παρόλα αυτά, ο ίδιος απλώς ονειρεύεται ένα λεωφορείο που θα εξυπηρετεί όλους τους κατοίκους του Ρότσεστερ Χιλς. Υποσχέθηκε, μάλιστα, να διαθέσει τα χρήματα στο συγκεκριμένο δρομολόγιο.
Είναι φυσιολογικό να αισθανόμαστε απελπισμένοι κατά καιρούς. Άλλωστε, η ζωή είναι γεμάτη προκλήσεις που μας βοηθούν να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
Αν σε αυτή την φάση της ζωής σας αισθάνεστε, ότι θέλετε να τα παρατήσετε, ίσως χρειάζεται να διαβάσετε την ιστορία της Qian Hongyan, γνωστή και ως “το κορίτσι του μπάσκετ” της Κίνας.
Η Qian Hongyan είναι μια 20χρονη κοπέλα που συγκίνησε όλο τον κόσμο στο διαδίκτυο με την απίστευτη ιστορία της.
Η Qian Hngyano συγκίνησε όλο τον κόσμο του διαδικτύου με την απίστευτη ιστορία της.
Σε ηλικία 4 ετών τα πόδια της Qian χτυπήθηκαν από ένα φορτηγό στην περιοχή Zhuangshan στην Κίνα και έπρεπε να ακρωτηριαστούν. Η οικογένεια της ήταν φτωχή και ζούσε σε μια αγροτική περιοχή στην επαρχία Yuannan και δεν είχε τα απαραίτητα για να παρέχει στην μικρή προσθετικά πόδια.
Δεν είχαν άλλη επιλογή από το να αυτοσχεδιάσουν.
Η μικρή Qian χρησιμοποίησε μια μπάλα του μπάσκετ κομμένη στην μέση για να μπορεί να ισορροπεί.
Η μικρή χρησιμοποιούσε τα χέρια της για να μπορεί να κινείται.
Εξαιτίας της ασυνήθιστης κατάστασής της, οι ντόπιοι της έδωσαν το παρατσούκλι “κορίτσι μπάσκετ.”
Το 2005 η ιστορία της έκανε αίσθηση μέσω του διαδικτύου και οι φωτογραφίες της κυκλοφόρησαν παντού.
Πολλοί ήταν εκείνοι που πρόσεξαν την μάχη που έδινε η μικρή. Αυτό της έδωσε την ευκαιρία να αποκτήσει δωρεάν τεχνητά πόδια από το Κέντρο Αποκατάστασης του Πεκίνου.
Το 2007 η Qian έλαβε ένα μεγαλύτερο ζευγάρι από τεχνητά μέλη.
Δυστυχώς, η οικογένειά της δεν έχει τα χρήματα για να της παρέχει περισσότερες θεραπείες.
Αποφασισμένη να μην τα παρατήσει η Qian βρήκε έναν τρόπο για να συνεχίσει την ζωή της.
Η θαρραλέα Qian γράφτηκε στο τοπικό κολυμβητήριο για ανάπηρους.
Ήταν το πρώτο κολυμβητήρια για ανάπηρους στην περιοχή και ιδρύθηκε από τον σύλλογο αναπήρων της επαρχίας Yannan.
Στην αρχή η Qian δυσκολευόταν πολύ να μάθει να κολυμπάει.
Το 2011 είχε δηλώσει στην China Daily: “Νόμιζα, ότι δεν μπορούσα με τίποτα να επιπλεύσω. Πνιγόμουν.”
Ωστόσο, η αναπηρία της δεν την εμπόδισε από το να γίνει μια επιτυχημένη αθλήτρια.
Προπονείται 4 ώρες την ημέρα και ελπίζει στον μέλλον να λάβει μέρος στους Παραολυμπιακούς Αγώνες.
Η Qian έλαβε ένα καινούργιο ζευγάρι τεχνητών μελών, όταν έγινε 18.
Το 2008 ο προπονητής της, Li Ke-qiang, δήλωσε στο BBC, ότι οι άνθρωποι αντιμετώπιζαν αρνητικά τους ανάπηρους: “Τους έβλεπαν ως ικέτες, ότι ζητιανεύουν για χρήματα. Τώρα, όμως, όταν βλέπουν ανάπηρους κολυμβητές καταλαβαίνουν πόσο σκληρά προσπαθούν. Είναι μια αρχή.”
Η απίστευτη επιτυχία της Qian την έχει κάνει διάσημη στην Κίνα.
Περισσότερο από όλα όμως αποτελεί πηγή έμπνευσης για τους ανθρώπους όλου του κόσμου.
Μία πρώην βασίλισσα ομορφιάς της Βενεζουέλας με πτυχίο νομικής πέθανε στο δρόμο, αφού πέρασε τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής της ως άστεγη.
Η 68χρονη Νταμάρις Ρουίς εκτοξεύθηκε στο καλλιτεχνικό στερέωμα το 1973 στην ηλικία των 26 ετών, όταν ανακηρύχθηκε Μις Βενεζουέλα.
