Η επιμονή, η προσπάθεια και η αγάπη της μητέρας μπορούν να κάνουν –κυριολεκτικά-θαύματα! Αυτό αποδεικνύει περίτρανα η Daiana Pereira, μητέρα ενός κοριτσιού, που έκανε τα πάντα για να δώσει στην τυφλή κόρη της την όρασή της.
Η μικρή Nicolly γεννήθηκε με γλαύκωμα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να βλέπει, να ακούει, να περπατάει και να μιλάει. Η μητέρα της, όμως, δεν το έβαλε κάτω και αποφάσισε να κάνει τ’ αδύνατα δυνατά για να μπορεί η κόρη της να την κοιτάει στα μάτια.
Μετά από αρκετές ανεπιτυχείς επεμβάσεις στη Βραζιλία, η Daiana κατάφερε να συγκεντρώσει μέσω Facebook, το απαραίτητο ποσό με τη βοήθεια του κόσμου για μια πρωτοποριακή επέμβαση στην Αμερική. Μέσα σε τρεις ώρες, οι γιατροί χάρισαν στη δύο ετών Nicolly την όραση και την ακοή της.
Πλέον, το κοριτσάκι μπορεί να δει, να ακούσει, να τραγουδήσει και να σταθεί μόνη της στα πόδια της.
Στο βίντεο, θα δείτε την συγκινητική αντίδρασή της την πρώτη φορά που βλέπει τη μαμά της…
Η παρακάτω ιστορία έχει δημοσιευθεί πρώτα στην ομάδα στο fb Thank you Next
Έτος 2013. Της έλεγα να πάμε για καφέ επί οχτώ μήνες. Εργαζόταν δίπλα στην επιχείρηση μου. Δεν ηθελε. Το σεβάστηκα. Κατάφερα να την κερδίσω. Ήμουν ο πρώτος της, στα 22 της. Περίμενα επτά μήνες , μέχρι να νιώσει έτοιμη να κάνει σεξ. Το σεβάστηκα. Δούλευε σε νησί γιατί ήθελε να πάρει πτυχίο μαγειρικής το οποίο εν τέλει παράτησε για να φτιάχνει κρέπες οπότε και εγώ δούλευα για να πληρώνω τα πήγαινε ελα στο νησί με αμάξια και αεροπλάνα. Το σεβάστηκα. Μου είπε πως οι γονείς της ήταν παλαιών αρχών και για να κάνουμε επίσημα σχέση έπρεπε να πάω να δώσουμε λόγο, πράγμα που σεβάστηκα και έκανα . Για να μένει σπίτι μου και να περνάμε χρόνο μαζί , έπρεπε να την παντρευτώ , το θέσανε βέτο, το σεβάστηκα , είχα επιλέξει να είμαι μαζί της . Μου ζήτησε παιδί στον πρώτο μήνα κατόπι γάμου γιατί αυτός ήταν ο σκοπός της , ήθελε κάτι από μένα , το σεβάστηκα.
Γεννήθηκε το παιδί, και πληρώναμε γυναίκα να το κρατάει και ο Αλέξης κάθε βράδυ να το κουνάει , για να συνεισφέρει στο μαγαζί της οικογένειας της δουλεύοντας νυχτερινό ωράριο με νεογέννητο στο σπίτι χωρίς να παίρνει φράγκο , αλλά ήθελε να βοηθήσει την οικογένεια της , το σεβάστηκα. Έχτισα δικο μου σπίτι , αλλά ζήτησε να μετακομισουμε στο νοίκι για να είμαστε δίπλα στην πεθερά , για να βοηθάει με το μωρο, το σεβάστηκα . Έτρωγα κάθε μέρα απ’ έξω, καθώς μαγειρευε στο μαγαζί για την οικογένεια της , αλλά δεν προλάβαινε να μαγειρέψει στο σπίτι , σεβαστό. Έβαλε 30 κιλά μετά τη γέννα , δεν ερχόταν βόλτα το σώμα της με τίποτα , το σεξ έγινε ρουτίνα , αλλά της έλεγα πάντα ότι είναι υπέροχη και θα τα χάσει σιγά σιγα, από σεβασμό.
Μια μέρα αφότου προηγήθηκε ένας μικρός καβγας, μετά από 15 ώρες στη δουλειά , γύρισα σπίτι στις 11 το βραδυ, ρώτησα αν μαγείρεψε κάτι τυχόν αλλιώς να παραγγείλω , έβαλε ένα πιάτο ρύζι με δύο μπιφτέκια και το πέταξε στο τραπέζι σαν να ήμουνα σκυλί. Φώναξα το σκυλί που είχαμε στο σπίτι. Ακουμπησα το πιάτο κάτω και του το έδωσα να το φάει . Πήρα τα κλειδιά μου , ανέβηκα στη μηχανή και πήγα κοιμήθηκα στις κερκίδες ενός γηπέδου . Την άλλη μέρα , ζήτησα διαζύγιο . Δεν με σεβάστηκε.
