Με μηνύσεις και αγωγές εναντίον του Αλέξη Κούγια για τις δημόσιες τοποθετήσεις του αναφορικά με τους τίτλους σπουδών και την εμπλοκή του στην πολύκροτη υπόθεση της Πάτρας, απαντά ο κ. Νίκος Καρακούκης.
Ο προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας, σύμφωνα με πληροφορίες, προσφεύγει σε αστικά και ποινικά δικαστήρια σε βάρος του δικηγόρου της Ρούλας Πισπιρίγκου απαντώντας, ουσιαστικά, σε όλα όσα αναφέρει εναντίον του ο κ. Κούγιας, τόσο για την επιστημονική του επάρκεια όσο και για την ανάμειξη του στην υπόθεση της Πάτρας με τον συνάδελφο του κ. Νίκο Καλογρηά, για τους οποίους -όπως αναφέρει- «αυτοδιορίστηκαν».
Μια ιδιαίτερη περίοδο περνάει η Ελένη Φουρέιρα, αφού πρέπει να είναι η πρώτη χρονιά στη ζωή της, που δεν εργάζεται εντατικά και αντίθετα περνάει πολύ χρόνο στο σπίτι και με όσους αγαπάει.
Αντίστοιχα πρωτόγνωρο είναι όλο αυτό και για τους φανς της τραγουδίστριας, καθώς δεν μπορούν να την απολαύσουν για την ώρα σε Live εμφανίσεις και σε πίστες, όπως συνήθιζε
Φυσικά ο λόγος, που συμβαίνουν όλα αυτά είναι ένας και οφείλεται στην πρώτη της εγκυμοσύνη, η οποία δεν ξέρουμε αν είναι εύκολη η δύσκολη, αφού η εγκυμονούσα δεν έχει κάνει ακόμα δημόσιες δηλώσεις (δείτε εδώ τι θα συμβεί με τον γάμο της τραγουδίστριας λίγο πριν γίνει μανούλα).
Η νέα φωτογραφία της Ελένης Φουρέιρα με φουσκωμένη κοιλιά
Οι αναρτήσεις της στα social media είναι αρκετές για να βλέπουμε πως κυλάει η περίοδος αυτή, με την κοιλίτσα της να μεγαλώνει σιγά – σιγά (δείτε την εδώ να χορεύει μπροστά στον καθρέφτη σαν να μην είναι έγκυος).
Με το νέο post, που έκανε η Ελένη την Τετάρτη 7/12 στο προφίλ της στο instagram τη βλέπουμε ξανά με την κοιλιά της έξω, αφού αυτή τη φορά επέλεξε να φορέσει ένα δερμάτινο καφέ jacket χωρίς κάτι άλλο από μέσα.
Να τονίσουμε στο σημείο αυτό, πως από τη στιγμή, που αποφάσισε να μοιραστεί με τον κόσμο το ευτυχές γεγονός, οι αναρτήσεις της στα μέσα είναι πολλές, αφού είχε κάνει κράτη το διάστημα, που έκρυβε την εγκυμοσύνη της και δημοσίευε μόνο υλικό, που δε φαινόταν τίποτα.
Πρόκειται για τον απόλυτο ύμνο προς την ειρήνη: μια ωδή στον ιδεαλισμό. Αλλά το «Imagine» είναι επίσης και ένα τραγούδι για την αγάπη.
Όταν γράφτηκε το τραγούδι το 1971, ο Τζον Λένον και η Γιόκο Όνο ήταν ήδη τρία χρόνια μαζί. Χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως η «δράκαινα» που διέλυσε το γάμο του Λένον με τη Σύνθια και στη συνέχεια τους Beatles.
Όμως, σύμφωνα με το βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε, με τίτλο «Imagine John Yoko» (εκδόσεις Thames & Hudson), η Όνο δεν πήρε αυτό που της άξιζε- ακόμα και όταν θα έπρεπε να λάβει εύσημα για τη δημιουργία ενός τραγουδιού.
Σε συνέντευξή που έδωσε το 1980 και η οποία συμπεριλαμβάνεται στο νέο βιβλίο, ο Λένον παραδέχεται ότι η Όνο ήταν ουσιαστικά συνδημιουργός του «Imagine». Το 2017, αναγνωρίστηκε και επίσημα ως συν-δημιουργός του θρυλικού τραγουδιού.
Μέσα από μια συλλογή σπάνιων φωτογραφιών και συνεντεύξεων, μαζί με άγνωστες -μέχρι τώρα- πληροφορίες για τις λεπτομέρειες της δημιουργίας του άλμπουμ, φαίνεται ότι ο Λένον και η Όνο ενέπνευσαν ο ένας τον άλλον από την πρώτη κιόλας συνάντησή τους.
Το 1966, ο Λένον πήγε στην ανεπίσημη παρουσίαση μια έκθεσης της Όνο στην γκαλερί Indica στο Λονδίνο και θέλησε να αγοράσει ένα έργο της με το όνομα «Hammer a Nail in». H Όνο όμως, δίστασε να του το επιτρέψει, όπως θυμάται σε μια παλαιότερη συνέντευξη που υπάρχει στο βιβλίο. «Είπα, ”εντάξει, αν όμως πληρώσει πέντε σελίνια’, γιατί πιστεύω ότι ο πίνακάς μου έτσι και αλλιώς δεν θα πωληθεί”».
Ο Λένον είχε μια άλλη ιδέα: «Είπα, ”Άκου. Θα σου δώσω πέντε ψεύτικα, φανταστικά σελίνια και θα καρφώσω ένα ψεύτικο, πλασματικό καρφί στον πίνακα, εντάξει;”». Η Όνο τότε απάντησε: «Φαντάσου, φαντάσου, έτσι σκεφτόμουνα. ”Να κι ένας άνδρας που παίζει το ίδιο παιχνίδι με μένα”. Και ξέρετε σοκαρίστηκα, διερωτημένη ποιος είναι αυτός;».
Δεν είχε αναγνωρίσει τον Λένον. «Είχα ακουστά τους Beatles και ήξερα το όνομα Ρίνγκο, αν και κανείς δεν θα με πιστέψει, αυτό ήταν όλο. Και ήξερα το Ρίνγκο, επειδή στα ιαπωνικά σημαίνει “μήλο”. Ναι, γνώριζα του Beatles ως ένα κοινωνικό φαινόμενο, αλλά η rock ‘n’ roll μου ήταν αδιάφορη».