Το άψυχο σώμα της βρέθηκε σε ένα πάρκο στην πρωτεύουσα της χώρας Καράκας αυτή την εβδομάδα, αλλά κανένας από την οικογένειά της δεν την έχει αναζητήσει.
Παρόλο που ήταν μόλις 1,52 σε ύψος, η πανέμορφη Μις Σούκρε -από μία επαρχία στο βόρειο τμήμα της Βενεζουέλας- εντυπωσίασε τους κριτές με τη νοημοσύνη και την εμφάνιση της, καθώς και τις τέλειες αναλογίες της.
Παρά τη φήμη και τη δημοτικότητά της ωστόσο, δεν τα κατάφερε ποτέ να γίνει σταρ. Οταν αποφάσισε να μην ακολουθήσει τη νομική καριέρα, ζούσε πουλώντας χειροποίητα στολίδια και κοσμήματα στο Καράκας.
Ποτέ δεν είχε κανονική σχέση και ζούσε με τον αδελφό της, ο οποίος σύμφωνα με τους φίλους της, την ζήλευε και δεν της επέτρεπε καμία ελευθερία. Σε μια σπάνια συνέντευξή της το 2005, η Ρουις δήλωσε στα τοπικά μέσα ενημέρωσης ότι την άφηνε να λιμοκτονήσει, την απειλούσε και την χτυπούσε: «Εχω ζητήσει επανειλημμένα βοήθεια από την αστυνομία, αλλά ποτέ δεν έκαναν τίποτα.»
Καθώς δεν ήταν σε θέση να αντέξει την κακοποίηση, το έσκασε από το σπίτι του αδελφού της το 2000 και, μη έχοντας πουθενά αλλού να πάει, άρχισε να ζει στους δρόμους.
Η Ροσάλμπα Γκόμες που γνώριζε την Ρουίς τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής της, είπε: «Την έβλεπα δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα και μιλούσαμε για ώρες. Η ζωή της τελείωσε άσχημα, χωρίς να έχει καμία υποστήριξη από την οικογένεια ή τους φίλους της. Ηταν μια όμορφη γυναίκα, μέσα και έξω. Μία χαριτωμένη μικρή ηλικιωμένη κυρία. Αυτή η γυναίκα ήταν υπέροχη, μορφωμένη και καλή συνομιλητής. Ήταν δικηγόρος που σπούδασε πολλά χρόνια στο πανεπιστήμιο και είχε άποψη για τα πάντα. Μου άρεσε να ακούω τις ιστορίες της, μιλούσαμε για τα πάντα.»
Ένας εκπρόσωπος του νοσοκομείου όπου βρίσκεται το σώμα της αναφέρει ότι παρά τη δημοσιότητα της υπόθεσης, κανένας συγγενής δεν ήρθε να τη ζητήσει.
Οι ψυχικές ασθένειες και διαταραχές ταλαιπωρούν ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων σήμερα. Άλλοτε πηγάζουν από βιολογικούς παράγοντες που σχετίζονται με ελαττωματικές λειτουργίες του εγκεφάλου, άλλοτε είναι αποτέλεσμα κάποιων εμπειριών και τραυμάτων που ενδεχομένως να έχει βιώσει ένα άτομο και άλλοτε είναι συνδυασμός και των δύο. Όπως νοσεί το σώμα, έτσι μπορεί να νοσήσει και η ψυχή.
Το ζήτημα της ψυχικής υγείας αποτελεί μέχρι και σήμερα, εν έτει 2023, ταμπού για την κοινωνία μας. Οι ψυχικά ασθενείς πολλές φορές αντιμετωπίζονται απαξιωτικά και δεν τους προσφέρονται οι συνθήκες που χρειάζονται για να ενταχθούν και να λειτουργήσουν αρμονικά με το κοινωνικό σύνολο. Ακόμη μεγαλύτερο ταμπού αποτελεί η νοσηλεία σε κάποιο ψυχιατρικό ίδρυμα. Οι άνθρωποι που νοσηλεύονται για κάποιο διάστημα και έπειτα επιστρέφουν στη καθημερινότητα τους δυσκολεύονται στο να βρουν δουλειά και συχνά δεν αντιμετωπίζονται ισότιμα.
Η Κωνσταντίνα είναι 22 χρονών και πριν ένα χρόνο νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρικό νοσοκομείο ύστερα από μια πολυετή μάχη που έδινε με την ψυχική διαταραχή της. Σήμερα, μιλά ανοιχτά για την εμπειρία της και κρούει το καμπανάκι και σε άλλα άτομα, ώστε να μιλήσουν και να αντιμετωπίσουν τα ζητήματα ψυχικής υγείας με σύνεση και ωριμότητα.