Εντιτ : Θα ήθελα να προσθέσω κάτι ακόμα , για να τονίσω τη σοβαρότητα ενός γάμου και τι επακόλουθα μπορεί να έχει στη ζωή μας .
Όταν ήμασταν σε διάσταση πριν την έκδοση του διαζυγίου , έπεσα με τη μηχανή με 200 χλμ. Όταν με μετέφερε το εκαβ την καλέσανε να έρθει στο νοσοκομείο και η απάντηση της στον τραυματιοφορέα ήταν “κοιμάμαι” (έπεσα 1 το βράδυ ). Διόλου ευκαταφρόνητο το γεγονός ότι της έκανα αγωγή πριν μια βδομάδα γιατί δεν ήρθε να υπογράψει την ανανέωση του συναινετικού διαζυγίου για να παίρνω διανυκτέρευση το παιδί και δεν διατηρει καμία επικοινωνία μαζί μου για το παιδί.
Εάν ξεκινούσα να γράφω θα τελείωναν αύριο και θα ήταν κουραστικό . Θέλω απλά να πω ναι μεν να μην φοβάστε να γνωρίσετε ανθρώπους στη ζωή σας είναι μικρή η ζωή για να τη μελετάτε τόσο, ακόμα και αν φάτε τα μούτρα σας δεν πειράζει και αυτό έχει την αξία του, αλλά τις σοβαρές αποφάσεις να τις λαμβάνετε με δύσκολα κριτήρια για τον εαυτό σας , γιατί σας σημαδεύουν και σας ακολουθουν μια ζωή . Ειδικά όταν ένας άνθρωπος που αγαπησατε είναι ο μόνος άνθρωπος που φτάνετε στο σημείο να πείτε ότι μισησατε, είναι ψυχοφθόρο. Και επειδή αρκετοί είπατε για τους γονείς , να ξέρετε , έχετε δικιο. Θα ακουστεί παράδοξο αλλά κάποτε την ρώτησα πριν χωρίσουμε, πως αν ήμουν μαζί με τη μάνα της στις ράγες ενός τρένου και ερχόταν ένα τρενο καταπάνω μας, ποιον θα έσωζε και μου απάντησε με χαρακτηριστική σιγουριά “τη μάνα μου, γιατί εσύ μπορεί να μην είσαι για πάντα εκεί , αυτή όμως αν γίνει κάτι, θα είναι δίπλα μου “.
Απλώς δεν κατάλαβε ποτέ ότι παντρεύτηκε και ποια η αξία μιας οικογένειας , νόμιζε ότι άνοιξε επιχείρηση με κρέπες και ήμουν συνεταιρος. Ωστόσο, να δίνετε ευκαιρίες , όλοι κρύβουν έναν παράδεισο μέσα τους , ο καθένας με την δική του πόρτα . Καληνύχτα ΤΥΝ φαμιλυ !
Ήρθε εκείνη στο σπίτι μας για να κρατήσει τα παιδιά μας και ευχαρίστησε ΕΜΕΝΑ!;
Η μαμά μου δεν δίδαξε ποτέ στον αδερφό μου και εμένα πώς να αποκοιμιόμαστε μόνοι μας.
Κοιμόμασταν μαζί της στο κρεβάτι.
Μας έπαιρνε ο ύπνος στην αγκαλιά της.
Μας θήλαζε μέχρι να σταματήσουμε μόνοι μας τον αποθηλασμό.
Και κάποια μέρα, όλα αυτά τελείωσαν.
Κάποια μέρα, γίναμε αντιδραστικοί και ατίθασοι έφηβοι που ήθελαν να περνούν χρόνο με τους φίλους τους και όχι μαζί της.
Και μετά, πολύ μετά, ήρθε η μέρα που και οι δύο παντρευτήκαμε και κάναμε τις δικές μας οικογένειες.
Χθες βράδυ, ο άντρας μου κι εγώ βγήκαμε.
Όχι μακριά. Και δεν αργήσαμε να γυρίσουμε.
Αλλά όταν γυρίσαμε, πήγα στο δωμάτιο και βρήκα τα παιδιά μου να κοιμούνται στην αγκαλιά της μαμάς μου, με τον ίδιο τρόπο που ο αδερφός μου κι εγώ κοιμόμασταν στην αγκαλιά της κάθε βράδυ.
