Πα-τέρας: Δολοφόνησε τα τέσσερα παιδιά του με μαξιλάρι και μαχαίρι για να «εκδικηθεί» τη μητέρα τους, επειδή εκείνη τον εγκατέλειψε. Η δολοφονία έλαβε χώρα στη Βραζιλία, όπου σύμφωνα με την αστυνομία, στον δράστη είχε απαγορευτεί να πλησιάζει τη γυναίκα καθώς της είχε επιτεθεί και στο παρελθόν.
Τα πτώματα των θυμάτων – ηλικίας τριών, έξι, οκτώ και 11 ετών – βρέθηκαν την Τρίτη στο σπίτι του υπόπτου στην Alvorada, της νότιας Βραζιλίας. Η αστυνομία συνέλαβε τον 28χρονο David da Silva Lemos, σε ένα ξενοδοχείο στο γειτονικό Porto Alegre την επόμενη ημέρα.
Ο πατέρας είπε στην αστυνομία ότι είχε ποτίσει τα παιδιά με «τσάι» για να τα ηρεμήσει, πριν τα πνίξει με ένα μαξιλάρι και τα μαχαιρώσει μέχρι θανάτου. Τα παιδιά βρέθηκαν νεκρά στο σπίτι με μαχαιριές όταν μέλη της οικογένειας κάλεσαν την αστυνομία. Ο δράστης οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα και παρέμεινε σιωπηλός.
Ο πατέρας τα σκότωσε για να «εκδικηθεί» τη μητέρα τους
Η γιαγιά των θυμάτων πιστεύει ότι σκότωσε τα μικρά για να «εκδικηθεί» τη μητέρα τους, από την οποία είχε χωρίσει πρόσφατα.
Η Idenise Martins da Silva δήλωσε στα τοπικά μέσα ενημέρωσης: «Είχε ήδη επιτεθεί στην κόρη μου. Η σχέση τους είχε τελειώσει οριστικά, αλλά το έκανε για να φτάσει στην κόρη μου -είμαι σίγουρη γι’ αυτό- με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Είναι δειλός».
Ο υπεύθυνος για τις έρευνες, δήλωσε: «Θα προσπαθήσουμε επίσης να αναλύσουμε το κινητό τηλέφωνο που κατασχέθηκε μαζί του για να συγκεντρώσουμε περισσότερα στοιχεία». Το ζευγάρι ήταν μαζί για 12 χρόνια, αλλά χώρισε όταν ο Lemos επιτέθηκε στη σύντροφό του τον Σεπτέμβριο.
Το 24χρονο θύμα είχε καταγγείλει το περιστατικό στην αστυνομία και είχαν βγει περιοριστικά μέτρα εναντίον του. Οι συγγενείς δήλωσαν ότι κατά τη στιγμή των δολοφονιών, τα παιδιά έμεναν με τον πατέρα τους και επρόκειτο να επιστρέψουν στη μητέρα τους τις επόμενες ημέρες.
Η αστυνομία δήλωσε ότι ο πατέρας είχε στείλει απειλητικά μηνύματα στην πρώην σύντροφό του λίγο πριν από την ώρα που πιστεύεται ότι έγιναν οι δολοφονίες.
Η κόρη του Σάκη Ρουβά και της Κάτιας Ζυγούλη, Αναστασία, ανεβάζει βίντεο στο TikTok και αποθεώνεται από τους θαυμαστές της.
Πόσο μεγάλωσε η Αναστασία! Τόσο που ανεβάζει τα δικά της βιντεάκια και εμείς την απολαμβάνουμε να τραγουδά στα χνάρια του μπαμπά της.
Η Αναστασία Ρουβά, σε λίγο καιρό θα γίνει 14 χρονών και διατηρεί τους δικούς της λογαριασμούς στα social media, όπου δημοσιεύει αρκετά πράγματα από την καθημερινότητά της.
Περισσότερο όμως, η κόρη του Σάκη Ρουβά και της Κάτιας Ζυγούλη φαίνεται πως προτιμά το TikTok, στο οποίο πρόσφατα μέσα από ένα βίντεο που ανήρτησε στην πλατφόρμα, μας έδειξε ακόμα ένα ταλέντο της και δεν είναι άλλο από το τραγούδι!
Η Αναστασία Ρουβά δείχνει να αγαπά τη μουσική και τα τραγούδια, κάνοντας συνεχώς lip-sync βίντεο.
Η μικρή τραγουδά και οι followers της την αποθεώνουν σε κάθε βίντεο που έχει δημοσιεύσει κατά καιρούς.
Στη Σουηδία έφτασαν οι έρευνες για την αγνοούμενη Άρτεμη Βασίλη μετά από μία σοβαρή πληροφορία που έφτασε στην εκπομπή «Φως στο Τούνελ» και την Αγγελική Νικολούλη.