Πότε διαγνώστηκε η ψυχική σου ασθένεια;
Η περιπέτεια μου με τη ψυχική νόσο ξεκίνησε σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη ηλικία. Ήμουν ένα παιδί αρκετά εσωστρεφές, ευαίσθητο, το οποίο επηρεαζόταν εύκολα από τα σχόλια των γύρω του. Το οικογενειακό μου περιβάλλον ήταν αρκετά αυστηρό και αντικατόπτριζε πλήρως αυτό που αποκαλούμε ‘’αγία’’ ελληνική οικογένεια. Τα πάντα μου προκαλούσαν άγχος και σταδιακά ένιωθα πως δεν μπορούσα να διαχειριστώ τις σκέψεις μου. Είμαι, άλλωστε, φύσει αντιδραστικός άνθρωπος, οπότε όλος αυτός ο καθωσπρεπισμός μου δημιουργούσε δυσφορία. Στην ηλικία των 15 χρόνων βίωσα μια τραυματική εμπειρία σεξουαλικής κακοποίησης από άτομο του στενού οικογενειακού μου περιβάλλοντος, η οποία επιδείνωσε τη ψυχική μου υγεία και με οδήγησε σε πολύ σκοτεινά μονοπάτια και, ουσιαστικά πυροδότησε την εμφάνιση της ψυχικής μου ασθένειας. Ένα χρόνο μετά, περίπου, όταν ο κόμπος πλέον είχε φτάσει στο χτένι, απευθύνθηκα σε ειδικούς ψυχικής υγείας και διαγνώστηκα με μείζονα υποτροπιάζουσα καταθλιπτική διαταραχή, που συνδυαζόταν με κρίσης πανικού.
Τι είχε αλλάξει στην καθημερινή σου ζωή εξαιτίας της ψυχικής διαταραχής σου;
Ειλικρινά, ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πως ξεκίνησε όλο αυτό και έφτασε εκεί που έφτασε. Κάθε μέρα που περνούσε έβλεπα πως έχανα όλο και περισσότερο την όρεξη που είχα για ζωή. Οι υποχρεώσεις μου είχαν μείνει πίσω, δυσκολευόμουν με τη σχολή μου και σταδιακά έβλεπα πως έχανα επαφή με τους ανθρώπους που είχα στη ζωή μου. Για να καταλάβεις, ούτε μπάνιο δεν είχα διάθεση να κάνω. Ο συναγερμός σήμανε όταν παρατηρούσα πως μοναδική παρηγοριά έβρισκα στο αλκοόλ και σε ουσίες. Δεν καταλάβαινα τότε πως στην πραγματικότητα αυτοί οι εθισμοί μου θόλωναν την κρίση μου και στο τέλος της ημέρας με έκαναν ακόμη χειρότερα.
Πώς πήρες την απόφαση να εισαχθείς σε ψυχιατρικό νοσοκομείο;
Δεν θα έλεγα πως ήταν ακριβώς δική μου απόφαση αν και όπως εξελίχθηκε στην πορεία, μάλλον, ήταν μονόδρομος. Παρότι ήμουν σε επικοινωνία με ψυχιάτρους δεν μου είχε προταθεί ποτέ να νοσηλευτώ. Η κατάσταση, όμως, μέρα με τη μέρα γινόταν χειρότερη, οι κρίσεις πανικού πλήθαιναν και εγώ κατά τη διάρκεια τους νόμιζα πως δε θα αντέξω άλλο. Ήταν 5 Δεκεμβρίου του 2021, όταν μετά από ένα έντονο επεισόδιο που πέρασα οι γονείς μου με παρότρυναν να επισκεφθούμε ένα εφημερεύον ψυχιατρικό νοσοκομείο, οπότε πήγαμε στο Δαφνί. Ύστερα από ενδελεχή έλεγχο που πέρασα από τους γιατρούς, άκουσα την πιο σκληρή φράσης της ζωής μου: ’’Κωνσταντίνα πρέπει να νοσηλευτείς’’. Επειδή ήμουν ενήλικη έπρεπε εγώ να πάρω την απόφαση. Άπειρες σκέψεις πέρασαν εκείνο το δευτερόλεπτο από το μυαλό μου, έβλεπα τον μεγαλύτερο φόβο μου να παίρνει σάρκα και οστά μπροστά στα μάτια μου. Πέρασα πολλή ώρα να συζητάω με τους γονείς μου και εν τέλει συνειδητοποίησα ότι ήταν η τελευταία επιλογή που είχα για να γιατρέψω τη ψυχή μου, οπότε νοσηλεύτηκα. Νοσηλεύτηκα για 28 συνολικά μέρες, την περίοδο των Χριστουγέννων, που αυτό το κάνει ακόμα πιο σκληρό.
Περιέγραψε μας τις συνθήκες που επικρατούσαν στο νοσοκομείο
Οι ημέρες που ακολούθησαν ήταν εφιαλτικές αλλά αναγνώριζα πως έχω ανάγκη για βοήθεια. Το πιο σοκαριστικό ήταν το πρώτο πρωινό. Μόλις άνοιξα τα μάτια μου, το πρώτο πράγμα που είδα ήταν να δένουν μια κοπέλα στο κρεβάτι της, την καθήλωναν τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά. Καταλάβαινα τους κανόνες και τα μέσα καταστολής που υπήρχαν, αλλά αυτό ήταν το πιο φρικτό πράγμα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, οι συνθήκες ήταν υποφερτές. Το προσωπικό μου φέρθηκε άψογα, με φρόντισαν πάρα πολύ. Φυσικά ήταν εμφανής και η δική μου προθυμία. Ποτέ δεν έφερα αντίρρηση όταν μου παρείχαν την αγωγή μου και πάντα ακολουθούσα το πρόγραμμα που προβλεπόταν για εμένα. Οι γιατροί ήταν πολύ καλοί στη δουλειά τους και αυτό ενέπνεε εμπιστοσύνη για τη θεραπεία. Επίσης, επειδή νοσηλεύτηκα σε περίοδο που ο κοροναϊός ήταν σε έξαρση οι συνθήκες και τα μέτρα υγιεινής προστασίας ήταν πολύ αυστηρά.
