Απίστευτη κίνηση πατριωτισμού έκανε 97χρονος εφοπλιστής, βετεράνος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Ιάκωβος Τσούνης, αφήνει όλη του την περιουσία στις ένοπλες δυνάμεις.
Ο κ. Τσούνης, που δήλωσε πως επιθυμεί να φύγει από τη ζωή όπως ακριβώς ξεκίνησε, ξυπόλητος, αφήνει συγκεκριμένα 23 εκατ, ευρώ για την άμυνα της χωρας μας και 60 αποβατικά σκάφη.
«Ο πιο σπουδαίος για μένα είναι ο πατριώτης. Όχι εκείνος που έχει λεφτά, όχι εκείνος που έχει τιμητικές διακρίσεις! Δίχως πατρίδα, ούτε ο πλούτος, ούτε η δόξα ούτε οι χαρές υπάρχουν» αναφέρει μεταξύ άλλων ο κος Τσούνης.
Με αυτές τις αρχές και αξίες πορεύτηκε όλη του τη ζωή…. ο Ιάκωβος Τσούνης στη διάρκεια της ζωής του έχει δωρίσει 23 εκατομμύρια ευρώ στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας και σημαντικό πολεμικό εξοπλισμό.
«Το τελευταίο μου συμβόλαιο είναι, ό,τι έχω και δεν έχω να πάνε εκεί …. Και πήγαν…ενημερώθηκαν προ ολίγων ημέρων» λέει.
Ανακαινίσεις ολόκληρων πτερυγών και κλινικών στα στρατιωτικά νοσοκομεία της χώρας, δωρεά 60 αποβατικών πλοίων στις ένοπλες δυνάμεις, ανέγερση εκκλησιών και μουσείων και η διάθεση όλης της κινητής και ακίνητης περιουσίας του στο στράτευμα είναι μερικοί μόνο από τους λόγους που καθιστούν τον Ιάκωβο Τσούνη έναν σύγχρωνο εθνικό ευεργέτη.
Όλα ξεκίνησαν απ’ το Αλβανικό μέτωπο όπου πήγε να πολεμήσει σε ηλικία μόλις 16 ετών…
«Όταν πήγα στην Αλβανία εθελοντής ως ο νεότερος βετεράνος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, σε ηλικία 16 χρόνων. Είχα άριστη σωματική διάπλαση.
Πολέμησα, την ξέρω καλά την Αλβανία. Και όταν πέρασαν τέσσερις ή πέντε μήνες, ο διοικητής τότε του στρατηγείου με βρήκανε πεθαμένο πλέον. Δηλαδή από τα 65-70 κιλά που πήγα είχα μείνει 29 κιλά. Και με φέρανε πίσω» θυμάται.
Από εκείνη τη μέρα και στο εξής εργάστηκε σκληρά και παραχωρούσε κέρδη του στο στράτευμα και τους φτωχούς συμπολίτες του.
«Άρχισα να συνδέομαι με τις ένοπλες δυνάμεις και όταν πλέον άρχισα να βιοπορίζω ξυπόλητος, γιατί είχα 13 αδέλφια. Εγώ ήμουν ο 13ος. Οικογένεια ενός δασάρχη. Από τότε, μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αρχίζω να συνεργάζομαι. Και ενώ πηγαίνω καλά τις δουλείες μου ως εκτελωνιστής το ’50 και μεγάλωναν οι δουλείες μου, ό,τι κέρδιζα το αφιέρωνα στις ένοπλες δυνάμεις και σε εκείνους που δεν είχαν να φάνε ψωμάκι» περιγράφει.
Ξεκίνησε ως εκτελωνιστής στον Πειραιά. Το 1966 εισέρχεται στη ναυτιλία ως εφοπλιστής αποκτώντας συνολικά 13 εμπορικά πλοία και σχηματιζόντας μεγάλη περιουσία.
Για τη φιλανθρωπική του δράση έχει λάβει σημαντικές τιμητικές διακρίσεις. Ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος του απένειμε ξίφος υποστρατήγου επί τιμή.
Παρά τα πλούτη που απέκτησε δηλώνει πως όπως ήρθε ξυπόλητος στη ζωή και έτσι θέλει να φύγει…
Νοσηλευόταν στο 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών (ΓΣΝΑ).
Ο εφοπλιστής, Ιάκωβος Τσούνης, που πρόσφατα δώρισε όλη του την περιουσία στις Ένοπλες Δυνάμεις, απεβίωσε στις 15.30 στο 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών (ΓΣΝΑ) όπου νοσηλευόταν.
Ο Ιάκωβος Τσούνης, προχώρησε σε μια απίστευτη κίνηση χαρίζοντας την περιουσία του στις «Άγιες», όπως τις αποκάλεσε, ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Συγκεκριμένα άφησε 23 εκατ. ευρώ για την άμυνα και 60 αποβατικά σκάφη (αμφίβιων επιχειρήσεων).
Την είδηση έκανε γνωστή ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας Στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος.