Το νόημα πίσω από το «Imagine»
Το Imagine οραματιζόταν ένα μέλλον όπου η Αμερική θα έβαζε τέλος στον πόλεμο του Βιετνάμ και ο κόσμος θα είχε ειρήνη. Το βιβλίο της Γιόκο Όνο «Grapefruit» και ένα βιβλίο προσευχής που δόθηκε σε αυτόν και την Όνο από τον κοινωνικό ακτιβιστή Ντικ Γκρέγκορι ενέπνευσαν τον Λένον να γράψει τους στίχους για το «Imagine». Ο Λένον είχε δηλώσει πολλές φορές ότι το τραγούδι είχε την έννοια μιας θετικής προσευχής, αλλά δεν έχει θρησκευτικές προεκτάσεις. Το τραγούδι μπορεί να προσαρμοστεί σε πολλά πολιτικά και κοινωνικά πλαίσια και να εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά επίκαιρο σήμερα.
Μόλις κυκλοφόρησε, κατατάχθηκε στην 30η θέση στον κατάλογο της Αμερικανικής Ένωσης Δισκογραφικών Εταιριών με τα καλύτερα 365 τραγούδια του αιώνα με την μεγαλύτερη ιστορική σημασία. Το 2002 έγινε το δεύτερο αγαπημένο single στο Ηνωμένο Βασίλειο όλων των εποχών, μετά το «BohemianRapsody» των Queen. Τέλος, το μουσικό περιοδικό RollingStone τοποθέτησε το τραγούδι τρίτο στη λίστα των 500 καλύτερων τραγουδιών όλων των εποχών.
Το τραγούδι έχει εμπνεύσει αρκετές καμπάνιες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως το «Φανταστείτε ότι δεν υπάρχει πείνα», επικεντρώνοντας την προσοχή του στη δίκαιη κατανομή των τροφίμων.
Ο Λένον ήταν επιφανής υπερασπιστής της δικαιοσύνης και της ειρήνης και ήταν ένας από τους λίγους που πίστευαν πραγματικά σε αυτές τις αρχές.
You may say that I’m a dreamer. But I’m not the only one. I hope someday you’ll join us… And the world will be as one.
Imagine no possessions. I wonder if you can. No need for greed or hunger A brotherhood of man. Imagine all the people. Sharing all the world.
Τα έργα τέχνης της Όνο, έμπνευση για τον Λένον
Η Όνο «άνοιξε» στον Λένον έναν δρόμο να ασχοληθεί ξανά με την τέχνη.
«Πάντα είχα αυτό το όνειρο, να ερωτευτώ μια καλλιτέχνιδα. Ακόμα και από τη Σχολή Τεχνών.. Αισθάνθηκα σαν να είχα βρει χρυσάφι ή κάτι παρόμοιο». Βλέποντας την έκθεσή της, κάτι μέσα του ξεκλείδωσε. «Υπήρχε μια αίσθηση χιούμορ στη δουλειά της. Ήταν αστείο», είπε στη συνέντευξη. «Η δουλειά της πραγματικά με έκανε να γελάσω, τουλάχιστον κάποια από τα έργα της. Τότε ήταν που άρχισα να ενδιαφέρομαι για την τέχνη ξανά, μέσα από τη δουλειά της».
Πιο συγκεκριμένα, ένα από τα έργα της που κυκλοφόρησαν το 1964, αποτέλεσε έμπνευση για τη δημιουργία του «Imagine». Το βιβλίο της Όνο με τίτλο «Grapefruit» περιλαμβάνει πολλά έργα που επηρέασαν τον Λένον. «Το Imagine δεν θα μπορούσε να γραφτεί χωρίς εκείνη. Και ξέρω ότι βοήθησε πολύ με τους στίχους αλλά δεν είχα το θάρρος να της δώσω τα εύσημα. Οπότε αυτό το τραγούδι γράφτηκε ουσιαστικά από τον Τζον και τη Γιόκο, αλλά ήμουν ακόμα εγωιστής και δεν γνώριζα πολλά ώστε να δεχθώ τη συνεισφορά της χωρίς όμως να της το αναγνωρίσω». Το ίδιο το τραγούδι εκφράζει τι είχα μάθει από τη σχέση μου με τη Γιόκο και πως αισθανόμουν για αυτή, δηλώνει ο Λένον.
Στο βιβλίο, η Όνο αποκαλύπτει πώς είχαν να αντιμετωπίσουν μια αρνητική αντίδραση ως ζευγάρι, παρά το ότι η κουλτούρα στο Λονδίνο φαινόταν ριζοσπαστική και υπήρχε ελευθερία στη σκέψη. «Ανέδιδαν μια νέα ενέργεια με μια συγκεκριμένη λεπτότητα αυτοδημιούργητων ανθρώπων που θα άλλαζαν την ταξική δομή στην Αγγλία και θα συνέχιζαν ώστε να αλλάξουν ριζικά τον κόσμο», γράφει η Όνο. «Ο Τζον και εγώ μπήκαμε μαζί σε αυτό το κλίμα. Μας προκάλεσε μεγάλη έκπληξη λοιπόν που η λεγόμενη κοινωνία των χίπηδων της εποχής, στην οποία ανήκαμε και οι δύο, στράφηκε εναντίον μας μόλις ανακοινώσαμε τη σχέση μας. Δεν συνειδητοποιούσαμε ότι υπήρχε τόσος ρατσισμός. Δεν θα έλεγα ότι ήταν εύκολο, αλλά ήταν ένα μάθημα για μας. Μια καλή εμπειρία. Ο Τζον και εγώ προσπαθούσαμε πάντα να αντιμετωπίσουμε πολλές δύσκολες καταστάσεις, με χιούμορ και διασκέδαση».
Οι στίχοι του τραγουδιού, κατά κάποιο τρόπο, μιλούν για το πως θα φάνταζε ένας άλλος κόσμος στο επίπεδο δύο ανθρώπων – καθώς και γενικότερα. «Ο Τζορτζ Όργουελ και όλοι αυτοί οι τύποι έχουν προβάλει πολύ αρνητικές προοπτικές για το μέλλον. Το να φαντάζεσαι μια προοπτική είναι μια πολύ ισχυρή και μαγική δύναμη», είπε η Ono. «Το εννοώ. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε η κοινωνία. Επειδή προβάλουν όλες αυτές τις αρνητικές εικόνες, έτσι θα δημιουργηθεί και η κοινωνία. Προσπαθούσαμε λοιπόν να προβάλουμε μια πιο θετική εικόνα, η οποία, φυσικά, θα δημιουργούσε ένα άλλο είδος κοινωνίας».