Η μάρτυρας, που έχει καταγωγή από την Αλβανία, έχει ζήσει για πολλά χρόνια στην Ελλάδα και πλέον μένει με τον σύζυγό της μόνιμα στη Σουηδία, ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με την κοπέλα και είναι πεπεισμένη πως πρόκειται για την ίδια.
«Είδα την Άρτεμη σ’ ένα εμπορικό στο Γκέτεμποργκ, είμαι σίγουρη ότι ήταν αυτή. Ήταν η Άρτεμις, την είδα πολύ κοντά, στα δύο βήματα, γιατί άκουσα ελληνικά. Της λέει ο φίλος της «πάμε Έιμι…» Γυρνάω το κεφάλι και λέω «α Έλληνες είσαστε;», γιατί χάρηκα που άκουσα ελληνικά. Ήταν αδυνατισμένη, είχε καρέ μαλλί με ένα σκούφο πάνω. Η κοπέλα η άλλη της μίλησε στα αλβανικά. Εγώ ξέρω και αλβανικά και ελληνικά και κατάλαβα».
«Εγώ ήμουν δίπλα στην Άρτεμη και αυτοί δε μου απαντήσανε καθόλου, μόνο το αγόρι κάτι έλεγε στην Άρτεμη και την κοιτάζω έτσι και λέω «εσύ είσαι η Άρτεμις» και την ώρα αυτή, είχε μία σακούλα στο χέρι, της την τραβάει και μαζί και εκείνη και της λέει «άντε να φύγουμε», στα αλβανικά.
Και εκείνη την ώρα γυρνάω στο αυτοκίνητο να πάρω το κινητό για να την βγάλω αμέσως φωτογραφία, αλλά μπήκανε κι εκείνοι σ’ ένα αυτοκίνητο και έφυγαν. Κατάφερα να συγκρατήσω μόνο τα τρία τελευταία νούμερα από το σουηδικό αυτοκίνητο», ανέφερε χαρακτηριστικά η μάρτυρας, ενώ κατέληξε λέγοντας:
«Η Άρτεμις δε μίλησε καθόλου, ούτε είμαι εγώ, ούτε δεν είμαι. Ήταν ταραγμένη, φοβισμένη. Κατάλαβα με τον τρόπο μου, έχω δύο κορίτσια και δε λέω ψέματα. Ξέρω τι πάει να πει να είσαι μάνα. Να μοιάζει τόσο πολύ με την Άρτεμη; Αφού σου λέω την είδα τόσο κοντά, μόνο που δεν την πήρα αγκαλιά».
Τα δυο νεαρά αγόρια, που υποδίονται το ζευγάρι, ο Ορέστης Χαλκιάς και ο Γιώργος Μπένος, δέχτηκαν ένα τεράστιο μήνυμα αγάπης από τν κόσμο και λίγες ώρες μετά το φινάλε του πρώτου κύκλου, θέλησαν με τη σειρά τους να τους ευχαριστήσουν:
«Αυτά σας τα μηνύματα μας έχουν δώσει την μεγαλύτερη συγκίνηση αγάπη δύναμη και περηφάνια για την πανέμορφη δουλειά μας. Ο πρώτος κύκλος μας ολοκληρώθηκε και ετοιμάζεται να ανοίξει τα φτερά του. Ευχαριστώ τον υπέροχο μου συνεργάτη Ορεστη Χαλκιά αυτόν τον υπέροχο καλλιτέχνη για όλες αυτές τις υπέροχες στιγμές που περάσαμε (και έχουμε πολλές ακόμα) μέσα από την ιστορία μας. Αγαπήστε ελεύθερα και κάντε τη ζωή σας κάθε μέρα ομορφότερη. Καλές γιορτές με υγεία! @christopherpapakaliatis είσαι σπουδαίος καλλιτέχνης , σε ευχαριστούμε για όλα».
Η Νατέλα, η τραγική μάνα του Άλεξ Μεσχισβίλι που περιμένει όλα αυτά τα χρόνια καρτερικά να πάρει όλες τις απαντήσεις που ζητά σχετικά με την άδικο χαμό του μονάκριβου γιου της, μίλησε στο «Τούνελ» και την Αγγελική Νικολούλη για τις εξελίξεις στην υπόθεση.
Όταν το 1977 ο άγνωστος τότε και νεαρός Σάμι Φάις έκλεινε συμφωνία με την μικρή Nike και την έφερνε στην Ελλάδα, κανείς, μάλλον ούτε ο ίδιος, δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα ακολουθούσε.
