Υποδύθηκε τη Δεβόρα στο πλευρό του Γιάννη Μπέζου στη σειρά του ANT1 “Εκείνες κι εγώ”. Τότε φοιτούσε ακόμη στη σχολή υποκριτικής.
Όπως είχε αποκαλύψει, ο Γιάννης Μπέζος της πρότεινε τον ρόλο και επειδή ήταν διστακτική της είπε ότι δεν θα έκανε τη σειρά αν δε δεχόταν. Τελικά, ενσάρκωσε τη Δεβόρα και έγινε διάσημη για τις ξεκαρδιστικές της ατάκες. Ο λόγος για την ηθοποιό Νίκη Σερέτη, η οποία είχε γεννηθεί στο Βελγικό Κονγκό, από πατέρα Μυτιληνιό μετανάστη και μητέρα αυτόχθονα, όμως μεγάλωσε στην Ελλάδα.
Σήμερα έχει αφοσιωθεί στο θέατρο, το οποίο είναι η μεγάλη της αγάπη. Δείτε μερικές φωτογραφίες από τον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook:
Μια αληθινή ιστορία που θα σας συγκινήσει. Είναι το αγοράκι που έχει γίνει το απόλυτο meme τα τελευταία χρόνια. Το διαδίκτυο δείχνει πως η δυναμική του δεν γνωρίζει κανένα μα κανένα όριο
Όλοι όσοι έχουμε ασχοληθεί με το διαδίκτυο έστω και λίγο στη ζωή μας, και ιδίως με τα social media, αναγνωρίζουμε αυτό το αγοράκι.
Πρόκειται για το “Success Kid” που έγινε το απόλυτο meme “επιτυχίας”, κόντρα στα fail βίντεο που κυκλοφορούν ανά διαστήματα.
Το αγοράκι είναι υπαρκτό πρόσωπο, πέρασαν τα χρόνια, μεγάλωσε και έχει φτάσει στα 8 του χρόνια.
Τώρα βρίσκεται άθελα του πίσω από μια καμπάνια στην οποία το ίδιο και η οικογένεια του, προσπαθούν να συγκεντρώσουν χρήματα για να βρεθεί δότης που θα προσφέρει νεφρό για τον πατέρα του.
Πώς οι χρήστες εντόπισαν τον Sammy
Ο κατά κόσμον μικρός Sammy Griner, δανείζει το πρόσωπο του για την καμπάνια “Justin’s kidney transplant” που μέσω crowdfunding προσπαθεί να εντοπίσει ζωντανό δότη για τον νεφροπαθή 39χρονο Justin. Η μητέρα του Justin είχε πεθάνει μάλιστα από νεφρική ανεπάρκεια.
Το ζητούμενο είναι πως ο Sammy μεγάλωσε και ενώ δεν έχει χρησιμοποιηθεί η παλιά φωτογραφία του, είναι ακόμη αναγνωρίσιμος.
Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Μέσα στις πρώτες έξι ημέρες από όταν και κοινοποιήθηκε η καμπάνια, η οικογένεια έχει καταφέρει να συλλέξει 77.160 δολάρια με τον αρχικό στόχο να τίθεται στα 75.000.
Πάνω από 3.500 άνθρωποι έχουν προσφέρει χρήματα για την καμπάνια. Τα χρήματα θα διατεθούν για τη μεταμόσχευση αλλά και για τη συνέχιση της πολυδάπανης θεραπείας του πατέρα.
Αξίζει να υπογραμμιστεί πως τα έξοδα για τη μεταμόσχευση και για την πολυδάπανη θεραπεία δεν καλύπτονται εξ ολοκλήρου από το πρόγραμμα Medicare της δημόσιας υγείας των ΗΠΑ.
Η γυναίκα του Justin Griner και μητέρα του μικρού Sammy, Laney δήλωσε στο Daily Dot ότι ο σύντροφος της πάσχει από χρόνια νεφρική ανεπάρκεια από το 2006 και από το 2009 και μετά η κατάσταση της υγείας του επιδεινώνεται σταδιακά.
“Προτιμούμε έναν ζωντανό δότη γιατί το μόσχευμα μπορεί να αφομοιωθεί πιο γρήγορα. Φυσικά, ελπίζουμε για το οτιδήποτε. Από όταν έγινε γνωστή η φωτογραφία του Sammy, αισθανθήκαμε περισσότερο τυχεροί. Είμαστε το ζωντανό παράδειγμα της δυναμικής του διαδικτύου σαν γονείς του ‘Success Kid'”.
Αναφέρει μάλιστα πως δεν ήθελε να χρησιμοποιήσει το πρόσωπο του γιου της από το περιβόητο meme, για να επωφεληθεί από την αναγνωρισιμότητα του, αλλά οι χρήστες του διαδικτύου εντόπισαν τον μικρό και τον ταυτοποίησαν με την παρακάτω εικόνα:
Η μόνη σωτηρία για αυτόν θα είναι η μεταμόσχευση μιας και για την ώρα ο 39χρονος υποβάλλεται σε συνεχείς μεταγγίσεις και αιμοκαθάρσεις.
Σημειώνεται ότι με τη μεταμόσχευση, τοποθετείται ένας καινούργιος νεφρός σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου. Ο νεφρός μπορεί να προέρχεται από συγγενή ζωντανό δότη, από μη συγγενή ζωντανό δότη ή από νεκρό δότη.
Όταν ο νεφρός προέρχεται από νεκρό δότη θα πρέπει να διασφαλίζεται πρώτα ότι ο δότης αυτός είχε εγκεφαλικό θάνατο (βλάβη στελέχους του εγκεφάλου) και όχι κλινικό (άτομα στα οποία δε χτυπά η καρδιά τους, δεν αναπνέουν και έχουν χάσει τις αισθήσεις τους, όμως επαναλειτουργούν αυτόματα ή με μαλάξεις ή ηλεκτρικό ρεύμα ή και με τη βοήθεια φαρμάκων).
