Τελικά, έτρεξα στο σπίτι των γειτόνων μου και κάλεσα τους γονείς μου. Ήρθαν πολύ γρήγορα και με πήγαν στο νοσοκομείο. Μάθαμε, ότι είχα πάρει το λεγόμενο «χάπι της έκτρωσης». Όχι, δεν το είχα πάρει, μου το έδωσαν εν αγνοία μου τα πεθερικά μου. Ήταν πια πολύ αργά, είχα χάσει ήδη το μωρό μου.

Παντρεύτηκα στα 22 μου, ζούμε σε χωριό. Μετά το γάμο, έπρεπε να κάνω όλες τις δουλειές του σπιτιού. Ήμουν ερωτευμένη με τον άντρα μου και ποτέ δεν το είδα σαν πρόβλημα.

Τα πράγματα έγιναν χειρότερα, όταν μου απαγόρευσε να φοράω καθαρά ρούχα και να κάνω μπάνιο. Με παρουσίαζε παντού ως την υπηρέτρια του σπιτιού. Ενδιαφερόταν μόνο για το σεξ.

Τα πεθερικά μου άρχισαν να παραπονιούνται για μένα και δημιουργούσαν παρεξηγήσεις σε κάθε ευκαιρία. Δεν κατάφερα να σώσω τη σχέση μας. Ο σύζυγός μου άρχισε να κρατά αποστάσεις και κοιμόταν σε διαφορετικό δωμάτιο.

Προσπάθησα περισσότερο και άρχισα να αντιδρώ στον τρόπο, που μου φέρονταν. Για μερικές μέρες, τα πράγματα ήταν φυσιολογικά. Έμεινα έγκυος. Δυστυχώς, όταν ανακοίνωσα την εγκυμοσύνη μου, κανείς δεν χάρηκε. Ίσως ένιωσαν, ότι έχασαν την υπηρέτρια.

Βασανίστηκα πολύ από τα πεθερικά μου. Μια μέρα, μου προσέφεραν λίγο φαγητό. Μία, που το έφαγα και μία, που ένιωσα έναν τρομερό πόνο στο στομάχι. Ούρλιαζα για ώρες και τους παρακαλούσα, να με πάνε στο νοσοκομείο. Κανείς δεν με άκουγε.

Τελικά, έτρεξα στο σπίτι των γειτόνων μου και κάλεσα τους γονείς μου. Ήρθαν πολύ γρήγορα και με πήγαν στο νοσοκομείο. Μάθαμε, ότι είχα πάρει το λεγόμενο «χάπι της έκτρωσης». Όχι, δεν το είχα πάρει, μου το έδωσαν εν αγνοία μου τα πεθερικά μου. Ήταν πια πολύ αργά, είχα χάσει ήδη το μωρό μου.

Αρνήθηκα να γυρίσω σπίτι τους και έμεινα στους γονείς μου. Η οικογένειά μου φοβήθηκε, τί θα έλεγε ο κόσμος και με έστειλαν πίσω στο σπίτι του άντρα μου. Η απάντηση των πεθερικών; Σε θέλαμε μόνο για την προίκα. Αλλά, επειδή δεν τους δόθηκε τελικά τίποτα, προτίμησαν να με βρίζουν και να με βασανίζουν. Δεν είχα τίποτα περισσότερο να χάσω. Κατέθεσα αίτηση διαζυγίου και έφυγα από εκεί. Ο δικηγόρος μου με προέτρεψε και τους έκανα και μήνυση.

Τώρα μένω ξανά με τους γονείς μου και είμαι ευτυχισμένη. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το μωράκι που έχασα άδικα αλλά παραλίγο με τον γάμο εκείνο να χάσω τη ζωή μου.

Πηνελόπη

Πηγή: singlewoman.gr

Δε θα τον συγχωρήσω ποτέ. Τα παιδιά μου θα μάθουν την αλήθεια, όταν θα ξέρω ότι η αλήθεια δε θα τα πληγώσει.

Είναι πολύ δύσκολο να γράψω την ιστορία μου μέχρι τώρα αλλά θα το τολμήσω.

Πρίν 2 χρόνια περίπου με χώρισε με συνοπτικές διαδικασίες ο επί 7 χρόνια σύντροφος μου κ πατέρας της τότε 3 Χρόνης κόρης μου.

Δεν ήμασταν παντρεμένοι, ούτε σύμφωνο συμβίωσης είχαμε ουτε τίποτα. Το γιατι ημουνα τόσο άνετη κ χαλαρή κ δεν επιδίωξα το κάτι παραπάνω είναι λόγω της χαμηλής αυτοεκτίμησης πού πάντα είχα. Κ αυτός εννοείται βολεύτηκε, αφου γλϊτωνε κ τα έξοδα του γάμου

Εκείνη την ημέρα λοιπόν, ο ας τον πούμε Ηρακλής, ήρθε στο σπίτι από τη δουλειά, έφαγε το φαγάκι του κ ασχολήθηκε με την μικρή. Κάποια στιγμή πήγε να βάλει το φαγητό της μικρής στο φούρνο κ του είπα να χρησιμοποιήσει σκεύος κ οχι αλουμινόχαρτο κ εκεί έκανε μια γκριμάτσα θυμου. Του είπα κ εγώ, μήπως πρέπει να μιλήσουμε? Διαισθανομαι οτι υπάρχει πρόβλημα….