Ο νεότερος βετεράνος του Β’ΠΠ, Εθν. Ευεργέτης Υπτγος ε.τ. Ιάκωβος Τσούνης εξέπνευσε σήμερα. Υπήρξε αφοσιωμένος ευπατρίδης, υποστηρικτής των ΕΔ και άξιο Τέκνο της Πατρίδος. Θα λείψει σε όλους μας! Συλλυπούμαι βαθύτατα την οικογένειά του για την απώλεια αυτού του Μοναδικού Έλληνος! pic.twitter.com/w1ZITgQXd7
Ο καφετζής που έγινε «Ωνάσης» και δώρισε τα πάντα στην πατρίδα
Ο άγνωστος και ταπεινός ευπατρίδης Ιάκωβος Τσούνης, γνήσιος απόγονος των αγωνιστών του 1821, έπειτα από τη δωρεά «μαμούθ» 23.000.000 ευρώ και την απόφαση να διαθέσει το σύνολο της περιουσίας του στις Ένοπλες Δυνάμεις, έφυγε από τη ζωή πριν από λίγη ώρα. Περνώντας πλέον στην αιωνιότητα και στο πάνθεον των ελλήνων ευεργετών. Μέχρι τις τελευταίες του στιγμές, νοσηλευόταν στο 401 στρατιωτικό νοσοκομείο. Ας θυμηθούμε τι γράφαμε για τον μεγάλο αυτό ευεργέτη, όταν η πλειοψηφία των ΜΜΕ αγνοούσε ακόμα και την ύπαρξη του.
Ο νεότερος βετεράνος του Β’ΠΠ, Εθν. Ευεργέτης Υπτγος ε.τ. Ιάκωβος Τσούνης εξέπνευσε σήμερα. Υπήρξε αφοσιωμένος ευπατρίδης, υποστηρικτής των ΕΔ και άξιο Τέκνο της Πατρίδος. Θα λείψει σε όλους μας! Συλλυπούμαι βαθύτατα την οικογένειά του για την απώλεια αυτού του Μοναδικού Έλληνος! pic.twitter.com/w1ZITgQXd7
Γεννήθηκε στην Εγλυκάδα Πατρών το 1924. αλλά πάνω απ’ όλα βάζει την πατρίδα και την προσφορά. Πρόκειται για τον Ιάκωβο Τσούνη, μια σπάνια περίπτωση ευπατρίδη, ο οποίος αποφάσισε να δώσει όλη την περιουσία του (πολλών εκατομμυρίων ευρώ) στις Ένοπλες Δυνάμεις, τις οποίες ήδη έχει ενισχύσει έως τώρα με τεράστια ποσά. Σήμερα έφυγε από κοντά μας.
Ήταν το 13ο παιδί της οικογένειας του Κωνσταντίνου Τσούνη και της Μαρίας, με καταγωγή από τη Βλασιά Καλαβρύτων. Απόγονοι των αγωνιστών Πετμεζαίων, των Λονταίων και των Δημακοπουλαίων που ξεχώρισαν για την προσφορά τους στο έθνος. Ο Ιάκωβος Τσούνης ήταν μόλις 16 ετών όταν αποφάσισε να φορέσει τη στρατιωτική στολή και να πολεμήσει στα βουνά της Αλβανίας. Η περίπτωση του έφηβου πολεμιστή έγινε μάλιστα αντικείμενο θαυμασμού από το BBC και έλαβε μεγάλη δημοσιότητα.
Ο Ιάκωβος Τσούνης από εκείνη την τρυφερή ηλικία έβαζε πάνω απ’ όλα την πατρίδα. Και το πράττει μέχρι σήμερα, έχοντας προσφέρει στην πατρίδα 23.000.000 ευρώ και 60 αποβατικά σκάφη!
Μεγάλωσε με πατρικές νουθεσίες, «Να μην ξεχνάς τις ρίζες σου», «Να μάθεις να ντρέπεσαι», «Τα λεφτά που έχεις δεν σου ανήκουν», και τις μετέδωσε και στη δική του οικογένεια. Όπως έγραψε η εφημερίδα «Εστία», η επιθυμία του είναι να διαθέσει το υπόλοιπο της κινητής και της ακίνητης περιουσίας του στις Ένοπλες Δυνάμεις. «Αυτή είναι η τελευταία επιθυμία μου, να φύγω ξυπόλητος από τη ζωήν, όπως ξεκίνησα στην αρχήν… πεινώντας, της σταδιοδρομίας μου» σημειώνει συγκινητικά ο κύριος Τσούνης, που υπογράφει ως «ένας μικρός και ασήμαντος ανθρωπάκος, αλλά γνήσιος απόγονος των πολεμιστών του 1821» στη σχετική επιστολή που έστειλε στην εφημερίδα.
Το εντυπωσιακότερο όλων είναι η παροιμιώδης σεμνότητα αυτού του μεγάλου ευεργέτη, ο οποίος ουδέποτε διεκδίκησε τον δημόσιο έπαινο, παρότι δώρισε τα προηγούμενα χρόνια στις Ένοπλες Δυνάμεις από την περιουσία του 23.000.000 ευρώ!
Η προσφορά του ήταν:
Εξήντα αποβατικά σκάφη της Ζ ΜΑΚ.
Πλήρης ανακαίνιση 29 κλινών της κλινικής 68 του 401 ΓΣΝΑ.
Αγορά ανταλλακτικών για τα τεθωρακισμένα των ακριτικών μονάδων του Εβρου.
Αγορά υπερσύγχρονων καμερών νυχτερινής όρασης.
Μεγάλη δωρεά, που προορίζεται για το εξοπλιστικό πρόγραμμα.
Συνεισφορά στην αποκατάσταση ιστορικής εκκλησίας στο Καστελόριζο.