Πως περνούσε μια τυπική μέρα κατά τη νοσηλεία σου;
Εδώ που τα λέμε κάθε μέρα ίδια ήταν εκεί μέσα. Ξυπνούσαμε όλοι 9 το πρωί οπότε και περνούσαν οι γιατροί για να μας εξετάσουν. Έπειτα συγκεντρωνόμασταν στην τραπεζαρία όπου παίρναμε πρώτα το πρωινό μας και αμέσως μετά τα φάρμακά μας. Ακολουθούσαν οι συνεδρίες με τους ψυχολόγους και τους ψυχιάτρους. Κατά τη 1 το μεσημέρι συγκεντρωνόμασταν για το μεσημεριανό μας γεύμα. Μετά απλώς περιφερόμασταν. Τα φώτα έκλειναν για να πέσουμε για ύπνο στις 9. Η μέρα φαινόταν σαν αιώνας γιατί δεν περνούσε με τίποτα. Μόνο το βιβλίο και τα τσιγάρα μου μου κρατούσαν συντροφιά. Μας επέτρεπαν και να έχουμε το κινητό μας για ελάχιστη ώρα μέσα στην ημέρα, όμως απαγορευόταν να διαβάσουμε ειδήσεις ή να μπούμε σε κάποιο social media μέσω του οποίου θα μπορούσαμε να διαβάσουμε κάποια είδηση. Ήμασταν τελείως αποκομμένοι από την κοινωνία και τον έξω κόσμο.
Υπήρχε στήριξη από το οικογενειακό σου περιβάλλον και τους φίλους;
Όλοι στάθηκαν σαν βράχοι στη διάρκεια της νοσηλεία μου, ναι. Η μητέρα μου που ήταν ανέκαθεν ψύχραιμος άνθρωπος, δεν λύγιζε όσα χτυπήματα και αν δεχόταν και ο πατέρας μου παρότι ήταν ο συνηθέστερος αποδέκτης του θυμού μου, ποτέ δεν έφυγε από το πλευρό μου ούτε για μία στιγμή. Όσο για τους φίλους μου, θαυμάζω ότι παρά το νεαρό της ηλικίας τους ήταν δίπλα μου συνεχώς και αντιμετώπισαν το ταμπού της ψυχικής νόσου με τεράστια ωριμότητα.
Πώς ήταν η πρώτη μέρα της επιστροφής σου στην καθημερινή ζωή;
Η επιστροφή μου μετά τον εγκλεισμό ήταν ένα πολιτισμικό σοκ. Ήταν σαν να μην είχα ξανά βγει ποτέ έξω. Την πρώτη φορά που μπήκα σε λεωφορείο ένιωσα σαν μικρό παιδάκι που μπαίνει με τη μαμά του πρώτη φορά σε μέσο μεταφοράς. Το σημαντικό ήταν πως έβλεπα ουσιαστική βελτίωση. Ξυπνούσα θέλοντας να ζήσω. Ποτέ δε θα ξυπνήσω με πραγματική όρεξη, αλλά πλέον θέλω να αδράξω όλες τις ημέρες μου. Στην αρχή φοβόμουν όταν έβγαινα έξω. Δεν ήθελα να λάβω κάποιο εξωτερικό ερέθισμα που θα με οδηγούσε πίσω στην κατάσταση που βρισκόμουν, και κυρίως αναφέρομαι στους εθισμούς μου. Αλλά σταδιακά με πίστη στον εαυτό μου, στους ανθρώπους μου και στο Θεό, κατάφερα να επανενταχθώ πλήρως.
