Σε όλη της τη ζωή ήθελε να είναι μαζί με τα παιδιά, να τα βοηθάει, να τα διδάσκει και φυσικά να τους χαρίζει τη χαρά.
Γι αυτό η 41χρονη δασκάλα ανέβηκε στη σκεπή του σχολείου για να μπορέσει να το στολίσει με χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια και να ομορφύνει το σχολείο στα μάτια των μαθητών της, τις ημέρες των εορτών. Ωστόσο η μοίρα της επιφύλασσε το πιο άσχημο παιχνίδι.
9 χρόνια πέρασαν από τότε που η 41χρονη καθηγήτρια εικαστικών, Ελευθερία Ρούσσου, έπεσε στο κενό καθώς στόλιζε το 21ο δημοτικό σχολείο Θεσσαλονίκης, στο οποίο εργαζόταν.
Η άτυχη δασκάλα, μητέρα δύο παιδιών, φέρεται να πήρε μόνη της το χερούλι της πόρτας από το γραφείο του διευθυντή, ο οποίος απαγόρευσε την είσοδο στη σοφίτα επειδή δεν ήταν ασφαλής, και ανέβηκε να πάρει τον χριστουγεννιάτικο διάκοσμο για να στολίσει το σχολείο.
Δεν πρόσεξε όμως, πάτησε στο εύθραυστο πλεξιγκλάς, εκείνο υποχώρησε και βρέθηκε στο κενό από ψευδοροφή της σοφίτας, ύψους 10 μέτρων. Ο θάνατός της ήταν ακαριαίος.
H γραμματέας Δήμητρα Φώτου, του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 109ου Δημοτικού Σχολείου, που συστεγάζεται με το 21ο όπου κι έγινε το τραγικό συμβάν, είπε ότι η άτυχη δασκάλα ήταν η ψυχή του σχολείου στις εκδηλώσεις.
«Τη γνώριζα πολύ καλά. Πρόπερσι ήταν και στο δικό μας σχολείο. Ό,τι ομορφιά διαθέτει το σχολείο μας την έχει κάνει η Ελευθερία. Ό,τι έχει να κάνει με ζωγραφική, καλλιτεχνικά, τα έχει κάνει εκείνη. Αν δείτε το σχολείο, τις πανέμορφες γωνιές, όλα οφείλονται σε εκείνη, πραγματικά. Το λάτρευε τόσο πολύ όλο αυτό που πέθανε κάνοντας αυτό που αγαπούσε» ανέφερε η κ. Φώτου.
Ένα κεράκι για τη ψυχούλα μιας δασκάλας που στις 5 Δεκεμβρίου του 2012, έφυγε κάνοντας μέχρι και τελευταία στιγμή, αυτό που αγαπούσε περισσότερο!
Νέο έξτρα επίδομα μπορούν να διεκδικήσουν οι μακροχρόνια άνεργοι πριν τα Χριστούγεννα, με έναν πολύ εύκολο και γρήγορο τρόπο.
Υποβάλλοντας την αίτησή τους, μπορούν να έχουν επίδομα 200 ευρώ τον μήνα στον τραπεζικό τους λογαριασμό για διάστημα ενός έτους.
Θα χρειαστούν μόλις δύο δικαιολογητικά και τα στοιχεία τους, όπως ΑΜΚΑ και ταυτότητα, και με μια πολύ απλή διαδικασία μπορούν να διεκπεραιώσουν άμεσα ό,τι ζητείται από τη ΔΥΠΑ (π.ΟΑΕΔ).
Ποιοι δικαιούνται το εν λόγω επίδομα
Το επίδομα αφορά σε μακροχρόνια άνεργους από 20 έως 66 ετών, των οποίων έχει λήξει η τακτική επιδότηση και δεν πρέπει το ετήσιο οικογενειακό εισόδημα να υπερβαίνει τα 10.000 ευρώ, ενώ προσαυξάνεται κατά 586,08 ευρώ για κάθε ανήλικο τέκνο.
Δεν προσμετράται στο ετήσιο οικογενειακό εισόδημα: το επίδομα ανεργίας, ασθενείας, μητρότητας, καθώς και το επίδομα μακροχρονίως ανέργου (για τυχόν χορήγηση του κατά το επόμενο ημερολογιακό έτος).
Πού κάνετε αίτηση
Οι ενδιαφερόμενοι υποβάλλουν, εντός αποσβεστικής προθεσίας δυο (2) μηνών από τη λήξη της τακτικής επιδότησης ανεργίας, τις αιτήσεις και τα απαραίτητα δικαιολογητικά με τους εξής τρόπους:
Aυτοπροσώπως στις αρμόδιες Υπηρεσίες του ΟΑΕΔ του τόπου κατοικίας τους ή της τελευταίας απασχόλησής τους
Ηλεκτρονικά, μέσω του e-services – Μέσω των ΚΕΠ
Το ύψος του επιδόματος καθορίζεται στο ποσό των 200 ευρώ και χορηγείται προσωπικά στον ίδιο το δικαιούχο για όσο χρονικό διάστημα είναι άνεργος και σε καμία περίπτωση πέρα από 12 μήνες.