Πλήρης ανακαίνιση του Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών του ΓΣΝΑ.
Ανακαίνιση κλινικών 417 ΝΙΜΤΣ κ.λπ.
Ανεγέρσεις ναών
Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στη συνεισφορά του κυρίου Τσούνη στην Ορθοδοξία και την Εκκλησία της Ελλάδος, αναλαμβάνοντας δαπάναις του τις ανεγέρσεις ναών σε θέρετρα αξιωματικών, σε τόπους όπου έπεσαν άνδρες των Ενόπλων Δυνάμεων (Οθρυς), στην Ιαπωνία – και τιμήθηκε γι’ αυτό από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, το Πατριαρχείο Αντιοχείας, την Εκκλησία της Ελλάδος, την Εκκλησία της Βρετανίας κ.ά.
Στο μουσείο που έχει ιδρύσει στο ΑίγιοΙδιαίτερη αναφορά πρέπει επίσης να γίνει στη δημιουργία μουσείου στη γενέτειρά του το Αίγιο, στο οποίο -υπό την εποπτεία της Μητροπόλεως Αιγιαλείας- φυλάσσονται κειμήλια των Λονταίων, των Πετμεζαίων και του Παπαφλέσσα. Άγνωστη είναι, τέλος, η έκταση του κοινωνικού έργου του κυρίου Τσούνη, ο οποίος ευρίσκεται μια ζωή δίπλα στον πάσχοντα άνθρωπο. Και, φυσικά, στη διαθήκη του, για την οποία ήδη έχει ενημερώσει τους αρμοδίους, αφήνει το σύνολο της ακίνητης περιουσίας στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας.
Βοηθούσε ανωνύμως τους φτωχούς, ακόμα και τη χήρα του Τσόρτσιλ!
Ο Ιάκωβος Τσούνης δεν ήταν πλούσιος. Αντιθέτως, αντιμετώπισε μεγάλη φτώχεια και τα κατάφερε όλα μόνος του. Ξεκίνησε ως υδραυλικός, βοηθός εκτελωνιστή και καφετζής! Κι όμως τα κατάφερε χάρη στην ευφυΐα του και τη σκληρή δουλειά. Με την προϋπηρεσία του εκτελωνιστή ανέλαβε τη διακίνηση δεμάτων από Έλληνες της Αμερικής, επένδυσε όσα χρήματα έβγαλε σε ακίνητα και στη συνέχεια έκανε τα πρώτα βήματα στη ναυτιλία. Πρώτα συμμετέχοντας σε εταιρία διάλυσης πλοίων και χρόνια αργότερα (το 1965) αποκτώντας τα πρώτα δικά του εμπορικά πλοία.
Ο καφετζής έγινε λοιπόν μεγιστάνας, αλλά ποτέ δεν άλλαξε τις αρχές του. Ένας άλλος αυτοδημιούργητος «Ωνάσης», που επέλεξε όμως να μείνει άγνωστος και ταπεινός. Στη δεκαετία του ’70 ρευστοποίησε μέρος της εφοπλιστικής περιουσίας του και εξασφάλισε μεγάλα κέρδη που στη συνέχεια επένδυσε με άλλο τρόπο.
Όλα αυτά τα χρόνια αφανώς προέβη σε τεράστιες αγαθοεργίες χωρίς να αποκαλύπτει ότι ο ίδιος βρίσκεται πίσω από τις δωρεές. Τα πακέτα και οι φάκελοι είχαν την ένδειξη «ανώνυμος». Το 1963 παντρεύτηκε την Άννα Φωκά και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, τον Κώστα και την Αθηνά.
Στη ζωή του γνώρισε μεγάλες προσωπικότητες. Από τον Μάο Τσε Τουγκ έως τον Ουίνστον Τσόρτσιλ. Μάλιστα στη χήρα του Τσόρτσιλ είχε προσφέρει ένα σημαντικό ποσό για την ενίσχυσή της, όταν αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα μετά τον χαμό του μεγάλου Βρετανού πολιτικού.
Ο Ιάκωβος Τσούνης με τον μητροπολίτη πρώην Καλαβρύτων
Αμβρόσιο
Συνδέθηκε επίσης με σημαντικές προσωπικότητες της Εκκλησίας. Ιδιαίτερη είναι η σχέση του με τον μητροπολίτη πρώην Καλαβρύτων Αμβρόσιο. Στο Αίγιο δημιουργήθηκε και μουσείο προς τιμήν του με προσωπικά του αντικείμενα, μετάλλια κ.λπ., αλλά και συλλεκτικά αντικείμενα σημαντικών προσωπικοτήτων, όπως η τηλεφωνική συσκευή του Ελευθερίου Βενιζέλου, η ξύλινη φιάλη του Στρατηγού Μακρυγιάννη, σπάνια βιβλία, πίνακες κ.ά.
Ο Ιάκωβος Τσούνης έλεγε μια ζωή «επιθυμώ να είμαι χρήσιμος και ωφέλιμος στους ανθρώπους και στην πατρίδα και όχι ευχάριστος και άριστος». Όσο κι αν δεν θέλει να το παραδεχτεί, υπήρξε και άριστος και άξιος!
O Ιάκωβος Τζαγκαράκης είναι ο 65χρονος άνδρας που έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια του σεισμού των 5,8 Ρίχτερ στην Κρήτη.
