Πιστό αντίγραφο του Παρθενώνα δημιούργησαν Αμερικανοί στο Τενεσί και το αποτέλεσμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό.

Συγκεκριμένα, η πόλη Νάσβιλ στο Τενεσί, παλαιότερα ονομαζόταν «Αθήνα της Δύσης», λόγω του μεγάλου αριθμού πανεπιστημίων που υπήρχαν στην περιοχή, αλλά όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες απλώθηκαν προς τα δυτικά, μετονομάστηκε σε «Αθήνα του Νότου».

Το 1895 είχε προγραμματιστεί ο εορτασμός για τα 100 χρόνια από την ίδρυση του Τενεσί, που θα συνοδευόταν παράλληλα από μία έκθεση.

Πιστό αντίγραφο του Παρθενώνα: Το μοναδικό ολοκληρωμένο αντίγραφο παγκοσμίως

Τότε υπήρξε η σκέψη της ανακατασκευής του Παρθενώνα της Αθήνας σε μια πόλη που έφερε τον τίτλο της «Αθήνας του Νότου». Ο Παρθενώνας του Νάσβιλ, το μοναδικό ολοκληρωμένο αντίγραφο του Παρθενώνα της Αθήνας, αποτέλεσε την πτέρυγα των Καλών Τεχνών και το κέντρο της Εκατονταετούς Διεθνούς Εκθέσεως του Τενεσί, στα 1897.

Πιστό αντίγραφο του Παρθενώνα: Διατηρήθηκε σαν μνημείο της πόλης και κέντρο τεχνών

Το αντίγραφο αυτό, επρόκειτο να είναι ένα εποχιακό οικοδόμημα, όπως και όλα τα άλλα κτίρια της έκθεσης, αλλά ικανοποίησε τόσο βαθιά την συλλογική φαντασία του Νάσβιλ, ώστε η πόλη αποφάσισε να το διατηρήσει σαν μνημείο της πόλης και κέντρο τεχνών.

Μολονότι το κτίριο ήταν σταθερό, με πέτρινα θεμέλια και τοίχους από τούβλα, το οικοδόμημα είχε έναν χαρακτήρα εποχιακό, ο οποίος ήταν φανερός στην επίστρωση των τοίχων και στους κίονες που είχαν κατασκευαστεί από σανίδες και γύψο, αλλά και τα ίδια τα γλυπτά ήταν εξ ολοκλήρου κατασκευασμένα από γύψο.

Πιστό αντίγραφο του Παρθενώνα: Η κατεδάφιση και ανακατασκευή του από στέρεα υλικά

Το κτίριο άρχισε να αποσυντίθεται και παρά το γεγονός ότι επιδιορθώθηκε επανειλημμένα, η ανάγκη να εξασφαλιστεί η ζωή των κατοίκων από ατυχήματα, προοδευτικά οδήγησε στη σκέψη της κατεδάφισής του και της ολοκληρωτικής ανακατασκευής του από στέρεα υλικά.

Στα 1920 το Δημοτικό Συμβούλιο πήρε την απόφαση για την κατεδάφιση του Παρθενώνα. Ο αρχιτέκτονας του Νάσβιλ, Ράσελ Ε. Χαρτ, ανέλαβε την ανακατασκευή και ο Γουίλιαμ Μπελ Ντίνσμουρ, επιφανής ιστορικός αρχιτεκτονικής και συγγραφέας του βιβλίου «Η Αρχιτεκτονική στην Αρχαία Ελλάδα», συμφώνησε να εργασθεί σαν σύμβουλος αρχιτέκτων.

Ο Παρθενών της εκατοστής επετείου ήταν ένα αντίγραφο της εξωτερικής μόνον όψης και όχι ένα καθ’ ολοκληρία πιστό αντίγραφο. Κατά τη διάρκεια της ανακατασκευής, η οποία έλαβε χώρα από το 1921 ώς το 1931, χρειάστηκε μεγάλος μόχθος ώστε να διορθωθούν οι λανθασμένες μετρήσεις, να ληφθούν υπ’ όψιν όλες οι εκτιμήσεις των ερευνητών και οι αρχαιολογικές ενδείξεις και να αναπαραχθούν οι οπτικές εκλεπτύνσεις του πρωτοτύπου.

