ΑΡΘΡΟ ΚΟΛΑΦΟΣ του Ιερέα π Βησσαρίωνα Νοτόπουλου για την εμφάνιση του Σπύρου Μπιμπίλα με το παπαγαλέ πουκάμισο στον ορκωμωσία της Βουλής.
Αυτοί είστε! Χρησιμοποιούμε αγαπημένοι μου αδελφοί τη φράση του Γραμματέα του ΚΚΕ κυρίου Κουτσούμπα που αποτυπώνει την τραγική πραγματικότητα.
Τραγικός καθρέπτης της κοινωνίας μας η σημερινή Βουλή.
Εκτός από κομματίδια της πλάκας είδαμε σήμερα και τον απίθανο Πρόεδρο του ΣΕΗ με το παρδαλό πουκαμισάκι να εισέρχεται περιχαρής στην ορκωμωσία.
Δικαίωμά σου να μην πιστεύεις στο Θεό, να είσαι ΑΘΕΟΣ όπως έχεις δηλώσει, δικαίωμά σου να κάνεις ό,τι θες στην προσωπική σου ζωή (όταν έχεις χρόνο, γιατί κάθε μέρα είσαι σε κάποιο κανάλι). Μην γελοιοποιείς όμως την Πατρίδα μου. Συγκρατήσου.
Ένα βίντεο από την Ιταλία κάνει τον γύρο του κόσμου και δείχνει τον βίαιο τρόπο με τον οποίο ένας ιερέας βουτάει ένα παιδί μέσα στη κολυμπήθρα, φυσικά το βίντεο έχει προκαλέσει αντιδράσεις.
Ο πατήρ Ιωάννης είπε πως το παιδί του λιποθύμησε από τη χρήση μάσκας, μιλώντας στο Star
Την αντίθεσή του στη χρήση μάσκας εντός της εκκλησίας, εξέφρασε ένας ιερέας στη Θεσσαλονίκη, τονίζοντας μάλιστα πως δεν επιτρέπει σε κανέναν να μπαίνει εντός του ναού με μάσκα.
Πώς δικαιολόγησε την απόφασή του αυτή; «Το 4,5 έτους παιδί μου λιποθύμησε εξαιτίας μάσκας», είπε χαρακτηριστικά στο Star o Πατήρ Ιωάννης και συνέχισε: «Δεν έχει ξαναλιποθυμίσει πουθενά αλλού παιδί. Γι’ αυτό είμαι κατά στο να φοράνε μάσκες τα παιδιά».
«Στην εκκλησία έξω βάζουν μάσκα. Μέσα στην εκκλησία δεν επιτρέπω τη μάσκα γιατί είναι εμπαιγμός, δηλαδή εκείνος που τη φοράει εμπαίζει το Άγιο Πνεύμα. Ούτε ο ίδιος δε φοράω μάσκα μέσα, ούτως ή άλλως. Έχω κοινωνήσει πάρα πολλούς αρρώστους και προκαλώ κιόλας να πάω να κοινωνήσω κάποιον άρρωστο και μετά να κάνω κατάλυση και ο ίδιος. Δεν κολλάς μέσα στην εκκλησία, ούτε από το Άγιο Ποτήριο», τόνισε.
Από την πλευρά του, πάντως, ο καθηγητής πνευμονολογίας Θοδωρής Βασιλακόπουλος ξεκαθάρισε στο Star πώς η λιποθυμία του παιδιού, για την οποία έκανε λόγο ο ιερέας, δεν οφείλεται στη μάσκα αλλά είναι ένα τυχαίο γεγονός. «Η χρήση μάσκας δεν προκαλεί λιποθυμία» είπε χαρακτηριστικά.
Ο ιερέας επαινεί τον Γιάννη Καλλιάνο, τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας και μέσα στην εκκλησία αναφέρει: “Είναι από αυτούς που δεν ψήφισαν”.
«Άξιος» ο Γιάννης Καλλιάνος, σύμφωνα με τον ιερέα της εκκλησίας στην οποία συνηθίζει να εκκλησιάζεται ο βουλευτής της ΝΔ, επειδή καταψήφισε το νομοσχέδιο για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών.
Τι δεν ψήφισαν; το νομοσχέδιο για την ισότητα στο γάμο και τα ομόφυλα ζευγάρια. Κι αμέσως οι πιστοί που βρίσκονται στο ναό ξεσπούν σε χειροκροτήματα. Κι ο Γιάννης Καλλιάνος είναι συγκινημένος. Και ο ιερέας συνεχίζει: “Ο Γιάννης ο Καλλιάνος δεν ψήφισε” και ο βουλευτής κουνά συγκαταβατικά το κεφάλι του. Και οι πιστοί χειροκροτούν ξανά.
Δείτε το βίντεο
«Ο Γιάννης ο Καλλιάνος ΔΕΝ ΨΗΦΙΣΕ-(τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών).
Αξιος, άξιος και να κρατάει ψηλά την σημαία της Ελλάδος».
Δεν ντράπηκε μια στάλα ο Καλλιάνος – τους συναδέλφους του έστω στην ΝΔ που ψήφισαν. Και αντί να πάρει τα πόδια του στον ώμο και να φύγει έμεινε εκεί να… pic.twitter.com/yD4A1BC1Wd
Η εκκλησία τους τελευταίους μήνες πήρε ξεκάθαρη θέση κατά του νομοσχεδίου για τα ομόφυλα ζευγάρια.
Η Ιερά Σύνοδος, όχι μόνο αποφάσισε ομόφωνα να αντιτεθεί στο νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια, αλλά εξέδωσε και εγκύκλιο, λίγο πριν την ψήφιση του νόμου, που έλεγε ότι η ομοφυλοφιλία έχει καταδικαστεί από τη σύνολη εκκλησιαστική παράδοση, αρχής γενομένης από τον Απόστολο Παύλο και αντιμετωπίζεται με τη μετάνοια, η οποία είναι αλλαγή τρόπου ζωής. Το κείμενο μάλιστα διαβάστηκε σε όλες τις εκκλησίες.
Γιώργος Μαζωνάκης: «Προλαβαίνω να εξομολογηθώ;» – Η άγνωστη συνάντηση με ιερέα και η συγκινητική αποκάλυψη
Μια άγνωστη και ιδιαίτερα προσωπική πλευρά του Γιώργου Μαζωνάκη έρχεται στο φως μέσα από τη μαρτυρία ιερέα, ο οποίος είχε γνωρίσει τον τραγουδιστή τυχαία σε ταξίδι από τη Λάρνακα προς την Αθήνα.