Ο επιχειρηματίας στα 19 του μόλις χρόνια ζήτησε δανεικά από τον πατέρα του, έκλεισε τη συμφωνία με μια άγνωστη και μικρή τότε εταιρεία αθλητικών ειδών στο Όρεγκον, τη Nike, και προχώρησε στην εισαγωγή 5.000 ζευγαριών παπουτσιών το χρόνο που έμελλε να αλλάξουν την ελληνική πραγματικότητα.
Η πορεία του στη συνέχεια είναι γνωστή με σκαμπανεβάσματα, περιπέτειες και τη μεγάλη επιστροφή των τελευταίων ετών, ωστόσο αυτό που δεν είναι και τόσο γνωστό, τουλάχιστον στους νέους, είναι ότι η μόδα της Nike ήταν αυτή που εξόρισε από τη χώρα τις περίφημες «ελβιέλες».
Μια λέξη που για πολλούς, κυρίως έως την ηλικία των 40 ετών σήμερα, παραμένει άγνωστη, αλλά θυμίζει πολλά στους παλαιότερους.
Κανείς δεν μπορεί να πει με απόλυτη βεβαιότητα γιατί οι Έλληνες έβγαλαν από τις ντουλάπες τους τα αθλητικά παπούτσια «ΕΛ.ΒΙ.ΕΛΑ» , αλλά το γεγονός είναι το περιβόητο ελληνικό, αθλητικό παπούτσι κάπου εκεί στο τέλος της δεκαετίας του 1970 πέρασε στην ιστορία.
Το τέλος της «ελβιέλας»
Μέχρι τα τέλη του ’70, οι «ελβιέλες» κυριαρχούσαν στην ελληνική αγορά στον τομέα των αθλητικών ειδών. Το παπούτσι είχε τη φήμη ότι ήταν ανθεκτικό και βεβαίως δεν ήταν για βραβείο σχεδιασμού.
Ήταν ένα παπούτσι που βρισκόταν σε κάθε ελληνικό σπίτι γέννημα θρέμμα της Ελληνικής Βιομηχανίας Ελαστικών (ΕΛ.ΒΙ. ΕΛΑ.). Εκείνα τα χρόνια ήταν η απόλυτη ελληνική λύση στην οποία κατέφευγαν όσοι ασχολούνταν με τον αθλητισμό, αλλά και όλοι όσοι προτιμήσουν τη νέα τάση.
Συνδέθηκαν με ενδυματολογικές τάσεις και μόδες διαφόρων εποχών, ως χαρακτηριστικό των «άγριων νιάτων» και του ελεύθερου πνεύματος.
Η εταιρεία ΕΛ.ΒΙ. ΕΛΑ. ιδρύθηκε το 1928 από τους Νικόλαο Μαυροφίδη και Νικόλαο Αγνιάδη, κι οι δυο με καταγωγή από τη Μικρά Ασία. Αυτό που έφτιαχνε ήταν ελαστικά. Εξού και το όνομα Ελληνική Βιομηχανία Ελαστικού. Η έδρα της εταιρείας βρισκόταν στην Καλλιθέα στην οδό Καλυψούς.
Ο ιδρυτής της εταιρείας Νικόλαος Μαυροφίδης, πέθανε το 1944 και το μερίδιό του πέρασε στους γιους του Αιμίλιο και Στέφανο Μαυροφίδη.
Ωστόσο το είδος για το οποίο είναι διάσημη είναι τα πάνινα αθλητικά παπούτσια με λαστιχένια σόλα, τα οποία παρήγαγε κατά κόρο.
Τα παπούτσια που σήμερα όλοι λένε «σταράκια».
Οι περιβόητες «ελβιέλες» έβγαιναν μόνο σε άσπρο χρώμα και τα φορούσαν μικροί και μεγάλοι από τη γυμναστική στο σχολείο μέχρι τις παρελάσεις και τα σαλόνια.
Ποιο ήταν το όνομα των παπουτσιών δεν το ξέρει κανείς. Ήταν τα μόνα αθλητικά παπούτσια που κυκλοφορούσαν στην Ελλάδα και έτσι επικράτησε ο όρος «ελβιέλες» από το όνομα της εταιρείας.
Η εταιρεία σταμάτησε οριστικά τη λειτουργία της στις αρχές του 1960, ωστόσο δεν έμεινε στα αζήτητα. Το όνομα, μετά το κλείσιμό της πωλήθηκε από τους πιστωτές στη μεγάλη υποδηματοποιία «Αλυσίδα», η οποία είχε την έδρα της στη Θεσσαλονίκη και η εταιρεία μετονομάστηκε σε «Αλυσίδα-ΕΛΒΙΕΛΑ».