Η Ρίκα Βαγιάνη πήρε το επίθετό της από τα αρχικά του ονόματος της μητέρας της, Βαρβάρας σε συνδυασμό με το μικρό όνομα του θετού της πατέρα, Γιάννη Διακογιάννη. Μια όμορφη και πρωτότυπη πράξη που φανερώνει την υπέροχη σχέση ενός πατριού που – δικαίως – μπορούσε να αποκαλεί την κόρη της γυναίκας του, «παιδί του».
Ο Γιάννης Διακογιάννης πέθανε σε ηλικία 91 ετών και ο θάνατός του σκόρπισε θλίψη στο Πανελλήνιο, κάνοντας φτωχότερο τον χώρο της αθλητικής δημοσιογραφίας στην Ελλάδα. Υπήρξε νυμφευμένος με τη Βαρβάρα Δράκου, υιοθετώντας την κόρη της (από το γάμο με το δημοσιογράφο Οδυσσέα Ζούλα), Ρίκα Βαγιάνη.
Η Ρίκα Βαγιάνη έφυγε από τη ζωή, πρόωρα, στις 7 Αυγούστου 2018 από καρκίνο και λάτρευε τον πατριό της, Γιάννη Διακογιάννη, ο οποίος την μεγάλωσε σαν κόρη του. Συνήθιζε να μιλά δημόσια για εκείνον με τα καλύτερα λόγια και έδειχνε πόσο πολύ τον αγαπούσε με την πρώτη ευκαιρία.
«Της φέρνει νέα και ψαρόσουπα από τη διπλανή ταβέρνα»
Το 2012 η Ρίκα Βαγιάννη έγραψε ένα συγκινητικό κείμενο για τον θετό της πατέρα, στο οποίο φαίνονται μικρές λεπτομέρειες της σχέσης τους και το οποίο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα protagon.gr:
«Μούχει σπάσει τα νεύρα», μουρμούραγε η μάνα μου στις φιλενάδες της τα ολυμπιακά καλοκαίρια.
Κρυφάκουγα .
«Ότι τι, δηλαδή;”
«Ποτέ, μα ποτέ, δεν είναι εδώ. Δεν έχω άντρα εγώ!».
«Μα λείπει για τους Αγώνες! Είναι αυτός λόγος διαζυγίου;»
Ποτέ δεν ήταν “εδώ” τέτοια εποχή, Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο σπίτι μας είχαν πάντα τον τίτλο της ίδιας ταινίας: «Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές» – και να σκεφτείτε πώς η ταινία δεν είχε καν γυριστεί.
Αν δεν είχαμε Ολυμπιακούς, είχαμε Μουντιάλ. Κι αν δεν είχαμε Μουντιάλ είχαμε Παγκόσμιο Στίβου, κι αν δεν είχαμε Παγκόσμιο Στίβου, είχαμε Τελικούς Κυπέλλου, Πρωταθλητριών, ή Κυπελλούχων ή Ουέφες, ή Πανευρωπαϊκό, και πάει λέγοντας.
«Μεγαλώσαμε μαζί του», μου λένε όλοι, σαν συνενωμένοι. «Μεγαλώσαμε με τη φωνή του».
Κι εγώ με τη φωνή του μεγάλωσα. Ποτέ δεν ήταν σπίτι. Κι όταν ήταν, πάλι δεν ήταν. Αν δεν είχε ταξίδια, είχε εφημερίδα, κι αν δεν είχε εφημερίδα, είχε εκπομπή, η «Αθλητική Κυριακή» και ο «Κόσμος της Μπάλας». Κι αν δεν είχε εκπομπή, είχε γήπεδο, ή σύσκεψη και δεν ξέρω κι εγώ ποια άλλη ζουρλαμάρα.
Δεν κατάφερε να με κάνει να αγαπήσω το γήπεδο. Θυμάμαι το δέος του μπροστά στον Πελέ και τον Κρόιφ. Ο μεγάλος αθλητής του έφερνε ρίγη, σε όποιο αγώνισμα κι αν κατέβαινε.
Στο γήπεδο, πάντως, αρχίσαμε άσχημα. Με πήρε κάνα δυό φορές μαζί του, εγώ, αντί για φάσεις και τεχνικές ξεσήκωσα ο,τι μπινελίκι και γαμοσταβρίδι εκσφενδονιζόταν στη Λεωφόρο. Μισή μερίδα παιδί. Ένα κυριακάτικο απόγευμα ρώτησα τη μαμά μου αν χωράει στον ποπό του διαιτητή μια ολόκληρη ποδοσφαιρική μπάλα. Και αλήθεια βοηθάει να βάλεις βαζελίνη για να περάσει από τη σούφρα του και επίσης, τι ακριβώς είναι η σούφρα, μαμά;
Κάπως έτσι κόπηκαν τα σούρτα – φέρτα στα ματς. Μαχαίρ.
Κατάφερε όμως να με κάνει να αγαπήσω το στίβο. Ο στίβος ήταν άλλο πράμα-εκκλησία. Η μαμά με άφηνε να πηγαίνω μαζί του όσο ήθελα. Στο στίβο, κανείς δεν ήθελε να βάλει τίποτα στον πωπό κανενός, με βαζελίνη ή χωρίς. Ή, τουλάχιστον, δεν το ξεφώνιζε. Ο στίβος ήταν Αγώνες. Άμιλλα. Κάτι σαν έντονη πνευματική εμπειρία στην οποία συμμετείχαν σε κρεσέντο όλες οι αισθήσεις αν το έβλεπε κανείς, τουλάχιστον, από τη δική του ματιά.