Το αντίγραφο έπρεπε να είναι απόλυτα πιστό, τόσο στην εξωτερική όσο και στην εσωτερική του όψη. Το μέγεθος της δαπάνης όπως είναι φυσικό υπήρξε ένας καθοριστικός παράγων και γι’ αυτό το λόγο το ενισχυμένο σκυροκονίαμα επελέγη ως το καλύτερο οικοδομικό υλικό που θα εξισορροπούσε τη διάρκεια και το κόστος.

Ωστόσο το σκυροκονίαμα ομοιάζει ελάχιστα με το Πεντελικό μάρμαρο και έχει το επιπρόσθετο μειονέκτημα να είναι ένα μάλλον ψυχρό και εχθρικό υλικό. Για να υπερκεράσουν αυτή τη δυσκολία, οι κτίστες επέλεξαν να επενδύσουν το σκυροκονίαμα με ένα επίχρισμα που επινόησε ο Τζον Εαρλι από την Ουάσιγκτον.

Πιστό αντίγραφο του Παρθενώνα: Αγοράστηκαν εκμαγεία από τα συντρίμμια του αετώματος του αυθεντικού

Από το Βρετανικό Μουσείο αγοράστηκαν εκμαγεία από τα συντρίμμια του αετώματος του αυθεντικού Παρθενώνα, έτσι ώστε οι γλύπτες Λέοπολντ και Μπέλι Κίνεϊ Σολτζ, να επιτύχουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια στην ανακατασκευή των αετωμάτων. Μετά τη χρήση τους, τα εκμαγεία αυτά παρέμειναν ως μέρος των εκθεμάτων μιας μόνιμης εκθέσεως που αφορούσε τον Παρθενώνα.

Με το σκεπτικό ότι ο Παρθενώνας θα συνέχιζε να υπηρετεί την κοινότητα του Νάσβιλ σαν ένα κέντρο τεχνών, προσετέθη ένα χαμηλότερο επίπεδο στο οποίο στεγάστηκαν έργα του 20ού αιώνα και το οποίο παρείχε επικουρικές υπηρεσίες σε ολόκληρο το οικοδόμημα.

Αυτό το χαμηλότερο πάτωμα και το κατά πολύ υποδεέστερο υλικό κατασκευής, είναι τα κυριότερα σημεία στα οποία παρεκκλίνει το αντίγραφο του Νάσβιλ από το πρωτότυπο. Υπήρχαν όμως δύο ακόμη σημαντικές διαφορές: από το κτίριο έλειπε το κεντρικό του κομμάτι, το υπερμέγεθες άγαλμα της θεάς Αθηνάς και η Ιωνική ζωφόρος. Η Μπέλι Κίνεϊ Σολτζ πρότεινε στο Δημοτικό Συμβούλιο στα 1931 να κατασκευάσει και τα δύο, αλλά η οικονομική κρίση προκάλεσε την αναβολή των έργων επ’ αόριστον.

Πιστό αντίγραφο του Παρθενώνα: Κατασκευάστηκε το άγαλμα της θεάς Αθηνάς

Στα 1990, σχεδόν 60 χρόνια αργότερα, ο Παρθενώνας του Νάσβιλ, έχει την Αθηνά του. Στη δεξιά παλάμη της κρατά την Νίκη και στο αριστερό την ασπίδα της. Για να δώσουν, μάλιστα, και την αίσθηση του χρυσελεφάντινου στο άγαλμα, το οποίο έχει ύψος 13 μέτρα, χρησιμοποίησαν 8 κιλά φύλλα χρυσού για να το καλύψουν!

Με την εξαιρετική αναπαραγωγή του αγάλματος από τον Αλαν Λι Κουάιερ, το έργο ολοκληρώνεται και γίνεται ένα γιγάντιο βήμα προς την απόκτηση ενός πλήρους αντιγράφου του οικοδομήματος που τόσο πολλές ιδέες συμβολίζει και στο οποίο ο πολιτισμός μας οφείλει τόσα πολλά.

Έλληνας από τον Έβρο: Ο Στέφανος Μιλτσακάκης δεν λέει πολλά σαν όνομα στους Έλληνες. Όμως, στις ΗΠΑ είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, ο ίδιος. Το παρουσιαστικό του είναι αυτό που ξεχωρίζει. Αντίπαλός του στον κινηματογράφο ήταν ο Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ. Ήταν ο κακός Ρώσος που «πάλεψε» σε 5 ταινίες με τον Γάλλο σταρ.