Οι τρεις τους έδειχναν τόσο ήρεμοι και γαλήνιοι.
Τη ρώτησα αν είναι εντάξει και εκείνη μου χαμογέλασε και μέσα από αχνά δάκρυα με ευχαρίστησε που της έδωσα πίσω αυτές τις στιγμές.
Αυτές τις στιγμές που δεν πίστευε ότι θα ήταν ποτέ δυνατό να βιώσει ξανά…
Πίστευε ειλικρινά, ότι οι στιγμές εκείνες είχαν παρέλθει οριστικά.
Μου είπε πως όσο κι αν έχει προσπαθήσει, δεν μπορεί να θυμηθεί την τελευταία φορά που με κράτησε με τέτοιο τρόπο.
Δεν μπορεί να θυμηθεί πότε με θήλασε για τελευταία φορά.
Δεν μπορεί να θυμηθεί την τελευταία φορά που σκαρφάλωσα στο κρεβάτι της μέσα στη νύχτα, ζητώντας της να κοιμηθώ μαζί της…
Αλλά όταν κράτησε τα εγγόνια της για να αποκοιμηθούν, της ήρθαν ξανά όλα αυτά τα υπέροχα συναισθήματα. Το πόσο όμορφα ένιωθε. Το πόσο ιδιαίτερες ήταν αυτές οι στιγμές.
Γιατί αυτές οι στιγμές δεν διαρκούν για πάντα.
Παρόλο που μερικές φορές νιώθουμε ότι θα κρατήσουν.
Μου είπε, πόσο τυχερή είμαι που μπορώ να το κάνω αυτό κάθε βράδυ. Και πόσο ευλογημένη είμαι που θα έχω την ευκαιρία να το κάνω για λίγα χρόνια ακόμα.
Χαμογέλασα. Έχει δίκιο.
Ακόμα και εκείνες τις ατελείωτες νύχτες που δεν πιστεύω, ότι πρόκειται για τύχη…. Είμαι πραγματικά τυχερή!»
Δεν το χωράει ανθρώπινος νους το μέγεθος της τραγωδίας που βιώνουν οι οικογένειες δυο αδερφών στην Καλαμπάκα. Οι Νίκος και Δημήτρης Πλακιάς, γνωστοί ιδιοκτήτες ταβέρνας στο Καστράκι, θρηνούν με τις οικογένειές τους τον χαμό τριών παιδιών τους που βρίσκονταν στο μοιραίο επιβατικό τρένο στα Τέμπη.
Δείτε το βίντεο:
Η ΚΑΛΑΜΠΑΚΑ ΘΡΗΝΕΙ, ΤΗΝ ΘΩΜΗ, ΤΗΝ ΧΡΥΣΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ
Η οικογένεια του Νίκου έχασε τις δυο δίδυμες κόρες της (Θώμη και Χρύσα που σπούδαζαν φαρμακευτική και αισθητική) και η οικογένεια του αδερφού του Δημήτρη, επίσης μια κόρη, την Αναστασία, που σπούδαζε αισθητικός, όπως και η ξαδέρφη της Χρύσα. Τα κορίτσια, επέστρεφαν στις σπουδές τους, στη Θεσσαλονίκη, μετά από το τριήμερο των Απόκριων στην πατρίδα τους.
Οι 3 αγαπημένες και αχώριστες ξαδέρφες συμπεριλαμβάνονταν μεταξύ των επιβατών που βρήκαν φρικτό θάνατο από τη σύγκρουση, καθώς βρίσκονταν στα πρώτα βαγόνια της αμαξοστοιχίας.
ΤΟ ΒΑΡΥ ΦΟΡΤΙΟ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΕΠΩΜΙΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΠΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΕΙΔΗΣΗΣ ΕΣΠΕΥΣΑΝ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ
«Ραγίζει» καρδιές ο παππούς των δίδυμων αδελφών και της ξαδέρφης που έχασαν τη ζωή τους
Δείτε το βίντεο:
Eφιάλτης για την οικογένεια με τις δίδυμες Θώμη και Χρύσα που σκοτώθηκαν με την ξαδέρφη τους – Έδωσαν DNA
Οι τρεις φοιτήτριες βρίσκονταν στα μπροστινά βαγόνια του συρμού που παραδόθηκαν στις φλόγες και υπέστησαν μεγάλες ζημιές.
Οι γονείς τους πήγαν την Τετάρτη (01.03.2023) στο Γενικό Νοσοκομείο της Λάρισας και προσπάθησαν να αναγνωρίσουν κάποιες από τις σορούς που τους υπέδειξαν οι γιατροί.