Καιρό λοιπόν πριν του ζητήσω να μιλήσουμε, ένιωθα ξεγραμμένη, ένιωθα οτι δεν ήθελε να έρχεται στο σπίτι κ ότι δεν ήθελε να με βλέπει. Δεν έπαιρνε κανένα ρεπό απ τη δουλειά κ όταν πήγαινε τουαλέτα καθόταν με τις ώρες ( αυτο το επισημαίνω ως red flag για τις υπολοιπες out there)

Όταν του είπα να μιλήσουμε, δεν μπορούσε να πειρμενει λεπτό. Εγώ ήθελα να μιλήσουμε το βράδυ αφου βάζαμε την μικρη για ύπνο. Γύρισα λοιπόν απ την απογευματινή βόλτα κ μου λέει, άντε θα μιλήσουμε?

Τότε κάθομαι κ εγώ κ του λέω, οκ, ξεκινά εσύ κ θα σου πώ κ εγώ.

Οπότε όπως καταλάβατε μου είπε, δεν έχω πια αισθήματα για σένα, έχουν πεθάνει όλα μέσα μου, κ θέλω να χωρίσουμε κ επίσης υπάρχει κ 3ο πρόσωπο για μένα. Ωραία μέχρι εδώ , ε? Κάγκελο εγω!

Δεν ήξερα πως να αντιδράσω … Μου τράβηξε το χαλί κάτω απ τα πόδια.

Δεν σας ανέφερα βέβαια οτι ήμουνα κ 4 μηνών έγκυος τότε. Ναι το ήξερε. Το θέλαμε απο καιρό, κ προσπαθούσαμε όλο το καλοκαίρι.

Όταν τον ρώτησα αφού ήθελες να χωρίσουμε, γιατί μ άφησες έγκυο, η φοβερή κ αξέχαστη απάντηση του ήτανε ,για να εχει αδερφάκι η κόρη μας.

Ναι του λέω, συμφωνώ να έχει αδερφάκι η μικρή, αλλά γιατί πρέπει να είναι από τον ίδιο πατέρα? Εμένα γιατί δε με ρώτησες αν θέλω υπό αυτές τις συνθήκες να μείνω έγκυος?

Κ αν αναρρωτιεστε για ποιές συνθήκες μίλαγα, θα σας πώ. Είχα μόλις παραιτηθεί απ την δουλειά μου μετά απο προτροπη δικιά του, γιατί με είχε διαβεβαιώσει οτι θα με φρόντιζε τώρα που είχε σταθερή κ μόνιμη δουλειά, για να φτιάξουμε την οικογένεια μας.

Περιττό να σας πώ, σε τι ψυχολογική κατάσταση ήμουνα τότε. Είναι αξιοθαύμαστο, που δεν τον εδειρα, δεν του έσπασα το αμάξι(αλλά θα έβαζε μέσα την κόρη μας κ δεν ήθελα να φοβηθεί η μικρή).

Δεν ξέρω που βρήκα τη δύναμη, μάλλον στο παιδάκι μου, που δε θα του χάριζα για κανέναν λόγο καμία αιτία να διεκδικήσει επιμέλεια ή συνεπιμελεια.

Η τύπισσα λοιπόν η οποία εν μέρει έφταιγε που “διαλύθηκε” η οικογένεια μου, ήξερε οτι ήμουνα έγκυος κ οτι είχαμε κ άλλο παιδί, αλλά δεν πτοήθηκε, ο καζανόβας μάλλον την είχε διαβεβαιώσει κ εκείνη.

Εννοείται βέβαια ότι εκείνος έφταιγε κατά βάση!

Πέρασα, λοιπόν, μια εγκυμοσύνη μαύρη, με κλάμματα, με άγχος, με φόβο, με πρόβλημα υγείας, με αβεβαιότητα κτλ. Πολλές φορές σκέφτηκα πώς δεν ήμουν αρκετή, πώς κ να πέθαινα, κανένας δε θα νοιαζόταν, αλλά μετά έβλεπα την μικρή μου κ σκεφτόμουνα πως δεν φταίει σε τπτ, να μεγαλώσει με τέτοια δειλά πρότυπα.

Μία φορά με πήγε στον ιατρό κ αυτό ήτανε. Δεν τον πολυένοιαζε. Βέβαια κ εγώ με κάθε ευκαιρία σίχαμα τον ανέβαζα, σίχαμα τον κατέβαζα.

Δεν τον ήθελα στην γέννα, αλλά ήρθε.. δεν έχω ιδέα γιατί ήρθε. Για να δει το παιδί? Για να του πει αργότερα πόσο καλός πατέρας ήταν που ήρθε στην γέννα? Στην γέννα ήμουνα τόσο φοβισμένη που δεν μ έπιασε η επισκληρίδιος!!!

Μετά την γέννα, ήμουνα χάλια, άυπνη, φοβισμένη , άνεργη… Κ του ζήτησα να αναλάβει τις ευθύνες του κ να με βοηθάει λίγο στο σπίτι πχ να ετοιμάζει την μικρή κ να την πηγαίνει σχολείο το πρωί έστω! Να έρχεται δλδ για ενα 2ωρο το πρωί, οχι να γυρίσει πίσω προφανώς.