Δείτε την ανάρτηση:
Αναλυτικά όσα έγραψε:
Στη μνήμη του Γιώργου Μαζωνάκη
Με αιφνιδίασε ο θάνατος του γνωστού καλλιτέχνη. Γνωριστήκαμε τυχαία στο αεροδρόμιο της Λάρνακας. Ήταν μπροστά μου στο check in. Οταν αντιλήφθηκε ότι πίσω του ήταν κληρικός, στράφηκε με ευγένεια και ζήτησε ευχή. Στο αεροπλάνο με κάλεσε να καθίσω δίπλα του στις πρώτες θέσεις. Με αιφνιδίασε ρωτώντας αν είμαι Πνευματικός. Στην θετική απάντησή μου με ρώτησε “προλαβαίνω να εξομολογηθώ;” του απάντησα με χιούμορ. “Αν δεν πέσει το αεροπλάνο στη διαδρομή”.
Στην μιάμιση ώρα μέχρι την Αθήνα μιλούσε συνεχώς. Εχω την αίσθηση ότι αν όχι όλα είπε τα περισσότερα. Δεν έδωσα λύσεις, δεν ζητούσε λύσεις, αλλά λύση (“απόλυσον”). Είχαμε κι άλλες συναντήσεις. Και άλλες συζητήσεις. Δεν ξέρω αν τώρα που τον κάλεσε ο Θεός ήταν έτοιμος για την συνάντηση. Πάντως έφυγε με τα χέρια γεμάτα, είχε την αρετή της ελεημοσύνης.
Ο Θεός να ελεήσει κι αυτόν κι εμένα.
Με αφορμή τον θάνατο του καλλιτέχνη, ο κληρικός μοιράστηκε δημόσια την ιστορία της γνωριμίας τους, αποκαλύπτοντας ότι εκείνη η τυχαία συνάντηση εξελίχθηκε σε μια ουσιαστική σχέση επικοινωνίας, με συζητήσεις γύρω από την πίστη, την εξομολόγηση και προσωπικά ζητήματα.
Η τυχαία γνωριμία στη Λάρνακα
Όλα ξεκίνησαν στο αεροδρόμιο της Λάρνακας. Σύμφωνα με όσα περιγράφει ο ιερέας, ο Γιώργος Μαζωνάκης βρισκόταν μπροστά του στην ουρά για το check-in.
Όταν αντιλήφθηκε ότι πίσω του στεκόταν κληρικός, γύρισε προς το μέρος του, τον χαιρέτησε με ευγένεια και ζήτησε την ευχή του.
Η σύντομη αυτή επαφή έμελλε να έχει συνέχεια λίγη ώρα αργότερα, όταν οι δύο άνδρες επιβιβάστηκαν στο ίδιο αεροπλάνο με προορισμό την Αθήνα.
«Προλαβαίνω να εξομολογηθώ;»
Όπως θυμάται ο κληρικός, ο τραγουδιστής τον προσκάλεσε να καθίσει δίπλα του στις πρώτες θέσεις του αεροσκάφους. Στη συνέχεια τον ρώτησε εάν ήταν πνευματικός και, όταν έλαβε θετική απάντηση, του έκανε μια ερώτηση που έμεινε έντονα χαραγμένη στη μνήμη του:
«Προλαβαίνω να εξομολογηθώ;»
Ο ιερέας αναφέρει ότι απάντησε με χιούμορ, πριν ξεκινήσει μεταξύ τους μια συζήτηση που διήρκεσε σχεδόν σε όλη την πτήση.
Για περίπου μιάμιση ώρα, σύμφωνα με τη μαρτυρία του, ο Γιώργος Μαζωνάκης μιλούσε για τη ζωή του και για ζητήματα που τον απασχολούσαν.
Ο κληρικός εκτιμά ότι ο καλλιτέχνης τού εκμυστηρεύτηκε πολλά, ίσως και τα περισσότερα από όσα ένιωθε την ανάγκη να μοιραστεί εκείνη τη στιγμή.
Οι συναντήσεις τους συνεχίστηκαν
Η γνωριμία τους δεν περιορίστηκε σε εκείνο το ταξίδι. Ο ιερέας αποκάλυψε ότι ακολούθησαν και άλλες συναντήσεις, καθώς και νέες προσωπικές συζητήσεις.
Χωρίς να αποκαλύπτει το περιεχόμενό τους, λόγω και του ιδιαίτερου χαρακτήρα που είχαν, περιγράφει έναν άνθρωπο με έντονη πνευματική αναζήτηση και διάθεση να μιλήσει για όσα κουβαλούσε μέσα του.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και ο τρόπος με τον οποίο ο ίδιος ερμηνεύει την πρώτη τους συζήτηση. Όπως σημειώνει, ο τραγουδιστής δεν αναζητούσε πρακτικές συμβουλές ή εύκολες απαντήσεις, αλλά κάτι βαθύτερο μέσα από την εξομολόγηση.
«Έφυγε με τα χέρια γεμάτα»
Στο πιο συγκινητικό σημείο της ανάρτησής του, ο ιερέας αναφέρεται στον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη και σε ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του που, όπως υποστηρίζει, δεν ήταν ευρέως γνωστό.
«Έφυγε με τα χέρια γεμάτα, είχε την αρετή της ελεημοσύνης», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Με τη φράση αυτή θέλησε να αναδείξει, πέρα από τη δημόσια εικόνα του καλλιτέχνη, την πλευρά ενός ανθρώπου που, σύμφωνα με τη δική του εμπειρία, είχε διάθεση προσφοράς προς τους άλλους.
Ο κληρικός ξεκαθαρίζει παράλληλα ότι δεν μπορεί να γνωρίζει ποια ήταν η πνευματική κατάσταση του τραγουδιστή στις τελευταίες στιγμές της ζωής του. Ο αποχαιρετισμός του, ωστόσο, είναι βαθιά προσωπικός και διαποτισμένος από την πίστη του.
Κλείνοντας την αναφορά του, προσεύχεται για τον Γιώργο Μαζωνάκη αλλά και για τον ίδιο, ενώ παραθέτει απόσπασμα από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και ολοκληρώνει με την ευχή «Καλή Ανάσταση».
Μια διαφορετική εικόνα πίσω από τα φώτα
Η συγκεκριμένη μαρτυρία παρουσιάζει μια πλευρά του Γιώργου Μαζωνάκη πολύ διαφορετική από εκείνη που γνώρισε το ευρύ κοινό μέσα από τη σκηνή και τη μακρόχρονη καλλιτεχνική του πορεία.