Ποια είναι η αντίδραση του κόσμου όταν ακούει πως έχεις νοσηλευτεί σε ψυχιατρείο;
Ένα σχόλιο που ακούω συχνά όταν μοιράζομαι την ιστορία μου με κάποιον άγνωστο είναι ότι δε φαίνεται ότι έχω κάνει ψυχιατρείο. Δηλαδή τι θα έπρεπε να συμβαίνει; Να γυαλίζει το μάτι μου ή να κυκλοφορώ με όπλο στους δρόμους; Εγώ έχω να πω πως οι τρόφιμοι που γνώρισα όσο νοσηλευόμουν είχαν τις πιο όμορφες και αθώες ψυχές που έχω συναντήσει μέχρι και σήμερα. Η αντιμετώπιση που λάμβανα συχνά με έκανε να νιώθω ότι υστερώ κάπως. Μόνο στο άκουσμα της λέξης ψυχιατρείου, ο κόσμος κάτι παθαίνει. Έχω δεχθεί και αρνητικά και κοροϊδευτικά σχόλια, τύπου ‘’εσύ είσαι τρελή’’. Εγώ ξέρω πως μέσα από τη νοσηλεία μου έσωσα τον εαυτό μου, ακόμη και αν καμιά φορά νιώθω λίγο διαφορετική από το σύνολο
Τι συμβουλή θα έδινες στους ανθρώπους που μάχονται με το τέρας της ψυχικής ασθένειας;
Το πρώτο και πιο κομβικό βήμα είναι να αναγνωρίσει ο καθένας ξεχωριστά το πρόβλημα που αντιμετωπίζει και να το αγκαλιάσει. Οφείλει να αποδεχθεί τον εαυτό του, ακριβώς έτσι όπως είναι. Η νοσηλεία δεν είναι πάντα απαραίτητη και σίγουρα δεν είναι καθόλου ευχάριστη εμπειρία, αλλά η επικοινωνία με έναν σωστό επαγγελματία ψυχική υγείας είναι απαραίτητη. Πρέπει να συνειδητοποιήσουν τόσο οι ψυχικά ασθενείς όσο και ο υπόλοιπος κόσμος ότι η ψυχική υγεία δεν είναι λιγότερο σημαντική από τη σωματική υγεία και , επομένως, να μιλάνε για αυτή, να μην ντρέπονται για τη νόσο τους. Ένας άνθρωπος που κάνει χημειοθεραπείες, για παράδειγμα, ποτέ δεν γίνεται αντικείμενο χλευασμού. Γιατί να γίνεται ένας άνθρωπος που παλεύει και νοσηλεύεται για γλιτώσει από τους δαίμονες του μυαλού του; Tέλος, θεωρώ εξίσου σοβαρό να επιλέγουν να συναναστρέφονται με άτομα που αγαπούν και λαμβάνουν υποστήριξη από αυτά, για να παίρνουν και την ώθηση που χρειάζεται για να ξεκινήσουν τη διαδικασία της θεραπείας τους.
Πριν από περίπου ένα χρόνο είχε έρθει στο φως της δημοσιότητας μία πολύ συγκινητική ιστορία με πρωταγωνιστές τα τρία μέλη μίας οικογένειας.
Τη μητέρα, τον πατέρα και το…προωράκι τους που γεννήθηκε 3,5 μήνες νωρίτερα. Παρά τους κινδύνους, το αγοράκι αποδείχθηκε ένας μικρός μαχητής.
Πάλευε καθημερινά με το θάνατο, αλλά τα κατάφερε. Τον νίκησε και τον κέρδισε η ζωή.
Λίγους μήνες μετά ο πατέρας έκανε δώρο στην σύζυγό του, ένα βίντεο που έγινε μέσα σε λίγες ημέρες viral και μέχρι τώρα όσες φορές κι αν το έχουμε δει, δεν παύει να μας συγκινεί προκαλώντας μας ρίγος.
Θα δείτε τις πρώτες στιγμές που άγγιξε η σύζυγός του το μωράκι της μέχρι την ώρα που εκείνο μεγάλωσε.
H Άννα Αποστολία, 20 μηνών πλέον, είναι καλά, και συνεχίζει να χαμογελά στη ζωή μετά τη μεταμόσχευση που υποβλήθηκε, με δότη έναν άνδρα από το Ισραήλ Πέρασε ενάμιση χρόνο μέσα στο ογκολογικό νοσοκομείο «Ελπίδα».
«Είναι το δικό μου παιδί, είναι το παιδί που δε γέννησα αλλά πάντα θα νιώθω δεύτερη μαμά του. Είναι το παιδί που γέννησε η αδελφή μου και που κοντά του βίωσα όλη τη μάχη που έδωσε» λέει στο thebest.gr η Ελένη Βασιλοπούλου.
ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΛΑ;
Στις 8 Δεκεμβρίου 2020, το μωράκι μας ήταν 4 μηνών και επισκέφθηκε όπως ήταν προγραμματισμένο τον παιδίατρο για κάνει εμβόλιο. Καθώς την εξέταζε, διαπίστωσε ότι ήταν διογκωμένος ο σπλήνας. Αμέσως ενημέρωσε την αδελφή μου ότι πρέπει να πάει σε ένα νοσοκομείο, όχι ιδιωτικό κέντρο, για να γίνουν εξετάσεις. Μέχρι εκείνη την ημέρα εμείς βλέπαμε ένα υγιέστατο μωρό χωρίς να υπάρχει κάτι να μα προβληματίσει. Πήγε στο νοσοκομείο Πεντέλης και με τις πρώτες εξετάσεις κατάλαβαν τι συμβαίνει. Το μωρό και η Κατερίνα, μπήκαν σε ένα ασθενοφόρο και πήγαν στο «Ελπίδα».
Καθώς βρισκόταν καθοδόν με πήρε τηλέφωνο, κατάλαβα αμέσως τι συμβαίνει και επικοινωνώ με τον κ. Καττάμη, καθηγητή παιδιατρικής αιματολογίας- ογκολογίας ΕΚΠΑ, που είναι ο διευθυντής της κλινικής του ΚΕΘ (Κέντρου Ειδικών Θεραπειών Νοσοκομείου Παίδων «Ελπίδα» όπου νοσηλευτήκαμε.