Αλλά η θεϊκή απάντηση του ήταν, οτι αυτός συμμετέχει οικονομικά κ εγώ ασκώ την επιμέλεια , κ έχουμε χωρίσει.

Εννοείται οτι δεν τον θέλω πίσω. Δεν υπάρχει κανένα συναίσθημα αγάπης για αυτόν τον “άνθρωπο”.
Τον σιχαίνομαι, κ αυτό δε θα αλλάξει ποτέ. Μακάρι να μην είχα ανάγκη τα βρωμολεφτά του. Θα γινει όμως κ αυτό!

Δε θα τον συγχωρήσω ποτέ. Τα παιδιά μου θα μάθουν την αλήθεια, όταν θα ξέρω οτι η αλήθεια δε θα τα πληγώσει.

Μου είναι τόσο δύσκολο, να προσπαθώ να είμαι πολιτισμένη μαζί του, για χάρη της κόρης μου. Όμως δεν τα καταφέρνω πάντα. Τον έχω διώξει με τις κλωτσιες απ το σπίτι μου , μπροστά της. Τον έχω βρίσει μπροστά της. Δεν το κάνω επίτηδες. Αγανακτώ εκείνη την ώρα.

Εννοείται πηγαίνω σε ψυχοθεραπεία, κ μιλάω κ με παιδοψυχολογο, αλλά χρειάζομαι δουλειά ακόμα.

Βοήθεια απ τους δικους του δεν εχω καμία. Η μητέρα του δε, μου το έπαιζε καλή στην αρχή όσο ήμουνα έγκυος, αλλά όταν της είπα πόσο απαράδεκτος είναι ο γιός της που δεν βοηθάει με το μωρό, της κακοφάνηκε που κακόλογησα τον αλήτη γιο της κ έκτοτε δεν μου μιλάει. Καλύτερα, δεν χρειάζεται να ασχολείται με τα παιδιά μου κ να μεγαλώσουν σαν τα δικά της. Στο τέλος αυτή χάνει.

Στο μόνο που είχε δίκιο ο αλήτης, ήταν ότι οταν χωρίζουν 2 ανθρωποι, ο ένας επιβαρυνεται οικονομικα κ αλλος επιβαρυνεται με την καθημερινότητα να μεγαλωνεις 2 παιδιά. Όμως, εδώ να σας πώ ,ότι η καθημερινοτητα αυτή όσο δυσκολη κ να ειναι, εγω προσωπικά δε θα την άλλαζα ποτέ.

Εύχομαι να βρω μια καλή δουλειά, για να μπορέσω να ζήσω με τα παιδιά μου, μακριά απ αυτούς τους τοξικούς ανθρώπους.

Με αγάπη,
Η άυπνη μαμά

ΑΠΟ ΤΗΝ – SleepyMama

Πηγή: ampa.lifo.gr

Διέκοψα μία σοβαρή σχέση, επειδή, ο πρώην φίλος μου, δεν ήξερε αν ήθελε την ευθύνη των αγοριών, και, εγώ δεν είχα άλλη επιλογή, από το να το σεβαστώ. Με όποιον ήμουν, ήταν βασική προϋπόθεση να αποδεχτεί τα δίδυμα, τα οποία συμπεριλαμβάνονται στο όλο πακέτο. Πήρα αυτή την απόφαση στα 27 μου, όταν ακόμη δεν ήξερα τί αντίκτυπο θα είχε αυτή η απόφαση στη ζωή μου. Τα παιδιά πρέπει να ξέρουν ότι θα είναι πάντα πρώτα στις προτεραιότητές σου, ακόμα και αν δεν καταλαβαίνουν πλήρως τις θυσίες που έχεις κάνει γι’ αυτά. Ακόμα και αν είναι τα παιδιά του αδερφού σου.

Όταν ο αδερφός μου, όντας άοπλος, πυροβολήθηκε θανάσιμα 7 φορές από αστυνομικό στις 10 Μαρτίου 2013, η ζωή μου έκανε στροφή 180 μοιρών. Πέρα από το γεγονός ότι έχασα τον αδερφό μου, έγινα η επίσημη κηδεμόνας των δίδυμων παιδιών του, που εκείνη την εποχή δεν ήταν παραπάνω από 15 μηνών. Τότε, ήμουν 27, single, και άνεργη.

Έβαλα τελεία στα επαγγελματικά μου όνειρα, ακύρωσα ό,τι συνεντεύξεις είχα και, αντί να στρωθώ στο διάβασμα για τη διπλωματική μου, «έριξα» όλα τα χρήματα που είχα μαζέψει στον ακτιβισμό. Συνίδρυσα το σύλλογο Mothers Against Police Brutality, ώστε να δώσω ώθηση στον αγώνα της οικογένειάς μου για δικαιοσύνη, από το νομικό (αν και κατατέθηκε ως ανθρωποκτονία, ο Staller απαλλάχθηκε από κάθε κατηγορία), μέχρι το πολιτιστικό κομμάτι (ο μαζικός πόλεμος της αστυνομίας εναντίον αθώων, άοπλων μαύρων αγοριών και αντρών).