Ο άτυχος 65χρονος τη στιγμή που χτύπησε ο σεισμός βρισκόταν μέσα στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία στο Αρκαλοχώρι, στην οποία γίνονταν εργασίες συντήρησης.
Σύμφωνα με το viannitika από τη μεγάλη ένταση του σεισμού έπεσε ο τρούλος της εκκλησίας και καταπλάκωσε τον άτυχο 65χρονος Ιάκωβο Τζαγκαράκη, ενώ τραυματίστηκε ο γιός του που βρισκόταν έξω από την εκκλησία. Στο σημείο έφτασαν τα σωστικά συνεργεία ωστόσο όταν εντόπισαν και απεγκλώβισαν νεκρό τον άτυχο 65χρονο΄.
Η είδηση συγκλόνισε την τοπική κοινωνία της Βιάννου. Ο Ιάκωβος Τζαγκαράκης υπήρξε ποδοσφαιριστής του Πατούχα αλλά και παράγοντας τόσο στην ομάδα της Άνω Βιάννου, όσο και στον Πήγασο Εμπάρου, επί σειρά ετών.
Ο 65χρονος Ιάκωβος Τζαγκαράκης είναι ο άνδρας που έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια του σεισμού των 5,8 Ρίχτερ στην Κρήτη.
Η πίτσα για τα παιδιά της παιδοψυχιατρικής κλινικής, το απλό μπέργκερ και το φαγητό που αλλάζει στο νοσοκομείο. Ο Ιάκωβος Απέργης ο σεφ του Τζανείου έχει βαλθεί να αλλάξει όλα όσα ξέραμε για το νοσοκομειακό φαγητό.
Πριν από λίγο καιρό, ο Ιάκωβος Απέργης, ο αρχιμάγειρας του Τζανείου, έφτασε στο νοσοκομείο κουβαλώντας δύο μεγάλα ταψιά. Ήταν η πίτσα που είχε φτιάξει το προηγούμενο βράδυ στο σπίτι. Την πήγαινε στα παιδάκια της παιδοψυχιατρικής κλινικής.
«Αυτά τα παιδιά μπορούν να φάνε περίπου τα πάντα. Γιατί να μη φάνε κάτι που τους αρέσει πραγματικά;», λέει. Έφτιαξε την πίτσα στο σπίτι γιατί η κουζίνα του νοσοκομείου δεν διαθέτει μπέικον. Η προμήθεια των πρώτων υλών, όπως σε κάθε δημόσια δομή, γίνεται κατόπιν διαγωνισμών και συμβάσεων με εταιρείες, δεν είναι ακριβώς ευέλικτη διαδικασία. Το μπάτζετ είναι ορισμένο και αυστηρό. «Εάν ζητήσω μπέικον, μπορεί να χάσω κάτι πιο ουσιαστικό και δε λέει. Εντάξει, οκτώ παιδάκια είναι μόνο σε αυτή τη μονάδα, δεν είναι και τίποτα να τους φτιάξω μια φορά μια πίτσα να ευχαριστηθούν».
Τέτοια… περίεργα, με την καλή έννοια, συμβαίνουν στο Τζάνειο νοσοκομείο του Πειραιά από τότε που ανέλαβε ο Ιάκωβος, που έχει βαλθεί να καταργήσει τον όρο «νοσοκομειακό φαγητό». «Δεν υπάρχει η έννοια “νοσοκομειακό φαγητό”, ήταν απλά το φαγητό που βόλευε όλους. Είναι πιο εύκολο να βγάλεις ανάλατο φαγητό για όλους, μόνο που δεν χρειάζεται όλοι οι ασθενείς να τρώνε ανάλατα!». Τα τελευταία χρόνια, από την κουζίνα του Τζανείου βγαίνουν τουλάχιστον δύο διαφορετικά πιάτα κάθε μέρα. «Ποτέ δεν φτιάχνουμε ένα φαΐ για όλους, εκτός κι αν είναι κάτι που ξέρουμε ότι αρέσει σε όλους. Αλλά δεν θα προσφέρουμε σπανακόρυζο ή ψάρι στα παιδάκια που πολύ συχνά δεν το τρώνε».
Χιτ το μπιφτέκι ψαριού
Για να κάνει τα παιδιά να φάνε ψάρι, εμπνεύστηκε το μπιφτέκι ψαριού. Το πιάτο έγινε… μεγάλο χιτ στους ασθενείς. «Μια μέρα μου είπαν ότι με ζητάει ένας ασθενής από την Καρδιολογική Κλινική. Σκέφτηκα ότι θα έχει κάποιο παράπονο με το φαγητό. Τελικά ήθελε να μιλήσω στη γυναίκα του στο τηλέφωνο, η οποία δεν τον πίστευε όταν της έλεγε ότι έφαγε μόλις ψάρι σε μπιφτέκι».
Ευχαριστιέται πολύ τα καλά λόγια. Το κοινό του δεν είναι το «κλασικό» κοινό του εστιατορίου. Είναι άνθρωποι πονεμένοι, σε ανασφάλεια, ίσως τρομαγμένοι. «Είναι ακόμα πιο σημαντικό να ακούς “μπράβο σεφ” από αυτούς. Με φωνάζουν “σεφ” και δεν τους διορθώνω, αλλά εγώ είμαι μάγειρας».