ΜΕΣΩ DNA ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΣΟΡΟΙ ΤΩΝ ΔΙΔΥΜΩΝ 20ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΞΑΔΕΡΦΗΣ ΤΟΥΣ
Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν κατέστη εφικτό με αποτέλεσμα να δώσουν δείγμα γενετικού υλικού. Οι σωροί τους αναγνωρίστηκαν μέσω DNA.
Οδυρμός για τις δίδυμες Θώμη και Χρύσα που σκοτώθηκαν με την ξαδέρφη τους – “Λύγισε” η γιαγιά για τα εγγόνια της (video)
Θρήνος στην Καλαμπάκα καθώς τρία κορίτσια, οι δίδυμες 20χρονες Θώμη και Χρύσα και η πρώτη τους εξαδέλφη, φοιτήτριες, συγκαταλέγονται μεταξύ των νεκρών του τραγικού δυστυχήματος με τα τρένα στα Τέμπη.
Τα παιχνίδια της μοίρας είναι τραγικά καθώς ο μπαμπάς των δίδυμων φοιτητριών ήταν από τους πρώτους που έφτασαν στο σημείο της τραγωδίας και αναζητούσε εναγωνιωδώς τις κόρες του. Δυστυχώς τα χειρότερα νέα και οι φόβοι επιβεβαιώθηκαν.
Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι τα 3 νεαρά κορίτσια πέταξαν για τη γειτονιά των αγγέλων και έφυγαν τόσο πρόωρα από τη ζωή. Στα χείλη όλων ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ …
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΞΑΔΕΡΦΕΣ ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΡΕΝΟ
Τραγική ειρωνεία είναι ότι οι τρεις τους ταξίδευαν για πρώτη φορά με το τρένο. Πάντα πήγαιναν με το ΚΤΕΛ ή με ΙΧ. Τώρα πήραν το τρένο από την Καλαμπάκα και έγινε αυτό. Είναι τραγικό».
ΣΚΗΝΕΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΣΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥΣ
Η οικογένεια του Νίκου Πλακιά έχασε τις δυο δίδυμες κόρες της (Θώμη και Χρύσα ετών που σπούδαζαν φαρμακευτική και αισθητική) και η οικογένεια του αδερφού του Δημήτρη, την Αναστασία όπως διαβάζουμε στο e-thessalia.gr.
“ΛΥΓΙΣΕ” Η ΓΙΑΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΤΗΣ
Τραγικές φιγούρες οι γονείς αλλά και οι παππούδες των τριών κοριτσιών και ειδικά η γιαγιά Αναστασία που έχασε τις τρεις εγγονούλες της και μετέβη απο την Λάρισα στο Καστράκι Καλαμπάκας, όπου επικρατεί βουβός πόνος και σιωπή από όλη την τοπική κοινωνία καθώς κανείς δεν θέλει να πιστέψει οτι χάθηκαν οι τρεις νεαρές κοπέλες.
Νωρίτερα τελέστηκε τρισάγιο στον Ιερό Ναό των Αποστόλων Πέτρου και Παύλο στο Καστράκι στην μνήμη των τριών αδικοχαμένων κοριτσιών.
Δύσκολο ήταν το ξημέρωμα της 1ης Μαρτίου για τους επιβάτες και τους συγγενείς της επιβατικής αμαξοστοιχίας που συγκρούστηκε με εμπορευματική κοντά στα Τέμπη, λίγο πριν από τα μεσάνυχτα. Με τους νεκρούς να έχουν φτάσει μέχρι στιγμής τους 32, όλη η Ελλάδα εύχεται να μην ανέβει άλλο ο αριθμός ενώ δεν παύει να δείχνει την αμέριστη συμπαράσταση στους συγγενείς των θυμάτων.
Η αντίδραση της Μαρίας Κολτσάκη στο twiter, που δείχνει ότι είχε κάποιον δικό της στο τρένο – και που ευτυχώς είναι καλά στην υγεία του – έγινε viral, καθώς δείχνει με τον πιο αληθινό τρόπο την αγωνία όλων αυτών των ανθρώπων που εμπλέκονται με το δυστύχημα.
Ανάμεσα στις απαντήσεις υπήρξε ακόμη μια μαρτυρία μιας γυναίκας που δέχτηκε τηλεφώνημα από τον ανιψιό της που επέβαινε στο τρένο:
11.30 χτυπησε και το δικο μου το τηλ ηταν ο ανηψιος μου ταξιδευε στο 7 βαγονι ερχόταν θεσνικη σε μενα…το ετροχιαστηκε το τραινο εγω ειμαι καλά αλλα εγινε μεγαλο κακό. Προσευχομαι για τους τραυματίες και για τις οικογενιες τωναδικοχαμένων.