Όταν γεννήθηκαν τα αγόρια, ανησυχούσα για τον αδερφό μου, ο οποίος στα 24 του, ήταν πολύ μικρός για να γίνει πατέρας. Θυμάμαι πόσο σκληρή ήμουν απέναντί του, επειδή δεν περίμενε να περάσουν κάποια χρόνια. Αλλά όσο δύσκολο και αν ήταν για μένα να γίνω η μαμά των παιδιών του στα 27 μου, δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω πίσω. Η μητέρα τους έχει και άλλα παιδιά και, όχι μόνο θα χρειαζόταν βοήθεια, αλλά τα δίδυμα χρειαζόντουσαν περισσότερους γονείς, για να καλύψουν το κενό που άφησε ο πατέρας τους.

Είναι δύσκολο να εξηγώ στους φίλους, που δεν έχουν παιδιά, πως είναι να έχεις παιδιά, τα οποία δεν βλέπεις κάθε μέρα, παιδιά που δεν είναι «δικά σου» και που όμως που γίνονται καθοριστικός παράγοντας στις αποφάσεις που παίρνεις. Έπρεπε να μπω στο πετσί του ρόλου μου.

Δεν είχα ασχοληθεί ποτέ στη ζωή μου με παιδιά, οπότε, τώρα με τα δίδυμα, έπρεπε να μάθω. Μετακόμισα στο σπίτι της μητέρας μου, και τα φροντίζαμε εναλλάξ με τη μητέρα τους. Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσες φορές τα άλλαξα ή πετούσα τις πάνες στα σκουπίδια τους πρώτους μήνες – δεν είχα ιδέα ότι τα μωρά τρώνε τόσο πολύ. Μια φορά, θυμάμαι, ήμασταν σε ένα μουσείο και είχα ξεμείνει από λιχουδιές, και τα δίδυμα προσπάθησαν να κλέψουν γλυκά από ένα άλλο καροτσάκι.
Όπως πολλοί γονείς, στράφηκα για συμβουλές στο google, αλλά ποτέ δε βρήκα κάτι για το πώς να είσαι καλύτερη θεία. Δεν ξέρω καν, αν ήμουν γονιός με την τεχνική έννοια του όρου. Η έλλειψη λέξεων γύρω από αυτόν το ρόλο και οι διαφορετικοί τρόποι με τους όποιος «κηδεμονούμε», είναι ενδεικτικά ζητήματα γύρω από το πώς παρουσιάζεται η μητρότητα στον 21ο αιώνα. Και μπορεί να γίνει πολύ αμήχανο και να σε κρατάει στην απομόνωση, όταν προσπαθείς να περιγράψεις πώς τα παιδιά, τα οποία δεν γέννησες, σημαίνουν τόσα πολλά για εσένα.

Προσωπικά, αισθάνομαι περισσότερο σαν μαμά, ακόμα και αν δεν ξέρω αν θα κάνω ποτέ δικά μου παιδιά. Πλέον, στον οικονομικό μου προϋπολογισμό συμπεριλαμβάνονται και τα δίδυμα, είτε για τις άμεσες ανάγκες τους, όπως ρούχα, παπούτσια, ή για πιο μακροπρόθεσμες, όπως τα δίδακτρα για το ιδιωτικό σχολείο που ο αδερφός μου είχε διαλέξει για εκείνα.

Το να πρέπει να επιλέξω ανάμεσα στα πράγματα που λάτρευα, όπως ρούχα και ταξίδια, και στα πράγματα που χρειαζόμουν (και ήθελα) για τα παιδιά, όπως γυαλιά, ποδήλατο κλπ. ήταν για μένα μία τεράστια προσαρμογή. Τώρα, είμαι 31, και πολλοί από τους συνομήλικούς μου κάνουν αυτές τι επιλογές για τα παιδιά τους ή ξοδεύουν τις οικονομίες τους σε ακριβά έπιπλα ή σε 5άστερα ξενοδοχεία. Και όπως πολλοί «πραγματικοί γονείς», έπρεπε να κάνω αναδιοργανώσω την προσωπική μου ζωή.
Διέκοψα μία σοβαρή σχέση με τον πρώην φίλο μου, επειδή, εν μέρει, δεν ήξερε αν ήθελε την ευθύνη των αγοριών, και, εγώ δεν είχα άλλη επιλογή, από το να το σεβαστώ. Με όποιον ήμουν, ήταν βασική προϋπόθεση να αποδεχτεί τα δίδυμα, τα οποία συμπεριλαμβάνονται στο όλο πακέτο. Πήρα αυτή την απόφαση στα 27 μου, όταν ακόμη δεν ήξερα τί αντίκτυπο θα είχε αυτή η απόφαση στη ζωή μου. Τα παιδιά πρέπει να ξέρουν ότι θα είναι πάντα πρώτα στις προτεραιότητές σου, ακόμα και αν δεν καταλαβαίνουν πλήρως τις θυσίες που έχεις κάνει γι’ αυτά.
Πρόσφατα, ακύρωσα ένα γύρισμα, για να παρευρεθώ στις γυμναστικές τους επιδείξεις, όπως, άλλωστε, είχα υποσχεθεί. Νιώθω ενοχές για όλες τις σημαντικές στιγμές που χάνω και, όποτε καταφέρω να είμαι εκεί, γίνομαι ράκος, όταν βλέπω τη δουλειά που έχει συσσωρευθεί. Γνωρίζω πολλούς γονείς που τα βρίσκουν σκούρα με αυτό. Αλλά, ορισμένες πτυχές της ζωής με τα δίδυμα είναι μοναδικές.