Πίσω από την έντονη δημόσια παρουσία του, ο ιερέας περιγράφει έναν άνθρωπο που αναζητούσε χώρο για προσωπική συζήτηση και πνευματικό προβληματισμό, ενώ παράλληλα αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στην προσφορά του προς άλλους ανθρώπους.
Μια τυχαία συνάντηση σε ένα αεροδρόμιο μετατράπηκε έτσι σε μια γνωριμία που συνεχίστηκε στον χρόνο και που, μετά τον θάνατο του τραγουδιστή, ο κληρικός επέλεξε να μοιραστεί ως τον δικό του αποχαιρετισμό στη μνήμη του.
Με τον παπά Βασίλη, τον Λαρισαίο παπά, συναντηθήκαμε ακριβώς πριν ένα χρόνο, τον Σεπτέμβρη του ’21, στο καταφύγιο «Γιώσος Αποστολίδης» στον Όλυμπο. Μου έκανε εντύπωση. Πρώτη φορά συναντούσα παπά ορειβάτη και μάλιστα με ιδιαίτερη ορειβατική δεινότητα, όπως στη συνέχεια αποδείχτηκε.
Καθίσαμε στο ίδιο τραπέζι. Είπαμε πάρα πολλά εκείνο το βράδυ. Οι εκπλήξεις ακολουθούσαν η μία την άλλη. Το ραντεβού για τη συνέντευξη στη Φαρέτρα δόθηκε για τον ίδιο χώρο την επόμενη χρονιά.
Συνεπείς και οι δυο την περασμένη εβδομάδα, ένα χρόνο μετά τη συνάντηση γνωριμίας, συμφωνήσαμε να συναντηθούμε στα Πριόνια και να ανέβουμε μαζί στο Οροπέδιο των Μουσών.
Όταν φτάσαμε στον Σπήλιο Αγαπητό, το καταφύγιο στα 2100 μ, τον ρώτησα. Από πού θα πάμε; Από το «Κοφτό» μου απάντησε. Τα ζωνάρια κάνουν μεγάλο κύκλο. Θα τα καταφέρω; Θα τα καταφέρεις μου απάντησε μονολεκτικά.
Όταν φτάσαμε στο Καταφύγιο του Γιώσου, ακούραστος, μου λέει:
«Θα πεταχτώ μέχρι το Μύτικα και θα ‘ρθω να τα πούμε». Δεν άργησε να γυρίσει.
«Ανέβηκα από το Λούκι, μου λέει, κατέβηκα από τη Σκάλα, ξαναγύρισα στον Μύτικα και πάλι από το Λούκι»
Εξακολουθεί να είναι ακούραστος.
-Όταν είσαι έτοιμος για την κουβέντα, πες μου, του λέω.
-Τώρα, μου απαντά.
Ανεβαίνουμε στο λιακωτό του Καταφυγίου. Πίσω μας ο Θρόνος του Δία, αδιάψευστος μάρτυρας…
Ο παπά Βασίλης, απόλυτα ρεαλιστής, όταν χρειάζεται, αλλά και συναισθηματικός, όταν η συζήτηση οδηγεί σε τέτοιους δρόμους, μιλά στη Φαρέτρα για το όνειρό του να ανέβει από μικρό παιδί στον Όλυμπο, που τις κορφές του τις έβλεπε από το χωριό του σαν κάτι μαγικό, αλλά και για το άλλο του όνειρο, την ιεροσύνη, που την ακολούθησε, παρόλο που αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία, όπως ήθελε ο πατέρας του. Μιλά για τη σχέση του με τους ανθρώπους της Ενορίας του, τον Άγιο Γεώργιο στη Λάρισα, για τη ζεστή αυτή επικοινωνία που τον γεμίζει ,καθώς μοιράζεται τα προβλήματα τους, αλλά μιλά και για τις αναβάσεις του στον Μύτικα, που τον μαγεύει και που ξεπερνούν τις 300 φορές!
Όταν τέλειωσε η κουβέντα, πεταχτήκαμε απέναντι στη μεγάλη Τούμπα, στα 2800 μ, για το ηλιοβασίλεμα. Τον φωτογραφίζω, ενώ παρατηρεί τον ήλιο που δύει.
Μόλις γύρισες παπά Βασίλη από τον Μύτικα. Ανεβήκαμε μαζί από το Κοφτό, ανέβηκες μόνος στον Μύτικα, κατέβηκες στη Σκάλα και ξαναγύρισες στο Μύτικα, όχι μόνο με μοναδική ευκολία, αλλά και με ταχύτητα. Τι είναι αυτό που σε τραβάει σαν μαγνήτης;
Μ’ αρέσει πάρα πολύ η κορυφή. Με τραβάει. Δεν υπάρχει λογική εδώ. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Μπορεί να ανέβω και δυο και τρεις φορές την ίδια κιόλας μέρα.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τις ορειβατικές σου ικανότητες, αλλά κυρίως το πάθος σου για την ορειβασία τα διαπιστώσαμε όλοι, όσοι έτυχε να σε συναντήσουμε στο καταφύγιο του Αποστολίδη, σε ύψος 2760 μ. Δεν είσαι ο μοναδικός και στην ικανότητα και στο πάθος. Το να ανεβαίνεις, όμως, εσύ, ένας ιερέας και μάλιστα με τα ράσα σου… Αυτό δεν είναι καθόλου συνηθισμένο. Και πολλά, βέβαια, στη ζωή σου είναι ασυνήθιστα. Πώς επέλεξες να στραφείς στην ιεροσύνη και να γίνεις ιερέας, ενώ είχες αποφοιτήσει από την Παιδαγωγική Ακαδημία και θα μπορούσες να διοριστείς ως δάσκαλος, μια θέση που τώρα ειδικά επιζητούν πάρα πολλοί νέοι;
Ήθελα από πάρα πολύ μικρή ηλικία να γίνω ιερέας, ήταν το όνειρό μου και τα κατάφερα. Πήγαινα στην εκκλησία πάντα, εκεί έβρισκα τον εαυτό μου. Ο πατέρας μου όμως ήθελε να γίνω δάσκαλος. Ζούσαμε στην Βερδικούσα Ελασσόνας κι εγώ ήδη από τα 8 μου χρόνια είχα συνειδητοποιήσει πως αυτός ήταν ο δρόμος μου. Τελείωσα όμως και την Ακαδημία, δεν χάλασα το χατίρι του πατέρα μου.