Η Ευδοκία Τσαγκλή, η πρώην παίκτρια του Big Brother ήταν μια από τους επιβάτες της μοιραίας αμαξοστοιχίας IC62 που συγκρούστηκε στα Τέμπη με μια άλλη αμαξοστοιχία, που κατάφερε να βγει ζωντανή από το 3ο βαγόνι.
«Ήμουν στο βαγόνι τρία, μέσα στο οποίο ήταν και μια άλλη κοπέλα μαζί με την γάτα της. Την πηγαίναμε βόλτα πάνω, κάτω και παίζαμε μαζί της. Γελάγαμε. Πού να φανταστούμε τι θα γινόταν μερικά λεπτά μετά» εξομολογείται, αρχικά, η Ευδοκία Τσαγκλή.
«Όσοι ήταν στο διάδρομο εκσφενδονίστηκαν και είτε έχασαν τη ζωή τους, είτε τραυματίστηκαν πολύ σοβαρά. “ Είχα μόλις προλάβει να καθίσω. Νοιώθω το βαγόνι να γυρνάει και εγώ να χτυπάω δυνατά το μέτωπο μου και τη μύτη μου σε σκληρή επιφάνεια. Ενστικτωδώς γίνομαι “μπάλα” για να προστατέψω το σώμα μου. Παντού ακούγονται ουρλιαχτά, φωνές και ελάχιστοι είναι εκείνοι που καταφέρνουν να κρατήσουν την ψυχραιμία τους. Πιάνει αμέσως φωτιά και νοιώθω τις φλόγες πάνω μου. Καίγονται τα μαλλιά μου» αναφέρει στην περιγραφεί της η Ευδοκία Τσαγκλή.
«Ψάχναμε να βρούμε τρόπο να εγκαταλείψουμε το βαγόνι. Ξαφνικά βρίσκουμε μια διέξοδο μέσα από τα συντρίμμια και τότε συνειδητοποιούμε ότι η απόσταση που μας χωρίζει από το έδαφος ήταν ίση με δυο ορόφους πολυκατοικίας. Τι είχε συμβεί; Ένα άλλο βαγόνι βρισκόταν κάτω από το δικό μας. Πήδαγαν και μετά δεν ακούγαμε φωνές.
Δεν ξέρω τι απέγιναν αυτοί οι άνθρωποι. Επέζησαν; Τραυματίστηκαν και έχασαν τις αισθήσεις τους; Ειλικρινά δεν ξέρω. Έπρεπε να αποφασίσω αν θα καώ ή αν θα σπάσω τα κόκαλα μου πέφτοντας κι εγώ στο κενό, για να σωθώ. Επιλέγω να πηδήξω προσπαθώντας ωστόσο να μειώσω το ύψος. Γαντζώθηκα κυριολεκτικά από τις εξωτερικές επιφάνειες του βαγονιού, όσο μπορούσα τουλάχιστον να κρατηθώ και μετά πέταξα το μπουφάν μου κάτω ώστε να πέσω πάνω του μήπως και μειώσω το ρίσκο της πτώσης.
Δυστυχώς όμως έπεσα πάνω σε μια πέτρα και έτσι έσπασα τη λεκάνη μου. Σηκωθήκαμε κι αρχίσαμε να τρέχουμε χωρίς να ξέρουμε που πηγαίνουμε. Απλά τρέχαμε και δίναμε κουράγιο ο ένας στον άλλον, ευχαριστώντας τον Θεό που είμαστε ζωντανοί» καταλήγει η Ευδοκία Τσαγκλή μιλώντας στο Πρώτο Θέμα και τον δημοσιογράφο Φρίξο Δρακοντίδη.
Δύο δίδυμα αγόρια και η αδερφή τους μεταξύ των θυμάτων
Συνολικά 43 σοροί έχουν νεκροτομηθεί μετά τη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη, όπως δήλωσε η Ρουμπίνη Λεοντάρη, ιατροδικαστής του υπουργείου Δικαιοσύνης, που προΐσταται της έρευνας, στον ΑΝΤ1.
Όπως είπε, η νεκροτόμηση ξεκίνησε στις 4 τα ξημερώματα της Τετάρτης και «λόγω της μαζικότητας, ζητήσαμε ομάδα για μαζική αναγνώριση και μαζί με την Αστυνομία της Λάρισας, ιατροδικαστές από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τη Λαμία νεκροτομήσαμε όλες τις σορούς».
Η ιατροδικαστής σημείωσε πως πρόκειται για «43 νεκροτομημένες σορούς και μία σακούλα με μέλη», ενώ σημείωσε ότι, «πήραμε δείγμα από 53 συγγενείς κι ελπίζουμε πως αύριο θα έχουμε κάποιο αποτέλεσμα».