Επίσης, αποκλείονται πτωματικοί δότες που είχαν συστηματικές λοιμώξεις και καρκίνο. Οι μεταμοσχεύσεις νεφρού έχουν υψηλά ποσοστά επιτυχίας αλλά και μεγάλη περίοδο αναμονής.
Η ιστορία του Meme ξεκίνησε πάντως το 2007, όταν η Laney ανέβασε στο προφίλ της στο Facebook μια φωτογραφία του 11χρονου τότε Sammy από μια παραλία στην οποία παραθέριζαν μαζί.
Τα υπόλοιπα τα ανέλαβε το Myspace και μετά το Reddit. Το πρόσωπο του μικρούλη έγινε αναγνωρίσιμο παντού, και τώρα φαίνεται πως είναι σε θέση να σώσει τον ίδιο του τον πατέρα.
Και αν τα καταφέρει, αυτό θα είναι το απόλυτο “Win” που θα τον συντροφεύει σε όλη του τη ζωή.
Δεκαετία του ’80: Τα παλιά χρόνια που έζησε εκείνη η γενιά δεν περιείχε κινητά, ίντερνετ, καπουτσίνο και άλλες ανέσεις της σύγχρονης εποχής. Κάθε στιγμή ήταν ξεχωριστή, πιο έντονη, πιο ρεαλιστική. Από τη ντίσκο, οι άνθρωποι πήγαιναν στην εργασία τους. Τότε, υπήρχαν δουλειές, ενώ η διασκέδαση κρατούσε μέχρι το πρωί. Όσοι τα έζησαν, σίγουρα τα θυμούνται…
Δεκαετία του ’80: Πλαστικό ποτηράκι
Τότε, πηγαίναμε σχολείο με το πλαστικό ποτηράκι και το ταπεράκι με το σαντουϊτς της μαμάς από φρέσκο ψωμί… τότε δεν ήταν διαδεδομένα τα ψωμιά του τοστ. Οι πίνακες ήταν πράσινοι και οι κιμωλίες χωρίς πλαστικοποίηση, ξέφτιζαν στα χέρια μας καθώς γράφαμε. Οι δάσκαλοι ήταν αυστηροί και τραβάγανε και κανένα αυτί… Το βράδυ μετά το διάβασμα, βλέπαμε τηλεόραση στα δύο μοναδικά (Συγχωρεμένα) κανάλια της ΕΡΤ, στην ασπρόμαυρη τηλεόραση με τα μεγάλα κουμπιά.
Αν θέλαμε να δούμε καμιά καινούργια ταινία πηγαίναμε στο σινεμά. Τους χειμώνες κάθε Κυριακή τρώγαμε όλοι μαζί και μετά πηγαίναμε στο λούνα-παρκ. Τα καλοκαίρια πηγαίναμε κάθε Κυριακή στη Βουλιαγμένη για μπάνιο, γιατί τότε οι παραλίες ήταν ελεύθερες για όλον τον κόσμο. Ύστερα, περιμέναμε τη στιγμή που θα φορτώναμε το παλιό FIAT για να πάμε διακοπές στο θείο ή στον παππού! Τριγυρνούσαμε με τα ποδήλατα και σκαρφαλώναμε στα δέντρα, πέφταμε και γδέρναμε τα γόνατα και τα χέρια μας, τότε… δεν υπήρχαν γιατρικά πολλά όπως τώρα, λίγο οινόπνευμα και υπομονή μέχρι να φύγει το τσούξιμο αρκούσαν.
Τα κορίτσια παίζανε με τη bibi-bo και τα αγόρια με τα palymobil. Σκαρφαλώναμε στους θερινούς κινηματογράφους, κρυφά, για να δούμε ακατάλληλες ταινίες και δε βγάζαμε τσιμουδιά! Μέναμε έξω μέχρι αργά. Οι γονείς μας αν ήθελαν να μας πουν οτι είναι ώρα να γυρίσουμε σπίτι, έβγαιναν στην εξώπορτα και φώναζαν όσο πιο δυνατά μπορούσαν!
Δεκαετία του ’80: Χωρίς κινητά
Τα όμορφα καλοκαιρινά βράδια, μετά από την κούραση του παιχνιδιού πέφταμε ξεροί στα ντιβάνια της αυλής της γιαγιάς και κοιμόμασταν κάτω από τον έναστρο ουρανό, με συντροφιά το παλιό μονοφωνικό ραδιόφωνο του μπαμπά. Το πρωί λιώναμε στη θάλασσα και μετά στο φαϊ! Τα Σάββατα πηγαίναμε με τους γονείς μας στις roller-disco και τρώγαμε θεϊκές τούμπες προσπαθώντας να το παίξουμε αντράκια.
Ύστερα, ορμούσαμε στα ηλεκτρονικά και στο pacman, τα φλιπεράκια και το teτris έπαιρναν φωτιά, ξεπαραδίαζοντας τα τελευταία δεκάδραχμα από το παντελόνι του μπαμπά… Κλέβαμε τα άσπρα σεντόνια της γιαγιάς και φτιάχναμε κουκλοθέατρο, μα η χαρά κράταγε μέχρι να μας πάρουν πρέφα και να μας πάρει και να μας σηκώσει!