Επειδή λέμε τη γνώμη μας δημόσια εναντίον της αστυνομικής βίας-ειδικά στην πατρίδα μας στο Τέξας, η οποία είναι βαθιά συντηρητική και υπέρ της αστυνομίας- η μητέρα μου και εγώ λαμβάνουμε απειλές για τη ζωή μας. Τις πρώτες μέρες του Mothers Against Police Brutality, πηγαίναμε εναλλάξ σε πορείες και συγκεντρώσεις, ώστε να είναι κάποιος στο σπίτι με τα αγόρια, στην περίπτωση που κάτι μας συνέβαινε. Θέλαμε, από την αρχή, ο ακτιβισμός να είναι παρών στις ζωές των αγοριών, αλλά έπρεπε να επιλέγουμε πάντα τις ασφαλέστερες πορείες για εκείνα.

Μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι η Αμερική θα αλλάξει προς το καλύτερο, αλλά είναι υποχρέωση μου, να καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια για να βοηθήσω στη δημιουργία μιας καλύτερης χώρας για τα αγόρια μου. Όταν μιλάμε για την ανθρωπιστική κρίση της εγκληματικής αστυνομικής βιαιότητας στην Αμερική, η οικογένειά μου βουρκώνει. Η Ημέρα του Πατέρα είναι πάντα πολύ οδυνηρή για πολλούς από εμάς, που έχασαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα λόγω της κρατικής βίας. Είμαι κάπως ανακουφισμένη που τα δίδυμα δεν καταλαβαίνουν ακόμη, τί είναι πραγματικά οι διακοπές. Δεν ξέρω τι θα τους λέω όταν μεγαλώσουν και η απογοήτευση αρχίζει να γίνεται εμφανής.

Όσο για μένα, δεν πραγματοποίησα ακόμα το όνειρα μου για καριέρα στην τηλεόραση. Όμως, ήμουν η πρώτη που έγραψε για την αστυνομική βία στο κορυφαίο γυναικείο περιοδικό Elle, το οποίο, για πρώτη φορά, δέχτηκε να καλύψει ένα τέτοιο θέμα. Συνειδητοποίησα ότι, το 2013 ήταν μια χρονιά-σταθμός στην ιστορία της Αμερικής και ήθελα να γίνω μέρος της. Από τότε, έχω καταφέρει να συνδυάσω την ακτιβιστική μου δράση και την επί 13 χρόνια έρευνά μου πάνω στην ιστορία της τέχνης, για να ξεκινήσω την πρώτη υποτροφία πάνω στον Αμερικανό ζωγράφο Jean-Michel Basquiat και τον διασημότερο πίνακά του Defacement (The Death of Michael Stewart).

Η επιτυχία μου οφείλεται στον αδερφό μου, στα δίδυμα και στις αλλαγές που έκανα από τότε που ήρθαν στη ζωή μου. Αποτέλεσαν τη μεγαλύτερή μου έμπνευση και ο λόγος για τον οποίο, σήμερα, νιώθω τόσο υπερήφανη. Όταν μεγαλώσουν αρκετά και καταλάβουν τί κάνει η θεία τους, θα τους εξηγήσω με περηφάνεια, πόσα πολλά τους οφείλω.

Πηγή: refinery29.com

Όταν ο Λάμπρος έχασε την πρώτη του γυναίκα το 2002, η ζωή του πήρε μια εντελώς διαφορετική τροπή. Εκτός από τη θλίψη και τον πόνο, που βίωνε, έπρεπε επίσης να μάθει να είναι πατέρας και μητέρα για το γιο του. Ήταν 26 ετών, όταν έμεινε ξαφνικά χήρος. Ο γιος του, ο Μιχάλης, ήταν μόλις δύο ετών.

“Μετά την κηδεία της γυναίκας μου, άδειασα το μυαλό μου, ανασκουμπώθηκα και κοίταξα τη ζωή με γενναιότητα. Τί άλλο μπορούσα να κάνω;”, λέει. Ίσως, υπήρχε κάτι ακόμα, που θα μπορούσε να κάνει: Να επιτρέψει στις γυναίκες συγγενείς του να υιοθετήσουν τον γιο του και να του παράσχουν τη μητρική αγάπη, που τόσο είχε ανάγκη και που ο θάνατος του την είχε στερήσει. Πολλοί προσφέρθηκαν “να προστατέψουν το αγόρι κάτω από τα φτερά τους και να το φροντίσουν”. Με αυτόν τον τρόπο, ήλπιζαν να ξαλαφρώσουν τον πατέρα από το βάρος του να είναι και μητέρα.