Τη μαγειρική την έμαθε από τον παππού του, φούρναρη και μερακλή, με τον οποίο έφτιαχναν αβγά με παστουρμά και καναδέζικη πίτσα με πεπερόνι. Τελειώνοντας το σχολείο σπούδασε στη Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων, με τη σκέψη να γίνει μπάρμαν. Εντελώς τυχαία, όμως, έπιασε την πρώτη δουλειά στο «Νέον» του Γιώργου Τσελεμεντέ. «Υπήρχε κενό στην κουζίνα και πήγα. Χρειαζόμουν ένα χαρτζιλίκι για να αγοράσω ένα δώρο. Εκεί κόλλησα το μικρόβιο». Εργάστηκε σε διάφορα εστιατόρια, όταν κάποια στιγμή έπεσε στην αντίληψή του ότι άνοιξε θέση μάγειρα στο Τζάνειο. Ήταν σαν να συνωμοτεί το σύμπαν υπέρ του. Στο Τζάνειο είχε αφήσει το 2003 την τελευταία της πνοή η μητέρα του μετά πολύχρονη περιπέτεια υγείας. «Το παράπονό της πάντα ήταν ότι το φαγητό στο νοσοκομείο είναι χάλια. Αυτό ποτέ δεν μου έφυγε από το μυαλό».
Στάθηκε τυχερός, γιατί έπεσε σε «αλλαγή φρουράς» στην κουζίνα του νοσοκομείου. Έφευγαν οι παλιότεροι μαζί με τη νοοτροπία «ανάλατο μπιφτέκι» και έρχονταν νέα παιδιά από τις σχολές μαγειρικής. «Άρχισα να κάνω τα δικά μου, χωρίς να υποχρεώνω κανέναν στην αρχή να με ακολουθήσει. Προσπαθούσα να βρίσκω συνταγές που να τρώνε τα παιδιά, να αλλάζω μορφή και υφή σε γνωστά πιάτα για να τους είναι πιο οικεία και ευχάριστα. Δεν είναι τίποτα να βάλεις το μπιφτέκι πάνω σε ψωμί, με ντομάτα και μαρούλι να μοιάζει σαν μπέργκερ. Πέντε λεπτά παραπάνω δουλειά είναι. Δεν είναι κακό μία στις τόσες να φτιάξεις γλυκό για τους γιατρούς, δεν είναι καλοπληρωμένοι όλοι».
Σιγά σιγά έγινε υπεύθυνος κουζίνας, επικεφαλής μιας δραστήριας ομάδας πέντε καλών μαγείρων που, σε ημέρες εφημερίας, σερβίρουν φαγητό σε 300 άτομα, μαζί με τους γιατρούς. «Η κοτόσουπα απευθύνεται πια μόνο στους ασθενείς που περιμένουν να εγχειριστούν, οι υπόλοιποι θα φάνε και μουσακά και παστίτσιο και γιουβαρλάκια και τα πάντα. Έχουμε πρόγραμμα όπως στο σπίτι. Μάγειρες είμαστε, ίσως με ελλείψεις, αλλά με πολλή τρέλα και πολλή όρεξη να κάνουμε πράγματα και όχι με τη νοοτροπία Δημόσιο για το Δημόσιο. Με ενοχλεί το βόλεμα, δεν είμαστε όλοι βολεμένοι στο Δημόσιο».
Είναι σημαντικό, λέει, να φεύγει από τη βάρδια και να νιώθει υπερήφανος για τη δουλειά του. «Καμιά φορά λέω ότι δουλεύω σε “πεντάστερο”. Η ικανοποίηση που παίρνω είναι μεγαλύτερη από ένα μαγαζί στο οποίο ο άλλος έχει πληρώσει να πάει. Κι ας είναι όλοι με τις πιτζάμες τους!».
Ετσι δεν θα μπουν τα catering στα νοσοκομεία
Ο Ιάκωβος Απέργης «ψήνει» και κάτι άλλο τελευταία. Ενα υπόμνημα στο υπουργείο Υγείας, με το οποίο θα ζητεί να γίνονται ενημερωτικά σεμινάρια για τους επαγγελματίες στις κουζίνες των νοσοκομείων. «Χρειάζεται συνεχής ενημέρωση, όπως σε οποιονδήποτε άλλο κλάδο» λέει στην «Κ» ο αρχιμάγειρας του Τζανείου. «Οτι εγώ μπορεί να μη χρειάζομαι ένα μηχάνημα, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ξέρω ότι υπάρχει!». Ο ίδιος κάθε χρόνο καταθέτει αίτημα στις σχολές για νέους μαγείρους.
«Δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνω την ίδια διαδικασία κάθε χρόνο, το αίτημα είναι πάγιο. Κάθε χρόνο πρέπει τρεις πρωτοετείς μαθητές να έρχονται στην κουζίνα του νοσοκομείου για πρακτική. Στην αρχή θα κάνουν βοηθητικές εργασίες, αλλά τη δεύτερη χρονιά θα είναι κανονικοί μάγειρες. Χαμένοι δεν θα βγουν. Και έτσι θα μείνουν ανοιχτά τα μαγειρεία και δεν θα μπουν τα catering στα νοσοκομεία».