Δεκαετία του ’80: Δουλειά
Πλέναμε το αυτοκίνητο του θείου για να τσεπώσουμε 500 δραχμές και να το χαλάσουμε σε παγωτά, κάρτες και μπρελόκ. Τότε δεν υπήρχαν kinder έκπληξη, ούτε κάρτες Vodafone, Cosmote ή Wind. Τότε, είχαμε επαφή με τους φίλους μας! Πηγαίναμε σπίτι τους και τους φωνάζαμε να κατέβουν για να παίξουμε. Τότε δεν υπήρχε Facebook, Twitter και Skype. Ό,τι θέλαμε το λέγαμε κατ’ιδίαν και σε ιδιάζουσες περιπτώσεις μέσω τηλεφώνου. Τότε δεν υπήρχε αναγνώριση αριθμού, ούτε ασύρματα τηλέφωνα. Λέγαμε οτι ήμασταν κάπου ενώ ήμασταν κάπου αλλού! Την κοπανάγαμε μέσα στα δάση και αν κάτι συνέβαινε δε θα μας έβρισκε κανείς… δεν υπήρχαν hot spot, wi-fi και iPad για να δηλώσουμε την παρουσία μας…
Τα μεγαλύτερα αγόρια, τσιλιμπουρδίζαν με τα κορίτσια κι εμείς χασκογελούσαμε απο τη γωνία μέχρι να μας πετάξουνε κορόμηλα και να τραπούμε σε φυγή! Τρέχαμε ξυπόλητοι στους χωματόδρομους με τα πετσετέ σορτσάκια και τα δίχτυνα μπλουζάκια. Τσακωνόμασταν με τα μεγαλύτερα ξαδέρφια, γιατί δε μας παίρνανε μαζί τους στη Dorian – Gray, και τη Barbarella… τότε δεν υπήρχε Youtube και η μοναδική ευκαιρία να ακούσουμε Sandra και italo disco, ήταν να κρυφτούμε στο πίσω μπαλκόνι που έβλεπε στη ντίσκο, ή να πλύνουμε τα αυτοκίνητα όλης της οικογένειας και μετά να τρέξουμε στο δισκοπωλείο της γειτονιάς.
Δεκαετία του ’80: Η απόλυτη μουσική
Χορεύαμε μέχρι να πέσουμε ξεροί και διαλύαμε τις κασσέτες από το παίξιμο. Τότε δεν υπήρχαν CD και Mp3. Η μουσική ακουγόταν από κάθε σπίτι, από κάθε γωνιά της πόλης ή του χωριού. Για να ακούσουμε Dance department – Paradise τρέχαμε σαν τρελοί στον μεγάλο αδερφό της καλύτερής μας φίλης και τον παρακαλούσαμε να μας αφήσει να ακούσουμε τους καινούργιους δίσκους του.
Η μοναδική μας σχέση με την τηλεόραση ήταν για να δούμε κάντυ-κάντυ, roadrunner, Bugs Bunny, Thundercats και Οδύσσεια, παρέα με ένα carnation. Τότε δεν υπήρχαν παιδικά με τεράστιους κακούς με κόκκινα μάτια και ανατριχιαστικές φωνές.
Δεκαετία του ’80: Μοναδικά ρούχα
Στο σχολείο ποδιά και έξω πολύχρωμα φουστανάκια με κορδελλίτσες, σαλοπέτες και σωλήνες παντελόνια. Ο μεγάλος αδερφός κυκλοφορούσε με μαύρες δίχτυνες μπλούζες με νεκροκεφαλές και η μεγάλη αδερφή με καuτά σορτσάκια. Η μεγάλη ξαδέρφη φορούσε λαμέ ολόσωμες φόρμες και τα μαλλιά της ήταν τόσο φουσκωμένα που φάνταζε πολύ τζαμάτο στα μάτια μας! Ο μπαμπάς φορούσε παντελόνια με ζώνες, μπλουζάκι lacoste και στην κωλότσεπη είχε πάντα ένα πακέτο τσιγάρα Κεράνης. Η μαμά φορούσε εμπριμέ φουστάνια στο σπίτι και πουκάμισα με τεράστιες βάτες έξω.
Δεκαετία του ’80: Νεαροί
Οι νέοι, τότε είχαν όνειρα, ιδανικά… Μπορεί να φόραγαν σκουλαρίκια και να οδηγούσαν XT μηχανές, αλλά είχαν όνειρα και ιδανικά. Έβλεπαν έναν νέο κόσμο και ήθελαν πολύ να τον πλάσουνε από την αρχή μετά από 7 ολόκληρα χρόνια καταπίεσης. Είχαν ενέργεια και ελπίδα. Οι μεγάλοι είχαν σκοτάδι… Τους ένοιαζε μόνο η τιμή της κόρης, η παντρειά και μια θεσούλα στο Δημόσιο για το παιδί τους. Τότε, όποιος νέος ή νέα, σύχναζε στις Ντίσκο ήταν αλήτης και κακός.. όποιος νέος ονειρευόταν ένα μέλλον μακριά από το Δημόσιο ήταν αναρχικός… Και οι μεγάλοι συνέχιζαν την κληρονομιά που 7 χρόνια καταπίεζε τους νέους για να μη νιώθουν, να μην έχουν ιδανικά.
Τότε, οι περισσότερες Ελληνικές ταινίες είχαν θέμα κοινωνικό. Ναρκωτικά, εγκληματικότητα… γιατί παρ’όλο που η ζωή ήταν αλλιώς, νέες παγίδες έριχναν τους νέους στο περιθώριο… το γιατί ίσως το ξέρετε καλύτερα εσείς που τότε ήσανσταν νέοι… εμείς που ήμασταν παιδιά.. μέσα από τα μάτια μας φάνταζε γκραν-γκινόλ, η τσιρίδα της μαμάς και το χτύπημα του χεριού του μπαμπά στο τραπέζι, γιατί ο μεγάλος αδερφός πήρε μηχανή και η μεγάλη αδερφή βγήκε ραντεβού!