Ο Λένον είχε αναφερθεί στην επιθυμία του ανθρώπου να πετάξει – «που θα μας έπαιρνε πολύ καιρό, αλλά χρειάστηκε κάποιος να το φανταστεί πρώτα». Εξήγησε τoν συλλογισμό του. «Οι άνθρωποι είπαν: ”Είσαι αφελής, είσαι χαζός”. Μπορεί να μας έβλαψε σε προσωπικό επίπεδο και να μας χαρακτήρισαν με διάφορους τρόπους, αλλά αυτό που δημιουργήσαμε- μπορείτε να το ονομάσετε μαγεία, διαλογισμό, προβολή του στόχου – κάτι που κάνουν οι επιχειρηματίες, υπάρχουν μαθήματα σχετικά με αυτό. Οι ποδοσφαιριστές το κάνουν. Προσεύχονται, διαλογίζονται πριν από το παιχνίδι. Οι άνθρωποι προβάλλουν το δικό τους μέλλον. Έτσι, αυτό που θέλαμε να πούμε ήταν, ”Φανταστείτε ένα ωραίο μέλλον”».
Σύμφωνα με δηλώσεις του Λένον από το παρελθόν: «Η μεγαλύτερη μου χαρά είναι να γράφω ένα τραγούδι – λέξεις και στίχους – που θα διαρκέσουν περισσότερο από δύο χρόνια. Τραγούδια που ο καθένας μπορεί να τραγουδήσει. Τραγούδια που θα με ξεπεράσουν, πιθανώς. Και αυτό μου δίνει τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση. Αυτό πραγματικά με συναρπάζει».
Η νέα εκδοχή του «Imagine»
47 χρόνια μετά που το συνδημιούργησε με τον Λένον, η Όνο, 85 ετών, επανακυκλοφόρησε μια νέα εκδοχή του επιτυχημένου σινγκλ του πρώην συζύγου της ως σόλο καλλιτέχνης. Το κομμάτι συμπεριλαμβάνεται στο επερχόμενο άλμπουμ της με τίτλο, «Warzone». Στην αρχή του τραγουδιού, ακούγεται η ίδια να τραγουδάει α καπέλα, ενώ το πιάνο ξεκινάει δύο λεπτά μετά.
Η δολοφονία του Τζον Λένον
Το βράδυ της 8ης Δεκεμβρίου του 1980, ο Μαρκ Τσάπμαν πυροβόλησε και τραυμάτισε θανάσιμα τον Λένον, έξω από την οικία του (στο ιστορικό κτίριο Dakota της Νέας Υόρκης) και ενώ ο τελευταίος επέστρεφε μετά από την ηχογράφηση των τραγουδιών Walking on Thin Ice και It Happened, που προορίζονταν για τον επόμενο δίσκο του. Ο Τσάπμαν είχε προσεγγίσει τον Λένον νωρίτερα την ίδια ημέρα, κατά την αναχώρησή του από το σπίτι του, αποσπώντας μάλιστα ένα αυτόγραφο του. Μετά την επιστροφή του Λένον από το στούντιο ηχογράφησης, ο Τσάπμαν τον πυροβόλησε πισώπλατα, συνολικά τέσσερις φορές[23]. Σύμφωνα με την αυτοψία, οι μισές σφαίρες διαπέρασαν το αριστερό μέρος του σώματός του στο ύψος του στήθους, ενώ οι υπόλοιπες τον τραυμάτισαν κοντά στον αριστερό ώμο. Όλες προκάλεσαν εσωτερική αιμορραγία, ενώ η θανάσιμη σφαίρα διαπέρασε την αορτή του.
Σύμφωνα με τις αναφορές των μαρτύρων και των αστυνομικών αρχών, μετά τη δολοφονία, ο Τσάπμαν παρέμεινε στον τόπο του εγκλήματος μέχρι την άφιξη της αστυνομίας. Εκτός από το όπλο του εγκλήματος, στην κατοχή του υπήρχαν ένα αντίτυπο του δίσκου Double Fantasy, στο εξώφυλλο του οποίου είχε υπογράψει νωρίτερα ο Λένον, ένα αντίτυπο του μυθιστορήματος The Catcher in the Rye του Τ. Ν. Σάλιντζερ, καθώς και κασέτες με τραγούδια των Beatles. O Λένον οδηγήθηκε αμέσως στο νοσοκομείο Ρούζβελτ, όπου με την άφιξή του επισημοποιήθηκε ο θάνατός του από υποογκαιμικό σοκ, που προκλήθηκε λόγω της μεγάλης απώλειας αίματος. Δύο ημέρες αργότερα, η σορός του αποτεφρώθηκε στο κοιμητήριο του Φέρνκλιφ, στη Νέα Υόρκη.
Ο Μαρκ Τσάπμαν καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Σε ψυχιάτρους του δικαστηρίου διηγήθηκε πως «κακά πνεύματα» τον παρότρυναν να δολοφονήσει τον Λένον[24] ενώ το 2004 ομολόγησε επίσης πως ένας από τους λόγους που τον ώθησαν στην εγκληματική του ενέργεια ήταν η επιθυμία του να προβληθεί, αισθανόμενος πως μέχρι τότε ήταν ασήμαντος[25] “Προσπαθούσα να κάνω θετικές σκέψεις στη ζωή μου, αλλά έπαθα κατάθλιψη. Έπινα κι απομονώθηκα από τον εαυτό μου, την οικογένεια μου. Είχα τάσεις αυτοκτονίας κι ίσως αυτός ήταν ακόμα ένας λόγος που έφτασα στην απόφαση να σκοτώσω κάποιον. Ίσως απλώς ήθελα να τελειώσουν όλα για μένα. Για άλλη μια φορά θέλω να πω ότι δεν ψάχνω για δικαιολογίες. Ημουν εκεί, το έκανα, θα μπορούσα να κάνω μεταβολή και να φύγω, όμως είχα κάνει την επιλογή μου. Η λάμψη της δόξας ήταν εκεί. Δεν μπόρεσα να της αντισταθώ. Η αυτοεκτίμησή μου ήταν πληγωμένη. Έψαχνα να βρω διέξοδο. Επέλεξα τη χειρότερη και ήταν τρομερό…” αναφέρει στην κατάθεσή του.