Δεν είναι ντροπή η δουλειά στο νοσοκομείο, λέει. «Όλοι γίναμε σεφ» προσθέτει με νόημα. «Όμως η ζωή είναι και πατάτα και κολοκύθι και καθάρισμα και σκούπισμα. Όταν τα νέα τα παιδιά στις σχολές τα προετοιμάζεις λέγοντάς τους ότι θα γίνουν σεφ και δεν θα καθαρίσουν ποτέ στη ζωή τους, έτσι θα συμπεριφερθούν αργότερα. Στο κάτω κάτω είναι μαγκιά να προσπαθήσεις να αλλάξεις τα πράγματα σε ένα νοσοκομείο, παρά να κάνεις κάθε μέρα το ίδιο μενού σε ένα εστιατόριο». Το πάθος του έχει ρίσκο. «Ναι, είναι δυνατόν να δημιουργήσεις αντιπάθειες γιατί μπορεί κάποιους να ξεβολεύεις. Κάποιους άλλους όμως μπορεί και να τους ενθουσιάσεις».
«Δεν μπορεί το φαγητό να είναι κακομαγειρεμένο, άνοστο και κακής ποιότητας στο νοσοκομείο, είναι σαν να μην σέβεσαι», πρόσθεσε ο μάγειρας
Την αξιοπρέπεια που αξίζει σε κάθε άνθρωπο θέλει να δίνει μέσα από τα πιάτα που μαγειρεύει ο Ιάκωβος Απέργης, ο σεφ του Τζάνειου νοσοκομείου που έχει βάλει στόχο να καταργήσει το νοσοκομειακό φαγητό.
Δείτε το βίντεο:
Μιλώντας στην εκπομπή «Buongiorno» την Τρίτη 5 Μαΐου, ο μάγειρας τόνισε πως όταν το φαγητό σε ένα νοσοκομείο είναι κακομαγειρεμένο και κακής ποιότητας, δεν δείχνει τον απαιτούμενο σεβασμό σε όσους νοσηλεύονται.
Ο Ιάκωβος Απέργης, ο οποίος έχασε τη μητέρα του στο Τζάνειο πριν από 23 χρόνια, επισήμανε πως θα έπρεπε το καλό φαγητό να είναι αυτονόητο στα νοσοκομεία: «Θέλω να κάνω το αυτονόητο, να δίνω στον άνθρωπο την αξιοπρέπεια που του αξίζει, γιατί στο νοσοκομείο που μπαίνεις μέσα, δεν μπαίνεις με τη θέλησή σου. Αναγκάζεσαι γιατί εφημέρευε, γιατί δεν είχες λεφτά να πας σε ένα ιδιωτικό, γιατί εκεί ήταν ο γιατρός σου… Και δεν μπορεί το φαγητό να είναι κακομαγειρεμένο, άνοστο και κακής ποιότητας, γιατί δεν έχεις το δικαίωμα σε κανέναν άνθρωπο, σε κανένα ζώο να φέρεσαι άσχημα, γιατί αυτό όταν το κάνεις είναι σαν να μην τον σέβεσαι και καταρχήν δεν σέβεσαι τον ίδιο σου τον εαυτό. Εμένα η μητέρα μου πέθανε στο Τζάνειο νοσοκομείο το 2003. Πήγα πολλά χρόνια στα νοσοκομεία, είμαι με παιδιά με αυτισμό, κακοποιημένα και ΑμεΑ. Αν πας σε ένα καλό εστιατόριο θα τρέξουν όλοι να σε εξυπηρετήσουν αλλά το έχεις επιλέξει. Στο νοσοκομείο δεν επιλέγει κανείς και τίποτα και πολλές φορές η στενοχώρια είναι τόσο μεγάλη που δεν μπορείς να του προσθέσεις ακόμα και μία άλλη, να μην έχει να φάει ή να μην έχει και λεφτά να πάει να αγοράσει να φάει», είπε αρχικά.
Στη συνέχεια, ο σεφ δήλωσε: «Χρειάζεται απλά να ασχοληθείς. Δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω» και εξήγησε πως πολλές φορές δημιουργούνται προβλήματα καθώς δεν έχουν τον κατάλληλο εξοπλισμό: «Το έχουμε καταφέρει σε μεγάλο βαθμό, αλλά είναι ένας διαρκής αγώνας, γιατί πέρα από το φαγητό, ένα κομμάτι σοβαρό είναι ότι δεν έχουμε κόσμο, δεν έχουμε τα μηχανήματα… Φανταστείτε να έχεις πολύ καλούς γιατρούς στην καρδιολογία ή χειρούργους και να μην έχουν μηχανήματα να χειρουργήσουν ή να κάνουν εξετάσεις. Έτσι κι εμείς όταν έχουμε κάτι και μία χαλάει και μία όχι, σου δημιουργεί πρόβλημα γιατί αλλάζεις το φαγητό. Εκεί που είσαι προετοιμασμένος να κάνεις ένα ωραίο κοκκινιστό με μακαρόνια, μπορεί να σου χαλάσουν τα καζάνια και να πρέπει να το ψήσεις, άρα αλλάζεις το φαγητό».
«Δεν έχουμε τους πόρους που θα έπρεπε», τόνισε ο Ιάκωβος Απέργης, ωστόσο έκλεισε με ένα θετικό μήνυμα: «Κανείς δεν ασχολήθηκε με το κομμάτι κουζίνα, αλλά δεν παραπονιέμαι γιατί αν κάτσουμε και παραπονεθούμε γι’ αυτά που περνάμε, χάνουμε την ουσία. Εγώ έχω έναν σκοπό, να μαγειρεύω καλά με οποιονδήποτε τρόπο», σημείωσε.