Είσαι ιερέας αυτήν τη στιγμή στη πολύ μεγάλη ενορία του Αγίου Γεωργίου στη Λάρισα. Πώς είναι το βιοτικό επίπεδο του κόσμου, ειδικά αυτά τα τελευταία χρόνια, που είναι εντονότερα τα οικονομικά προβλήματα;
Η ενορία είναι μεγάλη και περιλαμβάνει και χωριά. Ο κόσμος με τα μνημόνια δυσκολεύτηκε πάρα πολύ και ακόμα δυσκολεύεται. Εμείς από τη μεριά μας και τώρα ακόμα διοργανώνουμε συσσίτια για εκατό άτομα, αλλά και για όποιον άλλο έρθει να ζητήσει. Ο κόσμος έρχεται γύρω στις 2.30 – 3 το μεσημέρι, για να πάρει το φαγητό του. Όλα αυτά τα προσφέρουν, βέβαια, εκείνοι που μπορούν. Εμείς κάνουμε απλά τη διαχείριση, εγώ και ο άλλος ιερέας της ενορίας μας. Είναι σημαντικό το ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που δίνουν τη δυνατότητα σίτισης στους αδύναμους, αλλά και σημαντικό το ότι μας εμπιστεύονται τη διαχείρισή της.
Βέβαια, δεν έλειψαν, δυστυχώς, και κάποιοι επιτήδειοι, που χωρίς να έχουν ανάγκη από το συσσίτιο έρχονταν και το έπαιρναν, στερώντας το από άλλους, που το είχαν πραγματικά ανάγκη. Τούς επισημάναμε…
Συσσίτιο παρέχουμε τρεις ενορίες από τις 15 της Λάρισας και η Μητρόπολη. Ο κόσμος δεν πρέπει να καταλήγει στο συσσίτιο. Ο κόσμος πρέπει να έχει δουλειά, και να πληρώνεται, για να μπορεί να ζήσει. Η Πολιτεία πρέπει να παρέχει τα απαραίτητα στους πολίτες της, αυτός είναι ο ρόλος της.
Οι περισσότερες οικογένειες δυσκολεύονται σήμερα. Η δική μου γυναίκα, η παπαδιά, δουλεύει από τις 6 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα σε τυροκομείο. Η οικογένειά μας είναι μεγάλη.
Όλοι μιλούν για τα «τυχερά» των ιερέων. Αυτά δεν είναι αρκετά;
Αν κάποιος μου δώσει μετά από έναν γάμο, βαφτίσια, ή οτιδήποτε άλλο 5 ή 10 ευρώ, για να δείξει την ευχαρίστησή του, (εγώ ποτέ δεν ζήτησα), αυτά θα πάνε όχι στην οικογένεια, αλλά σ’ αυτούς που ξέρω ότι έχουν σοβαρές ανάγκες. Κι αυτό δεν σημαίνει ότι κάνω κάτι το ιδιαίτερο, πιστεύω ότι όλοι το κάνουμε. Άλλωστε είναι γνωστή η φράση «Μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου».
Ο κόσμος πώς σε βλέπει; Εσύ εισπράττεις συναισθηματικά από τον κόσμο όσα προσφέρεις;
Εισπράττω αγάπη. Για μένα είναι πολύ σημαντικό. Οι ιερείς είναι στο επίκεντρο. Ο κόσμος μάς βλέπει. Ξέρει ποιοι είμαστε. Δεν μπορείς να τον ξεγελάσεις. Δεν μπορείς να κρυφτείς. Για τον κόσμο εμείς πρέπει να αποτελούμε τα πρότυπα. Ο κόσμος μάς ανοίγει το σπίτι του και την καρδιά του στην εξομολόγηση. Δεν πρέπει να σταθούμε στο ύψος του σχήματος; Μας δείχνουν σεβασμό. Δεν πρέπει να τιμήσουμε αυτόν τον σεβασμό;
Έχεις 39 χρόνια στην ιεροσύνη. Ποιες στιγμές έχουν αποτυπωθεί ως σημαντικότερες στη μνήμη σου;
Η σχέση με το ποίμνιο είναι καθημερινή. Τούς ανθρώπους αυτούς τους ξέρουμε με τα μικρά τους ονόματα. Τους παντρεύουμε, τους βαφτίζουμε… Τους αγαπούμε και μας αγαπούν. Αλλά μια στιγμή για μένα ήταν τόσο τραγική, ώστε από τη συγκίνηση δεν μπορούσα να φέρω σε πέρας την κηδεία. Ήταν όταν χάθηκε στις γραμμές του τραίνου το 2006 μια νέα γυναίκα με τα δύο κοριτσάκια της.
Άλλο περιστατικό: Άντρας ψηλός δυο μέτρα μπαίνει στην εκκλησία σε απόγνωση και μου λέει «Παπά, δώσε μου δύο ευρώ να πάρω μια τυρόπιτα, πεινάω.» Του δίνω 5 και δεν τα παίρνει. «Θέλω μόνο δύο, για να μπορώ να πάρω αργότερα τα υπόλοιπα, όταν μου χρειαστούν». Δεν μπορώ να ξεχάσω το βλέμμα του και τη γρηγοράδα με την οποία έτρεχε, για να αγοράσει την τυρόπιτα.
Και μια λεπτομέρεια που εντυπωσιάζει. Στον αύλειο χώρο του ναού ακούγεται κλασική μουσική πολύ χαμηλά. Είχα προσωπική εμπειρία, όταν βρέθηκα εκεί. Σοστακόβιτς, Στράους… Περίεργο για ναό!