Οι δικηγόροι που ανέλαβαν την υπεράσπισή του ισχυρίστηκαν ότι έπασχε από ψυχική διαταραχή, βασισμένοι σε μαρτυρία ειδικών ιατρών ότι ο Τσάπμαν βρισκόταν σε παραλήρημα και ψύχωση όταν διέπραξε το έγκλημα. Ο ίδιος όμως είπε στο δικηγόρο του ότι θα δήλωνε ένοχος καθώς “η απόφασή του ήταν θέλημα Θεού” και πως «κακά πνεύματα» τον παρότρυναν να δολοφονήσει τον Λένον, ενώ το 2004 ομολόγησε επίσης πως ένας από τους λόγους που τον ώθησαν στην εγκληματική του ενέργεια ήταν η επιθυμία του να προβληθεί, αισθανόμενος πως μέχρι τότε ήταν ασήμαντος. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη με όρο την παροχή ψυχιατρικής φροντίδας. Ο Τσάπμαν βρίσκεται στη φυλακή από το 1981 παρά τις διάφορες εκστρατείες για την αποφυλάκισή του και τις εννέα εφέσεις που έχει ασκήσει.
Δέσποινα Ρόκκου: Αν και συνήθως κρατάει την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, το πρόσωπό του λάμπει όταν καλείται να μιλήσει για τα παιδιά του.
Δέσποινα Ρόκκου: Η “άγνωστη” κόρη του τραγουδιστή
Πρόσφατα, η κόρη του τραγουδιστή, Δέσποινα αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο και τους είδαμε να ποζάρουν μαζί. Η νεαρή δεσποινίδα Ρόκκου, η οποία είναι απόφοιτος Πανεπιστημίου στο οποίο σπούδασε πολιτικές επιστήμες, έχει κάνει πολλές φορές την οικογένειά της και ειδικότερα τον πατέρα της περήφανους, καθώς εκτός από το γεγονός ότι έχει ολοκληρώσει με μεγάλη επιτυχία τις σπουδές της, έχει καταφέρει και να ξεχωρίζει στις αθλητικές της επιδόσεις.
Συγκεκριμένα, η Δέσποινα είναι και αθλήτρια του βόλεϊ και του μπιτς βόλεϊ και λατρεύει τον αθλητισμό. Μάλιστα, συχνά συμμετέχει σε μεγάλες η μικρότερες αθλητικές διοργανώσεις, καταφέρνοντας να κερδίσει μετάλλια καθώς έχει μεγάλη αγάπη για τα συγκεκριμένα αθλήματα.
Όσο για την εξωτερική της εμφάνιση, μπορεί να μη μοιάζει πολύ με τον μπαμπά της, όμως διαθέτει μια πανέμορφη παρουσία, έχοντας πάρει πολλά από τα χαρακτηριστικά της μαμάς της.
Δείτε μερικές από τις φωτογραφίες που ακολουθούν:
Σε παλαιότερη συνέντευξή, ο Στέλιος Ρόκκος είχε δηλώσει: «Είναι πολλά για τα οποία μετανιώνω. Θα μπορούσα να είμαι πολύ καλύτερος πατέρας. Δεν είμαι καθόλου ευχαριστημένος. Η δουλειά και ότι είμαι όπου να ‘ναι… Όταν ένας άνθρωπος έχει ένα ταλέντο και δίνεται ολοκληρωτικά σε αυτό, δεν μπορεί να είναι καλός σε τίποτα άλλο. Τώρα τα παιδιά μου δεν με χρειάζονται, έχουν τις ζωές τους. Όταν με χρειάζονταν δεν είχα χρόνο».
Θεοδώρα Σιάρκου: Στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον τη μεσημβρίαν» ήταν καλεσμένη η γνωστή ηθοποιός το μεσημέρι της Τετάρτης 7 Δεκεμβρίου.
Μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στο πώς ο σύζυγός της, που είναι δύτης στο επάγγελμα, ανακάλυψε έναν αρχαίο θησαυρό με 4.000 χρυσά νομίσματα στο λιμάνι της Ρόδου.
Θεοδώρα Σιάρκου: Απόσπασμα από τα όσα δήλωσε στην εκπομπή
«Θα ξεχάσω εγώ που βρήκαν το 2008 έναν αρχαίο θησαυρό, 4.000 χρυσά νομίσματα στον κεντρικό λιμένα της Ρόδου; Πήγαν για αρχαιολογική ανασκαφή ως ενάλιοι αρχαιολόγοι κι εκεί που ψάχνανε τα κουφάρια ξαφνικά βλέπουν κάτι να γυαλίζει. Λίγο παραδίπλα γυάλιζε κάτι άλλο και δίπλα κάτι άλλο και έσκαψαν και βρήκαν 4.000 χρυσά νομίσματα», περιέγραψε η γνωστή ηθοποιός μιλώντας στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον τη μεσημβρίαν».
Στη συνέχεια συμπλήρωσε: «Φυσικά και δεν τα πήραν. Αυτό είναι κρατική περιουσία. Τα παρέδωσαν στην Εφορία Ενάλιων Αρχαιοτήτων στο Υπουργείο Πολιτισμού και πλέον φυλάσσονται στις αποθήκες του Υπουργείου. Ήταν νομίζω από πειρατές, γιατί υπήρχαν νομίσματα ισπανικά και κάποια περίεργα κοσμήματα».
Εξομολογήσεις: Πώς θα αντιδρούσατε, αν μαθαίνατε ότι το άλλο σας μισό σάς απατά τα τελευταία 10 χρόνια; Το σίγουρο είναι πώς δεν θα ήταν και το καλύτερο νέο. Θα πίστεύατε όμως πως θα βοηθούσε κάτι τέτοιο τον γάμο σας;
Ο Dark Horse, συντάκτης του yourtango.com ξεκίνησε ένα blog, όπου γράφει το πώς έχει καταφέρει να κρατήσει κρυφή τη διπλή του ζωή. Όπως αναφέρει, απατά εδώ και δέκα χρόνια τη σύζυγό του και όπως γράφει, δεν είναι καλός μόνο σε αυτό, αλλά και στο να της το κρύβει. Ωστόσο, καταλήγει πως η εξωσυζυγική του σχέση βοήθησε τον γάμο του.
Εξομολογήσεις: Έχει εξωσυζυγική σχέση τα τελευταία 10 χρόνια
«Ζω διπλή ζωή. Το πρωί είμαι ένας αφοσιωμένος μπαμπάς και τρυφερός σύζυγός. Τα βράδια βγαίνω έξω με διαφορετικές γυναίκες – για την αδρεναλίνη. Για να είμαι ακριβής διατηρώ παράλληλες σχέσεις τόσα πολλά χρόνια που πλέον είναι δεύτερη φύση μου. Μερικές από τις γυναίκες με τις οποίες έχω βγει ραντεβού είναι απίστευτα όμορφες – έξω από τα κυβικά μου. Νιώθω τόσο ενθουσιασμό που θέλω να δείχνω τις φωτογραφίες τους σε όλους μου τους φίλους. Όμως, το πρόβλημα με το να είσαι άπιστος είναι ότι δεν μπορείς να το πεις πουθενά. Σε κανέναν.