Ερωτηθείσα για το πόσα άτομα αγνοούνται, είπε πως «έχουμε 43 σορούς και 53-54 οικογένειες που έχουν δώσει DNA», διευκρινίζοντας πως και «τα διαμελισμένα μέλη μπορεί να αφορούν τις σορούς και γι’αυτό ελήφθη DNA και από τα μέλη».
Εκτίμησε ότι, «αύριο το μεσημέρι θα έχουμε όλες τις απαντήσεις».
Κλείνοντας απάντησε σε σχετική ερώτηση για την ηλικία των θυμάτων, επιβεβαιώνοντας πως «πρόκειται για πολύ νέα παιδιά. Από τις σορούς που ήταν αναγνωρίσιμες, έχουμε τρία αδέρφια. Δίδυμα και την αδερφή τους, από την πόλη των Τρικάλων».
Για ανθρώπινο λάθος έκανε λόγο ο πρωθυπουργός – Παραιτήθηκαν οι διοικητές του ΟΣΕ και της ΕΡΓΟΣΕ
Σε έκτακτη δήλωση, μετά την επιστροφή του από τον τόπο της τραγωδίας στα Τέμπη, προέβη ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο κ. Μητσοτάκης μίλησε για τον ανείπωτο πόνο των συγγενών των θυμάτων και των αγνοουμένων. Με ρώτησαν «γιατί», τόνισε, και μου είπαν «ποτέ ξανά».
Ο κ. Μητσοτάκης έκανε λόγο για τραγωδία που θα μείνει χαραγμένη στη συλλογική μας μνήμη, τονίζοντας ότι χάθηκαν δεκάδες συμπολίτες μας, οι περισσότεροι νέα παιδιά. Ακόμη, αναφέρθηκε στην παραίτηση του Κώστα Καραμανλή και ανακοίνωσε την αντικατάστασή του, μέχρι τις εκλογές, από τον Γιώργο Γεραπετρίτη, ενώ έκανε γνωστό ότι παραιτήθηκαν και οι επικεφαλής του ΟΣΕ και της ΕΡΓΟΣΕ.
Αναλυτικά η δήλωση Μητσοτάκη για την τραγωδία στα Τέμπη
Μόλις επέστρεψα από τον τόπο μιας τραγωδίας που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη συλλογική μας μνήμη. Δεκάδες συμπολίτες μας, οι πιο πολλοί νέα παιδιά, έχασαν εκεί τη ζωή τους, σε ένα φρικτό σιδηροδρομικό δυστύχημα χωρίς προηγούμενο στην πατρίδα μας.
Ευχαριστώ από καρδιάς τις γυναίκες και τους άνδρες του κρατικού μηχανισμού που κινητοποιήθηκαν από την πρώτη στιγμή. Πυροσβέστες και διασώστες, στελέχη του ΕΚΑΒ, της Αστυνομίας, της Αυτοδιοίκησης, όπως και τους γιατρούς και υγειονομικούς και τους ψυχολόγους στα νοσοκομεία μας. Έκαναν και κάνουν το καλύτερο δυνατό σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες.
Συνάντησα συγγενείς των θυμάτων και των αγνοουμένων στο νοσοκομείο της Λάρισας. Μέσα στον ανείπωτο πόνο τους, με περίσσευμα αξιοπρέπειας, με ρώτησαν «γιατί». Και μου είπαν «ποτέ ξανά». Τους οφείλουμε μία ειλικρινή απάντηση.
Ο Υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, Κώστας Καραμανλής, αναλαμβάνοντας την αντικειμενική πολιτική ευθύνη, υπέβαλε αμέσως την παραίτηση του. Το ίδιο και οι επικεφαλής του ΟΣΕ και της ΕΡΓΟΣΕ. Η στάση του τον τιμά, καθώς όλα δείχνουν πως το δράμα οφείλεται, δυστυχώς, κυρίως σε τραγικό ανθρώπινο λάθος.
Μεταβατικός Υπουργός, μέχρι τις εθνικές εκλογές, ορίζεται ο Υπουργός Επικρατείας, Γιώργος Γεραπετρίτης, από τον οποίο ήδη ζήτησα να προχωρήσει γρήγορα στη σύσταση ανεξάρτητης και υπερκομματικής Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων, που θα εξετάσει πλήρως τα αίτια του δυστυχήματος. Αλλά θα εξετάσει και τις διαχρονικές καθυστερήσεις στην υλοποίηση των σιδηροδρομικών έργων.