«Και πάμε στο ύψος: Εδώ οι αθλητές προετοιμάζονται για το άλμα» ανακοίνωνε ψιθυριστά στη μετάδοση, σαν να προέτρεπε το κοινό να μην ταράξει την ηρεμία του άλτη. Έδινε σήμα στον ηχολήπτη ότι ετοιμάζεται να «κόψει» μικρόφωνο. Κι άρχιζε τα πριβέ: Στριμωχτή εγώ, μισό παιδί, πολύ αδύνατο, στην καμπίνα δίπλα του. Κάπνιζε αμέτρητρα Gitanes στον κλειστό θαλαμίσκο. Στην Αμερική του σήμερα, θα τον είχαν πάει μέσα για έκθεση ανηλίκου σε θανατηφόρο παθητικό κάπνισμα. Δεν ήθελε να πάει Ατλάντα: Δεν γούσταρε. Εβλεπε μέσα από τον αθλητισμό να έρχονται σκοτεινές εποχές, έβλεπε πράγματα που οι άλλοι δεν διακρίναμε, ήταν φάσεις μπροστά, κουσούρι της δουλειάς, να προβλέπει.
Χρόνια πριν, εγώ μισή μερίδα παιδί: Στα τρία μέτρα μπροστά μας, ο Βζόλα, ετοιμάζεται να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ, μετά την απόσπαση του Πανευρωπαϊκού χρυσού Nέων στο ύψος. Ή κάτι τέτοιο. Άρχιζαν τα πριβέ.
«Κοίτα τον. Όχι, το άλμα, Ρίνγκο: Την αυτοσυγκέντρωση να βλέπεις, εδώ είναι η δύναμη, Αυτός, θα δεις, θα γίνει μέγας άλτης. Θα γράψει ιστορία.”
Μάλιστα. Τσεκ.
Όχι το άλμα, λοιπόν, αλλά το αμέσως πριν: Την προς τα μέσα κατάδυση.
«Κάνε άλμα μεγαλύτερο από τη φθορά», έγραφε το “Σηματολόγιο” του Ελύτη. Aυτά τα φρόντιζε η μάνα μου στο σπίτι, αφήνοντας – τάχα μου – τυχαία ανοιχτά βιβλία στο τραπέζι της κουζίνας.
Έκανε απελπισμένες προσπάθειες να μην εξελιχθώ σε γρυλλίζοντα σκυλο-χούλιγκαν, αλλά πλαγίως, ήξερε ότι δεν θα διάβαζα ποτέ κάτι που θα μου υποδείκνυε, δήθεν για να “καλλιεργηθώ”. Υποδορείως κούμπωναν εντός μου, κλικ-κλακ, η ποίηση κι ο αθλητισμός, το κορμί το σάρκινο και το Άλλο, το πώς το λέγανε, να δεις, ψυχή το λέγανε. Κλικ-κλακ.
Μεγάλωνα.
Ανάμεσα στον Πελέ και τον Ελύτη, τη Μοσχολιού και το Φον Κάραγιαν. Όλα έβγαζαν νόημα. Ακόμα και τα πιο ανεξήγητα. Από το λυσασμένο Μπερναμπέου ως την Επίδαυρο της ΅Ορέστειας΅ του Κουν, κι από τον Τάφο του Ινδού ως τη Scala, με κόκκινη Πανσέληνο. «Νessouno, mai», κι όμως, όλα είχαν νόημα.
Η ζωή μας, ένα Gitanes με φίλτρο.
Ψαχνόμουν. Μισή γυναίκα πια.
«Κοίτα τις που είναι σαν άντρες, Ρίνγκο»: Δεν μάσαγε τα λόγια του για τα γενειοφόρα θηλυκά εκτρώματα του «μεγαλείου» της τότε Ανατολικής Γερμανίας, «Κοίτα τις. Αυτό δεν είναι αθλητισμός, είναι τερατογένεση- ο άνθρωπος πρέπει να αγωνίζεται στα ανθρώπινα μέτρα, μόνο τότε αξίζει. Που θα μας οδηγήσουν όλες αυτές οι επιδόσεις, όλα αυτά τα ρεκόρ, αναρωτιέμαι…
Δεν είχε απάντηση. Καμιά φορά όμως, αξίζει να κάνεις μόνο την ερώτηση: Η προς τα μέσα κατάδυση, που λέγαμε.
Έλειπε πολύ. Συνέχεια. Αλλά εμένα, δεν μου «έλειπε». Η αγάπη εκπέμπει πιο δυνατά από το τηλεοπτικό σήμα.
Εντάξει, μείνανε και κάτι ψιλο-οιδιπόδεια – τα λένε και σύνδρομα της Ηλέκτρας- αν είστε πολύ ψείρας στα ψυχαναλυτικά. Εντάξει, ακόμα βλέπω Αγώνες από ξένα μόνο κανάλια, ή με τη φωνή στο mute. Από κακία που δεν είναι η φωνή του.
Μου έμαθε πως οι Ολυμπιακοί κύκλοι συμβολίζουν τις ανθρώπινες φυλές- κι ο τελευταίος όλη την ανθρωπότητα: Όλοι μας, από ένας κρίκος στης ζωής την εύθραυστη, αλλά αιώνια αλυσίδα. Η πάσα ουσία είναι η ισότητα και η συνύπαρξη, αλλιώς δεν αγωνιζόμαστε, απλώς πηδάμε παλούκια, σαν τα πιθήκια, με το συμπάθειο κιόλας.