Η «Αλυσίδα» κινούνταν άλλωστε στα ίδια πατήματα. Χτίστηκε στη δεκαετία του 1930 από βιοτέχνες της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι κατασκεύαζαν παπούτσια. Στην κατοχή το εργοστάσιο επιτάχθηκε και επαναλειτούργησε το 1945. Από το 1980 οι εγκαταστάσεις της «Αλυσίδα Ελβιέλα» μεταφέρθηκαν στη Θέρμη. Τότε περίπου είχε αρχίσει και η είσοδος των πολυεθνικών και τελικά το εργοστάσιο έμεινε να ρημάζει, ενώ κατά καιρούς λειτούργησαν εκεί νυχτερινά κέντρα.
Η Ζίτα Ελλάς και τα Strike
Ήδη από τα μέσα του 1970 ιδρύθηκε στην Ελλάδα η «Sportex» που λειτουργούσε ως αντιπροσωπεία της γαλλικής εταιρείας αθλητικών υποδημάτων, η οποία άρχισε να εισάγει σε μεγάλες ποσότητες τέτοια παπούτσια στη χώρα μας.
Τα παπούτσια που εισήγαγε η αντιπροσωπεία της Sportex όπως και εκείνα που παρήγαγε η Ζίτα Ελλάς έβγαιναν σε μεγάλη ποικιλία χρωμάτων και όχι μόνο σε άσπρο και μπλε όπως οι «ελβιέλες» και είχαν μεγαλύτερη ζήτηση.
Στα μέσα της δεκαετία του ’80, κάθε συσχετισμός με αθλητικά παπούτσια περιορίζονταν σε Zita και Strike και αργότερα σε Sportex.
Η Zita Hellas, ήταν ιδιοκτησίας του Ανδρέα Ζαφειρόπουλου και ο ίδιος αναφερόταν από τα ΜΜΕ ως «μίστερ Ζήτα» ή απλά «Ζήτα», λόγω της εταιρείας του.
«Φοράει Strike και καρφώνει», έλεγε το δημοφιλές σλόγκαν.
Η Zita, έγραψε ιστορία και με το cult σποτ: «Μέσα στη ντίσκο γυρνάς, για ένα φλερτ ξενυχτάς, με τα Zita, πάντα Zita».
Τα Strike φτιάχνονταν από το παλιό εργοστάσιο της Αλυσίδας στην Παπαναστασίου στη Θεσσαλονίκη, ενώ σε ότι αφορά την Zita, η οικογένεια Ζαφειρόπουλου είχε φροντίσει να την απογειώσει κάνοντας την σημείο αναφορά στην Ελλάδα (Zita Hellas), αλλά και στα Βαλκάνια (Zita International).
Η επέλαση πολυεθνικών brand names που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’80 παρέσυρε τις ελληνικές εταιρίες, οι οποίες αναπόφευκτα έχασαν το μεγάλο μερίδιο που κατείχαν στην αγορά.
Γιώργος Δατσέρης: Έγινε δότης μυελού των οστών και ένιωσε την μεγαλύτερη ευτυχία της ζωής του
Φοιτητής του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης ήταν, κάπου στο 2016. Βρισκόταν στην Πανεπιστημιούπολη του Γάλλου στο Ρέθυμνο. Πριν περάσει το κατώφλι ενός αμφιθεάτρου του τμήματός του, τον σταμάτησαν για μία απλή ενημέρωση για τους δότες μυελού των οστών.
Πείστηκε μέσα σε ελάχιστα λεπτά κι έλαβε μία απόφαση που ούτε καν μπορούσε να φανταστεί ότι θα εξελισσόταν σε σταθμό: Έδωσε δείγμα, γράφτηκε στη σχετική πλατφόρμα και πρόσφερε μία δυνητική … ελπίδα σε κάποιον συνάνθρωπό μας.
Μια εξαετία μεσολάβησε, ώσπου το περασμένο καλοκαίρι ο – δάσκαλος σήμερα – Γιώργος Δατσέρης πήρε και παρέδωσε ένα τεράστιο μάθημα ζωής…
Το μοιράστηκε με τους αναγνώστες της “Κρητικής Επιθεώρησης“, όπως έκανε και την περασμένη Τετάρτη στην εκδήλωση για την εθελοντική αιμοδοσία και τη δωρεά μυελού των οστών που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα της Περιηγητικής Λέσχης Ρεθύμνου, με πρωτοβουλία και οργάνωση του συλλόγου σε συνεργασία με το «Όραμα Ελπίδας» και τους «Δότες Ζωής»¨.