Η Ελπίδα Ιακωβίδου και ο Τζώνη Καλημέρης βρέθηκαν το Σαββατοκύριακο στην Κύπρο και οι φωτογραφίες τους κυκλοφόρησαν στα social media.
Η γνωστή Κύπρια παρουσιάστρια και ο ισχυρός άνδρας των media στην Ελλάδα είναι μαζί, απολαμβάνουν μια όμορφη σχέση και κρατούν χαμηλούς τόνους, όμως χωρίς να κρύβονται.
Συγκεκριμένα το πολυσυζητημένο ζευγάρι, την Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου, βρέθηκε σε εστιατόριο της Λευκωσίας. Στην παρέα του ζευγαριού, βρέθηκε και η Γιώτα Δαμιανού, με τον σύζυγό της.
Ενώ χθες Σάββατο 1η Φεβρουαρίου βρέθηκαν στη Λεμεσό και στο «maison anemi», εστιατόριο που διατηρεί η Έμιλυ Γιολίτη, για να απολαύσουν το μεσημεριανό τους γεύμα. Εκεί τους τσάκωσε ο Χρύσανθος Τσουρούλλης και έβγαλαν μάλιστα και μια αναμνηστική φωτογραφία.
Ο Τζώνη Καλημέρης, ανάρτησε στον προσωπικό του λογαριασμό στο instagram, το σχετικό στιγμιότυπο και έγράψε τα εξής: «Με τον συμπολεμιστή στη Λεμεσό».
«Τίποτα δεν ήταν ρόδινο στην καριέρα μου. Υπήρξαν στιγμές που δεν είχα βενζίνη και πήγαινα με τα πόδια. Υπήρξαν πολλές τέτοιες μαύρες στιγμές», λέει ο Θοδωρής Ιακωβίδης.
Στον αέρα της εκπομπής «Τώρα ότι συμβαίνει» βγήκε από το Τόκιο μέσω skype ο Θοδωρής Ιακωβίδης. Ο Έλληνας αρσιβαρίστας που συγκλόνισε τις προηγούμενες ημέρες με το κλάμα του και την κατάθεση ψυχής που έκανε για τις δύσκολες οικονομικά στιγμές, μίλησε στην πρωινή εκπομπή του Open και τα λόγια του ράγισαν καρδιές.
«Το πρόβλημα δεν είναι να “μπαλώσουμε” τον Θοδωρή, υπάρχουν στην Ελλάδα άλλοι τόσοι Θοδωρήδες. Υπάρχουν άλλοι τόσοι αθλητές που παλεύουν κάτω από τις ίδιες συνθήκες. Βλέπω συναθλητές μου που έχουν τα πάντα από τις χώρες τους κι εγώ δεν μπορώ να το έχω για να είμαι στο 100%. Ότι μπορώ να συνεχίσω, μπορώ, αλλά να είμαι στο ίδιο επίπεδο, δεν μπορώ, θέλω να πάω λίγο παραπάνω. Βλέπω ότι έχω δυνατότητες και μπορώ, αλλά δεν μου το επιτρέπει η ζωή», είπε αρχικά ο Θοδωρής Ιακωβίδης.
Ο Θοδωρής Ιακωβίδης συνέχισε: «Θέλω να συνεχίσω. Ο αθλητής μέσα μου υπάρχει και θέλει να αγωνιστεί ξανά. Αν αλλάξουν οι συνθήκες, να συνεχίσω, αλλά δεν το βρίσκω ηθικό απέναντι στους υπόλοιπους συναθλητές μου. Θέλω αυτή να είναι η αρχή για να ξεκινήσει ο κρατικός μηχανισμός να βοηθάει όλους τους αθλητές, να είναι δίπλα μας έμπρακτα».
«Τίποτα δεν ήταν ρόδινο στην καριέρα μου. Υπήρχαν στιγμές, όπως έχω πει, που δεν ήθελα να πάω στον φυσιοθεραπευτή γιατί ήξερα ότι δεν θα μου πάρει χρήματα επειδή ήξερε ότι είμαι δύσκολα. Και με την περηφάνια μου δεν ήθελα να πάω. Υπήρξαν στιγμές που δεν είχα βενζίνη και πήγαινα με τα πόδια. Υπήρξαν πολλές τέτοιες μαύρες στιγμές», πρόσθεσε επίσης ο Θοδωρής Ιακωβίδης.
«Εντάξει τώρα, δείχνουμε πρότυπα άλλους κι άλλους και δεν ξέρουμε να δείξουμε και στα παιδιά μας και στην κοινωνία αυτούς που πρέπει. Με τον αγώνα τους, με το ήθος τους, με την τιμή τους, με τις αξίες τους. Γύριζε σπίτι του με τα πόδια γιατί δεν είχε λεφτά για βενζίνη. Εντάξει, να μας χαιρόμαστε», είπε η Φαίη Μαυραγάνη από την πλευρά της.
Την ελπίδα πως η έκρηξή του θα αποτελέσει την αρχή για όλους τους αθλητές εξέφρασε ο αρσιβαρίστας πρωταθλητής, που συγκίνησε με την απόφασή του να αποσυρθεί.