Με ενημερώνει ότι το παιδί εισέρχεται με 250.000 λευκά και ότι η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή. Αμέσως βρέθηκα κι εγώ στο νοσοκομείο.
Ξημέρωνε της Αγίας Άννας και απέξω από το νοσοκομείο υπάρχει το εκκλησάκι της Αγίας Άννας. Θεωρήσαμε ότι ήταν συμβολικό. Ο Αντώνης, ο σύζυγος της αδελφής μου, με παρακάλεσε να αεροβαφτίσω το παιδί. Ξέροντας ότι το παιδί έχει βρεφική λευχαιμία, χωρίς δεύτερη σκέψη αποφασίσαμε να την ονομάσουμε Άννα- Αποστολία με σκοπό να την τάξουμε στην Αγία Άννα.
Λένε ότι στα δύσκολα ο άνθρωπος στρέφεται στο θεό. Ενάμιση χρόνο στο «Ελπίδα» δεν έγινα ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο «θεούσα». Πάντα πίστευα στο λόγο του χριστού και ακόμα πιστεύω. Μπορώ να ομολογήσω ότι η μικρή μας είναι ένα από τα θαύματα του.
Από την πρώτη μέρα μέσα στο νοσοκομείο, ντυνόταν με διαφορετικά φορέματα, κάναμε χημειοθεραπείες με τα καλύτερα ρούχα μας, όταν ήταν κάπως καλύτερα και μπορούσε, κάναμε πάρτι
ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΠΟΡΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ;
Ξεκίνησε λοιπόν μία πορεία που δεν ξέραμε ούτε πόσο θα κρατήσει ούτε τι κατάληξη θα έχει. Ξέραμε μόνο ότι το μωράκι μας πρέπει να γίνει καλά. Ενώ νοσηλευόμασταν 31 Δεκεμβρίου μας ανακοίνωσαν ότι μπορούσαμε να πάμε δύο μέρες στο σπίτι, να κάνουμε πρωτοχρονιά όμως η Άννα- Αποστολία ανέβασε πυρετό τελικά και από εκεί και πέρα άρχισαν αν συμβαίνουν πολλά πράγματα.
Δυστυχώς στις χημειοθεραπείες υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να παρουσιάσουν σοβαρές επιπλοκές. Η Άννα μπήκε δύο φορές στην εντατική.
Την πρώτη φορά ήταν δύσκολα τα πράγματα, τη δεύτερη ακόμα πιο δύσκολα, μας προετοίμαζαν για το χειρότερο. Και είναι σκληρό όταν το ακούς. Από την πρώτη μέρα μέσα στο νοσοκομείο, ντυνόταν με διαφορετικά φορέματα, κάναμε χημειοθεραπείες με τα καλύτερα ρούχα μας, όταν ήταν κάπως καλύτερα και μπορούσε, κάναμε πάρτι.
Ακούγαμε τραγούδια, χορεύαμε. Τραγουδούσαμε και έξω από την εντατική για να της στείλουμε θετική ενέργεια. Θεωρούσαμε ότι αφού δεν μπορούσαμε να την έχουμε αγκαλιά, θα μας αισθανόταν κοντά της με αυτόν τον τρόπο. Και τα καταφέραμε, τα κατάφερε, είναι μια μαχήτρια.
Ήταν το πρώτο μωρό που δέχθηκε μονοκλωνικά αντισώματα και άνοιξε το δεσμό και για άλλα μωράκια.
Το καλοκαίρι του 2021, μπήκαμε στη διαδικασία της μεταμόσχευσης. Ήταν απαραίτητο να γίνει αφού υπήρχε το γονίδιο που έφερνε την ασθένεια, προκειμένου να μειώσουμε τις πιθανότητες να επανεμφανιστεί. Είμαστε όλοι δότες, όμως κανένας μας δεν ήταν συμβατός, ούτε καν η αδελφή της. Η πρώτη δότρια, ήταν από το ‘Όραμα ελπίδας» και ήταν συμβατή 100%.
Της έστειλα ένα γράμμα, και αυτό το γράμμα μου επιστράφηκε με ένα περίεργο τρόπο. Ενώ είμαι μέσα στο νοσοκομείο δέχομαι ένα πολύ όμορφο μήνυμα από την ηθοποιό Γεωργία Ηλιοπούλου που μένει στην Πάτρα. Είναι φίλη μου και ήξερε τα πάντα. Με ρώτησε, «αυτό το γράμμα το έχεις γράψει εσύ;».
Συγκλονίστηκα, ταράχτηκα. Τη ρώτησα αν ήταν εκείνη η δότρια. Με ενημέρωσε ότι δότρια ήταν η καλύτερη της φίλης. Ευχαριστώ τη δότρια γιατί έδωσε τη δύναμη στη μικρή μας Άννα να συνεχίσει και να παλεύει τον καρκίνο. Ξέρεις η ζωή είναι σαν τα παραμύθια, σαν την « Έλσα που έδωσε τη Άννα».