Ταυτόχρονα, η Δικαιοσύνη θα κάνει τη δική της δουλειά. Οι ευθύνες θα αποδοθούν. Ενώ η πολιτεία θα σταθεί δίπλα στις οικογένειες των θυμάτων. Θα πενθήσουμε τα παιδιά μας, τα αδέρφια μας, τους φίλους μας. Θα μείνουμε ενωμένοι και σε αυτή την τραγωδία. Και, μετά, θα σκύψουμε το κεφάλι και θα σφίξουμε τα δόντια. Θα δουλέψουμε ώστε αυτό το «ποτέ ξανά» που άκουσα στη Λάρισα να μην μείνει λόγος κενός.
Συγκλονίζει η μαρτυρία νεαρής κοπέλας, σύμφωνα με τον ΑΝΤ1 που αναζητά τον 23χρονο ξάδερφό της που βρισκόταν στο μοιραίο δρομολόγιο το βράδυ της Τρίτης.
«Αγνοείται ο ξάδερφός μου, τον αναζητά η μητέρα του από τα ξημερώματα» είπε η μάρτυρας ενώ ανέφερε πως «είχε έρθει στην Αθήνα για τριήμερο και έφυγε το απόγευμα της Τρίτης για να επιστρέψει στην Αθήνα».
Ανατριχιαστική η περιγραφή της για το τελευταίο τηλεφώνημα του 23χρονου με τη μητέρα του στην οποία ο ίδιος είπε “Μαμά έχει πάρα πολύ κόσμο το τρένο, δεν έχω ξαναδεί τόσο κόσμο σε τρένο, θα σε πάρω όταν φτάσουμε να έρθεις να με πάρεις….” και όπως αποκάλυψε η μάρτυρας λίγο μετά κόπηκε η γραμμή και από τότε τον αναζητούν, καθώς δεν υπάρχει ούτε στις λίστες των νεκρών ούτε και των διασωθέντων.
Η Jackie Dodd είναι blogger, φωτογράφος και αφοσιωμένη μαμά μιας 8χρονης κόρης, η οποία πριν από μερικές ημέρες έκανε την πιο σοβαρή δήλωση της ζωής της. Η σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, μας δίνει αφορμή να την ακούσουμε και να… συμβάλλουμε στην έκκλησή της για βοήθεια.
«Είχα μόλις καθίσει να δω την αγαπημένη μου τηλεοπτική σειρά και είχα πάρει να πλέκω. Κάποια στιγμή, η 8χρονη κόρη μου, η οποία ανέκαθεν ήταν ένα ιδιαίτερο παιδί, κάθισε δίπλα μου και άρχισε να παρακολουθεί μαζί μου. Παρατηρώντας έναν από τους πρωταγωνιστές, γύρισε και μου είπε: ‘Μαμά, αυτός είναι γκέι;’. Χωρίς καν να την κοιτάζω, της είπα ‘ναι, αγάπη μου’.
Εκείνη τη στιγμή, δίπλωσε τα χέρια της, αγκάλιασε τα γόνατά της, γύρισε, με κοίταξε και μου είπε σοβαρά: ‘Νομίζω πως είμαι και εγώ γκέι’.
Αυθόρμητα χαμογέλασα. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να την αγκαλιάσω, να την γεμίσω αγάπη και να την κάνω να νιώσει άνετα για να μου πει περισσότερα. Αλλά δεν ήθελα και να την τρομάξω. Για εκείνη φάνηκε πως είναι απλά μια δήλωση –όχι κάτι σημαντικό. Οπότε προσπάθησα να το αντιμετωπίσω και εγώ έτσι. ‘Κι εγώ το νομίζω, μωρό μου’, της απάντησα, λοιπόν.
Ολόκληρη αυτή η συζήτηση, μια συζήτηση που πιθανώς να έχει ξεχάσει μέχρι να γνωρίσει την πρώτη της σύντροφο και να της αφηγηθεί πώς μου το πρωτο-αποκάλυψε, αποτελούνταν απλά από 10 λέξεις.
Το ξέρω εδώ και πάρα πολύ καιρό, ότι η κόρη μου είναι γκέι. Από τον τρόπο που παίζει με τα αγόρια, από το πώς αντιδρά όταν γνωρίζει ένα πολύ όμορφο κορίτσι, από το πώς κοιτάζει τα μεγαλύτερα κορίτσια, τους χαρακτήρες που σχεδιάζει στα τετράδιά της, από το γεγονός ότι του Αγ. Βαλεντίνου ετοίμασε μια κάρτα για το ξανθό κορίτσι που κάθεται δίπλα της στην τάξη, ακόμα και από το πώς περπατά. Γεννήθηκε έτσι. Όπως ακριβώς γεννήθηκε και με μπλε μάτια, με εντυπωσιακή έφεση στις τέχνες και τρομερή δυσκολία να αποκοιμηθεί το βράδυ.