Κανένα αξίωμα δεν δέχτηκε, καμιά τιμή δεν καταδέχτηκε. Όταν τα παράτησε, τα παράτησε ξερά. Όπως τα Gitanes– πέταξε το πακέτο μαζί με τα μικρόφωνα και δεν ξανακοίταξε καπνό. Χωρίς εθισμούς και κολλήματα σε «περασμένα μεγαλεία».
Στο φίνις κρίνονται όλα.
«Οι κίτρινοι, Ρίνγκο, είναι καλοί στο πίνγκ πόνγκ, ας πούμε, και στα γυμναστικά. Οι άσπροι στο τένις και τα άλματα, οι μαύροι στις αποστάσεις και τα σπριντ. Αλλά αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτα, Ρίνγκο. Το φυσικό πλεονέκτημα καλό είναι, αλλά ο αθλητισμός είναι μαγεία είναι ζωή, όλο απρόοπτα, κανενός το χρώμα δεν σημαίνει τίποτα. Στο φίνις κρίνονται όλα.»
Τώρα λείπει πάλι.
Αυτές τις μέρες, κάπου στις μικρές Κυκλάδες, ίσως πάρει το μάτι σας έναν όμορφο, ηλιοκαμένο παππού, που μπαινοβγαίνει ακατάπαυστα σ’ ένα επαρχιακό νοσοκομείο: Προσέχει τη γυναίκα του που ανέβασε πυρετό στις διακοπές. Της φέρνει νέα, αναψυκτικά και ψαρόσουπα από τη διπλανή ταβέρνα.
Η εξέλιξη του συναρπαστικού αγώνα «Μαμά vs Πνευμονία», αναμεταδίδεται στο τηλέφωνο λεπτομερώς, ανάλαφρα, ελλειπτικά, αλλά ουσιαστικά: Δεν σας κάνω πλάκα, είναι γοητευτικός, ακόμα κι όταν περιγράφει νοσηλείες! Aχ, όντως, Νessouno, mai…
«Μου σπάει τα νεύρα», μουρμουράει η μάνα μου. «Δεν φεύγει λεπτό από εδώ. Του λέω, έλα, πήγαινε μια βόλτα, να δεις κανένα αγώνισμα, να ξεσκάσεις, αυτός τίποτα, εδώ, μπάστακας δίπλα μου, όλη μέρα, ασχολείται μαζί μου. Κι έχουμε και Ολυμπιακούς αγώνες!».
«Ρε μάνα, το ότι σου συμπαραστέκεται ολοψύχως ο άντρας σου όταν ασθενείς, δεν το λες ακριβώς και λόγο διαζυγίου».
«Το ξέρω. Άρρωστη είμαι, παιδί μου, όχι ηλίθια»
Η προς την αγάπη κατάδυση. Πριν το άλμα και μετά. Πάνω από τη φθορά.
Στο σπίτι το δικό μας, πάλι, στην άλλη άκρη της Ελλάδας, οι Oλυμπιακοί Αγώνες παίζουν επί 24ώρου βάσεως.
Με τη φωνή στο mute, μπαμπά. Νessouno,mai…
Και με το νου στο finish, εκεί που κρίνονται όλα.
«Η Ρίκα έχει καρκίνο»
Ήταν Ιούλιος του 2014, όταν ο μεγάλος αθλητικογράφος εμφανίστηκε στην εκπομπή της ΕΡΤ (τότε ΝΕΡΙΤ) μαζί με την θετή του κόρη, Ρίκα Βαγιάννη που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 56 ετών, τον Αύγουστο του 2018, δίνοντας μεγάλη μάχη με τον καρκίνο.
Τρία χρόνια μετά την κοινή τους εμφάνιση, τον Οκτώβριο του 2017, ο Γιάννης Διακογιάννης είχε βρεθεί στην ΕΣΗΕΑ προκειμένου να συμπαρασταθεί στους συναδέλφους του για την απεργία που γινόταν εκείνες τις ημέρες. Ο ίδιος τότε είχε αποκαλύψει ότι η Ρίκα Βαγιάνη, είχε καρκίνο.
Τη συγκεκριμένη αποκάλυψη είχε κάνει μέσω του προσωπικού της λογαριασμού στο Facebook η δημοσιογράφος και φίλη της Ρίκας Βαγιάνη, Αφροδίτη Υψηλάντη.
«Να σας πω και κάτι που θα σας στενοχωρήσει: Η Ρίκα έχει καρκίνο…». Αυτό μας εκμυστηρεύτηκε ο πατριός της Ρίκας μας, Γιάννης Διακογιάννης όταν πέρασε από την ΕΣΗΕΑ, για να μας συμπαρασταθεί στην απεργία πείνας.
Σοκαριστήκαμε, αλλά του δώσαμε κουράγιο. Πού να φανταστούμε ότι η Μαρίκα Ζούλα, το Ρικάκι, θα έφευγε τόσο αθόρυβα και παράλληλα με τόσο πάταγο!» είχε γράψει στην προσωπική της σελίδα στο Facebook η δημοσιογράφος.