Εκείνος, όμως, αρνήθηκε κάθε προσφορά. Ήταν πεπεισμένος, ότι είχε αυτό, που χρειαζόταν, για να είναι ο καλύτερος πατέρας (και μητέρα μαζί, αν χρειαζόταν) για το γιο του. “Ήμουν έτοιμος να τον μεγαλώσω μόνος μου. Δεν ήξερα πώς, αλλά ήξερα, ότι ήθελα να είμαι μέρος της ζωής του κάθε μέρα”, λέει με χαμόγελο. «Πρώτο μου μέλημα ήταν να διατηρήσω τη σταθερότητα, όσο μπορούσα. Βγαίναμε τα σαββατοκύριακα, όπως παλιά, παίζαμε στο σπίτι, μιλάγαμε”.

Όλα αυτά τους έφεραν πιο κοντά. Ο Λάμπρος, όμως, όσο καλά κι αν τα πήγαινε, δεν είχε συνειδητοποιήσει ακόμα τη νέα πραγματικότητα. Ήταν μόνο οι δύο τους. Εν τω μεταξύ είχε και να αντιμετωπίσει τα σχόλια των υπολοίπων, συγγενών και ξένων, οι οποίοι ασκούσαν κριτική στο καθετί. Είχε κουραστεί να τον αμφισβητούν όλοι. Πήγαινε το γιο του στο σχολείο καθαρό και προσεγμένο, τον τάιζε, παίζανε, τον βοηθούσε με τα μαθήματά του και επέβαλε πειθαρχία, όποτε χρειαζόταν. Δεν θυμάται κανένα περιστατικό, που δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει.

Αργότερα, ανακάλυψε, πως για έναν μόνο πατέρα με παιδί, οι σχέσεις είναι δύσκολο πράγμα. Είχαν περάσει 4 χρόνια και ήθελε πλέον μια σύντροφο στο πλευρό του, για να μοιραστεί τη ζωή του. «Έχω μεγάλη πίστη στην οικογένεια. Το σωστό είναι ένας πατέρας, μία μητέρα και τα παιδιά τους. Μια γυναίκα θα γέμιζε τη ζωή μου, θα είχα κάποιον να μοιραστώ τα προβλήματα και τις χαρές μου και θα είχε και ο γιος μου μια μητρική φιγούρα», λέει.

Βγήκε κατά καιρούς με κάποιες, αλλά για διάφορους λόγους δεν πήγαινε καλά. Αλλά, δεν σκόπευε να παραιτηθεί ακόμα. Γνωρίστηκε με μια άλλη γυναίκα και μετά από ένα χρόνο παντρεύτηκαν.

Δεν πέρασε πολύς καιρός και τα πρώτα προβλήματα παρουσιάστηκαν. Οι τσακωμοί έδιναν και έπαιρναν. Ήταν φανερό, ότι ο γάμος δεν πήγαινε καλά μέχρι που η νέα του σύζυγος του ζήτησε διαζύγιο και έφυγε από το σπίτι. Ο Λάμπρος δεν μπορεί να κατάλαβει, τί συνέβη ούτε τί έφταιξε, αλλά υποψιάζεται, ότι “της έδινε λιγότερη προσοχή από το παιδί”.

Ο ίδιος ομολογεί, ότι καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής του – μετά το θάνατο της πρώτης του γυναίκας πιο πολύ – η πατρική αγάπη και τα γονικά του ένστικτα έγιναν πιο έντονα και τον έκαναν να θέλει να προστατεύει πιο πολύ το Μιχάλη. Ενδόμυχα φοβόταν, μήπως του συμβεί κάτι και μείνει το παιδί μόνο του. Ο ίδιος μεγάλωσε χωρίς πατέρα και ξέρει, πώς είναι. «Την πρώτη φορά, που γνώρισα τον πατέρα μου, τον κοίταξα και τον ρώτησα, τί συνέβη, γιατί δεν είναι κοντά μου, αλλά όσα μου είπε, δεν με έπεισαν. Ποτέ δεν θα ήθελα να ζήσει ο γιος μου χωρίς πατέρα, όπως εγώ”, λέει.

Ο Μιχάλης σήμερα είναι ένα ντροπαλό 14χρονο αγόρι και δίνει στον πατέρα του άριστα για την ανατροφή, που του έδωσε. “Είναι ο καλύτερος πατέρας. Κάνουμε τα πάντα μαζί: Τηλεόραση, αγώνες, φαγητό, παιχνίδι», λέει. Γνωρίζει, ότι η μητέρα του πέθανε. Ο πατέρας του, του το είπε από μικρή ηλικία. Θυμάται τις στιγμές, που οι φίλοι του τον ρωτούσαν, που βρίσκεται η μητέρα του και εκείνος δεν ήξερε, τί να πει.

“Τους λέω πλέον, ότι πέθανε … ακριβώς έτσι. Ορθά κοφτά. Με ενοχλεί μερικές φορές, αλλά τί να κάνουμε”, λέει ο Μιχάλης. Πατέρας και γιος χαίρονται ο ένας την παρέα του άλλου. Έχουν γίνει οι καλύτεροι φίλοι. Αυτό, που στεναχωρεί το Λάμπρο, όμως ακόμα και σήμερα, είναι ότι ακόμα δεν έχει βρει μια μάνα για το γιο του. “Ξέρω, ότι ακόμα και μόνος μου, τον μεγαλώνω σωστά. Δεν υπάρχει κάποιος να πει, ότι κάνω κάτι λάθος. Γνωρίζω, ότι έδωσα στο γιο μου το καλύτερο, που θα μπορούσε ένας πατέρας να προσφέρει στο παιδί του κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες”, λέει.