Σε έναν δρόμο χωρίς γυρισμό
“Υπήρχε ένα σωματείο από φοιτητές στο Πανεπιστήμιο, “Φυλή Εξ Αίματος” λεγόταν. Διοργάνωνε μία εκδήλωση ενημέρωσης και συλλογής δειγμάτων μυελού των οστών. Πηγαίνοντας μια μέρα προς το μάθημά μου με σταμάτησε μία συμφοιτήτριά μου, μου είπε τι είναι ο μυελός των οστών. Δεν ήξερα καθόλου, δεν είχα ξανακούσει τίποτα. Με ενημέρωσαν οι κοπέλες αν θέλω να γίνω δότης και δέχτηκα” θυμάται ο 27χρονος Λασιθιώτης εκπαιδευτικός.
Η λήψη δείγματος συμβατότητας γίνεται δίνοντας μόνο λίγο σάλιο από το στόμα.
“Σου παίρνουν δείγμα και σε καταχωρούν σε μία πλατφόρμα που είναι πανελλήνια και παγκόσμια. Αν βρεθείς συμβατός δότης, πράγμα πολύ σπάνιο, τότε ξεκινάει η διαδικασία” μας πληροφορεί ο κ. Δατσέρης, περιγράφοντας το τί ακολούθησε: “Το δείγμα το είχα δώσει το 2016, ως φοιτητής. Τον περασμένο Μάιο, λοιπόν, με πήραν τηλέφωνο από το Όραμα Ελπίδας – εκεί συλλέγονται τα δείγματα. Είχα επαφή με δύο γιατρούς και μου ανακοίνωσαν ότι είμαι συμβατός δότης. Μου εξήγησαν με κάθε λεπτομέρεια τη διαδικασία και με ρώτησαν αν θέλω να δώσω μόσχευμα. Η απάντησή μου ήταν θετική”.
Από εκεί και μετά, ο νεαρός δάσκαλος μπήκε σε έναν δρόμο που η συνείδησή του τού υπαγόρευε ότι δεν υπάρχει γυρισμός.
“Με ρώτησαν πρώτα απ’ όλα αν θέλω να δώσω. Μπορείς να αρνηθείς. Δεν είναι και τόσο καλό, βέβαια, γιατί νωρίτερα έχει ενημερωθεί ο λήπτης. Είναι η μοναδική θεραπεία ανθρώπων με λευχαιμία κι άλλες σοβαρές παθήσεις. Αν αρνηθείς είναι σαν να κόβεις τα φτερά από έναν άνθρωπο που έχει πάρει ελπίδα”.
Έκανε δεύτερες σκέψεις, δεν το κρύβει, όμως είχε πάρει ήδη την απόφασή του.
Αφού απάντησε θετικά, ξεκίνησε ο πρώτος κύκλος εξετάσεων, στο νοσοκομείο Ρεθύμνου. Ένα μήνα αργότερα, πήγε και στο ΠΑΓΝΗ, στο Ηράκλειο, με καλυμμένα έξοδα, δίνοντας ξανά αίμα.
“Ήταν αναλυτικές εξετάσεις, έξι σελίδες. Σε τσεκάρουν σε πάρα πολλά πράγματα. Κοιτάζουν τη ζωή του δότη. Αφού επιβεβαίωσαν ότι είμαι υγιής, προχωρήσαμε παρακάτω. Μου έκλεισαν ραντεβού ένα μήνα μετά, τον περασμένο Ιούλιο, ξανά στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, όπου κι έγινε η διαδικασία”.
Συνεχής παρακολούθηση και απλή διαδικασία
Τέσσερις μέρες πριν τη λήψη τού είχαν δώσει να κάνει ενέσεις, οι οποίες αύξαναν τα πρωτόγονα αιμοποιητικά κύτταρα. “Παρήγαγα έξτρα κύτταρα ώστε να κρατήσω αυτά που είχα. Ήταν ένα μικρό σοκ για τον οργανισμό. Ήμουν λίγο αδιάθετος, είχα μυαλγίες, αλλά δεν ήταν κάτι ακραίο. Σκεφτείτε ότι ήμουν διακοπές εκείνο το διάστημα και δεν τις διέκοψα. Ένιωθα βεβαίως λίγο παράξενα”.
Τέσσερις μέρες μετά πήγε για τελευταία φορά στο ΠΑΓΝΗ.
“Τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά απ’ όσο νόμιζα” παραδέχεται.
“Μου έβαλαν δύο βελόνες τις αιμοδοσίας, απλές: τη μία στο ένα χέρι και την άλλη στο άλλο, οι οποίες κατέληγαν σε ένα μηχάνημα από το οποίο πέρναγε όλο μου το αίμα, κρατούσε τα κύτταρα που χρειαζόταν και μου επέστρεφε το αίμα πίσω. Οπότε στην ουσία δεν έχασα καν αίμα! Έκατσα τρεις ώρες εκεί, αλλά μπροστά σε αυτό που κάνεις δεν υπάρχει ταλαιπωρία. Αφότου τελείωσα κι έφυγα, νύσταζα. Πήγα κοιμήθηκα, και το απόγευμα και το βράδυ ήμουν μια χαρά. Την επόμενη μέρα ήμουν σαν να μην είχα κάνει τίποτα”.