«Το πρόβλημα δεν είναι να “μπαλώσουμε” τον Θοδωρή» δήλωσε στο Open ο Έλληνας αρσιβαρίστας που συγκλόνισε όταν ανακοίνωσε με δάκρυα στα μάτια πως σταματά τον αθλητισμό καθώς δεν υπάρχει επαρκής στήριξη από την κυβέρνηση και την Πολιτεία.
«Υπάρχουν στην Ελλάδα άλλοι τόσοι αθλητές που παλεύουν κάτω από τις ίδιες συνθήκες. Βλέπω συναθλητές μου που έχουν τα πάντα από τις χώρες τους κι εγώ δεν μπορώ να το έχω για να είμαι στο 100%. Ότι μπορώ να συνεχίσω, μπορώ, αλλά να είμαι στο ίδιο επίπεδο, δεν μπορώ, θέλω να πάω λίγο παραπάνω. Βλέπω ότι έχω δυνατότητες και μπορώ, αλλά δεν μου το επιτρέπει η ζωή», σημείωσε.
Ωστόσο επισήμανε: «Θέλω να συνεχίσω. Ο αθλητής μέσα μου υπάρχει και θέλει να αγωνιστεί ξανά. Αν αλλάξουν οι συνθήκες, να συνεχίσω, αλλά δεν το βρίσκω ηθικό απέναντι στους υπόλοιπους συναθλητές μου» ενώ σημείωσε πως η ανεύρεση ενός χορηγού για τον ίδιο δεν λύνει τα προβλήματα των συναθλητών του που θα αναγκαστούν να συνεχίσουν να προπονούνται με πενιχρά μέσα.
Θέλω αυτή να είναι η αρχή για να ξεκινήσει ο κρατικός μηχανισμός να βοηθάει όλους τους αθλητές, να είναι δίπλα μας έμπρακτα». «Τους αθλητές μην τους θυμάστε κάθε τέσσερα χρόνια» κατέληξε ο αρσιβαρίστας.
Ο Θοδωρής Ιακωβίδης το 2018 έβαλλε κατά του Πύρρου Δήμα, για τους χειρισμούς του αναφορικά με τους αθυλητές της άρσης βαρών. «Πλήρης απομυθοποίηση. Άλλο στο “γυαλί” και άλλο στην πραγματικότητα» είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.
«Επειδή έχω δεχτεί και πολλές ερωτήσεις για το αν τέτοια αυτοκίνητα, που αναπτύσσουν τέτοιες ταχύτητες, μπορούν να κυκλοφορούν στον δρόμο… Και βέβαια μπορούν. Δεν είναι τα αυτοκίνητα που σκοτώνουν. Είναι η μειωμένη παιδεία, η έλλειψη συνείδησης των οδηγών και των ανθρώπων που κυκλοφορούν και οδηγούν», είπε στην εκπομπή «Στούντιο 4» ο οδηγός αγώνων Τάσος Μαρκουίζος, γνωστός ως «Ιαβέρης», μιλώντας για το τραγικό δυστύχημα του Τζόρτζη Μονογυιού με τη Ferrari το βράδυ της Πέμπτης στην παραλιακή. Ο «Ιαβέρης» διευκρίνισε πως όταν μιλά για παιδεία δεν εννοεί το σχολείο, αλλά «τα βιωματικά παραδείγματα που καταγράφει το παιδί στο μυαλό του, το συνειδητό του, αντιγράφοντας τον μπαμπά του, την μαμά του, τον παππού του, τη γιαγιά του, τον δάσκαλό του, τον αστυνομικό του, τον ιερέα του, τον δήμαρχό του».
«Όταν λοιπόν ένα παιδί μεγαλώνει, βλέπει μέσα απ’ το αυτοκίνητο, στην αγκαλιά της γιαγιάς τον μπαμπά να επιταχύνει στο κόκκινο φανάρι… Αυτό είναι εντολή που δίνεις στον εαυτό σου να εμπλακείς σε μια τραγική κατάσταση που θα σου αφαιρέσει και στην οικογένειά σου, την ευτυχία να συναντηθείς το απόγευμα και να σε κάνουν αγκαλιές τα παιδιά σου», σημείωσε ο κορυφαίος οδηγός αγώνων.
Ο κ. Μαρκουίζος υπενθύμισε ότι «το περασμένο δεκαπενθήμερο, σκοτώθηκαν τρία 20αχρονα στην Πιερία άλλα 3-4 στην Κρήτη, ένα στην Καβάλα, ο μισός μήνας δηλαδή έκλεισε με καμιά 20αριά 15χρονα, 17χρονα, 20χρονα, 25χρονα. Που δεν είναι ότι σκοτώθηκαν μόνο αυτά τα παιδιά, αλλά και τα παιδιά που δεν θα γεννήσουν αυτά τα παιδιά», τόνισε αποκαλώντας αυτό που συμβαίνει στους δρόμους «γενοκτονία». Εξέφρασε δε την επιθυμία, το ζήτημα των θανάτων από τροχαία να τύχαινε μεγαλύτερης προσοχής τόσο από τα ΜΜΕ όσο και από την Πολιτεία.
«Το 85% των θανατηφόρων συντελούνται με ταχύτητες μικρότερες των 40 χλμ./ώρα. Και θέλω να ρωτήσω: Χρειάζομαι μια Ferrari για να πιάσω 40;» αναρωτήθηκε ο «Ιαβέρης», λέγοντας πως η υπερβολική ταχύτητα βρίσκεται στο μυαλό και λέγεται «υπερβολική ανοησία».