Ο άλλος ιερέας του ναού έχει φοβερή κατάρτιση πάνω στα Μέσα και υψηλό επίπεδο. Συνεργαζόμαστε περίφημα. Εγώ έχω περισσότερο το «αγιαστικό» μέρος, μυστήρια, ευχέλαια… Αγαπούμε όμως και οι δυο πολύ την κλασική μουσική! Επιπλέον πρέπει να πω ότι ο πατήρ Νικηφόρος έχει περισσότερα προσόντα από μένα. Υπήρξε μοναχός και είναι πολύ διαβασμένος! Εγώ έκανα οικογένεια, μένουμε στο χωριό της Λάρισας στη Φαλάνη, με όλες τις φροντίδες και τις έγνοιες που έχουν οι οικογένειες… Δεν μπορούσα να έχω τα διαβάσματα που έχει ο πατέρας Νικηφόρος, παρόλο που θα το ήθελα πολύ…
Εκείνο που μ’ ευχαριστεί είναι πως ο κόσμος με βάζει πολύ εύκολα στο σπίτι του. « Έλα, παπά Βασίλη, κάνε μια δέηση ή πες δυο λόγια στο παιδί…». Δεν είναι εύκολο να σ’ ακούσει ένα δεκαεφτάχρονο παιδί. Πρέπει να βρεις τρόπο να το πλησιάσεις και να του πεις αυτά που πρέπει. Πρέπει να είσαι κι ο ίδιος μέσα στη ζωή…
Στο θέμα των εμβολίων πώς είδες τη θέση ορισμένων ιερέων που πήραν σθεναρά θέση κατά;
Ο Δεσπότης μας ήταν υπέρ και πιστεύω σ’ αυτόν, πιστεύω πως είναι από τους καλύτερους ιερωμένους. Και δεν τον κολακεύω. Είμαι κατά της κολακείας, δεν ταιριάζει στο χαρακτήρα μου. Άλλωστε, ο Μητροπολίτης δεν θέλει γύρω του κόλακες κι αυτό δείχνει τον χαρακτήρα του. Μας το ξεκαθάρισε, όταν ανέλαβε, πως εκείνο που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι το έργο μας, που είναι δύσκολο, και όχι η επίδειξη κολακείας ή οι αλληλοκατηγορίες!
Και η αδικία; Υπάρχει έντονη γύρω μας. Πώς τη βιώνεις εσύ ως ιερωμένος;
Μα δεν είναι καινούριο φαινόμενο. Και πριν από τον ερχομό του Χριστού και στον ερχομό του και μετά ποτέ δεν έλειψε η αδικία. Πλούσιοι και φτωχοί πάντα. Ποιος καταδίωξε τον Χριστό; Ο απλός λαός ή οι άρχοντες της εποχής του, οι Γραμματείς και Φαρισαίοι; Δεν μπήκε μέσα στο Ναό και έδιωξε τους εμπόρους; Αυτά τα λέει το Ευαγγέλιο, δεν τα λέει ο παπά Βασίλης.
Ξέρουμε πόσο στριμωγμένοι είναι σήμερα οι εργαζόμενοι, τα συζητάμε καθημερινά. Πώς να ζήσει σήμερα ο εργαζόμενος με 750 ευρώ την οικογένεια; Αν υπάρχουν κι αυτά κι αν υπάρχει δουλειά… Κι όμως άλλοι αυξάνουν τον πλούτο τους εις βάρος των φτωχών. Αυτό είναι η αδικία που βλέπουμε όλοι μας και ας μην μιλάμε. Ποιος να τα βάλει με τους δυνατούς αυτού του κόσμου. Αυτοί ο μόνος θεός που πιστεύουν είναι το χρήμα.
Κι ας ξαναγυρίσουμε στα ορειβατικά, Γιατί ειδικά λατρεύεις τον Όλυμπο; Μόνο γιατί είναι το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας; Πότε πρωτοανέβηκες;
Από τα παιδικά μου χρόνια με μάγευε ο Όλυμπος. Τον έβλεπα από το χωριό μου παιδάκι και ήθελα να τον ανεβώ. Δεν υπάρχει άλλο χωριό, απ’ όπου να φαίνονται και οι 12 κορυφές του! Μύτικας, Στεφάνι, Σκολιό, Καλόγερος, Προφήτης Ηλίας, Τούμπα… όλες μπροστά σου, σε καλούν…
Έβλεπα τις κορυφές 10-12 χρονών και μαγευόμουν. Έλεγα «θα πάω», αλλά ήξερα πως έπρεπε να μεγαλώσω για να το κάνω.
Ανέβηκα για πρώτη φορά το 1992 από το Λούκι. Ανέβαινα από την πίσω πλευρά από το 1987, αλλά φοβόμουν να ανεβώ στην κορυφή. Ανέβηκα 50 φορές ως εκεί και γύριζα πίσω. Το 1992 μ’ ανέβασε ένας φίλος από τη Ραψάνη, μαζί με τον γιο μου 19 χρονών τότε. Από τότε έχω ανέβει πάρα πολλές φορές. Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο έχω ανέβει πάνω από 300 φορές. Φέτος έκανα ρεκόρ, ανέβηκα 23 φορές και μία που θα ανεβώ αύριο 24! Έρχομαι σχεδόν κάθε Δευτέρα! Μου έμεινε μόνο μια διαδρομή η Κόψη Ναούμ. Αυτήν τη διαδρομή πρέπει να την κάνω πριν πεθάνω.
Ένας ιερωμένος πρέπει να έχει το βλέμμα του ψηλά. Τα ύψη του Ολύμπου και της πίστης συμπίπτουν;
Συμπίπτουν. Το ύψος πάντα προκαλεί δέος. Μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες, με τη φαντασία και την ευφυΐα που τους χαρακτήριζε, στον Όλυμπο τοποθέτησαν τους 12 θεούς τους.
Πολύ περισσότερο, όταν πιστεύεις στην ύπαρξη ενός πραγματικού θεού, πόσο ψηλά τον νιώθεις…
Κι αν κάνει σε όλους τόσο μεγάλη εντύπωση το γιατί ανεβαίνω με τόση ευκολία στον Μύτικα, δεν μπορώ να μην πω ότι κάθε τόσο προσεύχομαι στο Θεό που πιστεύω, κι αυτό μου δίνει φτερά…
Ποιες είναι κατά τη γνώμη σου οι καλύτερες διαδρομές;
Κρεβάτια – Αποστολίδης και Λιβαδάκι – Άγιος Αντώνιος – Μύτικας – Αποστολίδης. Αυτές, φυσικά, για μένα πάντα. Την τελευταία τη βγάζω από τα Πριόνια σε 7 ώρες. Σ΄ αυτό μ’ ακολουθεί ο ανιψιός μου. Αλλά και η εγγονή μου, που είναι 13 χρονών και είναι πρωταθλήτρια στα εμπόδια, πιστεύω πως θα τα καταφέρει.
Έχεις, παπά Βασίλη 35 χρόνια εμπειρίας στον Όλυμπο. Τον ξέρεις καλά. Τι πρέπει να προσέχει κανείς σ’ αυτόν; Πόσο επικίνδυνος είναι ιδιαίτερα για τους νέους ορειβάτες;
Απαραίτητα δυο πράγματα: Τα κατάλληλα εφόδια και η επιλογή της εποχής. Οι χειμερινοί ορειβάτες θα ανέβουν βέβαια τον χειμώνα με κατάλληλο εξοπλισμό. Εγώ ποτέ τον χειμώνα. Πέρα από τους κινδύνους, που είναι φυσικό να αντιμετωπίσει κανείς το χειμώνα, σου λείπει και η θέα, η ομορφιά του τοπίου.