Εύχεται ο γιος του να έχει ένα μέλλον καλύτερο από το δικό του: ότι θα μεγαλώσει και θα συναντήσει τη σωστή γυναίκα και θα περάσουν μαζί όμορφα τη ζωή τους. Η ανατροφή ενός παιδιού από έναν μόνο γονιό είναι μεγάλη πρόκληση. “Δεν ήταν εύκολο. Δεν θέλω να νομίζει ο κόσμος, ότι είναι όλα καλά. Ένα παιδί χρειάζεται δυο γονείς. Αλλά, αν η κατάσταση επιβάλει την παρουσία μόνο του ενός, τότε δεν έχεις παρά να κάνεις το καλύτερο, που μπορείς”, συμβουλεύει.

Ο Λάμπρος πάντα ονειρευόταν να γίνει ο καλύτερος πατέρας για το Μιχάλη. «Είμαι πατέρας του, αλλά δεν θα καταφέρω ποτέ να γίνω μητέρα του. Άφησε ένα κενό, που μόνο μια γυναίκα μπορεί να γεμίσει εν μέρει. Είναι μια πραγματικότητα, με την οποία πρέπει να ζήσουμε και οι δύο. Μπορώ μόνο να επικεντρωθώ σε αυτό, που μπορώ να του δώσω”, σημειώνει. Κοντά στο σπίτι υπάρχει ένα γήπεδο μπάσκετ. Ο Μιχάλης λατρεύει το μπάσκετ. Το αγαπημένο του, όμως, είναι το ποδόσφαιρο. Έξυπνος και δραστήριος, νικάει με ευκολία τον πατέρα του. Βρήκαν τρόπο να δυναμώσουν το δεσμό τους μέσω των αθλημάτων. Λίγα μέτρα πιο πέρα, βρίσκεται ο τάφος της μητέρας, το σημείο, που αναπαύεται.

Τα χόρτα έχουν φυτρώσει για τα καλά γύρω από το μνήμα. Είναι δύσκολο να διαβάσεις τα γράμματα στην ταφόπλακα. Για το Λάμπρο και το γιο του, όλα ανήκουν στο παρελθόν.

Ηταν Ιούλιος του 2005 οταν τον είδα πρώτη φορά. Έχετε ακουσει ποτέ για έρωτα κεραυνοβόλο; Ε, αυτό έπαθα κι εγώ οταν άνοιξε την πόρτα του γραφείου του και μπήκα.

Είχα πάει για μια δουλειά που με έστειλε η αφεντικίνα μου. Δεν θυμάμαι τι έγινε εκείνο το απόγευμα, τι μου είπε, τι του είπα, θυμαμαι όμως πεντακάθαρα οτι αναρωτηθηκα “ρε συ,τι γίνεται εδώ; Γιατί τρέμουν τα χέρια μου οταν με κοιτάει;”

Πήγα ακόμη δύο φορές για κάτι έγγραφα και ήρθε η μέρα που δεν θα τον ξαναέβλεπα. Τον είχα ερωτευτεί..άυπνες νύχτες,πεταλούδες στο στομάχι,ταχυκαρδία ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που τον σκεφτόμουν και έχανα τα λόγια μου καθε φορά που τον αντίκριζα,είχα σταματήσει μέχρι και να τρώω!Ρώτησα κι έμαθα πως ηταν χωρισμένος με ενα γιο.

Μόλις ολοκληρώσαμε το ραντεβού στο γραφείο του, με οδήγησε ως την εξώπορτα για να μου ανοίξει να φύγω. Και τότε τα έπαιξα όλα για όλα!
“ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΞΑΝΑΔΩ” του είπα σχεδόν με μια ανάσα.
Έμεινε να με κοιτάζει παγωμένος για λίγο, μετά χαμογέλασε και μου άνοιξε την πόρτα.
“Καλή σου μέρα!”

Όπως φαντάζεστε, έπεσα να πεθάνω. Απο στεναχώρια, από ντροπή, από την απόρριψη. Έκλαιγα μέρες, δε μπορούσα να καταλάβω τι σκατα με ειχε πιάσει και ειπα στον άνθρωπο τέτοια πράγματα!Δηλαδή,σαν τι περίμενα να κάνει; Κωλοτούμπες γιατί (ήθελα να) νιώθει το ίδιο;

Πάμε μια εβδομάδα μετά. Ειχε ωραία μέρα, ηθελα να περπατήσω, βγήκα από το σπίτι να βγάλω βόλτα τον σκύλο.