Γιατί, να σας πω κάτι; Η απιστία καταστρέφει ζωές. Το αναγνωρίζω. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να πληγώνουν τους άλλους. Όταν απατάς δεν σημαίνει πως δεν αγαπάς τα παιδιά ή τη γυναίκα σου.
Είμαι 40 ετών παντρεμένος για 10 χρόνια και έχω τρία υπέροχα παιδιά. Απατώ τη γυναίκα μου από την πρώτη κιόλας ημέρα. Για εμένα δεν έχει να κάνει τόσο με το σεξ με κάποια άλλη, όσο με το κυνήγι και την αδρεναλίνη να καταφέρω να κατακτήσω μία ακόμα γυναίκα. Είναι κάτι σαν εθισμός αυτό για εμένα.
Δεν νιώθω ενοχές
Τον πρώτο καιρό προσποιούμουν πως ήμουν ελεύθερος. Όσο ο καιρός περνούσε αποφάσισα να είμαι ειλικρινής. Δεν έκρυβα ότι έχω οικογένεια. Δεν νιώθω όμως ενοχές. Ξέρετε γιατί; Επειδή πιστεύω πως η απιστία με έκανε καλύτερο σύζυγο. Γίνομαι καλύτερος, αν και ξέρω πως αυτό που κάνω δεν είναι τίμιο.
Για να σας πω την αλήθεια, ένα κομμάτι μου έχει λιγάκι κουραστεί. Δεν μπορώ να ζω συνέχεια στην κόψη του ξυραφιού. Ωστόσο, ήθελα και θέλω να δείχνω άνετος και cool. Ως έφηβος δεν ήμουν αυτό που λέμε “δημοφιλές παιδί”. Παχουλός και αντικοινωνικός είχα το πρώτο μου φιλί στα 17 και από τότε έκανα τα πάντα.
Την πρώτη φορά που απάτησα σχέση ήταν στα 19 μου. Ακόμα και τότε είχα εκπλαγεί με το πόσο λίγες ενοχές ένιωθα. Όλα τα αρνητικά συναισθήματα νικήθηκαν από τον ενθουσιασμό και τις πεταλούδες στο στομάχι μου. Έκτοτε κυνηγώ αυτό το συναίσθημα.
Είμαι πολύ καλός στο να κρύβω τις απιστίες μου
Από τη στιγμή που παντρεύτηκα, όμως, οι εξωσυζυγικές σχέσεις έγιναν κάτι σαν θεραπεία για εμένα. Με βοήθησαν να ισορροπήσω ανάμεσα στις ευθύνες τις διεύθυνσης μιας επιχείρησης, στα προβλήματα, τις απαιτήσεις της συζύγου μου και τις υποχρεώσεις απέναντι στα παιδιά μου.
Οι εξωσυζυγικές σχέσεις με έκαναν την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Γυμνάζομαι, τρώω σωστά, προσέχω την εμφάνισή μου. Αν δεν υπήρχαν αυτές δεν θα έκανα τίποτα από τα παραπάνω. Με γέμισαν αυτοπεποίθηση σε όλους τους τομείς της ζωής μου.
Ναι ξέρω ότι δεν είναι σωστό. Αλλά για μένα η απιστία είναι τέχνη. Κρύβομαι πολύ καλά και αν ποτέ με πιάσουν θα είναι αποτέλεσμα ατυχίας ή κακού timing. Καλύπτω πολύ έξυπνα και καλά τα ίχνη μου.
Δέκα χρόνια τώρα άλλωστε, η σύζυγός μου, μια πολύ έξυπνη γυναίκα δεν έχει αντιληφθεί τίποτα. Ξέρω πως αρκετοί από εσάς θα με κρίνουν αρνητικά, όμως σας ρωτάω τι κακό κάνω, από τη στιγμή που είμαι σωστός σύζυγος και πατέρας στην οικογένειά μου;»
Έχουν περάσει 22 χρόνια από το τέλος της επιτυχημένης σειράς του Χριστόφορου Παπακαλιάτη “Να με Προσέχεις”. Ακόμα και σήμερα, το κοινό συνεχίζει να αναρωτιέται ποιανού ήταν το παιδί της Έλλης. Του τηλεοπτικού Αλέξανδρου ή του Κωνσταντίνου;
Χριστόφορος Παπακαλιάτης: Βάζει τέλος στο μυστήριο ετών
Ο καταξιωμένος ηθοποιός και σεναριογράφος έρχεται σήμερα να δώσει την απάντηση σε ένα μυστήριο χρόνων. Ειδικότερα, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης παραχώρησε μία συνέντευξη εφ’όλης της ύλης στο περιοδικό Down Town, ενώ κλήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις ηθοποιών με τους οποίους έχει συνεργαστεί.
Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης που πρωταγωνιστούσε στην εν λόγω σειρά, ρώτησε να μάθει ποιανού ήταν τελικά το παιδί, με τον ηθοποιό να απαντά: «Φυσικά και ήταν δικό μου το παιδί, αλλά ήταν τέτοιος ο ψυχολογικός πόλεμος που είχα φάει από τον συμπρωταγωνιστή μου (δηλαδή εσένα!) που έκανα πίσω και έγραψα ότι ήταν δικό σου. Είκοσι χρόνια έχουν περάσει. Ξεπέρασέ το. Εγώ τη γνώρισα πρώτος…Ώχου».
Θλίψη και οργή έχει προκαλέσει η είδηση ότι τα οστά της εμβληματικής Μαλβίνας Κάραλη κινδυνεύουν να φτάσουν στο χωνευτήρι επειδή το οστεοφυλάκιό της παραμένει απλήρωτο εδώ και 8 χρόνια.
Σύμφωνα με την εκπομπή «Πρωινό», παρά τις ειδοποιήσεις που έχουν φτάσει στην οικογένεια της δημοσιογράφου που τσάκιζε κόκαλα με το καυστικό ύφος της και δεν μάσησε ποτέ τα λόγια της, καταφέρνοντας να μείνει στην ιστορία της ελληνικής δημοσιογραφίας, το χρέος για την οφειλή στο Α’ νεκροταφείο Αθηνών δεν έχει πληρωθεί και τα οστά της κινδυνεύουν να χαθούν.
«Ο κάθε συγγενής, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη φροντίδα των οστών του δικού του ανθρώπου πρέπει να εκπληρώνει κάποιες οικονομικές υποχρεώσεις. Οι συγγενείς είναι ενημερωμένοι για τη χρέωση πριν τοποθετήσουν τα οστά στο οστεοφυλάκιο» δήλωσε ο ιατροδικαστής και αντιδήμαρχος Αθηνών, Γρηγόρης Λέων.