Δεκαετία του ’80: Παππούς και γιαγιά
Η γιαγιά και ο παππούς έκαναν κήρυγμα για την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ και το πόσο πιο καλά θα είναι για εμάς. Εμείς τα παιδιά δεν καταλαβαίναμε πολλά, αλλά ο μεγάλος αδερφός κουνούσε το κεφάλι σαν κάτι να ήξερε παραπάνω.
Τα απογεύματα, η γιαγιά κι ο παππούς μας πήγαιναν στην παιδική χαρά και όσο εμείς παίζαμε, εκείνοι κάνανε πηγαδάκια με άλλες γιαγιάδες και παππούδες αναπολώντας τις ωραίες στιγμές της εποχής τους. Το βράδυ μας κυνηγούσανε στις γειτονιές και φωνάζανε να κατέβουμε από τα δέντρα και να μη φάμε άλλα κορόμηλα μη μας πιάσει η κοιλιά μας! Όταν σπάγαμε τα κεφάλια μας και πέφταμε από τα ποδήλατα μας έβαζαν τσιρώτα, τότε τα μοντέρνα αδιάβροχα χαντζαπλάστ… δεν υπήρχαν.
Το πρωί, μας έφτιαχναν ψωμί με μερέντα και γάλα από την κατσίκα. Τα βράδια μας σκέπαζαν με τα ναϋλον λουλουδάτα σεντόνια και μας χαϊδευαν τα μαλλιά μέχρι να μας πάρει ο ύπνος… Το χειμώνα μας μάθαιναν πολλαπλασιασμό και γραμματική. Μας έπαιρναν από το σχολείο και όταν γυρνούσαμε σπίτι βρίσκαμε ένα ζεστό πιάτο φαϊ.
Δεκαετία του ’80: Μπαμπάς και μαμά
Η μαμά συνήθως δε δούλευε. Ο μπαμπάς δούλευε σα σκυλί και έκανε ό,τι μπορούσε για εμάς. Ήταν αυστηρός και απόλυτος. Δε μας άφηνε να πηγαίνουμε στη ντίσκο και φώναζε αν δεν είχαμε καλούς βαθμούς ή αν δε θέλαμε να γίνουμε γιατροί ή δημόσιιοι υπάλληλοι. Τρέμαμε μη μας πιάσει σε καμιά γωνία με το αμόρε και αλλάζαμε δρόμο μετά την κοπάνα να μη μας τσακώσει! Η μαμά ήταν νοικοκυρά και καμμιά φορά υποταγμένη. Έλεγε ναι σε ό,τι επέβαλε ο μπαμπάς, ακόμα κι αν ήταν άδικο και απόλυτο.
Οι γονείς μας τότε, προσπαθούσαν να μας προστατεύσουνε από το κακό. Μας διηγούνταν ιστορίες για το Πολυτεχενείο και τη δράση τους! Αλλά όταν εμείς επαναστατούσαμε μας συμβούλευαν να κοιτάμε το συμφέρον μας και όχι το συμφέρον του συνόλου. Εκθίαζαν τη γενιά τους για τα ιδανικά και τις ιδέες του, αλλά όταν εμείς είχαμε λίγα από αυτά μας έλεγαν αναρχικούς και πανκ.
Δεκαετία του ’80: Ωραία χρόνια
Τότε, ζούσαμε κάθε στιγμή.. Πέφταμε, χτυπούσαμε και ξανασηκωνόμασταν. Μαθαίναμε γράμματα και οι δάσκαλοι μας τραβούσαν τα αυτιά. Παίζαμε μέχρι αργά και κλέβαμε φρούτα από τα δέντρα. Μεγαλώναμε με μουσική που δεν θα ξαναυπάρξει ποτέ… κάναμε κόντρες με τις μηχανές και καπνίζαμε Κεράνης.
Πηγαίναμε σινεμα, πίναμε φραπέ και παίζαμε με τους φίλους μας κάθε μέρα. Μεγαλώναμε σε έναν κόσμο όμορφο με πολλές δυσκολίες και είχαμε ιδανικά για ένα καλύτερο μέλλον. Παλεύαμε να ξεπεράσουμε το χαρτί των πολιτικών φρονημάτων, τις σκουριασμένες ιδέες των μεγάλων που μας έφεραν ως εδώ και τη λανθασμένη έννοια της αναρχίας. Αγαπούσαμε αληθινά και παρ’όλες τις δυσκολίες.. ζούσαμε, αναπνέαμε και ρουφούσαμε τη ζωή.
Γιατί τότε.. δεν υπήρχε κινητό, Facebook και Youtube. Υπήρχε η ανθρώπινη επαφή, η φιλία και η τελευταία γενιά με ιδανικά, που εξαϋλώθηκε μέσα στο πέρασμα του χρόνου.
Τα λεωφορεία στην παλιά Αθήνα δεν είχαν σχέση με τα σημερινά. Είχαν το δικό τους εισπράκτορα και εισιτήριο το οποίο ανέρχονταν στη 1 δραχμή.
Αργότερα, η τιμή του εισιτηρίου άλλαξε και έγινε 30 έως 50 δραχμές. Μετέπειτα, υπήρχε ένας πορτοκαλί κουμπαράς με σχισμή, ο οποίος ήταν κλειδωμένος δίπλα από τον οδηγό. Τα παλιά λεωφορεία της Αθήνας ήταν γεμάτα με συζητήσεις. Ο κόσμος μιλούσε μεταξύ του, ακόνη και αν ήταν άγνωστοι. Μετά, ο εισπράκτορας θα ζητούσε απλά να ελέγξει τα εισιτήρια.