Σκηνικό τρόμου καταγράφηκε στα βόρεια προάστια της Αττικής, ειδικότερα στο Κεφαλάρι, με δύο μεγαλόσωμους σκύλους να κινούνται απειλητικά προς το μέρος μιας γυναίκας και τελικά το ένα από αυτά να κατασπαράζει το κατοικίδιο.
Στη συνέχεια οδηγός ΙΧ, λόγω του τεταμένου κλίματος, σταμάτησε και τελικά πυροβόλησε τον σκύλο ράτσας Ντόγκο Αρτζεντίνο που έκανε την επίθεση.
Όλα ξεκίνησαν το απόγευμα της περασμένης Παρασκευής, γύρω στις 17.30. Γνωστή επιχειρηματίας βρισκόταν με τον σκύλο της ράτσας κοκόνι, σε απόσταση 200 μέτρων, από το σπίτι της στο Κεφαλάρι όταν είδε δυο μεγαλόσωμα σκυλιά να κατευθύνονται προς το μέρος της. Ένα αδέσποτο κι έναν σκύλο ράτσας Ντόγκο Αρτζεντίνο με κομμένα αυτιά που είχε κολάρο.
Tο Ντογκο Αρτζεντινο δάγκωσε και την ιδιοκτήτρια του μικρόσωμου σκύλου που υπέστη τραύματα στο σώμα, κάτι που διαπιστώθηκε κατά την εξέτασή της, από τον ιατροδικαστή, τη Δευτέρα το πρωί. Επιπλέον, σύμφωνα με την παθούσα, ο οδηγός που πυροβόλησε τον άγριο σκύλο, δέχθηκε επίσης δάγκωμα στο πόδι.
«Όλα συνέβησαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα» λέει η γυναίκα στο protothema. «To Ντόγκο Αρτζεντίνο σε έξαλλη κατάσταση επιτέθηκε στον σκύλο μου, του όρμηξε και άρχισε να το δαγκώνει με μανία. Τα’ χασα. Προσπάθησα να αντιδράσω για να σώσω το σκύλο μου. Άρχισα να τραβάω από το λουρί το Ντόγκο Αρτζεντίνο και να το χτυπάω με κλωτσιές, όμως εκείνο ήταν αφηνιασμένο, δεν σταματούσε με τίποτα» επισημαίνει ακόμη.
Τις φωνές της επιχειρηματία άκουσε ιδιωτικός σεκιούριτι που προσπάθησε να βοηθήσει, δίνοντας κι εκείνος μάχη με τη σειρά του για να απομακρύνει το Ντόγκο Αρτζεντίνο, όμως τελικά ήταν αδύνατο. Ο άγριος σκύλος επιτέθηκε και στους δύο.
«Κάποια στιγμή, ο σεκιούριτι κατάφερε να ανοίξει το αυτοκίνητο του για να σώσουμε τον σκύλο μου από τα δόντια του Ντόγκο Αρτζεντίνο, δυστυχώς χωρίς να τα καταφέρουμε αφού το εκτός ελέγχου σκυλί μπήκε μέσα στο όχημα και άρχισε να κατασπαράζει το δικό μου» τονίζει η επιχειρηματίας.
Λόγω του πανικού, σταμάτησε ένα διερχόμενο όχημα, ο οδηγός του οποίου κατέβηκε για να βοηθήσει. Επιχείρησε να σώσει το κατοικίδιο από τα δόντια του Ντόγκο Αρτζεντίνο, όμως δέχθηκε επίθεση και δαγκωματιές.
Ο οδηγός, τα στοιχεία του οποίου δεν έχουν γίνει γνωστά, οπλοφορούσε. Έβγαλε ένα πιστόλι και πυροβόλησε τον σκύλο με αποτέλεσμα να το σκοτώσει. Στη συνέχεια εξαφανίστηκε.
Τελικά το μικρό σκυλάκι πέθανε από τα τραύματα που του προκάλεσε το Ντόγκο Αρτζεντίνο. Η επιχειρηματίας, τελικά, κατέθεσε μήνυση κατά της ιδιοκτήτριας του σκύλου που σκότωσε το δικό της.
Ο οδηγός που πυροβόλησε το Ντόγκο Αρτζεντίνο αναζητείται από την ΕΛ.ΑΣ.
Το Ντόγκο Αρτζεντίνο θεωρείται ένα από τα πιο επιθετικά σκυλιά. Για τον λόγο αυτό, έχει απαγορευτεί ως κατοικίδιο σε χώρες όπως η Ουκρανία, η Ισλανδία, η Αυστραλία και η Σιγκαπούρη. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, είναι παράνομο να έχει κάποιος Ντόγκο χωρίς νομική εξουσιοδότηση και η μέγιστη ποινή που επιβάλλεται είναι έως και φυλάκιση έξι μηνών.