Πώς αντέδρασε όμως το περιβάλλον τους; “Οι περισσότεροι εξέφραζαν το σκεπτικισμό τους. Σχεδόν όλοι δεν ήταν καλά ενημερωμένοι – ακόμα και φαρμακοποιοί. Πήγα να κάνω την ένεση και μού είπε φαρμακοποιός ότι θα μου πάρουν το δείγμα με παρακέντηση. Δεν ίσχυε όμως αυτό. Συνειδητοποίησα ότι δεν είναι καλά ενημερωμένοι. Ακόμη κι εγώ το είχα πιο δύσκολο στο μυαλό μου απ’ ό,τι ήταν πραγματικά. Δεν μου έκαναν καμία νάρκωση. Ήταν σαν να δίνεις αίμα”.
Ο νεαρός δάσκαλος ούτε λιγόψυχος αποδείχθηκε, ούτε φυγόμαχος. Όταν εισήλθε κι ακόμη περισσότερο όταν εξήλθε από το νοσοκομείο, βίωσε συναισθήματα που απλά δεν περιγράφονται με λόγια! Ήταν μία απ’ τις πιο ευτυχισμένες στιγμές που έχει βιώσει…
“Όταν έμπαινα στο νοσοκομείο, γιατί γενικά είμαι ένας άνθρωπος που με τα νοσοκομεία και τις βελόνες δεν τα πάω καλά, είχα μία απίστευτη αύρα. Ήταν κάτι τρομερό. Κι ακόμη περισσότερο όταν βγήκα έξω από το νοσοκομείο. Δεν περιγράφεται. Ήταν το πιο έντονο συναίσθημα που έχει ζήσει μέχρι τώρα. Το λέω ειλικρινά και ανατριχιάζω. Και τις επόμενες μέρες βέβαια ήμουν έτσι”.
Σε δύο χρόνια θα μάθει που πήγε το δείγμα και πώς κύλησε η διαδικασία. “Με νοιάζει να είναι καλά ο άνθρωπος που το πήρε, αυτό μόνο. Για εμένα ήταν το ελάχιστο που θα μπορούσα να κάνω. Αν μου έλεγαν απόψε ότι αύριο το πρωί πρέπει να πάω και να ξαναδώσω, θα το έκανα χωρίς δεύτερες σκέψεις”.
Στην υπηρεσία της προσφοράς και του εθελοντισμού
Ο Γιώργος Δατσέρης είχε μιλήσει πέρσι στους μαθητές του για τη σπουδαία πράξη του.
“Πέρσι είχα παιδιά έκτης δημοτικού και το είχαμε συζητήσει. Γενικά μου αρέσει να μιλάω στους μαθητές μου περί εθελοντισμού και προσφοράς. Είμαι αυτής της ιδεολογίας. Εφέτος, έχω πρωτάκια και η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς θα τους το επικοινωνήσω”.
Όλοι πάντως με το που μαθαίνουν γι’ αυτό που έκανε τον κοιτούν με θαυμασμό. Γίνεται δέκτης κυμάτων αγάπης και συμπαράστασης.
“Είναι απίστευτο και συγκινητικό” μας σχολιάζει, έχοντας και θέλοντας να επηρεάσει κι άλλο κόσμο με το παράδειγμά του: “Νομίζω ότι έχουν γραφτεί αρκετά άτομα στο σύστημα από τότε. Σχεδιάζουμε να κάνουμε δράσεις στο Πανεπιστήμιο. Να ενεργοποιηθεί ξανά αυτή η δράση. Έχω επικοινωνήσει με τους Δότες Ζωής στο Ρέθυμνο, που προσφέρουν σπουδαίο έργο, και τους έχω πει ότι μπορούν να με αξιοποιήσουν όπως θέλουν”
“Ο άνθρωπος πάει μαζί με την αλληλεγγύη”
Ο ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος εκπαιδευτικός έλκει την καταγωγή του από το Λασίθι όμως νιώθει κι είναι κομμάτι του Ρεθύμνου. Μόνο εννιά μήνες έλλειψε τα τελευταία χρόνια από το Ρέθυμνο, το διάστημα που υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στην Κύπρο.
Είναι δάσκαλος ειδικής αγωγής. Η (εκπαιδευτική) του περιπλάνηση στο νομό ξεκίνησε μια τριετία πίσω από το Σπήλι, πέρσι ήταν στο 10ο Δημοτικό στον Τσεσμέ κι εφέτος είναι στα Ζωνιανά.