Δεν τα έβαλα με το Θεό. Δεν πιστεύω ότι είναι εκδικητικός. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι γίνονται πιο δυνατοί μπροστά σε οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση βιώνουν
ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗ..
Ενώ το παιδί πήγαινε καλά, έκανε μία επιπλοκή και εμφανίστηκε ξανά η ασθένεια. Εκεί ταρακουνηθήκαμε ισχυρά, ίσως περισσότερο από την πρώτη φορά. Δεν το περιμέναμε. Όμως όταν βλέπεις την Άννα, οφείλεις να είσαι δυνατός.
ΟΥΤΕ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΗΚΕΣ «ΓΙΑΤΙ»;
Είναι σκληρή η φύση. Αυτή είναι η απάντηση που μου έδωσα, Δεν τα έβαλα με το Θεό. Δεν πιστεύω ότι είναι εκδικητικός. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι γίνονται πιο δυνατοί μπροστά σε οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση βιώνουν. Ειδικά σε θέματα που σχετίζονται με παιδιά. Είναι συγκλονιστικό να λες θέλω να δώσω τη ζωή μου για το παιδί μου και να μην μπορείς. Αντιλαμβάνεσαι πόσο μικρός και ανίκανος είσαι.
ΠΩΣ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΕΙΣ ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΗ ΣΟΥ;
Η πηγή όλης της ενέργειας και της δύναμης είναι η Άννα. Όταν το μωρό βγήκε από την εντατική τη δεύτερη φορά, καθόμουν δίπλα της. Λόγω της κατάστασής της, ήταν με οξυγόνο και είχε και άλλες τεχνικές και ιατρικές υποστηρίξεις. Έβαζα το μικρό μου δαχτυλάκι στο χεράκι της για να με νιώθει κοντά της. Τη νύχτα της άρεσε να ακούει μουσική, την χαλάρωνε.
Πολλά βράδια άκουγα την αδελφή μου να βαριανασαίνει. Όταν λοιπόν η Κατερίνα πεταγόταν από τον ύπνο της, εγώ της έκανε πλάκα, και διακωμωδούσα την κάθε της αντίδραση. Προσπαθούσα να απλοποιώ τα πράγματα, να εξοστρακίζω κάθε αρνητική σκέψη. Η Κατερίνα έγινε δυνατή, είναι μία από τις πολύ δυνατές μητέρες που γνωρίζω. Τη βοήθησαν η πίστη της στο θεό και το παιδί.
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗ ΟΛΑ ΠΗΓΑΝ ΚΑΛΑ…
Και η δεύτερη μεταμόσχευση έγινε από ένα 100% συμβατό δότη, έναν άνδρα από το Ισραήλ. Ένας άγνωστος άνθρωπος σώζει το παιδί μας. Μπορεί να μην τον γνωρίσω ποτέ, αλλά τον αγαπάω. Είναι συγκλονιστικό να τρέφεις αισθήματα για έναν άγνωστο που είναι η αιτία που ζει το παιδί σου…
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ Η ΜΙΚΡΗ ΑΝΝΑ-ΑΠΟΣΤΟΛΙΑ;
Η μικρή μας ηρωίδα, είναι το δικό μου παιδί, είναι το παιδί που δε γέννησα αλλά που πάντα θα νιώθω δεύτερη μαμά του. Είναι το παιδί που γέννησε η αδελφή μου και που κοντά του βίωσα όλη τη μάχη που έδωσε.
ΕΧΕΤΕ ΣΚΕΦΤΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΤΕ ΣΤΗΝ ΑΝΝΑ ΓΙ΄ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ;
Είναι η μικρή μας πρέσβειρα. Και είμαστε προετοιμασμένοι για όλα. Υπάρχει ένα τρομερό αρχείο με φωτογραφίες και βίντεο και μεγαλώνοντας θα καταλάβει ό,τι και αυτό ήταν μέρος της ζωής της. Είχε τη θέληση να ζήσει και τα κατάφερε.
Η γλυκιά Fancy είναι ένα όμορφο άλογο που διασώθηκε από μια δημοπρασία που στόχος της ήταν να τη θανατώσουν για το κρέας της. Εκτός από τρομοκρατημένη και εξαθλιωμένη, ήταν επίσης έγκυος.
Ο οργανισμός Crossfire Equine Rescue στο Τέξας των Η.Π.Α βρίσκει σπίτια για τα άλογα που έχουν ανάγκη. Η Annie Shurtleff και η ομάδα της έσωσε τη Fancy πάνω στην ώρα. Τότε ξεκίνησε η νέα της ζωή.
Στις εγκαταστάσεις του οργανισμού η ομάδα αποφάσισε να κοιμηθεί στον αχυρώνα με τα άλογα για να ξεπεράσει η Fancy τις αϋπνίες της. Με πολύ υπομονή και περιποίηση το γλυκό άλογο έδειξε τον πραγματικό του εαυτό.
Γέννησε ένα υπέροχο μικρό αλογάκι ράτσας Palomino και όπως φαίνεται ο δεσμός τους είναι μοναδικός.