Ο παρουσιαστής της εκπομπής Γιώργος Λιάγκας μιλώντας για την δική του προσωπική εμπειρία, υπερασπίστηκε τα παιδιά της αλησμόνητης Μαλβίνας, τη Μελίτα, τη Μαριανίνα και τον Μίνωα.
«Θα σας πω κάτι από προσωπικό μου βίωμα. Όταν έχασα τον πατέρα μου, τις πρώτες ημέρες πήγαινα πάνω από τον τάφο και του μιλούσα. Μιλούσαμε, μιλούσαμε, καθόμασταν μαζί, παρέα… Το έκανα για καιρό αυτό. Κάποια στιγμή αντιλήφθηκα ότι δεν είναι εκεί ο πατέρας μου, αλλά είναι μέσα μου. Είναι στο μυαλό μου. Δεν ξαναπήγα ποτέ» είπε και πρόσθεσε: «Τι σημαίνει ότι ήμουν καλός γιος όταν πήγαινα κάθε μέρα και μετά από μήνες, όταν κατάλαβα ότι δεν είναι εκεί ο πατέρας μου και είναι μέσα μου και μπορούσα να του μιλήσω και στο σπίτι και δεν ξαναπήγα ποτέ, μα ποτέ στο νεκροταφείο, ήμουν μετά κακό παιδί; Ο καθένας βιώνει την απώλεια και το πώς είναι όταν χάνει έναν δικό του άνθρωπο, το χειρίζεται προσωπικά. Ας μην κατηγορήσουμε τα παιδιά της Μαλβίνας, που δεν πήγαν να πληρώσουν», σχολίασε.
Πατέρας 16χρονου Ρομά: Οργισμένοι είναι οι συγγενείς του 16χρονου που δίνει μάχη για τη ζωή του στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, έπειτα από πυροβολισμό που δέχτηκε στο κεφάλι από αστυνομικό κατά τη διάρκεια καταδίωξης.
Πατέρας 16χρονου Ρομά: Οργισμένοι οι συγγενείς
Ο αστυνομικός έχει τεθεί σε διαθεσιμότητα, ενώ διατάχθηκε και η διενέργεια Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης σε βάρος του. Το κλίμα στη Θεσσαλονίκη είναι τεταμένο, με τους συγγενείς να αγωνιούν για την έκβαση της υγείας του 16χρονου, ο οποίος είναι πατέρας ενός παιδιού 1,5 ετών.
Ο 16χρονος, ο οποίος το πρωί υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση, νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης, με τους γιατρούς που τον παρακολουθούν να λένε πως η κατάσταση είναι ιδιαίτερα κρίσιμη, δεδομένου ότι δεν παρουσιάζει σημάδια βελτίωσης, σύμφωνα με τις πληροφορίες που μετέδωσε το STAR και η Ραλλιώ Λεπίδου.
Πατέρας 16χρονου Ρομά: «Τον μεγάλωσα με τη φτώχεια μου»
Οι γονείς προσήλθαν στα Δικαστήρια για να δηλώσουν παράσταση κατηγορίας. Σε δηλώσεις τους, ζητούν «δικαιοσύνη» για τον πυροβολισμό του παιδιού τους. Σύμφωνα με το voria.gr, η μητέρα και ο πατέρας του προσήλθαν, συνοδεία του δικηγόρου τους Θεόφιλου Αλεξόπουλου, στο Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης προκειμένου να ενημερωθούν για το περιεχόμενο της δικογραφίας και να δηλώσουν παράσταση προς υποστήριξη της κατηγορίας, στρεφόμενοι κατά του αστυνομικού που πυροβόλησε το παιδί τους.
Τη Μαρία την «συνάντησα» πριν χρόνια στο ψυχρό σύμπαν των social media μέσω μιας ανάρτησης που έσφυζε από συναίσθημα.
Μητέρα ενός μικρού αγοριού με αυτισμό πάλευε ολομόναχη για όσα οι υπόλοιπες μαμάδες θεωρούσαμε αυτονόητα. Την θαύμασα αμέτρητες φορές, την παραδέχτηκα άλλες τόσες, υπήρξαν στιγμές που ένιωσα μικρή μπρος στο μεγαλείο της ψυχικής της δύναμης. Πρόσφατα, μιλήσαμε για τον Δημήτρη της. Για το «μαργαριτάρι» της, όπως λέει που «κρυμμένο στο κοχύλι του Αυτισμού σπάει όλα τα στερεότυπα των Παιδοψυχίατρων και της επιστήμης». Αυτή είναι η ιστορία της σε πρώτο πρόσωπο κι αυτός είναι ο γιος της σε πρώτο πλάνο…
Είμαι η Μαρία. Μια γυναίκα που κάποτε είχε μία σταθερή εργασία, φίλους και διάθεση για ζωή. Μια μέρα, στα 38 μου χρόνια, κλήθηκα ξαφνικά να αντιμετωπίσω μία μεγάλη πρόκληση ζωής. Μια κατάσταση πού μου έκοψε την φωνή μου για 4 ώρες. Θυμάμαι εκείνη την λέξη που μου ανακοινώθηκε για τον μικρό μου πρίγκιπα, 21 μηνών, τότε: ΑΥΤΙΣΜΟΣ! Νόμιζα πως ο ουρανός και η γη με έκοβαν στη μέση, με συνέθλιβαν. Μονογονέας. Περίμενα μία ζωή να κάνω οικογένεια, παιδί. Η εγκυμοσύνη ήρθε στα 36 απροειδοποίητα. Μέσα στον χωρισμό με τον σύντροφό μου. Όλα κυλούσαν ήρεμα στην αρχή. Μέχρι την μέρα που παρατήρησα ότι ο μικρός μου χτυπούσε την πλάτη στο καρεκλάκι κάθε φορά που καθόταν. Παιδοψυχίατρος και η διάγνωση έγινε μετά την αξιολόγηση του. Διάχυτη διαταραχή της ανάπτυξης. Αυτισμός. Άρχισα να ψάχνω μόνη για θεραπευτικές παρεμβάσεις και δομές. Να διαβάζω και να ενημερώνομαι για τον Αυτισμό. Να φτιάχνω προγράμματα οργάνωσης με την βοήθεια των θεραπευτών. Ένιωθα σαν κάποιον που δεν γνωρίζει τον δρόμο που πρέπει να πάρει.. Αναζητούσα απεγνωσμένα να βγω στην σωστή κατεύθυνση.