Μετά απο 10 λεπτά περπάτημα, γύρισα το κεφάλι…και τον είδα μπροστά μου!ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ!Πάγωσα στη θεση μου και παρακαλούσα να ανοιξει η γη να με καταπιεί. Αντιθέτως, εκείνος μου χαμογέλασε και μου έκανε νόημα να πλησιάσω. “Και εγώ ήθελα να σε ξαναδώ” μου είπε και πραγματικά δεν πίστευα στ’ αυτιά μου!
Με φίλησε. Εκει.Στην άκρη του πεζοδρομίου,με αυτοκίνητα να πηγαινοέρχονται, και με τον κίνδυνο να μας δει ο οποιοσδήποτε!Θα μου πεις “ε,και τι σε ένοιαζε ποιός θα σας δει;” ….ναι,σωστό κι αυτό.. Ημουν 25 και ηταν 52…

Πέρασα μαζί του σχεδόν 5 χρόνια γεμάτα έρωτα, πάθος, απίστευτη χημεία!Ήμουν ερωτευμένη!Δε μου ειχε ξανατυχει!!Τον ήθελα, ελιωνα γι αυτόν!Ήμασταν παντα διακριτικοι όμως, είχαμε πρόβλημα στο να το μάθει κανείς, ιδιαίτερα οι δικοί μου.Τι θα ελεγα;

“Ελα μπαμπά, να σου γνωρίσω το γαμπρό, θα τα βρείτε, ειναι 5 χρόνια πιο μεγάλος απο σένα!Ναι,ναι,δεν ειναι συναρπαστικό;Εχει κι ενα γιο,ναι,μόνο 2 χρονια πιο μεγάλη είμαι, ναι,μια χαρά τα πάμε, δοξα τον Ύψιστο!” …και 5 χρόνια μετά, του έρχεται πρόταση για δουλειά στο εξωτερικό, πρόταση που ΔΕ ΓΙΝΟΤΑΝ να αρνηθεί!

Πρωτη εγώ τον πίεσα να φύγει, κι ας ελιωνα μέσα μου που δε θα τον ξαναβλεπα σύντομα. Εκείνος δεν ήθελε να φυγει χωρίς εμένα, εγώ δε μπορούσα να ακολουθήσω, οι λόγοι ηταν ηλίου φαεινοτεροι. “Θα φύγω, αλλα θα ερθεις μαζί μου.Δε μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα, παντρεψου με και πάμε να φύγουμε!” Στα ουράνια εγώ, στο σπίτι εμπόλεμη ζώνη. Εγω είχα αποφασίσει, τελεία και παύλα. Θα φεύγαμε και θα παντρευομασταν στο Βερολίνο!

Δώσαμε ραντεβού στο Παγκράτι στις 8 το πρωί.Θα ερχόταν με το γιο του να με πάρει, εμενα και τις βαλίτσες μου,να φύγουμε!
Ειχε κρύο, έφτασα λιγο νωρίτερα, πηρα ενα καφέ, έκανα ενα τσιγάρο και περίμενα.
Δεν ήρθε ποτέ.
Εστειλε ενα SMS ” συγγνώμη λάθος, ξέχασέ με” κι αυτό ήταν.

Δεν τον ξαναείδα ποτέ, δεν εμαθα ποτε νεα του,δε ξέρω που ζει,αν ζει.
Δεν ξαναερωτευτηκα ποτέ.

Δεν κοίταξα ποτε τη διαφορα ηλικίας, δε νοιαστηκα αν είχαμε 30 ή 40 χρονια διαφορά. Εγω ερωτεύτηκα αυτον,τον ανθρωπο. Δεν εδωσα σημασία ποτέ στις ρυτιδες του,γελουσα με το κομπλεξ που ειχε που τα χρόνια περνούσαν, εγω γινόμουν “γυναίκα ” ,κι αυτος “πορνόγερος” οπως μονος του χαρακτηριζόταν! Κολακευομουν που φοβοταν μη γνωρισω κανενα ” μικρο” και τον παρατήσω, ζουσα για τις στιγμές που αγκαλιασμένοι στον καναπέ, τον “επιανα” με την ακρη του ματιού μου να με χαζευει και να χαμογελάει. Οταν χαμογελουσε ομορφαινε ο κοσμος μου όλος, φουσκωνε η καρδια μου απο έρωτα. Με εμαθε πολλά, αναμεσα σ αυτα και τη μαγεια του ερωτα,σαν πραξη,σαν συναισθημα.

Κι οταν καποια στιγμη αρρωστησε και τον φροντισα,μου είπε οτι ημουν οτι πολυτιμοτερο ειχε στη ζωη του μετα το παιδι του και οτι νιώθει ο πιο τυχερός αντρας του κόσμου. Και το βραδυ πριν “φύγουμε “, μου ειπε στο τηλέφωνο οτι οταν φτασουμε, θα πάμε αμεσως για τις αδειες του γάμου τον οποιο ειχαμε ονειρευτει βημα βημα ΜΑΖΙ. Και με ρωτησε 3 φορες αν εχω ολα μου τα χαρτια μαζι, για να μη γινει κανενα λαθος και δε φύγουμε.

ΑΝ ολα ειχαν γινει αλλιως ΑΥΤΟ θα ηταν το χαπι Εντ. …αλλα ηταν μονο end..end of story…

Ναυσικά

Η παραπάνω ιστορία έχει δημοσιευθεί στην ομάδα στο fb Thank you next