Όχι μόνο σ’ έναν ορειβάτη καινούριο θα έλεγα να είναι πολύ προσεκτικός, αλλά και σε όλους εμάς τους παλιούς, γιατί ο Όλυμπος είναι απρόβλεπτος. Είναι ένα βουνό που πρέπει να εμπνέει σεβασμό αλλά και φόβο. Πολλές φορές ακόμη και η εμπειρία δεν είναι αρκετή. Μην ξεχνάμε ότι οι καλύτεροι ορειβάτες σκοτώθηκαν στον Όλυμπο, δεν μιλάμε για άπειρους! Και δυστυχώς ανάμεσά τους και φίλοι μου…
Και από τα χρόνια της ορειβασίας ποιες είναι οι πιο έντονες στιγμές σου;
Ξεκίνησα με πολύ καλό καιρό από τα Πριόνια και, καθώς ήμουν στην κορυφή Καλόγερος, πέφτει τέτοια ομίχλη που περιφερόμουν για τρεις ώρες μόνο σε δύο τετραγωνικά μέτρα, μην πέσω κάτω και σκοτωθώ. Σε κάποια στιγμή έκανε μια αναλαμπή, είδα κάποια γνωστή κορυφή και σώθηκα. Τότε θα μπορούσα να είχα πεθάνει. Συνέβη πριν 6-7 χρόνια και ήδη ήμουν έμπειρος ορειβάτης, δεν ήταν θέμα απειρίας.
Άλλη φορά κατέβηκα ολόκληρο του Λούκι – για όσους δεν ξέρουν είναι το μονοπάτι που οδηγεί στο Μύτικα – με καταρρακτώδη βροχή. Λάθος δικό μου και πρέπει να το ομολογήσω, γιατί ήξερα πως θα βρέξει. Δεν είναι καθόλου δύσκολο να πεθάνει ο άνθρωπος πάνω στον Όλυμπο. Η φύση είναι πιο δυνατή από τον άνθρωπο. Φαίνεται εύκολο αλλά δεν είναι. Θέλει τεράστια προσοχή.
Αλλά να προσθέσω και κάτι ακόμη που δεν έχει σχέση με τον κίνδυνο, έχει σχέση με την αφοσίωση και την αγάπη. Είναι κάτι σαν τάμα: Ένας ορειβάτης Πολιτικός Μηχανικός, που συνάντησα εδώ, ήρθε με τα πόδια στον Όλυμπο από την Κοζάνη, – ξέρετε τι απόσταση είναι! – για να τιμήσει έτσι τη νεκρή γυναίκα του. Σε μια εποχή που οι γυναικοκτονίες έγιναν τόσες πολλές, η περίπτωση αυτή είναι ένα φωτεινό παράδειγμα αφοσίωσης και αγάπης ακόμη και μετά τον θάνατο. Συγκινούμαι, όταν βλέπω τέτοιες βαθιές ανθρώπινες σχέσεις…
Καταλαβαίνουν οι άλλοι το πάθος σου για το βουνό; Πώς σε αντιμετωπίζουν;
Θα έλεγα πως όχι. Βέβαια, η οικογένειά μου και η γυναίκα μου, το έχουν αποδεχτεί πια. Να, ένα χαρακτηριστικό περιστατικό: Πηγαίνοντας στην Κέρκυρα, για να αρραβωνιάσουμε το γιο μου, στο αυτοκίνητο με την παπαδιά και τον μικρό μου γιο, φτάνοντας στο Μέτσοβο βλέπω την κορυφή, το Περιστέρι και τους λέω «καθίστε εδώ να φάτε κι εγώ θ΄ανέβω στην κορυφή!» Η παπαδιά με το δίκιο της μ΄απάντησε «όλοι στο γάμο κι εσύ στα πουρνάρια»! Ανέβηκα και σε τρεις ώρες κατέβηκα. Συνεχίσαμε για Κέρκυρα και για τον αρραβώνα.
Ένα άλλο βουνό που θέλω να το ανέβω είναι ο Ταΰγετος. Θέλω ν’ ανέβω εκεί που χάθηκε ο καθηγητής, ο Λιαντίνης. Θέλω να κάνω μια δέηση, όπως έκανα εδώ για τον Αποστολίδη και τον Κάκκαλο.
Αυτό είναι θέμα τιμής για τους ανθρώπους που έδωσαν τόσα πολλά στην ορειβασία. Επειδή εγώ είμαι από το Λιτόχωρο, θυμάμαι πόσο μας συγκλόνισε ο θάνατός του Αποστολίδη τον Μάιο του 1964! Συγκλονιστικό γιατί θυσιάστηκε, για να σώσει άλλους. Μπορούσε να σωθεί.
Επιθυμία μου είναι – και θα ζητήσω την άδεια από τον Μητροπολίτη της περιοχής – να κάνω ένα τρισάγιο στο μικρό εκκλησάκι του προφήτη Ηλία, που είναι το ψηλότερο των Βαλκανίων, στα 28οο περίπου μέτρα, για όσους χάθηκαν στον Όλυμπο, αλλά και για όσους ανέβηκαν και θα ανέβουν.
Και να προσθέσω και κάτι ακόμη. Όποιος θέλει να τον παντρέψω στο φτωχό πέτρινο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, εγώ θα ανέβω αμέσως για να το κάνω. Ήδη μου το ζήτησε χθες ένας νεαρός και δέχτηκα.
Πάθος, λοιπόν, και πίστη. Αυτά τα δυο σε χαρακτηρίζουν παπά Βασίλη;
Δεν είναι και τόσο σπουδαίο το ότι ανεβαίνουμε εμείς, που ο Θεός μάς έδωσε και τα δυο μας πόδια! Είδα, την περασμένη Πέμπτη που ανέβηκα, παιδιά να ανεβαίνουν στο καταφύγιο με συνοδούς και με πατερίτσες…!! Συγκλονιστικό!! Να, αυτό είναι πάθος και πίστη!! Εμείς δεν κάνουμε τίποτα σπουδαίο…
Και να προσθέσω τελειώνοντας πως την τελευταία ανάβαση που θα κάνω, (να είμαι γερός), θα την αφιερώσω στη Φαρέτρα, με εκτίμηση για τον δύσκολο ρόλο της σε μια ακόμη πιο δύσκολη εποχή.