Λεωφορεία στην παλιά Αθήνα: Η πρώτη εμφάνισή τους
Το Ελληνικό κράτος έδωσε άδειες για τη λειτουργία αστικών συγκοινωνιών στις αρχές του 20ου αιώνα. Το 1952, πραγματοποιήθηκε η ίδρυση έξι κοινών ταμείων εκμετάλλευσης λεωφορείων, τα ΚΤΕΛ. Αυτά λειτουργούσαν από το 1941 υπό το βλέμμα του Οργανισμού Ελέγχου Αστικών Συγκοινωνιών.
Το 1929 η ίδρυση της ΗΕΜ είχε σαν αρμοδιότητα τη λειτουργία των τραμ, τρόλεϊ και λεωφορείων σε κεντρικούς δρόμους της Αθήνας και του Πειραιά. Όμως, το 1956 περιορίστηκε στο τρόλεϊ, το οποίο καταργήθηκε το 1970, δίνοντας τη σκυτάλη στον ΗΛΠΑΠ.
Το 1961 ιδρύθηκε η πρώτη κρατική εταιρεία αστικών συγκοινωνιών. Η επωνυμία της στις ΑΣΠΑ ήταν γνωστή ως 7ο ΚΤΕΛ. Ωστόσο, το 1977 αφαιρέθηκαν οι άδειες λειτουργίας της Αττικής Συγκοινωνίας από τους ιδιώτες ιδιοκτήτες των λεωφορείων.
Εκείνη τη χρονική περίοδο ιδρύθηκε η Επιχείρηση Αστικών Συγκοινωνιών, ενώ ιδρύθηκε και ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών. Στόχος τους ήταν ο σχεδιασμός, ο συντονισμός και η εποπτεία των συγκοινωνιών της Αθήνας. Το 1993 έγινε ΟΑΣΑ και είχε τις ίδιες ευθύνες.
Ένα χρόνο αργότερα, ιδρύθηκε η ΕΘΕΛ. Στόχος της ήταν η εκτέλεση και η εκμετάλλευση του συγκοινωνιακού έργου. Αυτό θα γίνονταν με θερμαινόμενα λεωφορεία υπό τον ΟΑΣΑ.
Αν μεγάλωσες στα ’90s, δύσκολα ξεχνάς τη Βάλερι από το Beverly Hills 90210, έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς «κακούς» ρόλους της εποχής.
Πίσω από τον ρόλο ήταν η Τίφανι Θίσεν, που παραμένει μέχρι σήμερα ιδιαίτερα ενεργή και… απρόβλεπτη στα social media.
Σε πρόσφατη ανάρτησή της στο Instagram, η 52χρονη ηθοποιός εμφανίστηκε σε ένα βίντεο χαλαρή και αυθόρμητη, απολαμβάνοντας carrot cake και παίζοντας με το κοινό της με μια χιουμοριστική ερώτηση που προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων. «Εσείς πώς την τρώτε;» ρώτησε και η αντίδραση ήταν απίστευτη.
Η ηθοποιός έχει αφήσει πίσω της τους εμβληματικούς ρόλους, όπως την Κέλι στο Saved by the Bell και τη Βάλερι, και πλέον δημιουργεί περιεχόμενο που αντικατοπτρίζει την καθημερινότητά της.
Από στιγμές στην κουζίνα μέχρι πιο αυθόρμητα posts, συνεχίζει να τραβά την προσοχή, αποδεικνύοντας πως η παρουσία της παραμένει το ίδιο δυνατή με τότε.
Για πες. Τι θυμάσαι; Θυμάσαι τη μπλε ποδιά; Το πολυτονικό; Το δάχτυλο ψηλά; Το «κυρία, κυρία…»; Θυμάσαι τον κουλουρά; Το κουλούρι με τα γαριδάκια; Τη μυρωδιά του μπλε τετραδίου;
Τη μυρωδιά του καινούριου βιβλίου; Το πρωινό γάλα; Το στρώσιμο του κρεβατιού; Τους συμμαθητές ακόμα ηλιοκαμένους; Πόσα μπάνια έκανες; Πόσα παγωτά έφαγες; Θυμάσαι τον μαυροπίνακα και την ημερομηνία πάνω αριστερά;
Το βρεγμένο σφουγγάρι; Τους χάρτες τις γεωγραφίας; Τον τεράστιο χάρακα; Το αριθμητήριο; Το τετράδιο αριθμητικής με τα κουτάκια; Το «τι θέλει να μας πει εδώ ο ποιητής»;
Που δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις τις παρομοιώσεις; Τις μεταφορές; Την προπαίδεια; Τον εκκλησιασμό; Τις βρύσες; Την αυλή; Τα παιχνίδια που σκαρφιζόμασταν; Το λάστιχο; Το σχοινάκι; Τα μήλα; Λόλα να ένα μήλο.