Άνθρωπος με (κοινωνικές) ανησυχίες, από παλιά (εξ ου και στράφηκε στην ειδική αγωγή), η προσφορά ζωής που έκανε, τον επηρέασε περισσότερο από όσο πίστευε: “Δεν το περίμενα. Δεν είχα συνειδητοποιήσει τότε τι έκανα. Δεν το είχα σπουδαιολογήσει. Όλα είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Ήταν ένα μεγάλο μάθημα για εμένα προσωπικά αυτό που έγινε. Ήμουν από πριν στον εθελοντισμό και τώρα είμαι ακόμη πιο ενεργός” συνειδητοποιεί.
Αισθάνεται την ανάγκη να ευχαριστήσει την Αιματολόγο από το Πανεπιστημιακό που τον παρακολουθούσε προσωπικά, πριν κι αφότου έδωσε το δείγμα, καθώς και το Όραμα Ελπίδας απ’ όπου του παρείχαν ψυχολογική υποστήριξη.
“Ο άνθρωπος πάει μαζί με την αλληλεγγύη” είναι η διδαχή που πήρε και εκπέμπει ο ίδιος.
“Ένα ζευγάρι ζώων, ένα αρσενικό κι ένα θηλυκό, αν μείνει μόνο του στον κόσμο μπορεί να επιβιώσει. Ο άνθρωπος, χωρίς αλληλεγγύη, και προσφορά ο ένας προς τον άλλον, δεν μπορεί να επιβιώσει. Οι άνθρωποι χτίσαμε ό,τι έχουμε μέσω της αλληλεγγύης και της προσφοράς. Κι έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Οπότε όπου κι όποτε μπορούμε, πρέπει να προσφέρουμε. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για τη ζωή κάποιου συνανθρώπου μας. Όλοι πρέπει να βάλουμε το λιθαράκι μας για να γίνει καλύτερος ο κόσμος σε όλα τα επίπεδα”.
Μελέτες δείχνουν, ότι το να χάνεις έναν γονιό έχει μακροχρόνιες και μόνιμες ψυχολογικές επιπτώσεις όσων ετών κι αν είσαι.
Το τραύμα της απώλειας ενός γονιού έχει σοβαρές επιπτώσεις σε όλους μας, όσων ετών κι αν είμαστε. Ο θρήνος είναι απεριόριστος –τόσο που υπάρχουν μελέτες, οι οποίες δείχνουν, ότι ο θάνατος της μητέρας ή του πατέρας μας μπορεί να μεταβάλει ακόμα και την χημεία του εγκεφάλου μας, προκαλώντας μακροχρόνιες επιπτώσεις.
Ο τρόπος που ο εγκέφαλός μας επεξεργάζεται τον θρήνο είναι βαθύς και σύνθετος. Έρευνα δείχνει, ότι οι περιοχές του εγκεφάλου μας που επεξεργάζονται τον θρήνο -ο οπίσθιος φλοιός του κόλπου, ο μετωπικός φλοιός και η παρεγκεφαλίδα- είναι οι ίδιες περιοχές που ανασύρουν αναμνήσεις και «κατοικούν» στο παρελθόν.
Επίσης, είναι οι ίδιες περιοχές του εγκεφάλου που ρυθμίζουν τον ύπνο και την όρεξή μας. Αυτό εξηγεί γιατί, όταν βρίσκονται σε κομβικό στάδιο θρήνου ή κατάθλιψης, πολλοί άνθρωποι βιώνουν είτε υπνηλία, είτε αϋπνία ή μεγάλες διακυμάνσεις στην όρεξή τους.
Η απώλεια ενός γονιού, είτε αναμενόμενη είτε τραγικά αιφνίδια, φέρνει στην επιφάνεια διαφορετικά επίπεδα και χρονοδιαγράμματα θλίψης. Το να χάνεις έναν γονιό σε νεώτερη ηλικία αποτελεί συνήθως μια ξαφνική απώλεια, η οποία μπορεί να οδηγήσει το νεαρό παιδί να βιώσει φάσεις θρήνου όπως μακροχρόνια άρνηση ή θυμό.
Το να έχεις χρόνο να προετοιμαστείς και να αποδεχτείς την απώλεια ενός γονιού, όταν ο θάνατος αναμένεται, δίνει την ευκαιρία να πεις αντίο και να βρεις ένα καλό υποστηρικτικό σύστημα. Αυτό μπορεί να εξηγεί γιατί άλλες έρευνες δείχνουν, ότι οι νεώτεροι σε ηλικία ενήλικες επηρεάζονται πιο βαθιά από την απώλεια ενός γονιού.