Φωτογραφίες: faretra. info – Αρχείο παπά Βασίλη Δραγατσίκη
Της έστελνε σεξουαλικού περιεχομένου φωτογραφίες – Ταξίδεψε μέχρι την Ελλάδα για να την συναντήσει
Αντιμέτωπος με την Δικαιοσύνη βρέθηκε ένας ιερέας ο οποίος «πολιορκούσε» μια ανήλικη προκειμένου να βρεθεί μαζί της. Δεν δίστασε μάλιστα να ταξιδέψει από την Κύπρο στην Ελλάδα για να την συναντήσει και να κάνει πράξη τις αρρωστημένες φαντασιώσεις του.
Σύμφωνα με την «Ελευθερία», πρόκειται για 52χρονο ιερέα ο οποίος ζει μόνιμα στην Κύπρο και συνομιλούσε διαδικτυακά με μία ανήλικη κοπέλα από την Λάρισα, μικρότερη των 15 ετών. Ο ίδιος μάλιστα δεν δίσταζε όχι μόνο να της στείλει φωτογραφίες με σεξουαλικό περιεχόμενο αλλά και να της ζητάει, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, να εγκαταλείψει την οικογένειά της για να ζήσει μαζί του στην Κύπρο.
Τελικώς βρέθηκε αντιμέτωπος με την Δικαιοσύνη και καταδικάστηκε από το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Λάρισας σε ποινή φυλάκισης 3 ετών και χρηματικό πρόστιμο 10.800 ευρώ.
Επιστολή διαμαρτυρίας προς τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Χανίων και τον Αστυνομικό Διευθυντή Χανίων, απέστειλε ο πατήρ Δημήτριος Κοκολινάκης.
Σύμφωνα με τις τελευταίες ανακοινώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Στέλιου Πέτσα, οι εκκλησίες θα είναι κλειστές για τους πιστούς και την ημέρα των Θεοφανείων δεν θα γίνει αγιασμός των υδάτων σε εξωτερικούς χώρους. Όπως αναφέρει στην επιστολή ο πατήρ Δημήτριος, με τα ανωτέρω μέτρα «προσβάλλονται και πάλι τα ατομικά και συνταγματικώς κατοχυρωμένα δικαιώματα των πιστών Ορθόδοξων Χριστιανών» και σκοπός του με την εν λόγω επιστολή είναι να δηλώσει την αντίθεση του.
Ο πατήρ Θεόδωρος από τα Γιαννιτσά έτρεξε συνεχόμενα επί 90 ώρες και νίκησε στο No Finish Line Αthens, φορώντας συνεχώς τα ράσα του, ενώ ποσό – ρεκόρ συγκέντρωσε ο φιλανθρωπικός αγώνας για το «Μαζί για το Παιδί».
Ο πατήρ Θεόδωρος, ένας απίστευτος δρομέας από τις Αμπελιές Γιαννιτσών ήταν ο μεγάλος νικητής του κορυφαίου φιλανθρωπικού αγώνα Νο Finish Line που ολοκληρώθηκε το μεσημέρι της Κυριακής στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
Ο νικητής Θεόδωρος Περπερίδης έκανε 430 χιλιόμετρα τρέχοντας σχεδόν ασταμάτητα επί 90 ώρες και φορώντας συνεχώς τα ράσα του! Ο τερματισμός του ήταν συγκλονιστικός καθώς μαζί με τους υπόλοιπους δρομείς και κρατώντας μία ελληνική σημαία που έγραφε: «Η Μακεδονία είναι Ελληνική», απέσπασε το χειροκρότημα όλων.
Ο πατήρ Θεόδωρος συνέβαλε και αυτός με όλες τις δυνάμεις του, στην κατάρριψη ενός απίστευτου ρεκόρ καθώς οι σχεδόν 10.000 δρομείς που συμμετείχαν στο No Finish Line, κάλυψαν 95.295 χιλιόμετρα προσφέροντας στην Ένωση «Μαζί για το Παιδί», το απίστευτο ποσό των 47.647,5 ευρώ, αριθμός που είναι ρεκόρ για δωρεά από αθλητικό γεγονός στην Ελλάδα. Ο αγώνας ξεκίνησε το βράδυ της Τετάρτης και ολοκληρώθηκε το μεσημέρι της Κυριακής και για κάθε ένα χιλιόμετρο, θα πάνε 50 λεπτά στο Μαζί για το Παιδί, με τις απονομές να τις κάνουν οι εκπρόσωποι των δύο Μεγάλων Χορηγών, της Εθνικής Ασφαλιστικής και της Sportingbet.
Ο εκπρόσωπος της Sportingbet Γιάννης Καποδίστριας δήλωσε: «Είμαστε πολύ χαρούμενοι που είμαστε εδώ, ζήσαμε πέντε καταπληκτικές ημέρες. Αυτές οι ημέρες ήταν απρόσμενα ιδιαίτερες, γιατί όσοι τρέξαμε είχαμε δίπλα μας τον πατέρα Θεόδωρο που ήταν ένα παράδειγμα για όλους μας πολύ συγκινητικό. Μας προέτρεπε να τρέξουμε παραπάνω. Δεν τον ήξερα αλλά τον τώρα τον γνώρισα προσωπικά, τον θαύμαζα όλες αυτές τις ημέρες, όπως και όλοι που τρέξαμε δίπλα του. Ολοι οι νικητές ήταν εξαιρετικοί, όπως και ο Γιάννης και η Σοφία μαζί με τους υπόλοιπους από τη διοργάνωση που έκαναν αυτόν τον αγώνα με τόσο μεγάλη επιτυχία και κάτι που θα θυμόμαστε όλοι μας για πολύ καιρό. Ευχαριστώ πολύ και θα είμαστε εδώ και του χρόνου!»
Πίσω από τον πατήρ Θεόδωρο ήταν ο Γάλλος Πατρίς Λοκέ – νικητής στον περσινό πρώτο αγώνα – με 410 χιλιόμετρα και τρίτος ο Νικήτας Νομικός με 406 χιλιόμετρα. Μιλώντας ο πατέρας Θεόδωρος μετά την επιτυχία του είπε απευθυνόμενος στον Γιώργο Καπουτζίδη που παρουσίασε τη λήξη: «Ευχαριστώ το Θεό που μου έδωσε τη δυνατότητα να έρθω εδώ, σε αυτόν τον καταπληκτικό αγώνα, για να προσφέρω ότι μπορώ στα παιδιά που έχουν ανάγκη! Ευχαριστώ τον κόσμο που με στήριξε, όσους με βοήθησαν να πετύχω αυτό τον άθλο, δεν είναι δικός μου άθλος, είναι του Θεού άθλος! Και θέλω να στείλω ένα μήνυμα παντού, η Μακεδονία είναι ελληνική. Αυτή είναι η ιστορία και δεν αλλάζει! Είμαι πολύ συγκινημένος που εδώ και του χρόνου, να μας δώσει ο Θεός δύναμη να κάνουμε ακόμα περισσότερα χιλιόμετρα!»