Αυτή είναι. Αυτή είναι η κόρη μου και δεν θα την άλλαζα με τίποτα!
Όταν την έβαλα για ύπνο εκείνο το βράδυ, της έδωσα μερικά παραπάνω φιλιά, την αγκάλιασα λίγο πιο σφιχτά και επέστρεψα στον καναπέ. Έβαλα ένα ποτήρι κρασί και… ξέσπασα σε λυγμούς. Αλλά όχι για τον λόγο που φαντάζεστε. Παρόλο που το ήξερα καιρό τώρα, ότι θα ακούσω κάτι τέτοιο, το περίμενα. Ήλπιζα, ότι θα έρθει εύκολα, χωρίς ψυχικά τραύματα και δάκρυα, και να που έγινε έτσι ακριβώς!
Ωστόσο, άρχισα να σκέφτομαι όλα τα εγκλήματα μίσους που έχουν διαπραχθεί λόγω ομοφοβίας. Πόσα παιδιά έχουν θανατωθεί ή έχουν αυτοκτονήσει. .. Και πόσο πιθανό είναι και η κόρη μου να βρεθεί σε αυτή τη θέση. Πόσο πιθανό είναι να μη μπορέσει να βρει δουλειά, να μη μπορέσει να νοικιάσει σπίτι ή να υιοθετήσει ένα μωρό, λόγω του σεξουαλικού προσανατολισμού της.
Αν την γνωρίζατε, θα κλαίγατε και εσείς. Είναι το πιο καλόκαρδο πλάσμα του κόσμου, με ένα μόνιμο λαμπερό χαμόγελο και κοφτερό μυαλό! Η δασκάλα της χαρακτηριστικά μου έχει πει «Είναι το παιδί που θέλει κάθε δάσκαλος να έχει –μακάρι να είχα 30 τέτοια παιδιά».
Όταν ήταν πολύ μικρότερη, π.χ. 3 ετών, και βγαίναμε βόλτα σε μέρη με πολύ κόσμο, έγραφα στο χέρι της τον αριθμό του τηλεφώνου μου, για ασφάλεια, σε περίπτωση που τη χάσω κάπου. Αυτό που γράφω σήμερα εδώ είναι κάτι ανάλογο: Είναι ο τρόπος μου να την προστατεύσω και χρειάζομαι τη βοήθειά σας.
Γιατί εσείς μπορεί να μην έχετε ένα παιδί που θα αντιμετωπίσει όσα το δικό μου. Αλλά μπορεί, κάποιος από εσάς, να έχει το παιδί που μια μέρα θα κάθεται δίπλα της στο τρένο ή που θα περπατά δίπλα της στον δρόμο. Και ελπίζω, ότι μεγαλώνετε αυτό το παιδί που θα την υποστηρίξει, αν κάποιος της ασκήσει bullying, της επιτεθεί, την κακοποιήσει. Ελπίζω, ότι το παιδί σας τότε θα παρέμβει και θα βοηθήσει το γλυκό μου κορίτσι, αν χρειαστεί. Γιατί, σας το υπόσχομαι, αυτό ακριβώς θα κάνει και το δικό μου παιδί, αν το δικό σας βρεθεί σε αυτή τη θέση.
Κι αν οι πεποιθήσεις σας δεν συμφωνούν με αυτές της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, το μόνο που ζητώ είναι να επικεντρωθείτε στις πεποιθήσεις σας εκείνες που λένε να αγαπάμε αλλήλους και να μην κρίνουμε. Και το ίδιο να μάθετε και στα παιδιά σας. Γιατί δεν θα αργήσει η μέρα που το γλυκό παιδί μου θα βγει στον γεμάτο μίσος έξω κόσμο.
Ξέρω ότι όλα αυτό που ζητώ ακούγεται εγωιστικό, αλλά ζητώ μόνο να μεγαλώσετε μια γενιά ανθρώπων που θα βοηθήσουν, ώστε παιδιά όπως το δικό μου να ζουν σε έναν ασφαλή κόσμο. Σε έναν κόσμο γεμάτο ανθρώπους που θα προσπαθήσουν να τους κάνουν κακό με κάθε ευκαιρία. Το ίδιο θα κάνω και εγώ για εσάς –το παιδί μου θα προστατεύσει το δικό σας, αν βρεθεί ποτέ σε αντίστοιχη θέση. Θέλω να πιστεύω, ότι η νέα γενιά γονιών μεγαλώνει παιδιά-συμμάχους και όχι παιδιά-εχθρούς. Βοηθήστε με να πιστέψω, ότι έχω δίκιο.»