Ωστόσο, ο κινηματογραφικός «Ρώσος» ή «Ανατολικό- Ευρωπαίος» ήταν Έλληνας και συγκεκριμένα από τον Έβρο. Αλλά δεν ήταν πολλοί εκείνοι που γνώριζαν τον Έλληνα «γίγαντα, το «θαύμα της φύσης» – όπως τον αποκαλούσαν – μέχρι τον θάνατό του, πριν ενάμιση χρόνο.

Έλληνας από τον Έβρο: Τα πρώτα χρόνια στις ΗΠΑ

Ήταν το 1972 όταν η οικογένεια Μιλτσακάκη πήρε το δρόμο της ξενιτιάς για μια καλύτερη ζωή. Ο πατέρας του ήταν ράφτης και ο 12χρονος τότε Στέφανος, από το μικρό χωριό Προβατώνα του Έβρου – που δεν είχε καν αυτοκίνητα στους δρόμους – βρέθηκε έκπληκτος μπροστά σε μία μεγαλούπολη με ουρανοξύστες, αυτοκίνητα και ρυθμούς εντελώς διαφορετικούς από εκείνους που είχε μάθει. Η οικογένειά του μετακόμισε στην πόλη Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας και τον πρώτο καιρό μοιράζονταν το ίδιο μικρό διαμέρισμα σε μια φτωχογειτονιά, μαζί με μία άλλη οικογένεια μεταναστών από την Ελλάδα.

Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα και τα γεγονός ότι δεν γνώριζε γρι αγγλικά, το έκανε δυσκολότερο. Άλλωστε και ο ίδιος σε συνέντευξή του είχε παραδεχτεί πόσο δύσκολη ήταν η προσαρμογή του στη νέα πραγματικότητα. Και τα πράγματα χειροτέρεψαν όταν ξεκίνησε το σχολείο. Εκεί βίωσε τον απόλυτο ρατσισμό, ως παιδί μεταναστών. Ο ίδιος έκανε προσπάθειες να ενσωματωθεί στο νέο περιβάλλον, ενώ ποτέ δεν είπε στην οικογένειά του τι περνούσε. Βίωνε την απαξίωση της διαφορετικότητας μόνος του. Ο μικρός Στέφανος ασχολήθηκε με τα σπορ, που του άρεσαν πολύ.

Έλληνας από τον Έβρο: Η άγρια επίθεση

Στην τελευταία τάξη του γυμνασίου δέχτηκε άγρια επίθεση από συμμαθητές του και ήταν τέτοια τα χτυπήματα που χρειάστηκε να νοσηλευτεί για ημέρες προκειμένου να αναρρώσει από τα τραύματά του. Αυτή η ιστορία ήταν για εκείνον ένα μάθημα ζωής, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μετέπειτα ζωή του. Και κάπου εκεί μπαίνουν στη ζωή του οι πολεμικές τέχνες. Εξάλλου είχε το κατάλληλο ανάστημα: ψηλός και σωματώδης, δεν άργησε να διακριθεί ως παλαιστής και να αναδειχθεί παγκόσμιος πρωταθλητής στο «Παγκράτιον», που συνδυάζει την πάλη με την πυγμαχία.

Είναι πια ο γνωστός Greek και οι επιτυχίες του παίζουν στον Τύπο. Γίνεται δημοφιλής στο σχολείο και αγαπητός από τους συμμαθητές του. Τα πράγματα είχαν αλλάξει για εκείνον. Ο προπονητής της πάλης στο σχολείο του, του πρότεινε να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο άθλημα. Έγινε μέλος της σχολικής ομάδας, και οι συμμαθητές του κάπου εκεί σταμάτησαν να τον βλέπουν ως «ξένο». Από το συγκεκριμένο άθλημα τού κόλλησαν στην Αμερική το παρατσούκλι, «Στέφανος Παγκράτιον». Μεγαλώνοντας ο Στέφανος ήταν ένας καλόκαρδος «γίγαντας» και πάντα ευγενικός, που όμως, αψηφούσε τον κίνδυνο και τον πόνο. Έτσι, άλλωστε τον θυμούνται οι δικοί του άνθρωποι.

Έλληνας από τον Έβρο: Το άσχημο παιχνίδι της μοίρας

Λένε πως όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει. Άραγε να ίσχυσε το ίδιο και στην περίπτωση του Στέφανου Μιλτσακάκη; Ο μετανάστης από τον Έβρο ήταν προσηλωμένος στις προπονήσεις και καθώς μεγάλωνε εξελισσόταν σε έναν αθλητή με εκπληκτικές επιδόσεις και πολλές διακρίσεις στις ΗΠΑ. Το 1984 επέστρεψε στην πατρίδα, στην Αθήνα για να προπονηθεί με την Ολυμπιακή Ομάδα Ελευθέρας Πάλης. Λένε πως τότε τον θεωρούσαν από τα μεγάλα φαβορί για μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ωστόσο, η μοίρα τού έπαιξε ένα άσχημο παιχνίδι.