Στις γυναίκες, η Λιντίτα Χόκια, έπιασε το όριο για το Σπάρταθλο, καλύπτοντας 390 χιλιόμετρα, δεύτερη η Μιρέλ Κορμιέρ με 255 χιλιόμετρα και τρίτη η Νίκη Μιλάτου με 242 χιλιόμετρα. Συγκινημένη η ίδι δήλωσε: «Περάσαμε εδώ πολύ ωραία, ήταν όλα καταπληκτικά, ευχαριστώ τους διοργανωτές και όλο τον κόσμο. Συγχαρητήρια σε όλους…»
Ο πατέρας Θεόδωρος και οι υπόλοιποι νικητές του No Finish Line Athens παραλαμβάνουν τα κύπελλα τους!
#nflathens #nflathens2018 #NoFinishLine #NoFinishLineAthens #running #ΚΠΙΣΝ #Αthens #runforagoodcause #mazigiatopaidi #Hellas
Στον αγώνα των 24ωρών που έγινε στο πλαίσιο του Νο Finish Line, ο Αλκης Μπο ήταν ο μεγάλος νικητής. O δρομέας από τον ΣΑΦΑΝΣ έκανε 182 χιλιόμετρα, τρέχοντας ασταμάτητα επί 24 ώρες γύρω από το Κανάλι στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος. «Ηταν όλα υπέροχα, καταφέραμε να διπλασιάσουμε τα χρήματα από πέρσι για το Μαζί για το Παιδί και μακάρι να είμαστε και του χρόνου εδώ και να κάνουμε περισσότερα χιλιόμετρα. Προσωπικά είμαι πολύ ευχαριστημένος από τη νίκη, κατάφερα να ξεπεράσω και τα 180 χιλιόμετρα που ήταν το όριο για το Σπάρταθλο και έχω κάθε λόγο να είμαι χαρούμενος. Συγχαρητήρια και στους διοργανωτές», είπε ο Αλκης Μπο μετά το τέλος του αγώνα.
Τον ακολούθησε ο Νίκος Θάνος με 174 γύρους – χιλιόμετρα και τρίτος ήταν ο Θανάσης Δέλλιος με 155 χιλιόμετρα. Στις γυναίκες η Εύη Ρόδη έκανε τρομερό αγώνα και πήρε την πρώτη θέση με 120 γύρους, αφήνοντας δεύτερη την Ταμάρα Κοτ με 111 γύρους-χιλιόμετρα και τρίτη τη Σάρα Παναγιωτίδου με 109!
Για τη νικήτρια ήταν η πρώτη φορά που πήρε μέρος σε αγώνα 24 ωρών. «Δεν έχω ξανατρέξει τόσο πολύ και το έκανα με την παρότρυνση ενός φίλου. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω τα συναισθήματα του και θέλω να ευχαριστήσω τα τουλάχιστον 15 άτομα που μου συμπαραστάθηκαν, υπήρξε κάποιος που ήταν δίπλα μου σχεδόν 18 ώρες. Ολα ήταν εξαιρετικά.»
Στο ομαδικό, στη γενική την πρώτη θέση πήρε η Εθνική Ασφαλιστική με 4353 χλμ. και ακολούθησαν η ΔΕΛΤΑ με 3656 χλμ. και το Saint Lawrence College με 2997 χλμ.
Ανά κατηγορία, στην Α’ Κατηγορία (15-29 άτομα) η ΔΕΛΤΑ με τα 3656 χλμ. ήταν πρώτη, στη Β’ Κατηγορία (30-59 άτομα) πρώτευσε η Wake Up Street me 2098, στην Γ΄Κατηγορία (60-119) κορυφή για τον Πολιτιστικό Σύλλογο Θεσσαλών Φυλής «Ρήγας Φεραίος» με 1548 και στην Δ’ Κατηγορία (+120) πρώτη η Εθνική Ασφαλιστική με τα 4353.
Τέλος στα σχολεία, στην Α’ Κατηγορία (60-119 άτομα) νίκησε το Κολλέγιο Ψυχικού Γ’ Γυμνασίου με 485 χλμ. και στην Β’ Κατηγορία (120 και πάνω) το το Saint Lawrence College με 2997 χλμ.
Ο Αντιπρόεδρος της Ενωσης Μαζί για το Παιδί Ιωάννης Παπαδάτος είπε: «Μία απίστευτη γιορτή, μία απίστευτη συμμετοχή, ένα απίστευτο κέφι και μία ζωντάνια όλες αυτές τις 90 ώρες για τα παιδιά που έχουν ανάγκη. Εμείς έχουμε ταχθεί στο δικό μας μαραθώνιο, αλλά χωρίς τη βοήθεια αυτών που τρέξανε και χωρίς τη δική σας βοήθεια δεν θα στηρίζαμε αυτά τα παιδιά. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Εθνική Ασφαλιστική και στην Sportingbet, αλλά και σε όλους τους χορηγούς, τους διοργανωτές, τους εθελοντές, το Γιάννη Νικολάου και τη Σοφία Κέδε, για αυτά που έκαναν. Το κάνατε για τα παιδιά και σας ευχαριστούμε!»
Ο Ιερέας των Νέων Σιλάτων Χαλκιδικής, που έχει απασχολήσει και στο παρελθόν για τα μέτρα κατά του κορωνοϊού, παρουσιάζεται ξανά κατά εμβολίου, μασκών και τεστ και αναφέρει πως και η ίδια η ιεραρχία της εκκλησίας κοιμάται.
Μάλιστα, στο ίδιο βίντεο, μετά τη λειτουργία της Μεγάλης Παρασκευής, Των Αγίων Παθών Του Κυρίου, βγάζει λόγο και αναφέρει πως είναι πολύ εύκολο να απαγορεύσει την είσοδο σε όσους πιστούς έχουν εμβολιαστεί, φορούν μάσκα και κάνουν τεστ κορωνοϊού.
Μεταξύ άλλων, τονίζει πως έχει μίσος μέσα του και πως αν έβλεπε τον Μητσοτάκη θα τον έπνιγε και τον… Τσίπρα και τον Μητσοτάκη και όλους, ακούγεται να λέει, όπως ότι όλα αυτά είναι φασισμός.