Ο Ιππόκαμπος ανήκει στο ομώνυμο γένος των ιχθύων, της οικογένειας των συγναθιδών, της κλάσης των ακτινοπτερυγίων. Απαντάται στα παράλια ύδατα, κυρίως στις βόρειες θάλασσες και στη Μεσόγειο.
lovethesepics
Το σώμα του είναι πεπιεσμένο που καλύπτεται εξ ολοκλήρου από διογκωμένα λέπια που απολήγουν σε ακίδες κατά εμφανείς χρωματικές ζώνες. Ως κακός κολυμβητής χρησιμοποιεί πολύ συχνά την συλληπτήρια ουρά του για να γαντζωθεί σε σταθερά αντικείμενα, όπως κοράλλια.
squarespace
Όσο παράξενο και αν σας φαίνεται, ο αρσενικός ιππόκαμπος είναι αυτός που κυοφορεί το έμβρυο. Η σελίδα Mom.me αναφέρει, “Αν και κυοφορεί τα αυγά ο αρσενικός ιππόκαμπος, δεν τα φτιάχνει ο ίδιος.
ctvnews
Αφού ο αρσενικός και ο θηλυκός ιππόκαμπος περάσουν χρόνο φλερτάροντας, ο θηλυκός ιππόκαμπος αφήνει τα αυγά της μέσα στον θύλακα του αρσενικού. Αυτός γονιμοποιεί τα αυγά μέσα στον θύλακα.
Ο θύλακας είναι ένα περίπλοκο όργανο, που ρυθμίζει την θερμοκρασία, την ροή του αίματος και την αλατότητα του νερού, ώστε τα μωρά να είναι όσο πιο προετοιμασμένα γίνεται για την ζωή στον ωκεανό. Ανάλογα με το είδος ο ιππόκαμπος μπορεί να γεννήσει μέχρι και 1.000 μωρά σε μια μόνο γέννα.”
Tην πρώτη δοκιμή της τρίτης φάσης ενός εμβολίου κατά του καρκίνου με τεχνολογία mRNA αναμένεται να ξεκινήσουν η Moderna και η Merck.
Όπως αναφέρουν οι Financial Times, εκτός από το μελάνωμα στόχος είναι να χρησιμοποιηθεί και σε άλλες περιπτώσεις καρκίνων
«Πιστεύουμε ότι αυτό θα πρέπει να λειτουργήσει σε πολλούς τύπους όγκων, όχι μόνο στο μελάνωμα», δήλωσε ο Stéphane Bancel, διευθύνων σύμβουλος της Moderna σε συνέντευξή του.
Η πρωτοβουλία λαμβάνεται αφού μια μικρότερη μελέτη έδειξε ότι ενίσχυσε τις πιθανότητες των ασθενών να επιβιώσουν από έναν επιθετικό τύπο καρκίνου του δέρματος.
Τα στοιχεία που δημοσίευσε η Moderna σήμερα έδειξαν ότι ο συνδυασμός του πειραματικού αντικαρκινικού εμβολίου της εταιρείας και του ανοσοθεραπευτικού φαρμάκου Keytruda της Merck μείωσε τον κίνδυνο θανάτου ή υποτροπής του μελανώματος σε ασθενείς υψηλού κινδύνου κατά 44% σε σύγκριση με τη θεραπεία με χρήση μόνο του Keytruda.
Στην δοκιμή φάσης 2 συμμετείχαν 157 ασθενείς που είχαν ήδη υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση σχετική με μελάνωμα και τους παρακολούθησαν για ένα έτος. Ορισμένοι συμμετέχοντες έλαβαν εννέα δόσεις του αντικαρκινικού εμβολίου, με την κωδική ονομασία mRNA-4157/V940, μαζί με το Keytruda. Άλλοι έλαβαν μόνο το Keytruda, το οποίο είναι η συνήθης θεραπεία για το μελάνωμα υψηλού κινδύνου.
Οι επιστήμονες μελετούν εδώ και καιρό τις δυνατότητες χρήσης της τεχνολογίας mRNA για την παροχή ενός εμβολίου που «διδάσκει» το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού να στοχεύει τους καρκινικούς όγκους.
Ο Jeffrey Weber, κύριος ερευνητής της μελέτης και αναπληρωτής διευθυντής του Κέντρου Καρκίνου Perlmutter στο NYU Langone, δήλωσε ότι τα ευρήματα παρέχουν τα πρώτα στοιχεία ότι μια εξατομικευμένη προσέγγιση εμβολίου νεοαντιγόνου μπορεί να είναι ευεργετική σε περιπτώσεις μελανώματος.
Η Julie Bauman, διευθύντρια του κέντρου καρκίνου στο Πανεπιστήμιο George Washington, δήλωσε ότι τα εμβόλια mRNA για τον καρκίνο είναι ειδικά προσαρμοσμένα ώστε να στοχεύουν τον καρκίνο κάθε ατόμου. «Παίρνεις τον ιστό από έναν όγκο, δημιουργείς αλληλουχία και στη συνέχεια σε διάστημα έξι εβδομάδων κατασκευάζεις ένα εμβόλιο που ταιριάζει με τις 10 έως 20 κορυφαίες μεταλλάξεις», δήλωσε η ίδια. Η Bauman δήλωσε ότι το εμβόλιο διεγείρει το ανοσοποιητικό σύστημα ενός ατόμου ώστε να στοχεύει επιλεκτικά αυτά τα καρκινικά κύτταρα.
Η κλινική δοκιμή αποτελεί μέρος μιας εξαετούς συνεργασίας μεταξύ της Merck και της Moderna στον τομέα της ανάπτυξης εξατομικευμένων εμβολίων κατά του καρκίνου. Τον Οκτώβριο, η Merck συμφώνησε να καταβάλει στη Moderna 250 εκατ. δολάρια για την άσκηση δικαιώματος προαίρεσης για την από κοινού ανάπτυξη και εμπορία του mRNA-4157/V940.