Ο μικρός ήταν υπερκινητικός, μίλησε νωρίς και περπάτησε νωρίς. Ηχολαλούσε όμως και έκανε κρίσεις θυμού με αυτοτραυματιστικές τάσεις, όταν δεν καταλάβαινα εγώ τι ήθελε ή κάθε φορά που διαχειριζόμουν λάθος κάποια πράγματα. Περάσαμε ΚΕΠΑ. Αναπηρικό επίδομα. Αυτή ήταν η δεύτερη τραυματική μου εμπειρία. Θυμάμαι την αναμονή 7 ώρες. Μ ένα μωρό στην αγκαλιά να τον ταΐζω μέσα σ’ όλον αυτόν τον ανήμπορο κόσμο. Να τον αλλάζω πάνα με 39 βαθμούς μέσα στο αυτοκίνητο. Να κλαίει να νυστάζει και να μας λένε: έλεγαν «Θα περιμένετε. Δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε άλλο!». Απαράδεκτη αναμονή και ταλαιπωρία τόσων ανθρώπων με τόσα προβλήματα υγείας. Άρχισα μέρα την μέρα να ζω στο πετσί μου την σκληρότητα των κρατικών δομών, την εξαφάνιση των συγγενών και των φίλων μου. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν είναι εύκολο όταν είσαι μονογονέας παιδιού με αυτισμό. Οι δομές ανύπαρκτες κι αν υπάρχουν είναι χάρη στην προσπάθεια των γονιών που «γεννούν» ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον. Θεραπείες ατελείωτες. Λογοθεραπείες, εργοθεραπείες, παιδοψυχολογία. Δουλειά πολύ και πολύ κούραση. Εξαντλητική. Σωματική και ψυχική. Ο προσωπικός χρόνος, ανύπαρκτος. Μπροστά σε κάθε μικρό βήμα η επίτευγμα του μικρού μου Δημήτρη ήταν σαν να ανακάλυπτα, κάθε φορά, έναν κρυμμένο θησαυρό. Πανηγύριζα!
Όταν έμαθα πως ο μικρός μου έχει Αυτισμό, έκανα 4 μήνες να το αποδεχτώ μέσα μου πραγματικά… Έριχνα σ’ εμένα τις ευθύνες, σκεφτόμουν πως έφταιγα εγώ για αυτό. Έψαχνα από πού και πώς ήρθε αυτό στο παιδί μου. Δεν έφταιξα πουθενά. Απλώς η ζωή ήρθε να μου διδάξει κάποιο μάθημα. Ο Θεός τα δύσκολα τα δίνει στους δυνατούς ανθρώπους. Και μέρα την μέρα κατάλαβα πως είμαι ένας από αυτούς. Το επεξεργάστηκα πολύ μέσα μου. Έκλαψα ατέλειωτες νύχτες και μέρες. Κάποια στιγμή, σηκώθηκα στα πόδια μου και είπα: τώρα πρέπει να βοηθήσω το παιδί μου να προχωρήσει. Να ζήσει. Να αντιμετωπίσει αυτή την κοινωνία, τις δυσκολίες του στο μέλλον και στο παρόν. Πρέπει να τα καταφέρω. Ο αυτισμός θέλει ειδικές συνθήκες ζωής. Άλλη συμπεριφορά και διαχείριση. Οι γονείς έχουν αμέτρητες δυσκολίες αποδοχής του παιδιού τους από τους άλλους. Με φίλους ελάχιστους για τα παιδιά τους ή και καθόλου. Απογοητεύονται βλέποντας το παιδί τους μόνο, λυπημένο και απομονωμένο. Μες στην ατυχία μου όμως είμαι τυχερή. Ο μικρός μου μιλάει, πάει σε κανονικό σχολείο, είναι υψηλής λειτουργικότητας.
Σκέπτομαι τους γονείς που δεν έχουν ακούσει λέξη απ’ το στόμα του παιδιού τους, πόσο πιο δύσκολο είναι αυτό που ζούνε. Πόση προσπάθεια κάνουν, πόσο πόνο και παράπονο έχουν μέσα τους. Έχουμε όμως κάτι κοινό όλοι οι γονείς παιδιών στο φάσμα του Αυτισμού. Την ίδια αγωνία Τι θα γίνει το παιδί μου αν πάθω κάτι; Πού θα πάει; Θα μπορέσει να ζήσει μόνο του; Θα μπορέσει να σπουδάσει; Θα μπορέσει να εργαστεί; Υπάρχουν δομές εργασίας για τα παιδιά μας; Θα μπορέσει να παντρευτεί; Να κάνει οικογένεια; Θα μπορέσει να αντιμετωπίσει την κακία και την βία αυτού του κόσμου; Την αδιαφορία του κράτους για τα δικαιώματα των παιδιών μας την ζούμε στο πετσί μας όταν παίρνουμε επίδομα 300€ για να τα ζήσουμε. Σκέψεις που τρώνε την ψυχή μου καθημερινά. Το κράτος πληρώνει ακόμη τις θεραπείες. Όμως πρέπει να προπληρώνουμε τα λογοθεραπευτικά εμείς. Είμαστε γονείς άνεργοι ή με ημιαπασχόληση. Πως να πληρώσουμε όταν έχουμε να καλύψουμε ενοίκιο, ΔΕΗ, φροντιστήρια, ένδυση, υπόδηση και το φαγητό του παιδιού μας; Όλα στην πλάτη μας… Κι έρχεται η μέρα που δεν αντέχεις πλέον οικονομικά. Γονατίζεις. Έχεις κόψει τα πάντα από δικά σου έξοδα, από προσωπικές σου ανάγκες. Στερείσαι τα πάντα. Και πάλι δεν σου φτάνουν. Οι δομές των σχολείων για τα παιδιά μας δυσκολεύουν. Παράλληλη στήριξη μόνο σε 3-4 μαθήματα. Τα παιδιά μας υποφέρουν δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν στα μαθήματα. Πολλά παιδιά στερούνται ακόμη και την παράλληλη στήριξη ή δεν μπορούν να ακολουθήσουν το πρόγραμμα του σχολείου λόγω δυσκολιών.
