Στο αεροπλάνο, μια γυναίκα έγειρε το κάθισμά της και συνέθλιψε τα πόδια μου — αποφάσισα ότι είχε έρθει η ώρα να της δώσω ένα μάθημα ευγένειας.
Καθόμουν στο παράθυρο, ήρεμη και σκεφτόμενη— μόλις μιάμιση ώρα πτήση, τίποτα σπουδαίο. Μπροστά μου καθόταν μια εύσωμη γυναίκα με ένα έντονο, πολύχρωμο πουλόβερ. Το αεροπλάνο είχε μόλις απογειωθεί όταν, χωρίς προειδοποίηση ή έστω μια ματιά, εκείνη τινάχτηκε πίσω με το κάθισμα.
«Άουτς!» διαμαρτυρήθηκαν τα γόνατά μου, που παγιδεύτηκαν.
«Συγγνώμη», είπα ευγενικά, σκύβοντας μπροστά. «Θα μπορούσατε να σηκώσετε λίγο το κάθισμά σας; Δεν έχω καθόλου χώρο.»
Δεν γύρισε καν να με κοιτάξει.
«Έτσι είναι πιο άνετα», απάντησε.
Προσπάθησα να κουνήσω τα πόδια μου — αδύνατον. Αποφασίζοντας ότι δεν θα το άφηνα να περάσει, πάτησα το κουμπί κλήσης.
Ήρθε μια αεροσυνοδός:
«Πώς μπορώ να σας βοηθήσω;»
«Η επιβάτης μπροστά μου έχει ρίξει τόσο πίσω το κάθισμα που τα πόδια μου έχουν παγιδευτεί. Δεν μπορώ να κουνηθώ καθόλου», εξήγησα.
Η αεροσυνοδός έσκυψε ευγενικά προς τη γυναίκα.
«Συγγνώμη, θα μπορούσατε να σηκώσετε λίγο το κάθισμά σας για να διευκολύνετε τον διπλανό σας;»
Η γυναίκα γύρισε απότομα, σαν να της χάλασα τη μέρα.
«Πονάει η πλάτη μου. Πλήρωσα για αυτή τη θέση· θα κάτσω όπως θέλω.»
Η αεροσυνοδός συγκρατήθηκε να μην γυρίσει τα μάτια.
«Σκεφτείτε, παρακαλώ, και την άνεση των υπόλοιπων επιβατών.»
Με έναν μακρόσυρτο, υπερβολικό αναστεναγμό, η γυναίκα σήκωσε το κάθισμα μερικά εκατοστά.
«Ευχαριστημένη τώρα;» είπε απότομα πάνω από τον ώμο της.
«Ε, τα πόδια μου δεν ξεπλάκωσαν τελείως, αλλά είναι καλύτερα, ευχαριστώ», χαμογέλασα.
Σκούντηξε τη μύτη της, η αεροσυνοδός μου έκλεισε συνωμοτικά το μάτι και έφυγε.
Περίπου μισή ώρα αργότερα, είχα σχεδόν χαλαρώσει — ώσπου, μπαμ! — η καρέκλα της έπεσε ξανά πάνω στα γόνατά μου.
«Σοβαρά τώρα;» μουρμούρισα, αλλά εκείνη δεν κουνήθηκε.
Η διπλωματία είχε αποτύχει ολοκληρωτικά. Ήταν ώρα για λίγη εκδίκηση. Σιγά-σιγά και αθώα, κατέβασα το τραπεζάκι, πήρα ένα πλαστικό ποτηράκι με χυμό ντομάτας που μόλις είχαν σερβίρει και το ακούμπησα προσεκτικά στην άκρη, ακριβώς κάτω από το κάθισμά της.
Περιμέναμε. Πέντε σιωπηλά λεπτά πέρασαν. Έπειτα εκείνη κουνήθηκε — και πλατς! Ο χυμός χύθηκε πάνω στην άσπρη τσάντα της και λίγο στο πουλόβερ.
Τινάχτηκε όρθια, γυρνώντας.
«Τι είναι αυτό;!»
«Ω!» άνοιξα τα μάτια μου με αθωότητα. «Συγγνώμη! Κουνηθήκατε τόσο απότομα… το τραπεζάκι είναι μικρό και άβολο.»
Αφρίζοντας, κούνησε τα χέρια της και φώναξε:
«Αεροσυνοδός! Με γέμισε παντού κόκκινους λεκέδες από ντοματοχυμό!»
Ήρθε η αεροσυνοδός.
«Τι συνέβη;»
«Απλώς καθόμουν και έπινα, και το κάθισμα μπροστά μου… ε, κινήθηκε πίσω και…» έδειξα. «Φυσική, υποθέτω.»
Η αεροσυνοδός κατάλαβε τέλεια, αλλά κράτησε σοβαρό ύφος.
«Ορίστε μερικές χαρτοπετσέτες. Παρακαλώ, βεβαιωθείτε ότι το κάθισμα παραμένει όρθιο.»
Η γυναίκα καθάρισε σιωπηλά την τσάντα της, και από εκείνη τη στιγμή, το κάθισμα έμεινε όρθιο μέχρι το τέλος της πτήσης.