Ο Γιώργος Λιάγκας με αφορμή τη συγκινητική εξομολόγηση της Νικολέτας Μαυρίδου στο «Survivor» έκανε με τη σειρά του κι εκείνος μία αντίστοιχη στο «Πρωινό».
«Θέλω να πω κάτι αν μου επιτρέπετε. Πόσο έχουν αλλάξει οι εποχές. Όταν εγώ ήμουν στην ηλικία της Νικολέτας, όποιο παιδί βίωνε αντίστοιχες καταστάσεις, χώριζαν οι γονείς του… Εγώ όταν χώρισαν οι γονείς μου, ήμουν 7 χρονών, επί τρία χρόνια δεν βγήκα να παίξω με άλλα παιδάκια γιατί ντρεπόμουν να τους πω ότι χώρισαν οι γονείς μου.
Θεωρούσα ότι ήταν κάτι πολύ κακό, ντρεπόμουν πάρα πολύ που οι γονείς μου ήταν χωρισμένοι και θυμάμαι να είμαι ένα παιδί πολύ μοναχικό. Καθόμουν σε ένα παράθυρο, σε ένα σπίτι που έπαιζα μόνος μου, και έβλεπα τα άλλα παιδιά να παίζουν στον Υμηττό που μεγάλωσα κι εγώ ντρεπόμουν να βγω. Οι γονείς μου δεν είχαν την λογική που έχουν σήμερα οι γονείς να μιλήσουν στα παιδιά τους ότι δεν είναι κάτι κακό και ότι δεν φταις εσύ γι’ αυτό που συμβαίνει.
Τότε ντρεπόμασταν εμείς και τώρα βγαίνουν τα παιδιά και καλά κάνουν και εξομολογούνται αυτό που έχουν βιώσει για να μη φοβούνται και άλλοι άνθρωποι που έχουν βιώσει αντίστοιχες καταστάσεις. Σαν μήνυμα είναι πολύ καλό που προβάλλονται τέτοιες απόψεις από την τηλεόραση».
Η ηθοποιός εξήγησε μιλώντας στο Hello ότι δεν σκέφτονταν την υιοθεσία αλλά συνάντησαν το συγκεκριμένο παιδί μόνο σε ένα νοσοκομείο και δέθηκαν πολύ μαζί του.
«Η αλήθεια είναι ότι τόσο εγώ, όσο και ο σύζυγός μου, δεν σκεφτόμασταν την υιοθεσία. Το παιδάκι αυτό το συναντήσαμε σε ένα νοσοκομείο και δεθήκαμε μαζί του πολύ. Ψάξαμε να του βρούμε οικογένεια, αλλά ήταν δύσκολο. Και μετά, με ένα μαγικό τρόπο, δεν μπορούσαμε να το αποχωριστούμε. Οπότε, δεν υπήρχε επιλογή. Είπαμε “Είναι δικός μας”», είπε μεταξύ άλλων.
Ο Γιάννης Σερβετάς μέσα από το facebook του ζήτησε βοήθεια για τον 4χρονο Παναγιώτη Μπούφα από το Σχοινοχώρι του Άργους, ο οποίος διαγνώστηκε με μια επιθετική μορφή καρκίνου στον εγκέφαλο.
Ο Γιάννης Σερβετάς ανέβασε μια φωτογραφία του μικρού και έγραψε χαρακτηριστικά: «Έχει γίνει ήδη μεγάλη κοινητοποίηση αλλά όσο πιό πολλοί τόσο καλύτερα για τον 4χρονο Παναγιώτη Μπούφα από το Σχοινοχώρι του Άργους. Ο Παναγής διαγνώστηκε με μια επιθετική μορφή καρκίνου στον εγκέφαλο και η ζωή του κινδυνεύει άμεσα. Στις τυχόν απορίες σας θα απαντούν οι γονείς του παιδιού οι οποίοι έγραψαν και το παρακάτω κατατοπιστικό κείμενο.
«Γεια σας, με λένε Παναγιώτη και είμαι 4 ετών. Το Μάιο του 2017 διαγνώστηκα με όγκο εγκεφάλου στην περιοχή του στελέχους κυρίως στη γέφυρα. Υποβλήθηκα σε ακτινοθεραπεία, αλλά το αποτέλεσμα είναι προσωρινό. Στην Ελλάδα δεν γίνεται κάποια άλλη θεραπεία. Γι’ αυτό πρέπει να πάω άμεσα για θεραπεία στο Λονδίνο, στη Harley Street Clinic.
Ο καρκίνος μου είναι πολύ επιθετικός, γι’ αυτό χρειάζομαι τη βοήθειά σας. Αν θέλετε να βοηθήσετε, παρακαλώ κάντε μια δωρεά. Εχει ανοιχτεί ερανικός λογαριασμός στην Τράπεζα Πειραιώς με αριθμό λογαριασμού: 5500-087850-600 και IBAN: GR 57 0172 5000 0055 0008 7850 600. Δικαιούχος Ελένη Καπετάνου
Swift/Bic code: PIRBGRAA (για καταθέσεις από το εξωτερικό). Ευχαριστούμε, οι γονείς Μπούφας Γιώργος και Καπετάνου Ελένη».