Κατά τη διάρκεια της προπόνησης έπαθε ρήξη χιαστών συνδέσμων με αποτέλεσμα να μην καταφέρει να ακολουθήσει την υπόλοιπη αποστολή. Και το όνειρο των Ολυμπιακών Αγώνων να τερματίσει άτσαλα και άδοξα. Αλλά ίσως, η ζωή να είχε για εκείνον άλλα σχέδια, αν κρίνουμε από αυτά που τον περίμεναν λίγο παρακάτω. Ο Στέφανος Μιλτσακάκης λίγο καιρό μετά, μετακόμισε από τη Βόρεια στη Νότια Καρολίνα.

Εκεί, λόγω των σωματικών του προσόντων και των ικανοτήτων του στις πολεμικές τέχνες, προέκυψε η πρόταση για να παίξει στον κινηματογράφο. Και άνοιξε ο δρόμος για μια καριέρα σε ταινίες δράσης που είχαν ως βασικό θέμα την πάλη στον δρόμο και στα «κλουβιά».

Έλληνας από τον Έβρο: Ο κινηματογράφος και ο Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ

Ήταν το 1989 όταν για πρώτη φορά συναντήθηκε κινηματογραφικά με τον Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ, στην ταινία «Cyborg». Τα επόμενα δύο χρόνια πήρε μέρος στις ταινίες «Shooters» και στο «Weekend at Bernie’s», μια κωμωδία, που «σπάει» ταμεία και τον βοηθάει να γίνει πολύ γνωστός στην Αμερική. Και κάπου εκεί παίρνει την απόφαση να μετακομίσει στο Λος Άντζελες και να δοκιμάσει την τύχη του στον θαυμαστό κόσμο του Χόλιγουντ. Βέβαια, κανείς δεν είπε πως εκεί ήταν εύκολα και τον περίμεναν με τον δρόμο στρωμένο ροδοπέταλα.

Αλλά ο ίδιος ήταν μαχητής και δεν το έβαλε κάτω. Ίσως να ήταν και η άγνοια που είχε για το πόσο δύσκολο είναι να γίνεις ηθοποιός και να καθιερωθεί στον χώρο, όπως και ο ίδιος είχε εξομολογηθεί. Με το παρουσιαστικό του να παραπέμπει σε Ανατολικοευρωπαίο, οι παραγωγοί βρήκαν στο πρόσωπό του τον ιδανικό «κακό» Ρώσο, σε μία περίοδο που στις ταινίες δράσεις η υπόθεση «ο καλός Αμερικανός εναντίον του κακού από τη Σοβιετική Ένωση» έπαιζε πολύ. Ήταν βλέπετε και ο Ψυχρός Πόλεμος που επέβαλλε τέτοιου είδους μορφές έκφρασης.

Αλλά δεν ήταν μόνο η εμφάνισή του που έπεισε τους παραγωγούς. Ήταν και η σωματική του διάπλαση που ενθουσίασε τον Βαν Νταμ για να τον έχει αντίπαλο στις ταινίες. Μάλλον, το να κερδίζει στο τέλος τον «γίγαντα» Στέφανο έδινε μεγαλύτερες διαστάσεις στις νίκες του. Ωστόσο, αυτός ο εγκλωβισμός στο συγκεκριμένο ρόλο, δεν του άρεσε. Και γρήγορα συνειδητοποίησε πως δεν ήθελε άλλο να παίξει τον κακό. Έτσι, πήρε την απόφαση να σταματήσει. Και να αφοσιωθεί σε αυτό που ήξερε πολύ καλά, στο «Παγκράτιον».

Έλληνας από τον Έβρο: Πολεμικές τέχνες

Ακόμα και στη μικρή ενασχόλησή του με τον κινηματογράφο, δε σταμάτησε να ασχολείται με τις πολεμικές τέχνες. Αγωνιζόταν στα «κλουβιά» καθώς είχε εκπαιδευτεί και σε άλλες τέχνες όπως το Brazilian Jiu Jitsu και ΜΜΑ. Όπως ο ίδιος είχε δηλώσει κάποτε: «Το να δίνω μάχες είναι κομμάτι της ζωής μου. Από μικρός παλεύω για να επιβιώσω σε έναν κόσμο που είναι γεμάτος βία. Αν φοβάμαι όταν αγωνίζομαι στα κλουβιά; Ναι φοβάμαι. Αυτό που εννοώ εγώ όμως φόβο, είναι διαφορετικό από αυτό που εννοεί ο καθένας.