Σπαραγμός στα Χανιά, για το άτυχo παλικάρι από τα Χανιά, που έσβησε τη νύχτα της Δευτέρας, σε φοβερό τροχαίο δυστύχημα, στο Πασακάκι.
Ο άτυχος 30χρονος Σταύρος, έφυγε ξαφνικά βυθίζοντας στο πένθος την οικογένεια του, αλλά και όλους εκείνους που τον είχαν αγαπήσει για τον ξεχωριστό του χαρακτήρα.
Συγκλονιστικός είναι ο αποχαιρετισμός των φίλων του στο διαδίκτυο, οι οποίοι του λένε το στερνό αντίο με μαντινάδες.
Για φίλους ,ξένους κι εδικούς…
Γινοσουνα χαλάλι…
Και δωρισες τα νιάτα σου…
Στην άσφαλτο Κουναλη
(Μ.Ρ.)
ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΦΙΛΕ ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ !!!
Ανάμεσα στις δεκάδες αναρτήσεις που πλημμύρισαν τα social media, από την πρώτη κιόλας στιγμή που έσκασε σαν «βόμβα» η εμπλοκή της Εύας Καϊλή στο πολύκροτο σκάνδαλο διαφθοράς QatarGate, μία που σίγουρα ξεχωρίζει, είναι εκείνη της δημοσιογράφου Σοφίας Μανδηλαρά, η οποία πριν από δέκα περίπου χρόνια είχε την… ατυχία να συνεργαστεί με την πρώην ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ.
Και, όπως σημειώνει χαρακτηριστικά, κλείνοντας τη μακροσκελή όσο και αποκαλυπτική ανάρτησή της στο Facebook, όπου αναφέρεται ιδιαίτερα… γλαφυρά στην αξέχαστη -για όλους τους λάθος λόγους- συνεργασία τους, «Εύα, όταν σε μάζεψαν, όταν καταστράφηκες (…) να ξέρεις εγώ φώναξα από την ψυχή μου: ΔΗΚΕΟΣΙΝΗ».
Διαβάστε ολόκληρη την ανάρτηση της Σοφίας Μανδηλαρά:
«Το μακρινό 2013-2014, μια ζωή ολόκληρη πριν δηλαδή, συνεργάστηκα με την Εύα Καϊλή. Την πανέμορφη, χυδαία, ξεδιάντροπη, αλαζονική, διαπλεκόμενη, βρώμικη Εύα Καϊλη.
Η γυναίκα αυτή μετά από έναν ανασχηματισμό στην συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου ανέλαβε πρόεδρος του Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας, στο οποίο εργαζόμουν εγώ ως ταπεινό μπλοκάκι, κατόπιν διαγωνισμού.
Μας την κουβάλησε ο Βαγγέλης που απαιτεί να αναγράφεται Ευάγγελος, ήταν από τότε κολλητή του Αδώνιδος και, μάλιστα, ακουγόταν στους διαδρόμους ότι ο τελευταίος της είχε εξασφαλίσει κάποια θέση PR για Ισραηλινές εταιρείες φαρμάκου, τύπου influencer της πολιτικής.
Στο ΚΕΘΙ, επίσης, η Εύα, κατά παράβαση του εσωτερικού κανονισμού λειτουργίας, διόρισε ευθύς αμέσως την αδερφή της Μαγδαλένα, την οποία, ωστόσο, δεν είδαμε ποτέ και ούτε ξέρω, εάν τελικά κατάφερε να πληρώνεται από τον Έλληνα φορολογούμενο. Ισχυριζόταν δε ότι ως πρόεδρος δεν λάμβανε μισθό διότι, γελάτε χωριανοί, λάμβανε παχυλή (για τα δικά μας δεδομένα) ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ.
Έτσι απειλούσε με μηνύσεις όταν της έλεγαν ότι τσέπωνε κανένα διχίλιαρο γιατί δεν γνώριζαν οι αφελείς ότι άλλο άμα ο φορέας σε τιμά και σε αποζημιώνει για το χρόνο σου και άλλο άμα σε μισθώνει.
Τέλος πάντων, η λεγάμενη και η αδερφή της είχαν μια φίλη επιστήθια, εργαζόμενη σε μια ΜΚΟ με έδρα στο Ίλιον και πεδίο δράσης το Πάρκο Αντώνης Τρίτσης, που η ζωή τα έφερε να γνωρίζω ότι είχε αναλάβει προγράμματα από το Πράσινο Ταμείο, μεταξύ άλλων, τα οποία υποτίθεται υλοποιήσε αλλά μόνο ως μακέτο ετούτο το έργο. Στο ΔΣ της εν λόγω ΜΚΟ ήταν, σχεδόν φυσικά, η Μαγδαλένα, βεβαίως βεβαίως.
Γνωρίζω δε για τη φιλία τους διότι τη μόστραραν σε φωτογραφίες στο facebook και δεν σκέφτηκαν ποτέ μέσα στην εξουσιολαγνεία τους ότι μπορεί κάποιος να κοιτάξει. Στην φιληνάδα αυτή οι δύο αδερφές αποφάσισαν ότι ήθελαν να δώσουν τη θέση μου κι έτσι όταν ήρθε η ώρα να επαναληφθεί ο διαγωνισμός για την ανανέωση έργου, ισχυρίστηκαν ότι εγώ με πτυχίο, μεταπτυχιακό, 3 ξένες γλώσσες, μέχρι και ECDL με βαθμολογία 100% και εκείνη που είχε ένα ξερό lower χωρίς πτυχίο …ισοβαθμίσαμε.