Τις τούρκικες τουαλέτες; Που φοβόσουν ότι κάτι κακό θα βγει από την μαύρη τρύπα; Θυμάσαι την μυρωδιά του ευκαλύπτου; Το πώς μύριζε η βροχή στο χώμα; Θυμάσαι την πρώτη σου δασκάλα; Τους περίπατους στο κοντινό ξωκλήσι; Τις γραμμές χέρι – χέρι; Τις ανεμώνες που μάζευες για τη μαμά; Που έπαιζες τον «γιατρό»; Το πρώτο σου ποίημα;
Την παρέλαση; Τη λευκή ελβιέλα; Θυμάσαι τις σειρές για την προσευχή; «Ανάπαυση, προσοχή». Τις ψείρες; Το μαντήλι στα μαλλιά; Τη σχολική φωτογραφία; Το ενδεικτικό; Τις γυμναστικές επιδείξεις; Τους χυμούς ροδάκινο στα τσίγγινα κουτιά τους; Θυμάσαι που έπεσες και χτύπησες το γόνατο; Τη σουλφαμιδόσκονη; Το φυτολόγιο;
Την αλλαγή των ρούχων μέσα στην τάξη για την γυμναστική; Πρώτα τα κορίτσια μετά τα αγόρια. Τον διπλανό σου; Την πρώτη σου τιμωρία; Το κουδούνι; Τις ώρες του διαλείμματος γραμμένες στο θρανίο; Την ουρά στο κυλικείο; Το πρώτο σου «βγάλτε μια κόλλα χαρτί»; Το πρώτο σου 20άρι; Το απουσιολόγιο; Τις λίγες δικαιολογημένες;
Τις πολλές αδικαιολόγητες; Που ήσουν απουσιολόγος και έκρυβες τους απόντες; Το γραφείο των καθηγητών; Του Διευθυντή; Θυμάσαι που τα έφτιαξες σήμερα και τα χάλασες αύριο; Το πρώτο σου φιλί; Την πρώτη σου κοπάνα; Το τσιγάρο στις τουαλέτες; Τη γαλαρία; Τις κασέτες που έδινες στον οδηγό του πούλμαν; Τον «Κουρσάρο»;
«Κι αν μας αγαπάτε να μας ξαναπάτε». Τα πάρτυ; Τα μπλουζ; Που φοβόσουν την επαφή για να μην καταλάβει η υποψήφια πόσο χάρηκες που την γνώρισες; Την τσόντα μέσα στο βιβλίο; Το «Αγόρι»; Τον «Μπλεκ»; Την πενταήμερη; Θυμάσαι πως ήταν να είσαι παιδί; Έφηβος; Θυμάσαι που και που να γίνεσαι και πάλι παιδί; Δεν τα καταφέρνεις;
Θυμάσαι που σου έλεγαν ότι αυτά είναι τα καλύτερα χρόνια σου; Ξέρεις πόσα θα έδινα για να χτυπήσει το κουδούνι μια ακόμα φορά για μένα; Όσα κι εσύ…
Θύμα των Βιλανάκηδων και ο Άρης Σοϊλέδης – Του άρπαξαν δεκάδες χιλιάδες ευρώ με το “δόλωμα” των χρυσών λιρών
Πώς ο πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και παίκτης του Survivor έπεσε στα δίχτυα της φερόμενης εγκληματικής οργάνωσης Ρομά της Λάρισας – Η «φιλική» προσέγγιση, τα λουκούλλεια γεύματα, το κόλπο με το αμάξι και η εξαφάνιση με τα μετρητά – «Φοβήθηκα για τη σχέση και την οικογένειά μου», εξομολογείται αποκλειστικά στη «ΜΠΑΜ» που κυκλοφορεί την Κυριακή 2 Αυγούστου.
Ένα νέο, ηχηρό όνομα από τον χώρο του αθλητισμού και της σόουμπιζ προστίθεται στη μακρά λίστα των φερόμενων θυμάτων της εγκληματικής οργάνωσης της οικογένειας Βιλανάκη στη Λάρισα. Η εφημερίδα «ΜΠΑΜ στο Ρεπορτάζ» φέρνει σήμερα στο φως μια αποκλειστική εξομολόγηση: ο γνωστός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής (με πέρασμα από την ΑΕΚ και τον Ολυμπιακό) και φιναλίστ του Survivor, Άρης Σοϊλέδης, έπεσε στα δίχτυα της διαβόητης οικογένειας Ρομά, χάνοντας ένα μεγάλο χρηματικό ποσό που ανέρχεται σε δεκάδες χιλιάδες ευρώ.
Ο δημοφιλής αθλητής έπεσε θύμα της ίδιας ακριβώς μεθοδολογίας που περιγράφεται στο κατηγορητήριο για δεκάδες άλλες περιπτώσεις: το δόλωμα της «ευκαιρίας» για την αγορά χρυσών λιρών σε τιμή εξαιρετικά χαμηλότερη από την τρέχουσα αξία της αγοράς.
Όπως αποκαλύπτει ο Άρης Σοϊλέδης στη συνέντευξή του, η πρώτη επαφή με τους φερόμενους δράστες έγινε την περίοδο της πανδημίας (2021), σε μια χρονική στιγμή που ο ίδιος δεν είχε συμμετάσχει ακόμα στο Survivor, ήταν όμως ήδη ευρέως γνωστός από την ποδοσφαιρική του καριέρα. Η προσέγγιση έγινε με μεθοδικότητα και σταδιακή καλλιέργεια εμπιστοσύνης.
«Πρώτα ξεκινήσανε να μου είναι σαν φίλοι, να κάνουμε παρέα, να βγαίνουμε για φαγητό. Δεν μ’ άφηναν ποτέ να πληρώσω πουθενά και τέτοια. Μου έλεγαν πόσο με θαυμάζουν από τότε που έπαιζα στην ΑΕΚ», εξομολογείται ο αθλητής. Παράλληλα, η εικόνα που προέβαλαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με πολυτελή αυτοκίνητα, βίλες και φωτογραφίες δίπλα σε πληθώρα επώνυμων προσώπων, λειτουργούσε ως εγγύηση αξιοπιστίας. «Έβλεπα το Instagram τους που είχαν με όλους τους γνωστούς φωτογραφίες και έλεγα εντάξει, αφού όλοι αυτοί κάνουν παρέα, είναι μια χαρά οι άνθρωποι, δεν φοβάσαι κάτι», συμπληρώνει.