Τρέμω τι θ’ απογίνει ο Δημήτρης μου και πού θα πάει αν μου συμβεί κάτι. Το κράτος «απών». Ο πατέρας του επίσης! Τα όνειρα μου, κάποιες στιγμές, εφιάλτες. Ωστόσο, όσο υπάρχουν γονείς που αγωνιζόμαστε και κάνουμε όνειρα και προσπάθειες για το μέλλον των παιδιών μας, υπάρχει ακόμη ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Για δομές επαγγελματικής κατάρτισης παιδιών μ’ αναπηρία σε κανονικές εργασίες. Περιμένω το πρώτο θαύμα. Την υποστήριξη την πραγματική του κράτους στα παιδιά μας! Όσο ζω… ελπίζω και προσπαθώ για ό,τι καλύτερο για την ζωή του παιδιού μου. Αυτό που με τρομοκρατεί είναι τι θα γίνει και τι θα απογίνει, σαν κλείσω τα μάτια μου…
Ο αριστούχος Δημήτρης που ανέτρεψε κάθε προγνωστικό
Θυμάμαι μου είχαν πει πως ο Δημήτρης θα έχει αστάθεια στο περπάτημα. Ότι ίσως να μην μπορεί να οργανωθεί στα μαθήματα του σχολείου, πως δεν θα έχει φαντασία στις εκθέσεις που θα γράφει κι ότι ίσως να μην μπορεί να δέσει τα κορδόνια των παπουτσιών του η να ντυθεί μόνος του. Τα απρόσμενα ξεκίνησαν και μας φανέρωσαν πόση δύναμη ψυχής έχει και πόσα μπορούσε να πετύχει διαψεύδοντας κι αφήνοντας άφωνους τους δασκάλους του, τους θεραπευτές του κι εμένα την ίδια. Ο Δημήτρης ξεκίνησε να πηγαίνει σε δημόσιο δημοτικό σχολείο.
Με την βοήθεια την δική μου, των θεραπευτών, της παράλληλης στήριξης και των δασκάλων του κατάφερε να αναπτύξει απίστευτες ικανότητες κόντρα στα προγνωστικά των παιδοψυχίατρων. Στην 1η δημοτικού γράφει διαβάζει κι αριστεύει. Με την βοήθεια παράλληλης μόνο για 7 μήνες. Ξεκινάει πολεμικές τέχνες Self- Defence – Aυτοάμυνα- Αυτοπροστασία. Παίρνει την πρώτη του ζώνη κίτρινη. Προχωράει στην πράσινη Μ’ απίστευτη συγκέντρωση στις κινήσεις φτάνει στην καφέ ζώνη. Έχει 100% συγκέντρωση και οι χρόνοι του στο τρέξιμο, στις κινήσεις και στη σταθερότητα που απέκτησε με τον προπονητή του μας άφησαν όλους άφωνους. Τρία χρυσά μετάλλια σε αγώνες στην Θεσσαλονίκη. Ένα χρυσό σε φιλικούς αγώνες στην Αθήνα. Στο σχολείο από τη Δευτέρα δημοτικού ξεκινάν τα άριστα 10. Ούτε ένα 9 δεν έφερε ποτέ.
Με την διπλάσια προσπάθεια από τα άλλα παιδιά αρχίζει και διαπρέπει χρονιά την χρονιά. Βγάζει άριστα έως την ΣΤ’ Δημοτικού. Έρχεται πρώτος μαθητής σε όλο το σχολείο και γίνεται σημαιοφόρος στην παρέλαση με τιμή και υπερηφάνεια. Στις εθνικές εορτές έπαιρνε τους πιο σημαντικούς ρόλους. Ο λόγος του ήταν φανταστικός. Ντυνόταν μόνος του, έκανε μπάνιο μόνος του από την τρίτη δημοτικού. Στην Δευτέρα δημοτικού έμαθε να φορά τα παπούτσια μόνος. Και σε ηλικία 10 ετών έμαθε να δένει τα παπούτσια του. Μπήκε στην ποδοσφαιρική ομάδα του σχολείου στην Τετάρτη δημοτικού. Τα πήγαινε περίφημα σε όλα. Θυμάμαι τα λόγια κάποιας παιδοψυχίατρου: «Δεν θα μπορεί να ακολουθήσει τους κανόνες στα ομαδικά αθλήματα». Κι όμως μπόρεσε! Κι όμως… μπορεί! Παίρνει επαίνους σε συμμετοχές του για το περιβάλλον, δίπλωμα καλής διατροφής, βεβαίωση στον 12ο Μαθηματικό Διαγωνισμό Παιχνίδι και Μαθηματικά.
Στην Ε’ τάξη λαμβάνει μέρος στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Φυσικών Δημοτικού (Αριστοτέλης) και στην ΣΤ’ Δημοτικού συμμετέχει με το σχολείο του στις βιβλιοδρομίες των εκπαιδευτηρίων ΓΕΙΤΟΝΑ όπου παίρνουν την 1η τιμητική διάκριση σχολείων Αθηνών. Έχει διαβάσει πάνω από 120 λογοτεχνικά ιστορικά βιβλία. Στις εκθέσεις του παίρνει συνεχώς Άριστα. Χωρίς να του χαριστεί τίποτα και κανένας. Με πολύ κόπο, αγώνα, αγάπη για μάθηση και τεράστιες προσπάθειες συγκέντρωσης. Ο Δημήτρης σήμερα πηγαίνει γυμνάσιο, στην Β’ Γυμνασίου. Σε δημόσιο γυμνάσιο με 3 καθηγητές παράλληλης στήριξης. Τα 19 και τα 20 πέφτουν βροχή. Βγάζει συνολικό βαθμό 19 και 7/14, πρωτεύει μεταξύ των συμμαθητών του και αριστεύει σ όλα τα τμήματα της 1 ης Γυμνασίου. Πηγαίνει Αγγλικά όπου κι εκεί αριστεύει κάθε χρόνο. Σε λίγο θα δώσει για Lower. Γαλλικά κάνει μόνος του και τα πηγαίνει θαυμάσια, επίσης χωρίς φροντιστήριο. Πόσα πιο πολλά να πω για να δείξω πως ο αυτισμός δεν είναι εμπόδιο; Οι επιτυχίες θα συνεχιστούν. Και θέλω να τον δω μια μέρα πολύ ψηλά. Γιατί ο Δημήτρης το αξίζει και με το παραπάνω και είμαστε όλοι σίγουροι πως θα κερδίσει στη ζωή με την αξία του, όπως πάντα! Ποιος είπε πως τα άπιαστα όνειρα δεν γίνονται πραγματικότητα; Ο Δημήτρης το απέδειξε με δύναμη ψυχής, πολύ κόπο και προσπάθεια. Χωρίς ιδιαίτερα και φροντιστήρια. Μόνος του! Με την στήριξη και την βοήθεια μου μόνο και με την δική του περισσότερο! Του αξίζουν πολλά μπράβο μα περισσότερο η αγάπη και η αποδοχή σας στον διαφορετικό τρόπο σκέψης του. Και ο σεβασμός σας….