Μάλιστα, η μαντάμ με εκβίασε κανονικότατα μέσω του διευθυντή οικονομικών να μην κάνω ένσταση στον διαγωνισμό, εάν θέλω να λάβω την υπόλοιπη χρωστούμενη αμοιβή μου από το πρόγραμμα ΕΣΠΑ και σε όλο αυτό τους διευκόλυνε μια άλλη μαντάμ από αυτές που το παίζουν βαρέως φεμινίστριες -την έχω όμως και αυτή σημειωμένη στα κιτάπια μου και περιμένω πότε θα έρθει η ώρα της.
Μη τα πολυλογώ, εάν με ξέρετε λίγο, ξέρετε ότι έκανα ένσταση, έβαλα μία δικηγόρο που τότε ήταν ΚΚΕ (τώρα ΝΔ), αναποδογύρισα τα γραφεία (πιθανή κυριολεξία alert), έφτασα σε δυο διαφορετικές ελεγκτικές επιτροπές, διαμαρτυρήθηκα στον ΑΣΕΠ, πήρα την αμοιβή μου γιατί η παρακράτησή της ήταν κακούργημα, δεδομένου ότι είχε εκδοθεί η επιταγή και απείλησα εγώ τον διευθυντή ότι θα βγει από το κτήριο μόνο συνοδεία αστυνομικού καθότι το αδίκημα αυτεπάγγελτο -κυριολεκτικά είχα πιάσει τα περάσματα-, και χάρη σε μια γυναίκα δεξιά του υπ. Εργασίας μετά από περίπου δύο χρόνια δικαιώθηκα και επέστρεψα στη θέση μου.
Και κράτησα αρχείο. Δεν το έχω κάνει πολλές φορές αυτό στη ζωή μου, γιατί γενικά δεν σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι είναι μια σκατούλα σκύλου πατημένη στο πεζοδρόμιο αλλά η Εύα, ω η όμορφη, ανίδεη από οτιδήποτε περνούσε έστω ξυστά από την έννοια της ισότητας Εύα, έβλεπα ότι ήταν θέμα χρόνου να σκάσει σαν βεγγαλικό στα μούτρα μας και να πάρει μαζί της ότιδήποτε βρεθεί σε απόσταση αρκετή ώστε να λερωθεί.
Η Εύα πήγαινε ταξίδια στη Νέα Υόρκη για Χριστούγεννα υπό το πρόσχημα ότι έτρεχε μια συνεδρίαση του ΟΗΕ με λεφτά του Έλληνα φορολογούμενου και έφτανε την μέρα που η συνεδρίαση είχε τελειώσει. Η Εύα απαιτούσε στον διεθνή διαγωνισμό του οποίου ήμουν υπεύθυνη να προβλέψουμε 180.658.712 μίλια μετακινήσεων για τους ωφελούμενους του έργου.
Το ταξιδιωτικό κομμάτι ήταν ήδη συμφωνημένο ότι θα εκτελέσει το ταξιδιωτικό γραφείο της συζύγου του οικονομικού διευθυντή. Όταν δε αυτά δεν έβγαιναν γιατί εγώ λύσσαγα στα mails να είμαι όσο πιο αναλυτική γινόταν για τις προφορικές οδηγίες/πιέσεις που δεχόμουν ακύρωσε τον διαγωνισμό.
Η Εύα προσπάθησε να απολύσει με όλες της τις δυνάμεις μια εργαζόμενη μητέρα μονογονεϊκής οικογένειας για να την αντικαταστήσει με άλλη φιληνάδα της. Η Εύα απαιτούσε τη βάση δεδομένων των εκατοντάδων γυναικών που είχαν εγγραφεί στο πρόγραμμα, δηλαδή τα πλήρη στοιχεία επικοινωνίας τους, για το προσωπικό της αρχείο, κάτι από τότε εντελώς παράνομο.
Η Εύα, η Εύα, η Εύα. Από τους πιο σάπιους ανθρώπους που έχω γνωρίσει ποτέ. Η Εύα. Δεν της πήγαινε ποτέ κανείς κόντρα και με μισούσε με όλο της το εγώ, το υπερεγώ και το εκείνο.
Εύα, όταν σε μάζεψαν, όταν καταστράφηκες -είτε βγεις, είτε μείνεις μέσα-, να ξέρεις εγώ φώναξα από την ψυχή μου: ΔΗΚΕΟΣΙΝΗ. Και αυτή είναι η πρώτη φορά που γράφω αυτή την ιστορία.
Αντί επιλόγου: Όταν κάποτε βγήκε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί όλους αυτούς να τους ξηλώσει πάσει θυσία, να τους στείλει σπίτια τους έστω, αντί για φυλακή, αφού τα αδικήματα αποδεικνύονταν εξαιρετικά δύσκολα, προσπάθησε να τους αναμορφώσει. Δεν αναμορφώνεται η χωματερή, αγάπη μου. Θέλει ισοπέδωση.»