Για μένα ο φόβος είναι σαν ένα σύστημα συναγερμού, που με προετοιμάζει για τη μάχη, είναι μια δυνατή ενέργεια που μου δίνει ζωή». Τα τελευταία χρόνια διατηρούσε ένα μεγάλο γυμναστήριο στην Καλιφόρνια, το οποίο επισκέπτονταν και πολλές διασημότητες του κινηματογράφου. Ο Στέφανος Μιλτσακάκης πέθανε τον Ιανουάριο του 2019 σε ηλικία 60 ετών. Επιθυμία του ήταν να ταφεί στο χωριό του στον Έβρο, δίπλα στον πατέρα του. Όπως και έγινε.

Σπίτι σε σχήμα βαρελιού: Πρόκειται για μία ιδέα, η οποία δημιουργήθηκε από μία πρόκληση. Τελικά υλοποιήθηκε έπειτα από δύο χρόνια. Μάλιστα, έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον πολλών Ελλήνων. Πρόκειται για μία κατασκευή από σπίτι – βαρέλι, η οποία ανήκει στον Γιώργο Παπαγεωργίου. Ο ίδιος είναι ξυλουργός και το βέβαιο είναι πως η κατασκευή του ανήκει στα πιο περίεργα σπίτια του κόσμου.

Το barell house είναι εξ’ ολοκλήρου φτιαγμένο από ξύλο, με δυνατότητα φιλοξενίας έως 6 άτομα. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα ξύλινο σπιτάκι σε σχήμα βαρελιού με όλες τις ανέσεις. Περιλαμβάνει: Κουζίνα – Μπάνιο – Υπνοδωμάτιο – 2 Καναπέδες – Αποθηκευτικό χώρο – TV – AirCondition – Δυνατότητα τοποθέτησης ξύλινης πέργκολας, ενώ έχει προδιαγραφές για τοποθέτηση φωτοβολταϊκών πάνελ.

Σπίτι σε σχήμα βαρελιού: Το μέγεθος από το σπίτι

«Το μέγεθος της κατασκευής προσαρμόζεται ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε πελάτη. Ειδικότερα το πρωτότυπο σχέδιο έχει διαστάσεις 7,2 Χ 3,5 μέτρα , 3,85 ύψος και 4,2 η στέγη» αναφέρει ο κ. Παπαγεωργίου και συμπληρώνει «Το πλάτος παραμένει 3,5 μέτρα σε όλες τις κατασκευές για να μπορεί να τοποθετηθεί ολόκληρη σε μεταφορικό μέσο και το μήκος ξεκινάει από 5,5 μέτρα και μπορεί να αυξηθεί ανάλογα με τις απαιτήσεις των πελατών.

Βέβαια για να είναι πιο λειτουργικό μπορεί να κατασκευαστεί ένα διπλό Barrelhouse με τοποθέτηση εξωτερικής ξύλινης καμπίνας που να ενώνει τα δύο σπίτια είτε κατά σειρά το ένα πίσω από το άλλο, είτε δίπλα, δίπλα. Αυτό τροποποιείται ανάλογα με τις ανάγκες κάθε πελάτη».

Σπίτι σε σχήμα βαρελιού: Η παράδοση

Από την στιγμή της παραγγελίας μέχρι την ολοκλήρωσή της , καθώς και τοποθέτηση στο οικόπεδο χρειάζονται 3 μήνες. Όταν τοποθετηθεί στο οικόπεδο το Barrelhouse είναι έτοιμο για χρήση από την πρώτη κιόλας μέρα.

Ακούω συχνά να λένε ότι τα διαζύγια στην εποχή μας έχουν γίνει μόδα.

Πως οι γυναίκες δεν έχουν πια υπομονή και βάζουν πάνω από όλα τον εγωισμό τους.

Ακούω πολλά, ειδικά από γυναίκες, τον χώρισε για να κάνει την ζωή της ή το κορυφαίο όλων “μα καλά δεν τον είχες δει τι ήταν γιατί έκανες οικογένεια μαζί του;”

Οι χειρότερες όλων είναι οι ‘’ στα έλεγα εγώ από την αρχή!’’ είναι οι λεγόμενες μελλοντολόγοι – κατίνες της γειτονιάς!