Το να χάνεις έναν γονιό μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένο κίνδυνο για μακροχρόνια προβλήματα συναισθηματικής και ψυχικής υγεία, όπως κατάθλιψη, άγχος και κατάχρηση ουσιών. Το να χάνεις έναν γονιό στην παιδική ηλικία αυξάνει αυτές τις πιθανότητες και, δε δεδομένου ότι περίπου ένα στα 20 παιδιά ηλικίας 15 ετών και μικρότερα έχουν χάσει έναν ή και τους δύο γονείς, καταλαβαίνουμε πόσο κινδυνεύουν.
Πολλοί από εμάς έχουμε περίπλοκες σχέσεις με τους γονείς –αρκετοί δεν έχουν καν σχέση μαζί τους. Το αποτέλεσμα των άλυτων αυτών συναισθημάτων, όπως ο θυμός και η αποστροφή, έχει επίσης μακροχρόνια επίδραση στην ψυχή μας. Ο θάνατος ενός γονιού σημαίνει, ότι δεν υπάρχει πλέον καμία ελπίδα συμφιλίωσης ή επικύρωσης των συναισθημάτων μας.
Στο ζήτημα, λοιπόν, της απώλειας ενός γονιού, δεν υπάρχει το «ξεπέρασέ το». Όπως κι αν είναι η σχέση μας μαζί του, ό,τι τύπος γονιού κι αν ήταν… Μας αλλάζει, ουσιαστικά και μόνιμα –πνευματικά, σωματικά και συναισθηματικά- για την υπόλοιπη ζωή μας.
Ο μεγάλος νικητής του Survivor 2022 παρέλαβε το έπαθλο του και προχώρησε σε μερικές πολύ συγκινητικές δηλώσεις. Ο Στάθης Σχίζας μίλησε ζωντανά για τη νίκη του και τους μικρούς “μαχητές” της ζωής.
Τα λόγια του μεγάλουνικητή
Ο νικητής του Survivor μίλησε για το έπαθλο, τη σχέση του με την Αλεξάνδρα Παναγιώταρου αλλά και τα δημοσιεύματα που τον ενόχλησαν.«Νομίζω συνέβη σε κάποιον άλλον, ακόμη δεν έχω πιστέψει ότι νίκησα. Είναι τεράστιο το συναίσθημα! Είχα πολύ άγχος στον τελικό, έπαθα πολιτισμικό σοκ. Είναι συγκλονιστικό να σε αγαπάνε τόσο πολύ. Απομακρυνθήκαμε με τον Άρη μέσα στο παιχνίδι, αλλά δεν είχαμε κάποιον μεγάλο τσακωμό. Ο ανταγωνισμός μας ήταν θεμιτός και μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Μέσα στο Survivor δεν με ενδιέφερε να κάνω ίντριγκα ούτε reality» ανέφερε αρχικά ο Στάθης Σχίζας.
«Είχα πει πως μόνο αν κατακτήσω το έπαθλο θα βγω να πω στον κόσμο τι θα κάνω τα χρήματα. Είμαι πολύ ευαισθητοποιημένος στο κομμάτι με τα παιδάκια. Είχα βρεθεί μια φορά που έκανε η μητέρα μου χημειοθεραπείες στον Άγιο Σάββα και κατά λάθος βρέθηκα στην πτέρυγα με τα παιδάκια… Αυτά τα παιδάκια είναι οι πραγματικοί ήρωες, εμείς είμαστε απλά παίκτες reality, τελεία. Αυτά θέλουν τη στήριξή μας. Θέλω να τα στηρίξω και με την παρουσία μου» εξομολογήθηκε ο νικητής του Survivor και συγκίνησε όλους στο πλατό.«Όπως μπήκα στο παιχνίδι έτσι βγήκα και είμαι περήφανος για αυτό. Δεν άλλαξε ο χαρακτήρας μου. Τα σχόλια “Δάντης εναντίον Αλεξάνδρας” προσβάλλει λίγο εμάς. Αυτό η αλήθεια είναι ότι λίγο με πείραξε. Εννοείται ότι θα έχουμε στήριξη από τους ανθρώπους μας, αλλά πέντε μήνες εμείς εκεί τι κάναμε; Με την Αλεξάνδρα ήταν όλο τόσο αυθόρμητο, είχαμε πει μόνο αν θα βγει στην επικοινωνία… Στο πρώτο έπαθλο είχε βγει ως φίλη. Μόλις την είδα σε βίντεο κλήση ήταν αυθόρμητο. Φαντάσου πόσο πολύ την αγαπάω που δεν με νοιάζει να το μάθει όλη η Ελλάδα» αποκάλυψε επίσης ο Στάθης Σχίζας.