Το κόλπο
Όταν η εμπιστοσύνη καλλιεργήθηκε, μπήκε σε εφαρμογή το σχέδιο της φερόμενης απάτης. Οι κατηγορούμενοι υποσχέθηκαν στον ποδοσφαιριστή ένα γρήγορο και εύκολο κέρδος, επικαλούμενοι μια δήθεν «ειδική» πηγή προμήθειας χρυσού.
«Μου είπαν ότι “αν θέλεις να σε βοηθήσουμε να βγάλεις κάποια χρήματα εύκολα και γρήγορα, γιατί εμείς δεν μπορούμε να φανούμε σε πολλά πράγματα.”
Ισχυρίστηκαν ότι έχουν κάποιες λίρες που τους δίνουν κάποιοι τσιγγάνοι, στους οποίους πουλάνε χαλιά, και επειδή εκείνοι δεν έχουν μετρητά, τους πληρώνουν με λίρες που είχαν από την οικογένεια τους. Μία, δύο, τρεις, λέω «εντάξει, άμα είναι τόσο απλό να σας δώσω λεφτά να πάρω λίρες και να τις κάνω λεφτά και μετά να βγάλω κιόλας από αυτό…», περιγράφει.
Ο Άρης Σοϊλέδης πείστηκε και παρέδωσε στους φερόμενους δράστες δεκάδες χιλιάδες ευρώ σε μετρητά, σε μία μόλις δόση. Η συνέχεια ήταν εφιαλτική: «Τους δίνω τα λεφτά, και ο ένας μου λέει “πάω στο αμάξι του δικού μου, του φίλου που είναι λίγο πιο κάτω, για να μην πάμε όλοι μαζί και γίνει τίποτα, καμία αστυνομία… Του δίνω τα λεφτά, παίρνω τις λίρες και έρχομαι”. Και αυτό ήταν, εξαφανίστηκε! Δεν μου απαντούσαν μετά στα τηλέφωνα και τέτοια».
«Φοβήθηκα»
Ερωτηθείς για ποιον λόγο δεν προσέφυγε αμέσως στις αστυνομικές αρχές για να καταγγείλει το περιστατικό, ο πρώην ποδοσφαιριστής αποκαλύπτει το κλίμα φόβου που βίωνε εκείνη την περίοδο:
«Φοβήθηκα, φοβήθηκα πολύ. Δηλαδή έλεγα, “άμα πάω σε καμία αστυνομία και το μάθουνε και οτιδήποτε και μετά έρθουνε και με βρούνε πουθενά; Στον εαυτό μου, στη σχέση μου, στην οικογένειά μου… Ποιος ξέρει τι άνθρωποι είναι αυτοί!”. Σύμφωνα με τον ίδιο, στις συναντήσεις και τις συνδιαλλαγές συμμετείχαν τρία από τα φερόμενα ηγετικά στελέχη της οικογένειας, τα αδέλφια Μπάμπης, Άγγελος και Μάρκος Βιλανάκης.
«Χιονοστιβάδα» καταθέσεων
Η απόφαση του Άρη Σοϊλέδη να σπάσει τη σιωπή του και να καταθέσει επίσημα στις Αρχές δεν είναι μεμονωμένη. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, τα τέσσερα αδέλφια (Γιώργος, Κυριάκος, Μάρκος και Άγγελος Βιλανάκης) κρίθηκαν προσωρινά κρατούμενα αντιμετωπίζοντας βαρύτατες κατηγορίες για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, διακεκριμένη απάτη άνω των 120.000 ευρώ, νομιμοποίηση εσόδων και εκβιάσεις.
Η προφυλάκισή τους λειτούργησε ως καταλύτης που έσπασε το πολυετές τείχος του φόβου. Τους τελευταίους μήνες παρατηρείται κατακόρυφη αύξηση των ανθρώπων που περνούν το κατώφλι της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος (του ευρέως γνωστού ως «ελληνικού FBI») για να καταγγείλουν τη δράση της σπείρας.
Την ίδια ώρα, όπως αποκαλύπτει η «ΜΠΑΜ», η πλευρά των κατηγορούμενων Ρομά φέρεται να προσεγγίζει, μέσω του νέου τους δικηγόρου Απόστολου Λύτρα, μυστικά τα θύματα για να τους επιστρέψουν μετρητά, προκειμένου να εξασφαλίσουν δηλώσεις ικανοποίησης πριν από τη δίκη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η υπόθεση του συζύγου της επιχειρηματία Άντζελας Ευαγγελίας Γρυπάρη, ο οποίος αποζημιώθηκε στο 100%, παίρνοντας πίσω 150.000 ευρώ σε μετρητά σε μυστικό ραντεβού σε τράπεζα της Αθήνας. (Του είχαν δώσει πριν από καιρό 25.000.) Ο Άρης Σοϊλέδης ευελπιστεί πλέον ότι μέσω της δικαστικής οδού και της δημοσιοποίησης της υπόθεσης ότι θα μπορέσει και ο ίδιος να ανακτήσει τα χρήματά του.
Βασίλισσα Καμίλα: Έπεσε θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης σε τρένο όταν ήταν έφηβη – Η οδηγία της μητέρας της που την έσωσε
Όταν έφτασε στο Λονδίνο, ανέφερε το περιστατικό στο προσωπικό του σταθμού και ο άνδρας συνελήφθη
Η Βασίλισσα Καμίλα έπεσε θύμα απόπειρας σεξουαλικής επίθεσης ως έφηβη, σύμφωνα με ένα νέο βιβλίο για τη Βασιλική Οικογένεια. Η Βασίλισσαλέγεται, ότι απέκρουσε τον άνθρωπο που πήγε να της επιτεθεί χρησιμοποιώντας το τακούνι του παπουτσιού της.Η απόπειρα επίθεσης περιγράφεται στο βιβλίο “Power and the Palace” από τον πρώην βασιλικό συντάκτη της εφημερίδας Times,Βαλεντίν Λόου.
Σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά η Καμίλα διηγήθηκε στον Μπόρις Τζόνσον την συγκεκριμένη εμπειρίας της το 2008, όταν ήταν δήμαρχος του Λονδίνου.Το συγκεκριμένο περιστατικό συνέβη όταν η Βασίλισσα ήταν 16 ή 17 ετών σε ένα τρένο προς τον σταθμό Πάντινγκτον.Ο άνδρας λέγεται ότι άγγιζε την έφηβη Καμίλα Σαντ όταν έβγαλε το παπούτσι της και τον χτύπησε με αυτό.
Ο τρόπος αντίδρασης της όπως εκμυστηρεύτηκε στον Τζόνσον, είναι κάτι που της είχε πει η μητέρα της να κάνει αν βρεθεί ποτέ σε αυτή την κατάσταση.Όταν έφτασε στο Λονδίνο, ανέφερε το περιστατικό στο προσωπικό του σταθμού και ο άνδρας συνελήφθη.Το Παλάτι του Μπάκιγχαμδεν έχει κάνει καμία επίσημη δήλωση για την ιστορία, αλλά δεν αμφισβητεί τις λεπτομέρειες της ιστορίας.
«Έκανε το υπεύθυνο πράγμα», δήλωσε η Λόου στο πρόγραμμα Today του BBC Radio 4.«Δεν ήταν μόνο πολυμήχανη και δυνατή, αλλά ήταν και υπεύθυνη πολίτης φροντίζοντας να συλληφθεί ο άνδρας».
Μεγάλο μέρος του δημόσιου έργου της Βασίλισσας τα τελευταία χρόνια αφορούσε την υποστήριξη των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας, σεξουαλικής επίθεσης και βιασμού.Είναι προστάτιδα του φιλανθρωπικού οργανισμού SafeLives και έχει επισκεφθεί γυναικεία καταφύγια και κέντρα κρίσης βιασμού σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο και παγκοσμίως.
Σε μια σειρά από δυνατές ομιλίες, έχει μιλήσει για το θάρρος όσων έχουν βιώσει ενδοοικογενειακή βία και γιατί δεν πρέπει να αισθάνονται φόβο ή στιγματισμό όταν μιλούν ανοιχτά.
Σε μια ομιλία της το 2020, είπε: «Μέσα από τη δουλειά μου, έχω μιλήσει με πολλές γυναίκες που έχουν ζήσει με καταναγκαστικό έλεγχο και ενδοοικογενειακή βία και, ευτυχώς, βγαίνουν στην άλλη άκρη ως νικήτριες και όχι θύματα.
«Είναι μερικοί από τους πιο γενναίους ανθρώπους που έχω γνωρίσει ποτέ. Οι ιστορίες τους είναι οδυνηρές και έχουν κάνει ακόμη και τους πιο σκληρούς ακροατές τους να δακρύσουν. Γι’ αυτό είναι τόσο ζωτικής σημασίας αυτά τα θύματα να μην αισθάνονται πλέον ντροπή ή ευθύνη».
Και σε μια δεξίωση στο Clarence House τον Απρίλιο για το SafeLives, μίλησε για την ενδοοικογενειακή βία.«Δεν θα στεκόμουν εδώ αν ήταν πριν από 10 χρόνια, επειδή δεν θα μιλούσαμε γι’ αυτό – ήταν ένα θέμα ταμπού. Κανείς δεν ήθελε πραγματικά να μιλήσει γι’ αυτό.
«Αλλά τώρα, 10 χρόνια αργότερα, έχουμε θύματα που αφηγούνται την ιστορία τους, τα οποία πριν από χρόνια θα ντρέπονταν πολύ να βγουν μπροστά για να πουν τις ιστορίες τους, αλλά τώρα θα σηκωθούν και θα μιλήσουν και θα εμπνεύσουν άλλους να μιλήσουν».Πηγές κοντά στη Βασίλισσα λένε ότι δεν έχει δημοσιοποιήσει την απόπειρα επίθεσης στο παρελθόν για να αποφύγει να επιστήσει την προσοχή στην εμπειρία της και όχι στα θύματα με τα οποία συνεργάζεται τώρα.
Ο νεαρός διακομίστηκε στο νοσοκομείο ΕΛΠΙΣ, όπου διαπιστώθηκε ότι δεν διατρέχει κίνδυνο.
Σοβαρό οπαδικό επεισόδιο, έναν χρόνο μετά την δολοφονική επίθεση κατά του Άλκη Καμπανού στη Θεσσαλονίκη, που συγκλόνισε το πανελλήνιο, συνέβη τα ξημερώματα της Κυριακής στην περιοχή της Ομόνοιας.
Σύμφωνα με την ΕΡΤ, επίθεση με μαχαίρι δέχθηκε από μια ομάδα έξι ατόμων ένας 17χρονος, αφού αρχικά τον είχαν ρωτήσει «τί ομάδα είσαι;». Στη συνέχεια τον τραυμάτισαν με μαχαίρι στο αριστερό χέρι, στον αριστερό ώμο και στο αριστερό πόδι, προκαλώντας του ελαφρά τραύματα.
Ο νεαρός διακομίστηκε στο νοσοκομείο ΕΛΠΙΣ, όπου διαπιστώθηκε ότι δεν διατρέχει κίνδυνο. Η Αστυνομία διενεργεί έρευνα για τον εντοπισμό των δραστών, οι οποίοι εκτιμάται ότι είναι χούλιγκαν ομάδας της Αθήνας.