Από την Τζο Καραντενίζη
Για το Singleparent.gr

Και έρχομαι εγώ τώρα και σκέφτομαι, μωρέ μήπως εγώ είμαι η τρελή της υπόθεσης? Μήπως εγώ τελικά ήθελα να ζήσω μια άλλη ζωή και χώρισα η πόρνη το καλό παιδί;

Το καλό παιδί όμως γιατί βγάζει τέτοια χολή τώρα πια? Αφού είπαμε είναι το δέκα το καλό και το θύμα στην υπόθεση!

Τι με πιάνει και μένα μέσα στην ζέστη και τα θυμάμαι όλα αυτά μετά από τόσο καιρό, ααα για μισό ξέρω γιατί τα θυμάμαι! Γιατί εσείς ‘’κυρίες τέλειες, μαμάδες και σύζυγοι’’ δεν λέτε να βουλώσετε το στόμα σας και να ασχοληθείτε λίγο με τα ενδότερα του δικού σας σπιτιού.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή λοιπόν, δεν χωρίζουν μόνο οι γυναίκες, υπάρχουν και οι άντρες που με ένα μικρό ποσοστό χωρίζουν πρώτοι.

Γιατί λοιπόν όλο το βάρος και όλες οι ευθύνες ενός χωρισμού πέφτουν πάντα στη γυναίκα;
Ίσως γιατί τις γυναίκες τις έχουμε ακόμα και σήμερα στο μυαλό μας ως τα άβουλα χάπατα που μεγαλώνουν τα παιδιά, προσέχουν το σπίτι, κανακεύουν τον σύζυγο και δεν βγάζουν και άχνα αν φάνε κανένα χαστουκάκι ή κανένα κέρατο βρε αδερφέ!
Και έρχεσαι εσύ κυρία μου όντας χειραφετημένη με την δουλειά σου με την αυτοπεποίθηση σου και με σφηνωμένο στο μυαλό σου το κλασσικό ‘’ ισότητα των δύο φίλων ‘’ και ζητάς διαζύγιο!
Μωρέ τι μας λες! Να κάτσεις στα αυγά σου, εμείς δηλαδή που μένουμε σε έναν διαλυμένο γάμο μόνο και μόνο για την κοινωνία τι είμαστε; Χαζές;
Ναι! Να αποδεχτείς και την μηδέν ερωτική ζωή , να δεχτείς και τις γκόμενες και το ξύλο και την συναισθηματική βία!
Γάμο δεν ήθελες φάτα τώρα.

Κοίτα εκεί τουπέ η κάθε ξεδιάντροποι χωρισμένη έχει το θράσος και περπατάει με το κεφάλι ψηλά και να λέει χωρίς ντροπή πως μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά της!

Αίσχος!!

Αίσχος είναι να έχεις αυτά τα πιστεύω εν έτη 2019 ειδικά αν είσαι και εσύ γυναίκα!

Ντροπή είναι να ζεις τα ίδια και χειρότερα μέσα στο σπίτι σου και να κατακρίνεις την Μαρία του τρίτου επειδή τα κατάφερε και έφυγε από την φυλακή – γάμο που ζούσε.
Γελοίο είναι να κάνεις πέρα την κολλητή σου μετά το διαζύγιο για να μην σου φάει τον άντρα, το κελεπούρι που έχεις δίπλα σου.
Όσο για σένα που κατεβάζεις το κεφάλι, ρίχνεις τους ώμους και περπατάς σκυφτή στο δρόμο σε παρακαλώ μην το συνεχίζεις.
Κοίτα τον κόσμο κατάματα, είσαι μια γυναίκα που πήρε την ζωή στα χέρια της και τα κατάφερε.
Είσαι γυναίκα με μεγάλη δύναμη μέσα σου, μπορείς και στέκεσαι βράχος απέναντι σε όλη αυτή τη σκληρή κοινωνία.

Μην ντρέπεσαι, αν η λογική σου έλεγε πως έκανες το σωστό τότε ναι το έκανες!

Κλείσε τα αυτιά σου από εδώ και πέρα γιατί καλό λόγο δεν θα ακούσεις από κανέναν.

Έχε τα μάτια σου πάνω στο παιδί σου πάρτο από το χέρι και πορευτείτε μαζί από εδώ και πέρα.

Καλή ζωή, και πίστεψε με δεν είσαι μόνη σου!